Ustawa z dnia 15 lipca 1925 r. o zakwaterowaniu wojska w czasie pokoju.

Zakwaterowanie wojska obejmuje dostarczenie pomieszczeń, potrzebnych do rozmieszczenia

i wyszkolenia sił zbrojnych Państwa.

Zakwaterowanie jest

a)

stałe - w siedzibie stałej garnizonu na podstawie stałej dyslokacji pokojowej;

b)

przejściowe - podczas zmian stałej dyslokacji, tworzenia nowych formacyj, koncentracyj,

ćwiczeń, odkomenderowań, detaszowań, podróży i podobnych wypadków o charakterze służbowym,

które, nie mając cech stałego zakwaterowania, odbywają się podług uprzednio opracowanego

planu; c) nagłe - w wypadkach mobilizacji, powołania rezerwistów pod broń w myśl art.

73 ustawy o powszechnym obowiązku służby wojskowej z dnia 23 maja 1924 r. (Dz. U.

R. P. № 61 poz. 609), wezwanie wojska dla asystencji władzom cywilnym i przy przemarszach

wojska,

Początek, czas trwania i koniec uprawnienia do otrzymania kwatery stałej, przejściowej

lub nagłej oraz szczegółowe postanowienia, dotyczące warunków powyższych uprawnień,

określi rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych, wydane w porozumieniu z Ministrami

Skarbu i Spraw Wewnętrznych.

Postanowienia niniejszej ustawy, dotyczące oficerów i szeregowych, mają zastosowanie

do wszystkich innych osób, pracujących w wojsku na stanowisku etatowem.

Kwatery dla innych osób, aniżeli dla oficerów i szeregowych, mają odpowiadać temu

stopniowi oficera lub szeregowego, do którego te osoby zostały przyrównane.

Stałe zakwaterowanie wojska winno odbywać się w koszarach.

Kwater stałych dostarcza Państwo w nieruchomościach własnych, względnie na ten cel

przez siebie wynajętych.

Oddziały kwateruje się przez dostarczenie tymże pomieszczenia dla ludzi, zwierząt,

taberów, kancelaryj, izb chorych, ubikacyj szkolnych, wartowniczych, inspekcyjnych,

aresztów, składów, warsztatów, kuchni i innych koniecznych ubikacyj oraz przez zaopatrzenie

ich w niezbędne urządzenia.

Pomieszczenie dla władz i dowództw wojskowych oraz składów wojskowych winny znajdować

się w zabudowaniach, odpowiadających ich przeznaczeniu.

Nieruchomości, lub ich części, wzniesione lub przerobione na potrzeby kwater wojskowych,

niezależnie od tego, czy stanowią własność Państwa, czy też związków samorządowych,

a są użytkowane niezgodnie z ich przeznaczeniem, winny być na żądanie Ministra Spraw

Wojskowych zwolnione w ciągu 12 miesięcy i przekazane na zakwaterowanie wojska.

Oficerowie i żonaci podoficerowie zawodowi winni zasadniczo otrzymywać kwatery w budynkach,

wymienionych w art. 5 i 6, w rozmiarze, który określi rozporządzenie Rady Ministrów.

Za te kwatery ściąga Skarb Państwa z ich poborów służbowych opłatę, której wysokość

oznaczy rozporządzenie Rady Ministrów.

Oficerowie i żonaci podoficerowie zawodowi, którzy nie otrzymają kwater w sposób,

przewidziany w art. 5, 6 lub 10, mogą sami prywatnie wynająć dla siebie mieszkania.

Jeśli osoby, wymienione w art. 11, w sposób przewidziany w art. 5, 6, 10 i 11, kwater

otrzymać nie mogą, zobowiązane są zarządy gminne do dostarczenia im pomieszczeń w

nieruchomościach własnych, lub na ten cel przez siebie wynajętych. Do umów najmu,

zawieranych przez zarządy gmin w powyższym celu, nie mają zastosowania przepisy ustawy

z dnia 11 kwietnia 1924 r. o ochronie lokatorów (Dz. U. R. P. № 39 poz. 406) w przedmiocie

ograniczeń co do wysokości komornego oraz w przedmiocie ograniczeń prawa wypowiadania

i rozwiązywania umów najmu.

Jeżeli zarząd gminy obowiązkowi powyższemu zadość nie czyni, przeprowadzi władza administracyjna

1 instancji na wniosek władzy wojskowej w zastępstwie zarządu gminy i na rachunek

gminy odnośne czynności.

