Ustawa z dnia 15 lipca 1925 r. o państwowym podatku przemysłowym.

Państwowemu podatkowi przemysłowemu podlegają

a)

handlowe, przemysłowe i inne na zysk obliczone przedsiębiorstwa;

b)

zajęcia przemysłowe, wymienione w taryfie, załączonej do art. 23, i samodzielne wolne

zajęcia zawodowe, wyszczególnione w art. 9.

Wyjątki.

Państwowemu podatkowi przemysłowemu nie podlegają

1)

gospodarstwa rolne i leśne oraz związane z niemi: hodowla inwentarza, mleczarstwo,

sadownictwo, ogrodownictwo, pszczelarstwo i gospodarstwo rybne;

opłacają jednak podatek

a)

gorzelnie, browary, krochmalnie, cukrownie, destylarnie drzewa i inne tym podobne

zakłady przemysłowe, przerabiające chociażby tylko produkty miejscowego gospodarstwa;

b)

przemysłowe mleczarstwo, ogrodownictwo, sadownictwo i rybołówstwo, prowadzone zawodowo,

jako wyłączny lub przeważający rodzaj gospodarstwa;

c)

wyręby leśne, dokonywane przez właścicieli obszarów leśnych nawet na ich własny rachunek,

w tych wypadkach, gdy właścicielami takich obszarów są spółki o charakterze przemysłowym

lub handlowym lub osoby, które kodeks handlowy za handlujące uznaje;

2)

sprzedaż i dostawa wytworów własnego lub dzierżawionego gospodarstwa rolnego oraz

własnego gospodarstwa leśnego, dokonywana bez utrzymywania w tym celu osobnych zakładów

handlowych i oddzielnych składów poza obrębem własnych lub dzierżawionych gruntów;

3)

eksploatowanie w obrębie własnych lub dzierżawionych gruntów: pokładów torfu, piasku,

wapna, kamieni, kredy, fosforytów i t. p. wyłącznie na potrzeby własnego gospodarstwa,

oraz połączone z eksploatacją cegielnie, piece wapienne i tym podobne zakłady, znajdujące

się w obrębie wyżej oznaczonych gruntów, a zaspakajające również tylko potrzeby własnego

gospodarstwa;

4)

młyny i tartaki, znajdujące się w obrębie własnych lub dzierżawionych gruntów, a zaspakajające

wyłącznie potrzeby gospodarcze właścicieli, względnie dzierżawców tych gruntów

Zwolnienia.

Od państwowego podatku przemysłowego są zwolnione

1)

wszelkie przedsiębiorstwa, prowadzone przez Państwo na podstawie praw zwierzchniczych,

prawa monopolu lub wyłącznie na potrzeby administracji państwowej;

2)

państwowe koleje żelazne łącznie ze wszelkiemi urządzeniami i przedsiębiorstwami państwowemi,

związanemi z eksploatacją lub budową tych kolei;

3)

przedsiębiorstwa użyteczności publicznej, prowadzone przez związki samorządowe we

własnym zarządzie i na własny rachunek, oraz utrzymywane przez te związki lombardy

i kasy pożyczkowe i oszczędności, których działalność ogranicza się do przyjmowania

wkładów i udzielania pożyczek;

4)

kasy pomocy (emerytalne, oszczędnościowo - pożyczkowe, pogrzebowe i t. p.) pracowników

instytucyj państwowych, komunalnych i społecznych, pracowników handlowych, przemysłowych

i rolnych, tudzież inteligencji zawodowej;

5)

związki pracownicze, mające na celu dostarczanie odpowiedzialnych pracowników;

6)

zakłady naukowe tak publiczne, jak i prywatne;

7)

zakładane lub utrzymywane przy pomocy Państwa, związków samorządowych lub instytucyj

społecznych, oświatowych i dobroczynnych, zakłady wychowawcze i poprawcze, przytułki

i schroniska noclegowe, bibljoteki, czytelnie, muzea, galerje i wystawy, warsztaty

szkolne, wzorowe ogrody i sady, mające na celu podniesienie ogrodownictwa i sadownictwa,

oraz utrzymywane przez stowarzyszenia sportowe i przeznaczone wyłącznie dla członków

stowarzyszenia sale gimnastyczne lub szermiercze, boiska, cyklodromy i ślizgawki;

8)

nieobliczone na zysk stałe i ruchome przedsiębiorstwa kinematograficzne, prowadzone

we własnym zarządzie i na własny rachunek przez instytucje państwowe, samorządowe

i społeczne w celach oświatowo - kulturalnych;

9)

teatry państwowe i komunalne, o ile nie są oddane w dzierżawę;

10)

urządzane w celach filantropijnych i oświatowo - kulturalnych, widowiska, zabawy,

kiermasze i t. p.;

11)

przemysł ludowy i rzemiosła, wykonywane ubocznie przez drobnych gospodarzy rolnych

lub bezrolnych bez obcych sił pomocniczych;

12)

wykonywanie przez przedsiębiorców robót i dostaw, jeżeli ogólny obrót roczny (art.

5 p. 4) nie przekracza dwóch tysięcy złotych;

13)

utrzymywanie pokojów umeblowanych i stołownie, lecz bez sprzedaży napojów wyskokowych,

jeżeli ilość odnajmowanych pokojów nie przekracza czterech, a ilość stołowników dziesięciu;

14)

operacje kredytu długoterminowego;

15)

eksport wszelkiego rodzaju półfabrykatów i gotowych wyrobów oraz tranzakcje z firmami

zagranicznemi, wynikające z obrotu uszlachetniającego czynnego.

Komisja szacunkowa może wyjątkowo zwalniać od podatku ubogich płatników, których podatek

nie przenosi kwoty rocznej 50 złotych. Do ważności uchwały konieczne jest zgoda przewodniczącego

komisji.

Podstawa opodatkowania.

Za podstawę do obliczania podatku przemysłowego dla wszystkich przedsiębiorstw i zajęć,

z wyjątkiem wymienionych w art. 8, służy obrót, osiągnięty przez przedsiębiorstwo,

względnie zajęcie (art. 1), w każdym roku podatkowym.

Rokiem podatkowym jest bieżący rok kalendarzowy.

