Ustawa z dnia 15 lipca 1925 r. o mierniczych przysięgłych.

Tytuł i złączone z nim prawo wykonywania zawodu mierniczego przysięgłego może uzyskać

ten, kto odpowiada następującym warunkom

1)

posiada obywatelstwo polskie,

2)

posiada odpowiednie studja,

3)

odbył przepisaną praktykę,

4)

zdał egzamin o charakterze praktycznym,

5)

nie jest pozbawiony praw wyborczych w myśl art. 3 ustawy z dnia 28 lipca 1922 r. (Dz.

U. R. P. № 66 poz. 590).

Studja, wymagane w art. 1 p. 2, udowadnia się bądź

a)

dowodem uzyskania tytułu inżyniera mierniczego w myśl postanowień ustawy w przedmiocie

tytułu inżyniera z dnia 21 września 1922 r. (Dz. U. R. P. № 90 poz. 823) bądź

b)

świadectwem ukończenia jednej ze szkół krajowych lub zagranicznych, uznanych przez

Ministra Robót Publicznych w porozumieniu z Ministrem Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego za odpowiednie i jako takie urzędowo ogłoszonych.

Kandydaci, o których mowa w art. 2 w ustępie pod a, winni odbyć 2-letnią praktykę,

inni kandydaci praktykę 5-letnią, przyczem jedni i drudzy winni praktykować najmniej

dwa lata w kraju.

Praktyka rozpoczyna się z reguły dopiero po ukończeniu studjów i złożeniu egzaminu

w odnośnym zakładzie naukowym, a odbyć ją należy pod kierunkiem mierniczego przysięgłego

lub też w jednym z urzędów państwowych, które wskaże Minister Robót Publicznych w

porozumieniu z interesowanymi ministrami.

Praktyczną znajomość zawodu udowadnia świadectwo ze złożenia egzaminu o charakterze

praktycznym, który ma stwierdzić

a)

dostateczne wyrobienie zawodowe i umiejętność samodzielnego wykonywania czynności

mierniczych przysięgłych (art. 9) oraz

b)

znajomość ustaw, rozporządzeń i instrukcyj, mających związek z wykonywaniem zawodu

mierniczego.

Wskazany w art. 4 egzamin odbywa się przed komisją wyznaczoną przez Ministra Robót

Publicznych w porozumieniu z Ministrem Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego

i Ministrem Reform Rolnych po odbyciu wskazanej w art. 3 praktyki.

Skład takich komisyj, ich ilość, termin i miejsce urzędowania, program oraz sposób

przeprowadzenia egzaminu, jako też wysokość opłat egzaminacyjnych określi rozporządzenie

Ministra Robót Publicznych, wydane w porozumieniu z Ministrami: Wyznań Religijnych

i Oświecenia Publicznego i Reform Rolnych.

Po złożeniu egzaminu komisja wydaje kandydatowi świadectwo o kwalifikacjach na mierniczego

przysięgłego. Komisji przysługuje prawo zaliczenia praktyki, odbytej przed ukończeniem

studjów i złożeniem wymaganego egzaminu, o ile na podstawie przedłożonych prac mierniczych

komisja nabierze przekonania o należytem przygotowaniu fachowem kandydata.

Od składania egzaminów są zwolnieni

a)

profesorowie politechniki i innych szkół akademickich, o ile wykładają miernictwo;

b)

byli urzędnicy państwowi i samorządowi, oraz byli nauczyciele miernictwa państwowych

szkół mierniczych, jeżeli tak jedni, jak drudzy wykażą się posiadaniem wykształcenia,

odpowiadającego wymaganiom art. 2, i dowodem pracy w miernictwie przynajmniej przez

lat 10 w jednym z urzędów, wymienionych w rozporządzeniu Ministra Robót Publicznych,

wydanem w myśl art. 3, względnie w jednej ze szkół, wymienionych w p. b) art. 2.

Kandydaci, wymienieni w art. 2 w ustępie pod a), wolni są od składania egzaminu, udowadniającego

praktyczną znajomość zawodu (art. 4 p. a).

Ubiegający się o nadanie uprawnienia i tytułu mierniczego przysięgłego winien złożyć

podanie w urzędzie wojewódzkim właściwym według jego stałego miejsca zamieszkania,

dołączając dowody, zadość czyniące wymaganiom, przepisanym w art. 1.