Wynagrodzenie za kwatery, dostarczone w nieruchomościach gminnych, lub przez gminy

wynajętych, wypłaca w terminach miesięcznych zdołu gminom Skarb Państwa, dokonywając

wzamian potrąceń z poborów służbowych zakwaterowanych.

Wysokość wynagrodzenia określi rozporządzenie Rady Ministrów na podstawie przeciętnego

komornego, płaconego za pomieszczenia tego rodzaju w danej miejscowości.

Różnice pomiędzy wynagrodzeniem, opłacanem gminie przez Skarb Państwa, a płaconem

przez gminy za wynajmowane przez nie pomieszczenia ponosi w ⅛ gmina, w ⅛ fundusz kwaterunkowy

(art. 16), zaś w ⅛ Skarb Państwa.

Jeżeli dla stałej dyslokacji pokojowej w danej miejscowości niema dostatecznych pomieszczeń

na kwatery stałe dla oficerów i żonatych podoficerów zawodowych, zarządzi Minister

Spraw Wojskowych w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Ministrem Skarbu

budowę potrzebnych pomieszczeń w danej miejscowości.

Nowowznoszone budowle na kwatery stałe dla oficerów i żonatych podoficerów zawodowych

winny być zasadniczo budowane na gruntach państwowych. Jeżeli w danej miejscowości

niema gruntów państwowych, nadających się pod budowę domów na kwatery stałe, a nabycie

ich, czy to od związków samorządowych, czy też od osób prywatnych, nie może nastąpić,

potrzebne grunty mogą być nabyte w trybie, przewidzianym w obowiązujących przepisach

o wywłaszczeniu nieruchomości na potrzeby Urządzeń użyteczności publicznej, a w b.

dzielnicy austrjackiej - z zastosowaniem ustawy z dn. 18 lutego 1878 r. (austr. Dz.

Pr. P. № 30).

Celem pokrycia wydatków, związanych z wznoszeniem, utrzymaniem i konserwacją budowli,

w art. 14 wymienionych, oraz z dopłatami na rzecz gmin, przewidzianemi w art. 13,

tworzy się przy Ministerstwie Spraw Wojskowych fundusz kwaterunku wojskowego.

Fundusz ten jest osobą prawną, a dochody swoje czerpie

1)

z podatku kwaterunkowego;

2)

z opłat, ściąganych od wojskowych za kwatery w budynkach, wzniesionych z tego funduszu;

3)

z dochodów nadzwyczajnych, płynących z darów, zapisów, dotacyj i t. d.;

4)

z kar pieniężnych za przekroczenia przepisów niniejszej ustawy;

5)

z wynagrodzeń ubezpieczeniowych.

Od dnia 1 stycznia 1925 r. począwszy, przez 7 lat, t. j. do dnia 31 grudnia 1931 r.,

pobierany będzie podatek kwaterunkowy wyłącznie na cele, wskazane w art. 16.

Podatkowi temu podlegają na obszasze gmin miejskich wszelkiego rodzaju lokale, jako

to: mieszkania, zakłady przemysłowe i handlowe, lub inne pomieszczenia, bez względu

na to, czy są wynajęte płatnie, czy oddane osobom trzecim do bezpłatnego użytku, czy

też są zajęte przez właściciela budynku. Od podatku kwaterunkowego wolne są: lokale

w budynkach, stanowiących własność Państwa i związków samorządowych, zajęte przez

urzędy lub instytucje państwowe i samorządowe, oraz lokale, wymienione w ustępach

a), b) i d) art. 23 ustawy z dnia 17 grudnia 1921 r. (Dz. U. R. P. z r. 1922 № 2 poz.

6) i w ustępie 3 art. 7 ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. (Dz. U. R. P. № 94 poz.

747), tudzież wszystkie nowowzniesione budowle przez lat 10, licząc od dnia ukończenia

budowy.

Podstawę wymiaru podatku stanowi w każdym roku

a)

dla lokali w nieruchomościach, względnie w ich częściach podlegających ustawie o ochronie

lokatorów z dnia 11 kwietnia 1924 r. (Dz. U. R. P. № 59 poz. 406), ogólna kwota komornego,

ustalona w myśl art. 3, względnie art. 5 i 6 powołanej ustawy, z wyłączeniem opłat

dodatkowych (art. 7 i 8 ustawy o ochronie lokatorów); względnie ustalona w taki sam

sposób wartość czynszowa lokali, nie oddanych w najem lub odstąpionych do bezpłatnego

użytku;

b)

dla lokali w nieruchomościach, względnie w ich częściach, nie podlegających przepisom

ustawy o ochronie lokatorów, pełne umowne komorne (czynsz), lub wartość czynszowa,

o ile lokal nie jest oddany w najem lub odstąpiony do bezpłatnego użytku.