Za obrót, podlegający opodatkowaniu, uważa się

1)

w przedsiębiorstwach handlu towarowego, względnie skupu zawodowego w celu odsprzedaży

wewnątrz Państwa - sumę przychodu brutto za towary: sprzedane za gotówkę, wymienione

lub sprzedane na kredyt, łącznie z przychodem brutto, uzyskanym z handlu na jarmarkach,

względnie targach, oraz z wykonania dostaw, w przedsiębiorstwach zaś skupu zawodowego,

prowadzonego celem wywozu zagranicę - wartość wywiezionych towarów;

2)

w instytucjach kredytu krótkoterminowego, jako też w domach bankowych i kantorach

wymiany - sumę pobranych i należnych procentów, prowizji, komisowego, tudzież innych

tym podobnych wynagrodzeń za świadczenia oraz zysk brutto z operacyj obcemi walutami,

dewizami, czekami zagranicznemi, tudzież wszelkiego rodzaju papierami wartościowemi;

3)

w instytucjach ubezpieczeniowych

A)

w instytucjach, nie opartych na wzajemności

a)

całkowitą sumę pobranych składek od ubezpieczeń rzeczowych;

b)

10 część pobranych składek od ubezpieczeń na życie i od wypadków;

c)

od ubezpieczeń pośrednich (reasekuracji) w działach rzeczowych 1/4 część pobranych

składek, a w działach ubezpieczeń na życie i od wypadków 10część pobranych składek;

B)

w instytucjach, opartych na wzajemności, a ograniczających swoją działalność w ubezpieczeniach

bezpośrednich tylko do swoich członków - połowę składek, wymienionych pod lit. A)

a), b) i c);

nie wlicza się do obrotu składek na rzecz straży ogniowych;

4)

dla robót i dostaw, wykonywanych jako samoistne przedsiębiorstwa, - sumę przychodu

brutto za roboty, względnie dostawy;

5)

w przedsiębiorstwach komisowych, pośrednictwa handlowego, w przedsiębiorstwach ekspedycyjnych

oraz w przedsiębiorstwach przewozowych i komunikacyjnych - sumę prowizji, komisowego

oraz wszelkich innych wynagrodzeń za wykonane świadczenia i usługi.

Za komisowe uważa się tylko takie przedsiębiorstwa, które udowodnią stosunek komisu,

w razie przeciwnym winny być traktowane jako działające na rachunek własny.

Stosunek komisu nie zachodzi, jeżeli sprzedawca, występując w charakterze działającego

na rachunek osoby trzeciej, otrzymuje niezależnie od umówionego wynagrodzenia komisowego

lub zamiast tego wynagrodzenia, różnicę lub część różnicy między ceną istotnie osiągniętą,

a ceną. zastrzeżona w drodze umowy na rzecz komitenta, jako właściciela towaru.

Nie uważa się za komisową sprzedaży towarów na rachunek firm, nie opłacających podatku

przemysłowego w myśl niniejszej ustawy. Obrót z tego rodzaju sprzedaży ustala się

w myśl ustępu pierwszego niniejszego artykułu;

6)

we wszystkich innych przedsiębiorstwach handlowych - sumę przychodu brutto;

7)

w przedsiębiorstwach przemysłowych, wydobywających lub przetwarzających surowce, albo

produkujących wyroby z wydobytych lub zakupionych na własny rachunek materjałów -

sumę przychodu brutto za surowce, półfabrykaty i gotowe wyroby tak sprzedane za gotówkę,

jak i wymienione lub sprzedane na kredyt, oraz użyte do wykonania umów o roboty i

dostawy, łącznie z przychodem brutto, uzyskanym ze sprzedaży na jarmarkach, względnie

targach;

8)

w przedsiębiorstwach przemysłowych, wytwarzających wyroby z cudzych materjałów - zarobek

brutto, t. j. całkowitą sumę wynagrodzenia, pobranego za przerób;

9)

dla zajęć przemysłowych i samodzielnych wolnych zajęć zawodowych - zarobek brutto.

Obrotów wewnętrznych przedsiębiorstw przemysłowych i handlowych t. j. wydania jakiegokolwiek

artykułu z jednego oddziału, czy też z jednego zakładu, względnie przedsiębiorstwa

do drugiego, należącego do tego samego przedsiębiorcy, nie uważa się za obrót.

Nie dolicza się do obrotu przedsiębiorstw przemysłowych wszelkich bezpośrednio inkasowanych

przez nie podatków konsumpcyjnych państwowych i komunalnych, opłacanych od towarów

produkowanych przez te przedsiębiorstwa, jak również podatku od widowisk i podatku

hotelowego (ust. 4 lit. b) art. 7 i art. 18 ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. Dz.

U. R. P. № 94 poz. 747).

Wyłącza się z podstaw opodatkowania po naleźytem udowodnieniu koszty przewozu i ubezpieczenia

towarów, wyłożone za nabywcę, zwroty towarów, bonifikacje i skonta.

Forma i wysokość podatku.

Podatek przemysłowy pobiera się od wszystkich przedsiębiorstw i zajęć z wyjątkiem

wymienionych w art. 8 i 9

a)

w formie świadectw przemysłowych,

b)

w postaci podatku od obrotu.

Podatek od obrotu wynosi 2% od obrotów, ustalanych w myśl art. 5 z wyjątkami, podanemi

niżej

a)

1% od obrotów, ustalanych w myśl punktu 7 art. 5, a osiągniętych przez przedsiębiorstwa

przemysłowe ze sprzedaży wydobytych surowców lub wyprodukowanych towarów, o ile artykuły

te zostały nabyte również przez przedsiębiorstwa przemysłowe, przerabiające je, względnie

zużywające, w prowadzonym przemyśle;

b)

1/2% od obrotów, wymienionych w punktach 1 i 4 art. 5, a dokonanych artykułami pierwszej

potrzeby oraz surowcami niezbędnemi do rozwoju rolnictwa i przemysłu krajowego przez

przedsiębiorstwa handlowe przy sprzedaży hurtowej, przez przedsiębiorstwa skupu zawodowego,

jak również przez samoistne przedsiębiorstwa wykonywania dostaw;

c)

1% od obrotów przedsiębiorstw prowadzących detaliczną lub drobną sprzedaż artykułów

spożywczych pierwszej potrzeby;

d)

5% od obrotów przedsiębiorstw komisowych i pośrednictwa handlowego (p. 5 art. 5);

e)

5% od obrotów pośredników handlowych (kategorja II b. zajęć przemysłowych, część III,

lit. D załącznika do art. 23).

Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu w wypadkach stwierdzonej

potrzeby gospodarczej służy prawo obniżania stopy podatku najniżej do 1% od obrotów,

wymienionych w punktach 1 i 4 art. 5, a osiąganych przez przedsiębiorstwa handlowe

ze sprzedaży hurtowej wszelkiego rodzaju towarów, przez przedsiębiorstwa skupu zawodowego,

jak również przez samoistne przedsiębiorstwa wykonywania dostaw.

Za sprzedaż hurtową uważa się zbyt wszelkiego rodzaju towarów wyłącznie kupcom i przemysłowcom

oraz przedsiębiorstwom państwowym i komunalnym celem odsprzedaży, dalszej produkcji

lub eksploatacji, zaś kółkom rolniczym i producentom rolnym w ładunkach wagonowych.

Sprzedaż hurtowa winna być wykazana, prawidłowo prowadzonemi księgami handlowemi.

Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu ustali wykaz artykułów

pierwszej potrzeby.