Jeżeli przedstawione dowody odpowiadają wymaganiom art. 1, wojewoda wyda kandydatowi

dekret, nadający mu tytuł mierniczego przysięgłego i złączone z nim prawo wykonywania

zawodu, odbierze od niego przysięgę i ogłosi o tem w dzienniku urzędowym. W przeciwnym

razie wojewoda bądź wezwie petenta do uzupełnienia dowodów, bądź wyda orzeczenie odmowne.

Przeciw odmówieniu nadania uprawnienia mierniczego przysięgłego służy interesowanym

prawo odwołania się do Ministra Robót Publicznych w ciągu 14 dni, licząc od dnia doręczenia

orzeczenia.

O siedzibie biura i każdej jej zmianie mierniczy przysięgły obowiązany jest zawiadomić

właściwe urzędy wojewódzkie.

Formę dekretu oraz rotę przysięgi określi rozporządzenie Ministra Robót Publicznych.

Mierniczowie przysięgli mają wyłączna prawo na obszarze całego Państwa do wykonywania,

z zastosowaniem się do ustaw i rozporządzeń, następujących prac mierniczych, o ile

wykonanie tych prac nie należy do władz państwowych

a)

pomiarów terenowych oraz związanych z niemi obliczeń powierzchni i objętości;

b)

planów, odrysów i robót kartograficznych na podstawie wykonanych pomiarów;

c)

projektów i przeprowadzenia na gruncie technicznych projektów podziału parcel (parcelacji),

jak również technicznych projektów scalania i wyrównania (komasacji i arondacji);

d)

oznaczania i regulowania granic na wezwanie osób cywilnych lub władz rządowych,

e)

sprawdzania i opinjowania przedłożonych planów oraz obliczeń geometrycznych w zakresie

wyżej wymienionym.

Nadto mierniczowie przysięgli mają obowiązek wydawania zaświadczeń o odbytej u nich

praktyce osobom, wymienionym w art. 2, zarejestrowanym u właściwego wojewody w dniu

rozpoczęcia praktyki.

Ministrowi Robót Publicznych w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami przysługuje

prawo normowania wynagrodzenia za prace miernicze.

Przy czynnościach, przewidzianych w art. 9, mierniczowie przysięgli mają prawo używania

okrągłej pieczęci z godłem Państwa, zawierającej tytuł „mierniczy przysięgły”, oraz

imię, nazwisko i nazwę siedziby mierniczego przysięgłego.

Obliczenia, plany oraz sporządzone z nich odrysy i odbitki, podpisane przez mierniczego

przysięgłego i opatrzone jego pieczęcią oraz datą i liczbą dziennika, posiadają znaczenie

dokumentu urzędowego, o ile potwierdzenie, względnie sprawdzenie ich przez władze

rządowe nie jest wymagane przez ustawy, bądź obowiązujące rozporządzenie.

Mierniczy przysięgły odpowiada osobiście za prawidłowe, terminowe i sumienne, oraz

zgodne z wymaganiami nauki, techniki i obowiązujących przepisów wykonanie prac, wchodzących

w zakres jego czynności.

Mierniczym przysięgłym nie wolno otwierać biur filjalnych, których zadaniem byłoby

przyjmowanie i wykonywanie zleceń.

Przy wykonywaniu swego zawodu podlega mierniczy przysięgły nadzorowi właściwego wojewody.

Zakres nadzoru określi rozporządzenie Ministra Robót publicznych w porozumieniu z

Ministrem Reform Rolnych.

W razie naruszenia przepisów art. 12 mierniczy przysięgły może być przez wojewodę

pozbawiony prawa wykonywania zawodu i używania tytułu mierniczego przysięgłego.

Prawo to powinno być odjęte również w wypadku stwierdzenia nieprawdziwości dowodów,

na których podstawie takie prawo zostało udzielone, lub w razie dopuszczenia się przez

posiadacza czynów pociągających za sobą utratę praw wspomnianych w punkcie 5) artykułu

1, w tym jednak ostatnim wypadku tylko na czas tej utraty.

Pozatem prawa, wymienione na wstępie niniejszego artykułu, mogą być odjęte, gdy z

czynności lub zaniedbań ich posiadacza wykaże się u niego brak takich kwalifikacyj,

których posiadanie, zgodnie z przepisami niniejszej ustawy, musiało być domniemywane

przy udzielaniu tych praw.

Przepisy powyższe nie naruszają przysługującego innym władzom prawa do wykonywania

w stosunku do mierniczych przysięgłych uprawnień, wynikających z mocy specjalnych

ustaw.