Stopa podatku wynosi 4% podstawy wymiaru.

Podatek kwaterunkowy - płatny jest w ciągu miesięcy: stycznia, kwietnia, lipca i października

każdego roku w ratach kwartalnych zdołu.

Do zapłaty tego podatku obowiązane są osoby fizyczne i osoby prawne, zajmujące lokal,

podlegający opodatkowaniu.

Podatek kwaterunkowy wymierzają 1 ściągają organa związków samorządowych.

Związki samorządowe obowiązane są w terminie najpóźniej do sześciu tygodni, po upływie

każdego kwartału kalendarzowego, przekazać funduszowi kwaterunku wojskowego uzyskane

z tego podatku kwoty.

W razie niedopełnienia przez związki samorządowe obowiązków, wynikających z ustawy

niniejszej, a w szczególności niedotrzymania terminu sześcio - tygodniowego, przysługuje

Ministrowi Skarbu prawo, na wniosek zarządu funduszu kwaterunku wojskowego, wstrzymania

wypłaty związkom samorządowym ich udziału w podatkach państwowych, oraz z wypłaty

pobranych przez kasy skarbowe dodatków samorządowych do wysokości kwot należnych.

Administracją funduszu kwaterunku wojskowego należy do zarządu tego funduszu.

W skład zarządu wchodzą

1)

Minister Spraw Wojskowych, względnie jego zastępca, jako przewodniczący;

2)

2 delegatów Ministerstwa Spraw Wojskowych, wyznaczonych przez Ministra Spraw Wojskowych.

3)

1 delegat Ministerstwa Skarbu, wyznaczony przez Ministra Skarbu;

4)

1 delegat Ministerstwa Robót Publicznych, wyznaczony przez Ministra Robót Publicznych;

5)

1 delegat Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, wyznaczony przez Ministra Spraw Wewnętrznych;

6)

1 członek, wybrany przez Sejm z poza składu Sejmu;

7)

1 członek, wybrany przez Senat z poza składu Senatu;

8)

1 delegat samorządu, wybrany przez radę miasta, które jest siedzibą zarządu funduszu.

Do zakresu działania zarządu należy

1)

reprezentowanie funduszu kwaterunku wojskowego;

2)

administrowanie wszelkiemi funduszami przeznaczonemi na budowę domów;

3)

opinjowanie wniosków co do konieczności wzniesienia budowli, ich rozmiaru i sposobu

wykonania;

4)

przyjmowanie planów i zatwierdzanie kosztorysów budowy i przebudowy;

5)

wykonanie nadzoru i kontroli wprost lub przez upoważnionych zastępców nad przedsiębiorstwami,

którym powierzono budowę;

6)

wykonanie tych czynności, które zarządowi zleci Minister Spraw Wojskowych w zakresie

niniejszej ustawy.

Akta, umowy, pełnomocnictwa i zobowiązania, wystawione w imieniu funduszu kwaterunku

wojskowego, podpisują przewodniczący lub jego zastępca, oraz delegat Ministerstwa

Skarbu.

Działalność zarządu podlega, niezależnie od kontroli Najwyższej Izby Kontroli, również

i kontroli korpusu kontrolerów.

Upoważnia się fundusz kwaterunku wojskowego do zaciągnięcia zewnętrznej lub wewnętrznej

pożyczki do wysokości 140 miljonów zł. na cele, związane z wzniesieniem nowych budowli.

Dla tej pożyczki wolno będzie udzielić zabezpieczenia hipotecznego na wszystkich nieruchomościach,

wzniesionych z tego funduszu. Spłata pożyczki nastąpi ze źródeł, określonych w art.

16 niniejszej ustawy, na warunkach, które ustali Minister Skarbu.

Upoważnia się Rząd do udzielenia poręki (gwarancji) państwowej do sumy 140 miljonów

zł. za zobowiązania funduszu kwaterunku wojskowego z tytułu zaciągniętej pożyczki.

Budowle, wznoszone z funduszu kwaterunku wojskowego, stanowią własność tego funduszu,

a w razie rozwiązania go przechodzą na własność Państwa.

Przydział kwater w tych budowlach należy do Ministra Spraw Wojskowych.