Państwowy podatek przemysłowy tylko w formie, określonej w art. 6 lit. a), opłacają

1)

przedsiębiorstwa handlu wędrownego (art. 19);

2)

przedsiębiorstwa handlu jarmarcznego (art. 20);

3)

pomocnicy podróżujący (komiwojażerowie), inspektorzy i agenci towarzystw ubezpieczeniowych,

przedsiębiorstw komunikacyjnych, przewozowych, kredytowych, z wyjątkiem pomocników,

podróżujących w imieniu lub na rachunek firm, nie opłacających podatku przemysłowego

w myśl niniejszej ustawy;

4)

przedsiębiorstwa, prowadzące wydawnictwa dzienników i innych pism perjodycznych;

5)

pracownie i zajęcia rzemieślnicze, rękodzielnicze, dorożkarstwo, furmaństwo, rybołówstwo,

o ile są prowadzone przez właścicieli przy współudziale najwyżej jednego członka rodziny,

lub jednej najemnej siły pomocniczej.

Podatek przemysłowy tylko w formie podatku od obrotu (art. 6 lit. b) opłacają samodzielne

wolne zajęcia zawodowe: lekarzy, dentystów, weterynarzy, felczerów, adwokatów, notarjuszy,

obrońców sądowych, architektów, inżynierów i innych techników.

Świadectwa przemysłowe (art. 6 lit. a) winny być wykupywane

1)

przez przedsiębiorstwa handlowe i przemysłowe dla każdego przez nie prowadzonego oddzielnego

zakładu handlowego, względnie przemysłowego;

2)

przez każde przedsiębiorstwo na zysk obliczone, a wykonywane bez utrzymywania oddzielnego

zakładu;

3)

dla każdego zajęcia przemysłowego, wymienionego w taryfie dołączonej do art. 23.

Określenie oddzielnych zakładów i przedsiębiorstw.

Za oddzielny zakład handlowy uważa się osobne stałe lub ruchome zamknięte lub otwarte

pomieszczenie albo część takiego pomieszczenia, względnie kilka pomieszczeń, posiadających

bezpośrednie ze sobą połączenie, w których prowadzi się handel towarowy, lub w których

dokonywa się innych operacyj handlowych, stanowiących według taryfy załączonej do

art. 23 odrębne przedsiębiorstwo.

Za oddzielny zakład przemysłowy (wytwórnię, pracownię, warsztat, zakład rzemieślniczy)

uważa się jedno, względnie kilka, zamkniętych lub otwartych pomieszczeń, bądź położonych

w obrębie jednego obejścia, bądź stanowiących jeden jednolity zespół gospodarczy i

służących do jednego rodzaju prokucji lub nawet do kilku rodzajów, jeśli stanowią

one kolejne stopnie obróbki, względnie przeróbki, tych samych materjałów albo wytworów

lub znajdują się w związku, uzasadnionym potrzebami głównej produkcji.

W wypadkach wątpliwych Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu

rozstrzyga, czy istnieje jeden jednolity zespół gospodarczy i czy kolejne stopnie

obróbki, względnie przeróbki pozostają w związku uzasadnionym potrzebami głównej produkcji.

Za oddzielne przedsiębiorstwo górnicze uważa się zespół szybów, sztolni, wież wiertniczych

i tym podobnych urządzeń, należących do jednego przedsiębiorstwa, a znajdujących się

w obrębie jednego terenu kopalnianego i służących do wydobywania tego samego produktu.

Wydobywania ubocznych produktów kopalnianych przy prowadzeniu głównej eksploatacji

górniczej nie uważa się za oddzielne przedsiębiorstwo.

Jeżeli przedsiębiorstwo przemysłowe oprócz zakładu przemysłowego prowadzi także zakład

handlowy celem sprzedaży w nim wyrobów własnej produkcji, to tego rodzaju zakłady

handlowe uważa się za oddzielne w myśl art. 11.

Postanowienie ustępu pierwszego niniejszego artykułu nie dotyczy zakładów hurtowej

sprzedaży wyrobów własnej produkcji, o ile te zakłady są utrzymywane przez przedsiębiorstwo

przy samym zakładzie przemysłowym lub poza nim, lecz w obrębie miejscowości, będącej

jego siedzibą, lub w miejscowości, będącej poza jego siedzibą, o ile jest to jedyny

hurtowy zakład sprzedaży poza siedzibą zakładu przemysłowego.

Detaliczna i drobna sprzedaż produktów własnego wyrobu dokonywana w tym samym lokalu,

gdzie się mieści zakład przemysłowy, nie stanowi oddzielnego przedsiębiorstwa.

Za oddzielne przedsiębiorstwo uważa się każdy wyrąb lasu wraz z pierwiastkową obróbką

drzewa, dokonywany w obrębie jednej lub kilku graniczących ze sobą parcel leśnych.

Za oddzielny zakład w przedsiębiorstwach żeglugi uważa się każdy statek.

Za oddzielne przedsiębiorswo kolei żelaznych uważa się cały zespół urządzeń na linjach

kolejowych, objętych jedną koncesją.

Oddzielne przedsiębiorstwo stanowi wykonywanie każdej poszczególnej umowy o dokonanie

robót lub dostaw, jako też każdej poszczególnej umowy o dzierżawę od Państwa lub od

związku samorządowego prawa poboru specjalnych opłat (targowej, mostowej, rogatkowej

i t. p.).

Nie uważa się jednak za oddzielne przedsiębiorstwo wykonywania umów

a)

przez przedsiębiorstwa przemysłowe o dostawy wyrobów ich własnej fabrykacji;

b)

przez przedsiębiorstwa przewozowe i komunikacyjne - o przewóz ładunków;

c)

przez przedsiębiorstwa handlu towarowego - o dostawy towarów, stanowiących przedmiot

ich własnego handlu, o ile cena świadectwa, nabytego na prowadzenie handlu towarowego,

odpowiada cenie świadectwa, które należałoby wykupić na samoistną dostawę;

d)

przez przedsiębiorstwa budowlane i biura techniczne - o prowadzenie robót, wchodzących

w zakres ich działalności;

e)

przez wszelkie czynności zarobkowe, dokonywane przez wolne zawody poza siedzibą swego

biura.

W handlu wędrownym (domokrążnym) za przedsiębiorstwo uważa się

a)

dla handlu obnośnego - sprzedaż towarów ze skrzyni, kufra, walizy, kosza i t. p. opakowania,

przenoszonego z miejsca na miejsce przez kupca;

b)

dla handlu rozwoźnego - sprzedaż towarów z wozu, łodzi i t. p. pomieszczenia, przewożonego

z miejsca na miejsce przy pomocy siły zwierzęcej.

W handlu jarmarcznym za przedsiębiorstwo, wymagające wykupienia osobnego świadectwa

przemysłowego, uważa się sprzedaż na jarmarkach, trwających dłużej niż trzy dni, towarów

należących do przedsiębiorstwa, które nie przedstawi dowodu wykupienia świadectwa

przemysłowego z tytułu posiadania zakładów, określonych w art. 11, 12, 13 i 15.