W razie popełnienia przez mierniczego przysięgłego przestępstwa, pociągającego za

sobą pozbawienie prawa wykonywania zawodu, właściwy wojewoda może zawiesić go w czynnościach

zawodowych, zarządzając wdrożenie postępowania dyscyplinarnego.

Pozbawienie prawa używania tytułu mierniczego przysięgłego i związanych z nim uprawnień

nastąpić może jedynie na podstawie orzeczenia wojewódzkiej komisji dyscyplinarnej,

w skład której wchodzi delegowany przez prezesa sądu okręgowego sędzia jako przewodniczący,

urzędnik urzędu wojewódzkiego, delegowany przez wojewodę, oraz urzędnik okręgowego

urzędu ziemskiego, delegowany przez prezesa tego urzędu.

Przeciw orzeczeniu tejże komisji wnieść można odwołanie w ciągu 14 dni po doręczeniu

orzeczenia do komisji dyscyplinarnej przy Ministerstwie Robót Publicznych.

W skład komisji ministerjalnej wchodzi sędzia Sądu Najwyższego, delegowany przez Pierwszego

Prezesa Sądu Najwyższego jako przewodniczący, jeden urzędnik Ministerstwa Robót Publicznych

i jeden urzędnik Ministerstwa Reform Rolnych, delegowani przez właściwych ministrów.

Regulamin postępowania tychże komisyj dyscyplinarnych określi rozporządzenie Ministra

Robót Publicznych w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości i Ministrem Reform Rolnych.

Prawa, przysługujące z niniejszej ustawy mierniczym przysięgłym, poza wypadkami ich

pozbawienia, gasną wskutek zrzeczenia się ich przez mierniczego przysięgłego w drodze

zawiadomienia o tem właściwego urzędu wojewódzkiego.

Winny naruszenia przepisów art. 8 ust. 4 będzie karany grzywną do 500 złotych, zaś

winny naruszenia przepisów art. 13 niniejszej ustawy - grzywną do 5.000 złotych. Władza

orzekającą oznaczy w orzeczeniu, na wypadek niemożności ściągnięcia grzywny, karę

aresztu według słusznego uznania, jednak nie ponad 8 dni.

Do orzekania powołane są władze administracyjne drugiej instancji.

Od orzeczeaia władz administracyjnych drugiej instancji można\w ciągu 14 dni wnieść

na ręce władzy, która orzeczenie wydała, odwołanie do właściwego sądu okręgowego,

który rozstrzyga sprawę prawomocnie przy odpowiedniem zastosowaniu przepisów, dotyczących

odwołań od wyroków sądów pokoju (powiatowych).

Sąd okręgowy nie może w razie uchylenia orzeczenia przekazać sprawy władzy administracyjnej

do ponownego rozpatrzenia.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje ściągnięcia kary grzywny, atoli aresztu nie można

wykonać przed prawomocnością wyroku.

Na obszarze województw: poznańskiego, pomorskiego i górnośląskiej części województwa

śląskiego stosuje się przepisy o wydawaniu policyjnych mandatów karnych.

Winny nieuprawnionego używania tytułu lub nieuprawnionego wykonywania zawodu mierniczego

przysięgłego, o ile dany czyn nie stanowi przestępstwa surowiej karanego, będzie karany

aresztem do 6 tygodni i grzywną do 1.000 złotych, lub jedną z tych kar.

Właściwemi są sądy pokoju (powiatowe).

Na obszarze, na którym obowiązuje rosyjski kodeks karny z r. 1903 i austrjacka ustawa

karna z r. 1852, wprowadza się przepis następujący

Mierniczy przysięgły, winny przy wykonywaniu swoich obowiązków rozmyślnego pokrzywdzenia

osób, których interesy załatwia, lub świadomego poświadczenia nieprawdy w dokumentach

(art. 11), będzie karany za występek, o ile dany czyn nie ulega surowszej karze -

na obszarze, na którym obowiązuje rosyjski kodeks karny z 1903 r. - więzieniem do

jednego roku, a na obszarze, na którym obowiązuje austrjacka ustawa karna z 1852 r.

- ścisłym aresztem do jednego roku.

Na obszarze m. st. Warszawy przysługują prawa i obowiązki wojewody, przewidziane w

niniejszej ustawie, Komisarzowi Rządu na m. st. Warszawę, na obszarze okręgu administracyjnego

wileńskiego - Delegatowi Rządu na okrąg administracyjny wileński.