Bliższe postanowienia co do wymiaru, poboru i ściągania podatku na rzecz funduszu

kwaterunku wojskowego (art. 17) wyda w drodze rozporządzenia Minister Skarbu.

Sposób urzędowania oraz bliższe określenie zadań i obowiązków zarządu funduszu kwaterunku

wojskowego (art. 20), tudzież na jakich zasadach i w jakim rozmiarze następować będzie

przydział kwater w nowowznoszonych budynkach, oraz sposób administrowania i konserwacji

tych budowli, określi rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych, wydane w porozumieniu

z zainteresowanymi ministrami.

Postanowienia, dotyczące rozmiaru kwater stałych, ich urządzenia, opalania, oświetlenia

oraz sposobu zakwaterowania oddziałów, zakładów wojskowych i szeregowych, mieszczą

się w załączniku 1.

Przejściowe zakwaterowanie wojska odbywa się przedewszystkiem w budynkach, oznaczonych

w art. 5, 6, 9 i 14 niniejszej ustawy.

Jeżeli budynki te nie zespakajają potrzeb wojska, stosowane będą przepisy art. 12.

Jeżeli i w tej drodze kwater przejściowych uzyskać nie można, mają zarządy gminne

prawo i obowiązek do zajęcia za wynagrodzeniem pomieszczeń prywatnych, niezbędnych

na potrzeby wojska, a przedewszystkiem pomieszczeń nie zamieszkanych, zajętych przez

przedsiębiorstwa, przeznaczone do zabawy lub gry oraz opróżnionych przez osoby, wydalone

z gminy rozporządzeniem władz rządowych.

Jeżeli zarząd gminy obowiązkowi powyższemu zadość nie czyni, przeprowadzi władza administracyjna

I instancji w zastępstwie zarządu gminnego i na koszt gminy odnośne czynności.

Zajmowanie pomieszczeń na kwatery przejściowe dokonywane będzie w trybie, określonym

w art. 27 do 35.

Następujące budowle, względnie części budowli, są wolne od zajęcia

a)

przeznaczone dla Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej;

b)

zajmowane przez osoby i instytucje, mające prawo eksterytorjalności;

c)

zajmowane przez władze, urzędy państwowe, oraz samorządowe;

d)

pomieszczenia urzędowe, kolei, poczt, telegrafów, telefonów oraz żeglugi wodnej i

napowietrznej;

e)

kościoły, świątynie i lokale, przeznaczone wyłącznie na stałe domy modlitwy, należące

do uznanych w Państwie wyznań religijnych;

f)

szpitale i inne zakłady lecznicze i pielęgnowania chorych oraz zakłady dobroczynności

publicznej;

g)

publiczne oraz prywatne koncesjonowane lub przez instytucje społeczno - oświatowe

utrzymywane zakłady szkolne, naukowe i wychowawcze;

h)

muzea, przybytki sztuki i nauki o charakterze publicznym oraz budynki lub ich części,

zawierające zbiory o rzeczywistej wartości naukowej, artystycznej lub zabytkowej,

stwierdzonej przez właściwe organa;

i)

pomieszczenia, zajęte przez zrzeszenia i stowarzyszenia zawodowe, spółdzielcze i kulturalno

- oświatowe;

j)

zakłady więzienne, domy karne i poprawy oraz pracy przymusowej;

k)

klasztory żeńskie oraz pomieszczenia, zajęte przez żeńskie zgromadzenia religijne

w całości, zaś klasztory męskie w częściach, objętych klauzurą;

l)

pomieszczenia i place, niezbędne do prowadzenia przedsiębiorstwa handlowego lub przemysłowego;

m)

części pomieszczeń, niezbędne do wykonywania zawodów wolnych lub pracy naukowej, jak

np. gabinety, bibljoteki, poczekalnie, pracownie oraz lokale niezbędnie potrzebne

do pomieszczenia posiadacza mieszkania, jego rodziny, nie wyłączając czasowo nieobecnych

wskutek wyjazdów na ferje, odpoczynek, kuracje, delegacje służbowe i t. p. oraz jego

pracowników, robotników, służby i inwentarza;

n)

w hotelach - 75% pokojów, przeznaczonych do wynajmowania.

Podstawę do otrzymania kwatery przejściowej stanowi przy zakwaterowaniu oddziału dokument

marszowy, przy zakwaterowaniu osób wojskowych - dokument podróży.

Podczas urlopów dokument podróży nie uprawnia osób wojskowych do otrzymania kwatery

przejściowej.