Co do innych rodzajów przedsiębiostw, nie przewidzianych w art. 11 do 20, Ministrowi

Skarbu przysługuje prawo rozstrzygania czy te przedsiębiorstwa, względnie ich zakłady,

mają być uważane za oddzielne.

Należące do przedsiębiorstwa oddzielne składy nie podlegają obowiązkowi wykupienia

świadectw przemysłowych; na takie składy winny jednak być uzyskane osobne karty rejestracyjne

(art. 23).

Za oddzielny skład uważa się jedno lub kilka bezpośrednio ze sobą połączonych pomieszczeń

poza obrębem zakładu handlowego lub przemysłowego (art. 11 - 14), należących do jednego

przedsiębiorstwa, zamkniętych, albo otwartych, a służących wyłącznie do przechowywania,

przesuszania, oczyszczania, sortowania, brakowania, przeładowywania lub pakowania

towarów, jak również do przechowywania przez przedsiębiorstwa przemysłowe: zapasowych

maszyn, narzędzi, paliwa, surowców i materjałów niezbędnych do produkcji, jako też

wyrobów, przez te przedsiębiorstwa wytwarzanych, tudzież zapasów żywności lub odzieży

i t. p. produktów do zaopatrywania własnych robotników, o ile to zaopatrywanie nie

jest obliczone na zysk przedsiębiorcy i tem samem nie posiada charakteru przesiębiorstwa

handlowego.

W osobną kartę rejestracyjną winien być również zaopatrzony każdy zakład hurtowej

sprzedaży wyrobów własnej produkcji, który w myśl art. 14 nie stanowi oddzielnego

zakładu handlowego.

Ceny świadectw przemysłowych.

Ceny świadectw przemysłowych zależą od kategorji, do której przedsiębiorstwo lub zajęcie

zostało zaliczone, jak również od klasy miejscowości, w której wykonywa się przedsiębiorstwo

lub zajęcie.

Podział miejscowości na klasy, oraz przedsiębiorstw i zajęć na kategorje, tudzież

ceny świadectw przemysłowych, zawiera taryfa, załączona do niniejszego artykułu.

Za karty rejestracyjne na oddzielne składy (art. 22 ust. 1 i 3), utrzymywane przez

przedsiębiorstwa handlowe i przemysłowe, uiszcza się osobną stałą opłatę w wysokości

dziesięciu złotych za każdą kartę.

W tych wypadkach, gdy w jednym zakładzie handlowym jest prowadzony handel mieszany

(np. hurtowy i detaliczny łącznie), lub gdy w jednym zakładzie przemysłowym są wykonywane

różne związane z sobą gałęzie fabrykacji, zakład taki winien być zaopatrzony w świadectwo

przemysłowe kategorji najwyższej pod względem rodzaju handlu, względnie przemysłu.

Jeżeli zaś dla każdej gałęzi fabrykacji należałoby wykupić świadectwo przemysłowe

według ilości robotników, a cena tego świadectwa byłaby niższa od tej, jakaby przypadała

według ogólnej ilości robotników, zatrudnionych w zakładzie, to świadectwo należy

opłacić według ogólnej ilości robotników, nie przyjmując pod uwagę różnicy fabrykacji.

Dla przedsiębiorstwa lub zajęcia, wykonywanego w kilku miejscowościach, zaliczonych

do różnych klas, nabywa się świadectwa przemysłowe według ceny, odpowiadającej miejscowości,

zaliczonej do najwyższej klasy.

Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu przysługuje prawo

przenoszenia poszczególnych miejscowości z wyższej klasy do niższej lub odwrotnie,

jeśli w tych miejscowościach zostanie stwierdzony upadek, względnie rozwój handlu

i przemysłu. Rozporządzenia w tym przedmiocie uzyskują moc obowiązującą z dniem 1

stycznia roku następnego po ich ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

Ministrowi. Skarbu przysługuje również prawo zaliczania do odpowiednich kategoryj

takich przedsiębiorstw, które nie mogłyby być objęte taryfą, załączoną do art. 23.

Nabywanie świadectw przemysłowych.

Świadectwa przemysłowe i karty rejestracyjne nabywa się w okręgu właściwej władzy

podatkowej I instancji. Właściwa jest ta władza, w której okręgu znajdują się. zakłady

handlowe i przemysłowe lub należące do nich składy, albo w którym wykonywa się przedsiębiorstwo,

na zysk obliczone, względnie osobiste zajęcie przemysłowe.

Świadectwa przemysłowe dla robót i dostaw, wykonywanych jako samoistne przedsiębiorstwa,

winny być nabywane w tym okręgu (art. 27), w którym te przedsiębiorstwa są wykonywane;

jeżeli wykonanie odbywa się w kilku okręgach, świadectwo winno być nabyte w okręgu

zawarcia umowy.

Świadectwa przemysłowe dla handlu wędrownego (art. 19) nabywa się w okręgu stałego

miejsca zamieszkania, względnie pobytu przedsiębiorcy.

Świadectwa przemysłowe i karty rejestracyjne wydaje kasa skarbowa właściwego okręgu.

Dyrektor izby skarbowej ma prawo w razie potrzeby poruczyć wydawanie świadectw przemysłowych,

tudzież kart rejestracyjnych naczelnikom władz podatkowych I instancji, zarządom gmin

miejskich wiejskich oraz zrzeszeniom zawodowym.

Świadectwa przemysłowe, tudzież karty rejestracyjne winny być nabywane w miesiącach

listopadzie i grudniu, poprzedzających rok podatkowy.

Cenę świadectwa przemysłowego, względnie opłatę za karty rejestracyjne, uiszcza się

w pełnej kwocie za cały rok podatkowy zgóry.

Dla zakładów handlowych 1 przemysłowych, dla innych przedsiębiorstw, na zysk obliczonych,

tudzież dla osobistych zajęć przemysłowych, które rozpoczynają swą działalność w ciągu

roku podatkowego, należy nabyć przed rozpoczęciem działalności: świadectwo roczne

(art. 30 ust. 2), o ile działalność rozpoczyna się przed 1 lipca, świadectwo półroczne

(za połowę ceny taryfowej), o ile działalność rozpoczyna się dopiero od 1 lipca lub

po tym terminie.

Ważność powyższych świadectw upływa w każdym razie z końcem roku podatkowego.

Postanowienia ustępów 1 i 2 niniejszego artykułu stosuje się również analogicznie

do kart rejestracyjnych na składy, powstałe w ciągu roku podatkowego.

Dla przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych, wykonywanych sezonowo w miejscowościach

klimatycznych i leczniczych, mogą być nabywane półroczne świadectwa przemysłowe nawet

przed 1 lipca lecz ważność takich świadectw upływa w sześć miesięcy po ich wydaniu.

Ministrowi Skarbu służy prawo zastosowania niniejszego artykułu do przedsiębiorstw

o charakterze sezonowym, wykonywanych i w innych miejscowościach.