Geometrom przysięgłym w b. zaborach rosyjskim i pruskim, geometrom cywilnym w b. zaborze

austrjackim i absolwentom Konstantynowskiego Instytutu Mierniczego w Moskwie przysługuje

z mocy samego prawa tytuł mierniczego przysięgłego oraz złączone z nim prawo wykonywania

zawodu mierniczego przysięgłego i mają do nich zastosowanie przepisy niniejszej ustawy.

Obowiązek zgłoszenia siedziby i złożenia przysięgi we właściwym urzędzie wojewódzkim

w myśl art. 8 ciąży na nich o tyle, o ile nie uczynili tego wobec władz polskich na

podstawie dotychczasowych przepisów.

Minister Robót Publicznych może nadawać tytuł i uprawnienie mierniczych przysięgłych

w porozumieniu z Ministrem Skarbu w ciągu lat 10 od wejścia w życie niniejszej ustawy

tym państwowym, będącym w stanie spoczynku, geometrom ewidencyjnym, którzy spędzili

w służbie ewidencyjnej nienagannie co najmniej 25 lat.

Minister Robót Publicznych w porozumieniu z Ministrem Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego może w czasie przejściowym do 31 grudnia 1930 r. nadawać absolwentom szkól

mierniczych rosyjskich, którzy otrzymali tytuł geometrów prywatnych, lub geometrów

taksatorów, uprawnienie i tytuł mierniczych przysięgłych w myśl niniejszej ustawy,

o ile poddadzą się egzaminom w myśl art. 4 p. b) i posiadają co najmniej 10 lat praktyki,

w czem lat 5 w kraju.

Mierniczowie I klasy, którzy uzyskali ten tytuł od Państwowej Komisji Egzaminacyjnej,

ustanowionej przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, mogą

uzyskać do końca roku 1930 tytuł i złączone z nim prawa, o ile uczynią zadość art.

1 punktom 1, 3, 4, 5.

W ciągu roku od wejścia w życie niniejszej ustawy Ministrowi Reform Rolnych w porozumieniu

z Ministrem Robót Publicznych przysługuje prawo upoważnienia do wykonywania prac pomiarowych,

związanych z przebudową ustroju rolnego (art. 9 p. c), osób z pośród tych, które przed

1 stycznia 1925 r. uzyskały upoważnienia Ministerstwa Reform Rolnych, a które wykażą

się przygotowaniem zawodowem i należytą praktyką w pracach, związanych z przebudową

ustroju rolnego.

W razie niewłaściwego wykonywania powierzonych prac przez posiadającego powyższe upoważnienie,

może ono być przez Ministra Reform Rolnych odebrane.

Upoważnienia te tracą swoją moc po dniu 31 grudnia 1930 r., o ile posiadające je osoby

w ciągu tego okresu czasu nie uzyskają tytułu i uprawnień mierniczego przysięgłego

na warunkach ulgowych przez wykazanie przynajmiej 15-letniej praktyki zawodowej w

pracach, określonych art. 9 p. c), z czego 5 w kraju, i złożenie egzaminu w myśl art.

4 p. b) niniejszej ustawy.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Robót Rublicznych w porozumieniu

z interesowanymi ministrami, a co do artykułów 18, 19 i 20 - Ministrowi Sprawiedliwości

w porozumieniu z Ministrem Robót Publicznych i Ministrem Spraw Wewnętrznych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Z tym dniem tracą moc wszelkie dotychczas obowiązujące przepisy, dotyczące geometrów

przysięgłych w b. zaborach rosyjskim i pruskim i geometrów cywilnych w b. zaborze

austrjackim w kwestjach, unormowanych niniejszą ustawą. W kwestjach nie unormowanych

niniejszą ustawą, przepisy powyższe mają do mierniczych przysięgłych odpowiednie zastosowanie.

Dotychczasowe przepisy, dotyczące kwestyj, których unormowanie w myśl niniejszej ustawy

pozostawione jest rozporządzeniom ministerjalnym, tracą moc obowiązującą z wejściem

w życie odnośnych rozporządzeń, wydanych na podstawie niniejszej ustawy.

Na obszarze, podpadającym pod przepisy austrjackiej ustawy z dnia 2 stycznia 1913 r.,

dotyczącej izb inżynierskich (austr. Dz. Ust. P. z 1913 r. część 11 № 3) mierniczowie

przysięgli są uważani za upoważnionych rządowo techników prywatnych w myśl § 3 powołanej

ustawy.