Z żądaniem dostarczenia kwater w myśl art. 26 władze wojskowe mają się zwracać do

władz administracyjnych, przesyłając równocześnie odpis żądania zarządowi zainteresowanej

gminy. Władze wojskowe obowiązane są podać jaknajwcześniej zapotrzebowanie kwater

miejscowej władzy administracyjnej, która udziela potrzebnych do zakwaterowania danych

zarządom gminnym co najmniej w terminie 7-dniowym przed przybyciem oddziału do odnośnej

gminy. W nagłych wypadkach lub przy małych transportach, nie przenoszących 20 ludzi,

może być powyższe zapotrzebowanie skierowane bezpośrednio do miejscowych organów samorządowych

i bez zachowania powyżej podanego terminu 7-dniowego.

Zajęcie następuje na zasadzie nakazu rekwizycyjnego zarządu gminy, względnie władzy

administracyjnej I instancji (art. 26).

W nakazie rekwizycyjnym należy wymienić imiona i nazwiska osób, które, według przepisów

wojskowych i w wypadkach, w tych przepisach przewidzianych, mają prawo zamieszkiwać

wspólnie z zakwaterowanym.

W razie zmiany w składzie tych osób winno być wydane orzeczenie uzupełniające.

Dowódcy oddziału nie wolno stawiać żądań co do zakwaterowania, przekraczających granicę,

określoną dokumentem marszowym.

Przy zakwaterowaniu w myśl art. 26 należy ciężar kwaterunku rozłożyć, o ile możności,

równomiernie na powiaty, gminy oraz poszczególnych posiadaczy pomieszczeń.

W tym celu właściciele i administratorzy nieruchomości obowiązani są, na żądanie władzy

administracyjnej, spowodowane wnioskiem władzy wojskowej, złożyć do zarządu gminy

wykazy pomieszczeń, znajdujących się w ich nieruchomościach, z podaniem osób zamieszkałych

i sposobu wykorzystania pomieszczeń, zaś zarząd gminy obowiązany jest na zasadzie

zeznań powyższych zestawić i dostarczyć władzy administracyjnej I instancji listy

pomieszczeń, które mogą być zajmowane na kwaterunek przejściowy.

O wciągnięciu pomieszczenia na listą zarząd gminy zawiadamia posiadacza pomieszczenia.

Prawo wyboru pokojów, ulegających zajęciu w danym lokalu, w ilości, ustalonej przez

władzę, należy do posiadacza pomieszczenia.

Posiadaczowi pomieszczenia, zajętego na kwaterunek przejściowy, służy prawo zwolnienia

swego pomieszczenia od zajęcia przez zaofiarowanie innego odpowiedniego pomieszczenia

w tej samej miejscowości, wynajętego na koszt własny i własnem staraniem. W tym jednak

wypadku nie zwalnia się zastępcy właściwego posiadacza pomieszczenia od własnego obowiązku

świadczenia kwaterunkowego.

O tem, czy zastępcze pomieszczenie jest odpowiednie, decyduje władza, która zajęcia

dokonała.

Za dostarczone w myśl art. 26 kwatery przejściowe, oraz ich urządzenie, opalanie i

oświetlanie otrzymuje posiadacz pomieszczenia od Skarbu Państwa należność na podstawie

wydanych poświadczeń przez osoby lub oddziały, które korzystały z kwaterunku, lub

na podstawie zaświadczenia urzędów gminnych.

Należność tę określa roporządzenie Rady Ministrów na wniosek Ministra Spraw Wojskowych,

powzięty w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Przy zakwaterowaniu szeregowych i zwierząt należność tę ustala się od osoby, względnie

zwierzęcia i doby. W razie dostarczenia przez posiadacza pomieszczenia ściółki dla

szeregowych, względnie na podściółkę dla zwierząt, należy się posiadaczowi pomieszczenia

dodatkowa należność w ten sam sposób ustalona (od osoby, względnie zwierzęcia i doby).

Przy zakwaterowaniu oficerów i wogóle poza wypadkami, określonemi w ust. 3 tego artykułu,

należność ustala się od ubikacji i doby.

Należność za kwaterę przejściową obejmuje również należność za urządzenie, opalanie

i oświetlanie tejże.

Wysokość należności przystosowuje się do podziału miejscowości zakwaterowania na klasy,

zależnie od ich rodzaju (gminy miejskie i wiejskie), wielkości i stosunków drożyźnianych.