Dla robót i dostaw, wykonywanych jako samoistne przedsiębiorstwa, nabywa się roczne,

względnie półroczne świadectwa przemysłowe, zależnie od tego, w jakiem półroczu roku

podatkowego rozpoczęto wykonywanie tych przedsiębiorstw.

O ile wykonywanie umowy, roboty, względnie dostawy, trwa dłużej niż jeden rok, należy

nabywać corocznie odpowiednio do taryfy świadectwo przemysłowe.

Dla otrzymania świadectwa przemysłowego należy złożyć pisemną deklarację według przepisanego

wzoru, oddzielną dla każdego zakładu handlowego i przemysłowego, oraz dla każdego

innego przedsiębiorstwa, na zysk obliczonego, względnie dla zajęcia przemysłowego.

Deklaracja winna zawierać

1)

imię i nazwisko, względnie nazwę lub firmę przedsiębiorcy, który nabywa świadectwo;

2)

rodzaj zakładu, względnie przedsiębiorstwa, lub zajęcia przemysłowego, tudzież inne

cechy, niezbędne dla określenia ceny świadectwa;

3)

miejsce wykonywania przedsiębiorstwa;

4)

cenę świadectwa, przypadającą według taryfy;

5)

podpis składającego deklarację.

Postanowienia niniejszego artykułu mają analogiczne zastosowanie przy nabywaniu kart

rejestracyjnych na oddzielne składy.

Jeżeli przed upływem terminu ważności świadectwa przemysłowego zajdą w przedsiębiorstwie

zmiany, uzasadniające zaliczenie go do wyższej kategorji, lub jeżeli przedsiębiorstwa

zostanie przeniesione do miejscowości klasy wyższej, winna nastąpić dopłata do ceny

pierwotnie wykupionego świadectwa przemysłowego.

Dopłatę pobiera się: w stosunku rocznym, gdy wspomniane zmiany zajdą przed 1 lipca

roku podatkowego, w stosunku zaś półrocznym, o ile zajdą one dopiero, poczynając od

1 lipca tegoż roku.

Jeżeli przed upływem terminu ważności świadectwa przemysłowego zajdzie zmiana co do

osoby przedsiębiorcy lub co do miejsca wykonywania przedsiębiorstwa, to należy o zaszłej

zmianie najpóźniej w ciągu miesiąca zawiadomić właściwe władze podatkowe 1 instancji

(art. 27) celem uzyskania odpowiedniej adnotacji na świadectwie, a to pod rygorem

jego nieważności.

Adnotacji o zaszłej zmianie w osobie przedsiębiorcy dokonywa się pod warunkiem uiszczenia

zaległości podatku przemysłowego, obciążających przedsiębiorstwo.

Postanowienie niniejszego artykułu stosuje się analogicznie do kart rejestracyjnych

na oddzielne składy.

Świadectwa do osobistych zajęć przemysłowych nie mogą być odstępowane innym osobom.

Ark. 38. Świadectwa przemysłowe oraz karty rejestracyjne na oddzielne składy winny

być umieszczane w zakładach, względnie w składach, na widocznem miejscu i stale się

tam znajdować.

W razie zgubienia świadectwa przemysłowego przedsiębiorca jest obowiązany wnieść prośbę,

o wydanie duplikatu świadectwa do urzędu skarbowego, który zarządza wydanie duplikatu

za zwrotem kosztu formularza po uprzedniem zbadaniu spławy.

Niezwłocznie po upływie terminu, wyznaczonego na nabywanie świadectw przemysłowych

(art. 30 ust. 1), naczelnicy władz podatkowych I instancji i ich pomocnicy, a w razie

potrzeby delegowani przez dyrektora izby skarbowej także inni urzędnicy, mają przystąpić

do lustracji przedsiębiorstw. Dokonywający lustracji badają rodzaj i rozmiar każdego

przedsiębiorstwa; zbierają dane, niezbędne do należytego obliczenia podatku przemysłowego,

oraz sprawdzają, czy wszystkie przedsiębiorstwa posiadają właściwe świadectwa przemysłowe.

Dyrektor izby skarbowej wyznacza termin dla ukończenia dorocznej lustracji przedsiębiorstw

w okręgu każdej władzy podatkowej i instancji.

Niezależnie odprzeprowadzenia dorocznej lustracji naczelnicy władz podatkowych I instancji

winni w ciągu całego roku bacznie czuwać nad wszelkiemi zmianami, zachodzącemi tak

w ilości, jak w rodzaju i rozmiarach przedsiębiorstw, oraz osobiście lub przez delegowanych

urzędników możliwie jaknajczęściej sprawdzać wysokość obrotów, osiągniętych przez

przedsiębiorstwa.

Wykonywający lustrację urzędnicy posiadają prawo wstępu do zakładów handlowych i przemysłowych,

do składów i wszelkich miejsc, w których się prowadzi handel, przemysł, względnie

inne na zysk obliczone przedsiębiorstwa lub zajęcia, podlegające podatkowi przemysłowemu,

oraz do utrzymywanych przez przedsiębiorstwa oddzielnych składów, tudzież prawo dokonywania

oględzin tych miejsc i składów.

Zakłady handlowe i przemysłowe orazoddzielne składy winny być zaopatrzone w znaki

(szyldy), umieszczone w miejscach widocznych celem ułatwienia lustracji.

W razie powzięcia wiadomości o potajemnem prowadzeniu handlu lub przemysłu w lokalach,

nieposiadających charakteru zakładów handlowych lub przemysłowych, albo o przechowywaniu

w tych lokalach ksiąg handlowych, względnie innych dowodów, dotyczących obrotów przedsiębiorstwa,

dokonywającym lustracji urzędnikom służy prawo do oględzin i zbadania tych lokali

w trybie, przepisanym ustawą z dnia 14 grudnia 1923 r. o uprawnieniach organów wykonawczych

władz skarbowych (Dz. U. R. P. z roku 1924 № 5, poz. 37).

Policja państwowa, względnie samorządowa, jest obowiązana do udzielania dokonywającym

lustracji urzędnikom skarbowym niezbędnej pomocy i do niezwłocznego zawiadamiania

właściwych władz podatkowych i instancji o zauważonem prowadzeniu handlu, przemysłu

oraz innych na zysk obliczonych przedsiębiorstw, tudzież zajęć przemysłowych bez posiadania

świadectwa przemysłowego, jako też o utrzymywaniu oddzielnych składów bez posiadania

karty rejestracyjnej.

Urzędy państwowe i samorządowe, instytucje publiczne oraz zrzeszenia, korzystające

z gwarancyj, z kredytów lub subwencyj państwowych, są obowiązane przesyłać właściwym

izbom skarbowym wiadomości o zawarciu umów o dokonanie robót i dostaw, tudzież umów

o wydzierżawienie prawa poboru, specjalnych opłat (art. 18) najpóźniej w terminie

miesięcznym po zawarciu takich umów, jak również dostarczać innych danych, potrzebnych

do obliczenia podatku przemysłowego.

Wszelkie urzędy państwowe, a w szczególności pocztowe i celne urzędy samorządowe,

jak również i instytucje kredytowe (banki), przedsiębiorstwa komunikacyjne (kolei

żelaznych, żeglugi), przewozowe, ubezpieczeniowe i ekspedycyjne, domy składowe oraz

wszelkie przedsiębiorstwa handlowe, przemysłowe i inne, na zysk obliczone, wreszcie

osoby, wykonywające zajęcia przemysłowe, obowiązane są udzielać bezpłatnie władzom

skarbowym na ich żądanie wiadomości, dotyczących towarów sprzedanych, zastawionych,

nadawanych, odbieranych, ubezpieczanych i clonych.

Wszystkie wyżej wymienione instytucje, przedsiębiorstwa i osoby są obowiązane zezwalać

delegowanym przez władze skarbowe urzędnikom na przeglądanie ksiąg, dokumentów i innych

zapisków, zawierających wiadomości, o których mowa w ustępie pierwszym niniejszego

artykułu, oraz na sporządzanie z tych ksiąg i zapisków potrzebnych wyciągów.

Materjał, uzyskany w powyższy sposób, władze skarbowe winny zużytkować z całkowitem

zachowaniem tajemnicy handlowej.

Lustracji (art. 40 i 41) dokonywa się w obecności przedsiębiorcy względnie jego zastępcy,

a w razie ich nieobecności - wobec powołanej na świadka osoby postronnej.

Lustracje przeprowadza się w godzinach, wyznaczonych do prowadzenia handlu i przemysłu,

a jej dokonywanie nie powinno przeszkadzać prowadzeniu handlu, względnie pracy w zakładach

przemysłowych.

O dokonaniu lustracji czyni się wzmiankę na świadectwie przemysłowem, względnie na

karcie rejestracyjnej.

W razie dokonywania lustracji przedsiębiorstw, prowadzonych w obrębie stacji kolejowych,

portów państwowych lub zabudowań wojskowych, należy przed przystąpieniem do lustracji

porozumieć się z właściwą władzą kolejową, portową, względnie wojskową, której przysługuje

prawo wyznaczania ze swej strony przedstawiciela.

Przedsiębiorca jest obowiązany okazać urzędnikom, dokonywającym lustracji, księgi

handlowe, tudzież wszelkie inne zapiski, posiadające znaczenie dla określenia obrotu

przedsiębiorstwa w myśl przepisów art. 5, celem przejrzenia takowych.

Jeśli przy dokonywaniu lustracji stwierdzone będzie naruszenie artykułów 97 do 102

niniejszej ustawy, to należy sporządzić protokół, w tymże wyszczególnić, na czem polega

przekroczenie i jakie okoliczności to przekroczenie stwierdzają.

Protokół przedstawia się przedsiębiorcy, który ma prawo bądź niezwłocznie, bądź w

ciągu najbliższych 8-miu dni złożyć do protokółu swoje wyjaśnienia.

Po upływie każdego roku kalendarzowego w terminie, oznaczonym w art. 55, należy złożyć

władzom, wymienionym w art. 54, pisemne zeznanie o obrocie według ustanowionego wzoru,

a to odrębnie

1)

co do każdego oddzielnego zakładu, względnie przedsiębiorstwa handlowego, zaliczonego

w taryfie (art. 23) do kategorji I i II przedsiębiorstw handlowych;

2)

co do każdego oddzielnego zakładu, względnie przedsiębiorstwa przemysłowego, zaliczonego

w taryfie do pierwszych pięciu kategoryj przedsiębiorstw przemysłowych;

3)

co do każdego zajęcia przemysłowego, zaliczonego w taryfie (zał. do art. 23) do kategorji

I i II a) i b) zajęć przemysłowych;

4)

co do każdego samodzielnego wolnego zajęcia zawodowego (art. 9).

Przedsiębiorstwa handlowe i przemysłowe, należące do kategoryj niższych, niż wskazane

w p. 1) i 2) niniejszego artykułu, mogą także składać zeznania o obrocie i w takim

razie korzystają z uprawnienia, przysługującego płatnikom podatku przemysłowego z

mocy ust. 3) art. 76.

W zeznaniu o obrocie (art. 52) winny być podane

1)

imię i nazwisko przedsiębiorcy, względnie osoby, wykonywającej zajęcie przemysłowe

lub samodzielne wolne zajęcie zawodowe, albo nazwa lub firma przedsiębiorcy;

2)

miejsce zamieszkania (dokładny adres) przedsiębiorcy;

3)

rodzaj zakładu, względnie przedsiębiorstwa lub zajęcia;

4)

miejsce wykonywania przedsiębiorstwa lub zajęcia;

5)

ilość i bliższe oznaczenie oddzielnych składów;

6)

ogólna suma obrotu (art. 5), osiągniętego w ciągu ubiegłego roku, w zeznaniach zaś

przedsiębiorstw, wymienionych w p. 1) i 2) art. 52, a prowadzących prawidłowe księgi

handlowe, oraz przedsiębiorstw, wymienionych w ust. 2 art. 54, odrębnie sumy obrotu,

osiągniętego w każdym poszczególnym miesiącu kalendarzowym ubiegłego roku;

7)

oświadczenie, czy prowadzone są księgi handlowe i czy na poparcie wykazanej sumy obrotu

płatnik gotów jest przedstawić władzy skarbowej księgi handlowe;

8)

zapewnienie, że wszystkie przytoczone w zeznaniu dane oznajmiono według najlepszej

wiedzy i sumienia;

9)

własnoręczny podpis osoby, składającej zeznanie.

Jeżeli przedsiębiorstwo przemysłowe, względnie handlowe, przekazuje częściowo lub

w całości swe wytwory lub towary do innych zakładów przemysłowych, względnie handlowych,

utrzymywanych we własnym zarządzie i na własny rachunek, to w zeznaniu o obrocie należy

wykazać tylko sumę obrotu, bezpośrednio osiągniętego (p. 1) i 7) art. 5), z jednoczesnem

podaniem, do jakich mianowicie zakładów i w jakich ilościach przekazano resztę wytworów,

względnie towarów.

Zeznania o obrocie winny być składane właściwym władzom podatkowym I instancji (art.

27).

Spółki akcyjne, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i inne przedsiębiorstwa, które

na zasadzie swych statutów lub specjalnych przepisów są obowiązane do publicznego

ogłaszania sprawozdań o swych operacjach lub do składania sprawozdań do zatwierdzenia

właściwym organom, winny składać zeznania o obrotach wszystkich należących do nich

zakładów, lecz każdego oddzielnie, temu urzędowi skarbowemu podatków i opłat skarbowych,

względnie tej izbie skarbowej (art. 57 ust. 2), w której okręgu znajduje się siedziba

zarządu spółki, względnie przedsiębiorstwa.

Zeznania o obrocie za każdy rok kalendarzowy (art. 53) należy składać w terminie do

15 lutego roku następnego.

Zaliczki na podatek od obrotu.