W razie niedostarczenia przepisanego dla kwater przejściowych ogrzewania i oświetlania,

wysokość należności ulega odpowiedniemu zmniejszeniu.

Zajęcie pomieszczenia na kwaterę nie może nastąpić wcześniej, niż po upływie dwóch

dni od dnia doręczenia nakazu rekwizycyjnego.

Przepis ten nie dotyczy wypadków nagłych i małych transportów (art. 29).

Pomieszczenia prywatne, zajęte na kwatery przejściowe, podlegają zwolnieniu najpóźniej

po upływie 3 miesięcy od daty ich zajęcia. Termin ten przedłuża się do 6 miesięcy

jedynie w wypadkach zajęcia kwatery dla oddziału nowoprzybyłego z powodu zmiany stałej

dyslokacji, wywołującej powiększenie garnizonu w danej miejscowości lub tworzenia

nowych formacyj.

Jednak następujące pomieszczenia: a) części mieszkań, przez których zajęcie uniemożliwia

się prawidłowe korzystanie z reszty mieszkania, b) mieszkania, wybudowane przez instytucje

dla pomieszczenia swych pracowników, o ile są na cel ten niezbędnie potrzebne, c)

pomieszczenia, niezbędne do pracy służbowej lub zawodowej, oraz d) pomieszczenia w

budowlach, wzniesionych po 1919 r., te ostatnie do dnia 12 stycznia 1931 r. - podlegają,

na żądanie posiadacza pomieszczenia, zwolnieniu po upływie dni 14 od dnia ich zajęcia.

W stosunku do pomieszczeń, wskazanych pod d), żądaniu zwolnienia po upływie dni 14

należy zadość uczynić, jeżeli warunki miejscowe umożliwiają dostarczenie innej odpowiedniej

kwatery.

Na okresy, wyżej przewidziane, nie będzie zaliczony czas, w ciągu którego dane pomieszczenie

było zajęte przed wejściem w życie ustawy niniejszej.

Pomieszczenia, które w ciągu roku uległy kwaterunkowi przejściowemu przez czas 3 miesięcy,

nie mogą być ponownie zajęte na kwatery przejściowe w ciągu dziewięciu miesięcy od

daty zwolnienia.

Posiadacze tych pomieszczeń, o ile zajęcie trwało dłużej niż jeden miesiąc, wolni

są od opłacania podatku kwaterunkowego w ciągu czterech kwartałów od daty zajęcia.

Rozmiar i rodzaj pomieszczeń wraz z urządzeniem dla zakwaterowania przejściowego określa

załącznik 2.

W wypadkach kwaterunku nagłego (art. 2 lit. c) władze wojskowe zwracają się z żądaniem

dostarczenia kwater bezpośrednio do zarządu właściwej gminy, w miarę możności, przynajmniej

na 24 godziny przed przybyciem oddziału.

W razie niedostarczenia kwater przez zarząd gminy, władze wojskowe zajmują kwatery

przy współudziale władz administracyjnych i, w razie potrzeby, dokonywują na ten cel

zajęcia pomieszczeń prywatnych.

W miarę możności ciężar kwaterunku nagłego należy rozłożyć równomiernie i uwzględnić

potrzeby mieszkaniowe, gospodarcze i zawodowe posiadaczy pomieszczeń.

Zajęcie pomieszczenia prywatnego na kwaterunek nagły nie może trwać dłużej od czasu

trwania asystencji, mobilizacji, powołania rezerwistów pod broń w drodze art. 73 ustawy

o powszechnej służbie wojskowej z dnia 23 maja 1924 r. (Dz. U. R. P. № 61 poz. 609),

a przy przemarszach - nie dłużej od dni siedmiu.

Zajęcie pomieszczeń na kwaterunek nagły, nie przekraczające dni trzech, jest bezpłatne.

Za czas zajęcia ponad dni trzy wypłacane będzie wynagrodzenie podług zasad art. 32

ustawy niniejszej.

Przez czas trwania kwaterunku nagłego zajęte pomieszczenia wolne są od podatku kwaterunkowego

(art. 17).

Przeciw zarządzeniu gminy o wciągnięciu mieszkania na listę (art. 30), jak również

przeciw zarządzeniu o zajęciu pomieszczenia (art. 29) osobom zainteresowanym przysługuje

prawo odwołania się w ciągu siedmiu dni od zarządzeń gminy do właściwej władzy nadzorczej,

zaś od zarządzeń władzy administracyjnej i instancji do władzy administracyjnej instancji

II.