Przedsiębiorstwa, wymienione w p. 1) i 2) art. 52, a prowadzące prawidłowe księgi

handlowe, oraz przedsiębiorstwa, wymienione w ust. 2 art. 54, winny po upływie każdego

miesiąca kalendarzowego, najpóźniej do dnia 15 następnego miesiąca wpłacić do kasy

skarbowej zaliczkę na podatek przemysłowy (art. 7) w wysokości podatku, przypadającego

od obrotu, osiągniętego w ubiegłym miesiącu.

Inni płatnicy winni najpóźniej do dnia 15 miesiąca po upływie każdego kwartału kalendarzowego

wpłacić do kasy skarbowej zaliczkę na podatek w wysokości co najmniej jednej piątej

kwoty podatku, wymierzonego za ubiegły rok kalendarzowy. Zaliczka ta za pierwszy kwartał

każdego roku jest płatna w terminie do 15 maja. Płatnicy ci jednak mogą wpłacać tę

zaliczkę także w terminach miesięcznych w wysokości jednej piętnastej części podatku,

wymierzonego za ubiegły rok kalendarzowy.

Dowody wpłat, zarówno miesięcznych, jak i kwartalnych, należy w oryginałach lub odpisach

dołączyć do zeznania, składanego w terminie, oznaczonym w art. 55.

Przedsiębiorstwa nowopowstałe są obowiązane do kwartalnych wpłat na podstawie rzeczywistego

obrotu.

Od niewpłaconych w terminie kwot zaliczek pobierane będą kary za zwłokę, jak od zaległości

podatkowych.

Organa obliczające podatek.

Sprawdzanie i ustalanie obrotów, podlegających opodatkowaniu, i obliczanie podatku

przemysłowego, przypadającego w myśl artykułów 4 - 6, należy w pierwszej instancji

do komisyj szacunkowych, a w drugiej zaś instancji - do komisyj odwoławczych.

Dla przedsiębiorstw, wymienionych w ust. 2 art. 54, pierwszą instancją jest właściwy

urząd skarbowy podatków i opłat skarbowych, drugą zaś izba skarbowa, z wyjątkiem spółek

akcyjnych, dla których pierwszą instancją jest właściwa izba skarbowa, drugą zaś Ministerstwo

Skarbu.

Ilość komisyj szacunkowych do spraw podatku przemysłowego i miejsce ich urzędowania

określa Minister Skarbu w drodze rozporządzenia.

Komisja szacunkowa składa się z przewodniczącego, którym jest z urzędu naczelnik władzy

podatkowej I instancji lub jego zastępca, z wyznaczonego przez dyrektora izby skarbowej

przedstawiciela właściwego urzędu podatków pośrednich, tudzież z 8 do 12 członków

i tyluż zastępców z grona płatników podatku od obrotu.

Połowę członków i zastępców komisji mianuje dyrektor właściwej izby skarbowej na wniosek

naczelnika władzy podatkowej I instancji, drugą zaś połowę mianuje tenże dyrektor

z listy kandydatów, przedstawionej przez izbę handlową i przemysłową, izbę rękodzielniczą,

względnie przez zawodowe organizacje gospodarcze.

Lista kandydatów powinna zawierać trzykrotnie większą liczbę nazwisk, niż liczba członków

komisji.

Mianowania przeprowadza się w ten sposób, aby w skład komisji każdego okręgu wchodzili

płatnicy podatku od obrotu, należycie obznajomieni ze stosunkami tegoż okręgu.

Komisje odwoławcze do spraw podatku przemysłowego istnieją przy każdej izbie skarbowej

i składają się z przewodniczącego, którym jest z urzędu dyrektor izby skarbowej lub

jego zastępca, z dwóch urzędników izby skarbowej i tyluż zastępców, mianowanych przez

Ministra Skarbu na wniosek dyrektora izby skarbowej, tudzież z 8 do 12 członków i

tyluż zastępców, powołanych z grona płatników podatku przemysłowego.

Połowę członków i zastępców komisji mianuje Minister Skarbu na wniosek dyrektora izby

skarbowej, drugą zaś połowę mianuje tenże Minister z listy kandydatów, przedstawionej

przez izbę handlową i przemysłową, izbę rękodzielniczą, względnie przez zawodowe organizacje

gospodarcze.

Lista kandydatów powinna zawierać trzykrotnie większą liczbę nazwisk, niż liczba członków

komisji.

Ministrowi Skarbu przysługuje prawo utworzenia przy jednej izbie skarbowej kilku komisyj

odwoławczych.

Przy powoływaniu członków komisyj szacunkowych i odwoławczych z grona płatników podatku

od obrotu należy przestrzegać, aby w skład komisji wchodzili przedstawiciele wielkiego,

średniego i drobnego handlu i przemysłu, oraz samodzielnych wolnych zajęć zawodowych.

Członków komisji i ich zastępców powołuje się na okres czteroletni.

Po upływie każdego dwulecia ustępuje połowa członków i ich zastępców. Ustępujących

po raz pierwszy wyznacza los. Ustępujący mogą być ponownie powołani.

Na członków komisji mogą być powoływani ci płatnicy podatku przemysłowego, którzy

korzystają z pełni praw cywilnych i politycznych i nie byli prawomocnie skazani na

karę za wykroczenia, przewidziane w art. 96, 105, 106 i 107.

Mandat członka komisji gaśnie, gdy jego posiadacz traci warunki, przewidziane w art.

63, gdy przestaje być płatnikiem podatku przemysłowego, gdy nie był obecny na trzech

z rzędu posiedzeniach komisji i nieobecności nie usprawiedliwił.

Członkowie komisji odwoławczej i ich zastępcy nie mogą być równocześnie członkami

komisji szacunkowej i ich zastępcami.

Jeżeli instytucje, powołane do przedstawiania kandydatów na członków i ich zastępców

(art. 59 i 60), nie uczynią tego w wyznaczonym terminie, to brakujących członków i

ich zastępców mianuje właściwa władza skarbowa.

Przewodniczący zwołuje komisję, kieruje jej czynnościami, wykonywa jej uchwały i jest

odpowiedzialny za należyte stosowanie obowiązujących przepisów.

O każdem posiedzeniu komisji przewodniczący zawiadamia pisemnie wszystkich członków

komisji, przynajmniej na 5 dni przed terminem posiedzenia. W ten sposób zaprasza się

w razie potrzeby zastępców.

Komisja jest zdolna do powzięcia uchwał, jeżeli prócz przewodniczącego lub jego zastępcy

jest obecna przynajmniej połowa członków.

Jeżeli na pierwsze posiedzenie nie przybędzie zdolna do powzięcia uchwał ilość członków,

wyznacza się drugie posiedzenie z zastrzeżeniem, że zapadłe na niem uchwały będą prawomocne

bez względu na ilość obecnych.