Decyzje władzy nadzorczej, w pierwszym wypadku, i władzy administracyjnej II instancji,

w drugim, są ostateczne.

Odwołanie należy złożyć władzy, która zaskarżone orzeczenie wydała. Odwołanie nie

wstrzymuje wykonania zaskarżonego zarządzenia, powinno być natomiast rozstrzygnięte

w ciągu sześciu tygodni od daty wniesienia.

W razie nierozpoznania skargi w tym terminie, zaskarżone zarządzenie traci moc prawną

i pomieszczenie ulega skreśleniu z listy, względnie zwolnieniu z zajęcia.

Jeżeli zakwaterowany lub osoby, z nim zamieszkałe, przez swe rażące przekroczenia

obowiązującego porządku domowego, albo przez swe nieprzyzwoite zachowanie się obrzydzają

współmieszkańcom pobyt w domu lub porządek domowy poważnie zakłócają, może posiadacz

pomieszczenia żądać usunięcia zakwaterowanego.

Posiadaczowi pomieszczenia służy w tym wypadku prawo albo wystąpienia odrazu przeciw

zakwaterowanemu z powództwem sądowem o eksmisję, albo żądania uprzednio usunięcia

zakwaterowanego przez jego władzę przełożoną. Jeżeli w tym ostatnim wypadku władza

wojskowa nie usunie zakwaterowanego w ciągu dni siedmiu od daty wniesienia żądania,

posiadacz pomieszczenia może również wystąpić na drogę sądową.

Powództwa takie podlegają właściwości sądów pokoju, względnie sądów powiatowych. Przytem

na obszarze, na którym obowiązuje ustawa postępowania cywilnego rosyjska, wyrok powinien

być zaopatrzony przez sąd z urzędu rygorem natychmiastowej wykonalności, zaś na obszarze,

na którym obowiązuje ustawa postępowania cywilnego austrjacka, stosowane będzie postępowanie

dla spraw drobiazgowych.

Jeżeli zakwaterowany lub osoby, z nim zamieszkałe, odmawiają zwolnienia zajętego pomieszczenia

po upływie terminów, w art. 34 przewidziadzianych, przełożona władza wojskowa obowiązana

jest natychmiast usunąć opornych siłą.

Za szkody, powstałe w budynkach, zajętych na kwatery wojskowe, z wyjątkiem szkód z

udowodnionej winy posiadacza mieszkania i z wyjątkem szkód, wynikłych z wypadku, nie

stojących w związku z zajmowaniem kwatery, odpowiada Skarb Państwa, któremu przysługuje

prawo regresu do osób, które szkody wyrządziły.

Postanowienia art. 49, odnoszące się do wynagrodzenia szkód skutkiem użycia terenów,

mają zastosowanie także do szkód powyższych.

Zakwaterowanie stałe i przejściowe obejmuje również zaopatrzenie wojska w tereny fortyfikacyjne,

place wyszkolenia, ćwiczeń, strzelnice, ujeżdżalnie, pola lotnicze, place gimnastyczne

oraz wszelkie inne do celów wyszkolenia niezbędne tereny. Na ten cel wskazanem jest

przedewszystkiem przeznaczyć, względnie wybierać, nieużytki rolne oraz miejsca, poprzednio

na podobne cele używane.

Terenów, potrzebnych stale na cele, wyszczególnione w art. 45, dostarcza Państwo zgodnie

z postanowieniami art. 6.

Jeśli uzyskanie niezbędnie potrzebnych w pewnej miejscowości terenów nie da się w

powyższy sposób uskutecznić, mogą one być nabyte w trybie, przewidzianym w obowiązujących

przepisach o wywłaszczeniu nieruchomości na potrzeby urządzeń użyteczności publicznej,

a w b. dzielnicy austrjackiej z zastosowaniem ustawy z dnia 18 lutego 1878 r. (austr.

Dz. Pr. P. № 39).

Wybór powierzchni, wymienionych w art. 45, określa Minister Spraw Wojskowych w porozumieniu

z zainteresowanymi ministrami.

Dla ćwiczeń wojskowych, nie dających się przeprowadzić na terenach, w art. 45 określonych,

a zarządzanych przez dowódców jednostek wojskowych nie niższych, niż pułki, względnie

oddziały równorzędne, mogą być przejściowo używane konieczne do tego celu tereny państwowe,

samorządowe lub prywatne.

W tym wypadku należy jednak oszczędzać, o ile możności, tereny rolne, leśne i przemysłowe,

oraz przemysłowo - handlowe, a ćwiczenia odnośne odbywać się winny tylko w okresach

czasu, najmniej przynoszących szkody rolnictwu i leśnictwu.

O ile podczas ćwiczebnego strzelania w wyjątkowych wypadkach konieczne jest objęcie

strefą niebezpieczeństwa budynku zamieszkanego, może właściwa władza administracyjna

zażądać od mieszkańców budynku chwilowego opuszczenia go, wyznaczając równocześnie

inne miejsce pobytu. Wstęp na teren, objęty strefą niebezpieczeństwa, może być osobom

postronnym wzbroniony.

Wydatki, związane z pokryciem wyrządzonych szkód skutkiem używania terenów, określonych

w artykule poprzednim, ponosi Skarb Państwa.

Wynagrodzenie to wypłacają organa wojskowe, o ile możności zaraz na miejscu, w drodze

ugody z poszkodowanym.

Jeśli wysokości tego wynagrodzenia nie ustalono w sposób powyższy, ustanawia ją komisja

mieszana, składająca się z przedstawiciela wojskowości, miejscowych władz administracyjnych,

skarbowych i miejscowego samorządu przy udziale poszkodowanych.

Komisja ta, urzędując pod przewodnictwem przedstawiciela władz administracyjnych,

powołuje do współpracy miejscowych rzeczoznawców.

Komisja zbiera się bezpośrednio po ukończeniu ćwiczeń i urzęduje bez przerwy aż do

załatwienia swych czynności.

Jeżeli komisja w ciągu miesiąca nie osiągnie ugodowego załatwienia sprawy, wówczas

przysługuje poszkodowanemu prawo w ciągu dalszych sześciu miesięcy dochodzenia szkody

w drodze zwyczajnego postępowania sądowego.

Wojskowi rezerwy i pospolitego ruszenia, powołani na ćwiczenia lub na zebrania kontrolne,

otrzymują

a)

oficerowie tylko kwaterą przejściową;

b)

szeregowi kwaterę narówni z szeregowymi, pełniącymi służbą wojskową w wojsku stałem.

Wszyscy właściciele nieruchomości, administratorzy, dozorcy, posiadacze pomieszczeń

oraz sublokatorzy, których pomieszczenia podlegają zajęciu w myśl art. 26 i 30, a

którzy

1)

nie zgłoszą domów lub pomieszczeń w terminie i w sposób przepisany;

2)

podejmą jakiekolwiek oszukańcze kroki, ażeby ominąć obowiązki, nałożone na nich postanowieniami

art. 26 i 30, albo

3)

swem postępowaniem będą uniemożliwiali spokojne i prawidłowe zamieszkiwanie w wyznaczonych

pomieszczeniach w zamiarze zmuszenia uprawnionych do opuszczenia pomieszczenia

- ulegają, o ile dany czyn nie podpada pod przepisy surowsze, karze grzywny od 10

do 500 zł.

Władza orzekająca oznaczy w orzeczeniu, na wypadek niemożności ściągnięcia grzywny,

karę zastępczego aresztu wedle słusznego uznania, jednak nie ponad jeden miesiąc.

Właściwemi do orzekania są władze administracyjne I instancji.

Od orzeczenia karnego władzy administracyjnej I instancji można w ciągu siedmiu dni

od dnia doręczenia orzeczenia wnieść do tej władzy żądanie przekazania sprawy właściwemu

sądowi powiatowemu (pokoju), który postąpi tak, jakby orzeczenia karnego nie wydano.

Na obszarze, na którym obowiązuje niemiecka ustawa postępowania karnego z 1877 r.,

stosują się przepisy o policyjnych rozporządzeniach karnych.

Wojskowi, zakwaterowani w pomieszczeniach prywatnych, za zakłócenie spokoju w tych

pomieszczeniach (art. 42) oraz za niewykonanie rozkazu władzy przełożonej o zwolnienie

lokalu (art. 43), podlegają odpowiedzialności podług ustaw i przepisów wojskowych.

Postanowienia niniejszej ustawy mają również zastosowanie do urzędników wojskowych

i podurzędników wojskowych oraz do chorążych do czasu zlikwidowania tych kategoryj.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu

z Ministrami: Skarbu, Spraw Wewnętrznych, Rolnictwa i Dóbr Państwowych, Robót Publicznych,

Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego i Ministrem Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie w dni 14 po jej ogłoszeniu i ma zastosowanie tylko

do wypadków, wymienionych w art. 2, jakie będą miały miejsce po wejściu w życie niniejszej

ustawy.