Członkowie komisji i ich zastępcy, o ile nie pozostają na służbie państwowej, składają

przy obejmowaniu swych obowiązków uroczyste przyrzeczenie, iż obowiązki swe pełnić

będą według najlepszej wiedzy i sumienia i zachowają w ścisłej tajemnicy wszystkie

powzięte w komisji wiadomości o położeniu majątkowem płatników.

Obowiązek zachowania tajemnicy ciąży również na przewodniczącym, na jego zastępcy,

jak również na członkach komisji, zostających na służbie państwowej.

Uchwały komisji zapadają zwykłą większością głosów obecnych członków. W razie równości

głosów rozstrzyga głos przewodniczącego.

Przewodniczący i członkowie komisji oraz ich zastępcy nie mogą uczestniczyć w posiedzeniach

podczas obrad i uchwał, dotyczących opodatkowania przedsiębiorstw i zajęć, wykonywanych

przez nich samych, przez ich małżonków, krewnych i powinowatych w linji wstępnej i

zstępnej, albo w bocznej do trzeciego stopnia, przez osoby, będące pod ich opieką

lub kuratelą, tudzież przez firmy, spółki i zrzeszenia, z któremi są w jakikolwiek

sposób pośrednio lub bezpośrednio związani.

Z obrad i uchwał komisji spisuje się protokóły, które podpisują przewodniczący i przynajmniej

trzech obecnych na posiedzeniu członków lub ich zastępców.

Członkom komisji, którzy nie są urzędnikami państwowymi, zwraca się koszty, spowodowane

przybyciem na posiedzenie.

Bliższe przepisy w tym przedmiocie wyda Minister Skarbu w drodze rozporządzenia.

Sprawdzanie zeznań i ustalanie obrotów przez komisje szacunkowe.

Zeznania o obrocie, składane w myśl art. 52 do 54, sprawdza właściwa władza podatkowa

I instancji, posiłkując się przytem wszelkiemi posiadanemi materjałami, a w szczególności

danemi, zebranemi podczas lustracji przedsiębiorstw, i przygotowuje wnioski dla komisji.

Władza podatkowa I instancji przygotowuje również na podstawie posiadanych materjałów

wnioski o obrotach tych przedsiębiorstw i zajęć, co do których nie złożono zeznań,

wbrew art. 52, lub co do których nie istnieje ustawowy obowiązek składania zeznań.

Celem należytego sprawdzenia obrotów i przygotowania wniosków (art. 74) władze podatkowe

I instancji oraz komisje szacunkowe mają prawo

1)

żądać od przedsiębiorców przedstawienia w oznaczonych terminach pisemnych lub ustnych

wyjaśnień co do obrotów, jako też ksiąg handlowych, o ile takowe są prowadzone, wszelkich

dokumentów i załączników lub uwierzytelnionych wyciągów z tych ksiąg;

2)

zbierać informacje od osób, obznajomionych z faktycznemi stosunkami, i powoływać biegłych

do badania ksiąg, zapisków oraz stosunków faktycznych, miarodajnych dla wymiaru podatków,

z listy kandydatów, przedstawionych przez organizacje lub zrzeszenia przemysłowo -

handlowe oraz związki zawodowe.

Jeżeli przedstawienie ksiąg w myśl p. 1) niniejszego artykułu nastręcza trudności,

to na prośbę płatnika badanie ksiąg może się odbyć w jego zakładzie.

Wnioski, przygotowane w myśl art. 74 i 75, składa naczelnik władzy podatkowej I instancji,

jako przewodniczący komisji szacunkowej, pod jej obrady.

Komisja ustala obroty oraz przypadający podatek. W razie potrzeby komisja ma prawo

powołać na swe posiedzenie rzeczoznawców, którzy przed przystąpieniem do swej czynności

mają złożyć przyrzeczenie w myśl art. 69.

Jeżeli na poparcie wykazanego w zeznaniu obrotu płatnik wyraził gotowość przedstawienia

ksiąg handlowych wraz z dokumentami i rachunkami, to władza podatkowa, względnie komisja

szacunkowa, nie może ustalić obrotu odmiennie od zeznania, o ile księgi nie zostały

uznane przez komisję za nieprawidłowe lub za nierzetelne. Przy badaniu ksiąg ma prawo

być obecny płatnik lub jego zastępca.

Nieprzyjęcie obrotu, wykazanego w księgach, winno być protokólarnie stwierdzone i

uzasadnione. Odpis tego uzasadnienia doręcza się płatnikowi.

Minister Skarbu jest władny do pobierania podatków od drobnych przedsiębiorstw na

podstawie przeciętnych norm obrotu, ustalonych dla poszczególnych gałęzi drobnych

przedsiębiorstw, bez ustalania sum obrotu w każdym poszczególnym wypadku, oraz do

podziału ryczałtowych kwot podatku pomiędzy poszczególne drobne przedsiębiorstwa.

Podział ryczałtowych kwot ustalają komisje szacunkowe na rok kalendarzowy zgóry po

zasiągnięciu opinji organizacji i zrzeszeń zawodowych.

O kwotach ustalonych obrotów i przypadającego do uiszczenia podatku należy zawiadomić

płatnika przez doręczenie mu nakazu płatniczego.

W nakazach tych należy również wskazać termin i tryb wnoszenia odwołań.

Prace komisji winny być prowadzone w ten sposób, aby nakazy płatnicze były rozesłane

najpóźniej do dnia 15 kwietnia roku, bezpośrednio następującego po roku podatkowym.

W razie rozesłania nakazów płatniczych po 15 kwietnia, terminy, oznaczone w art. 81

i 85, będą odpowiednio przedłużone, co zaznaczone być winno w obwieszczeniach, przewidzianych

w art. 79.

Równocześnie z rozesłaniem nakazów płatniczych (art. 77) przewodniczący komisji zawiadamia

płatników zapomocą publicznego obwieszczenia o dniu rozesłania nakazów płatniczych,

o terminach płacenia podatków (art. 81) i o trybie wnoszenia odwołań (art. 85 i 86).

Obwieszczenie to należy wywiesić w lokalu władzy podatkowej, rozplakatować najpóźniej

w terminie oznaczonym w art. 78, oraz ewentualnie zamieścić w dziennikach miejscowych.

Przewodniczący komisji sporządza w dwóch egzemplarzach imienne listy płatników według

gmin, względnie dzielnic miejskich, z oznaczeniem kwot ustalonego obrotu i przypadającego

podatku. Tak sporządzone listy wywiesza się w pomieszczeniu władzy podatkowej 1 instancji

i przesyła się do urzędów gminnych (magistratów) celem wyłożenia na przeciąg 4-ch

tygodni w miejscu dostępnem dla publiczności.

Niezależnie od rozesłania nakazów płatniczych władze podatkowe I instancji są obowiązane

do udzielania zgłaszającym się płatnikom informacyj o kwotach ustalonych obrotów i

przypadającego do uiszczenia podatku.

Termin uiszczenia podatku, obliczonego przez komisje szacunkowe.

Podatek przemysłowy należy płacić do 15 maja roku, bezpośrednio następującego po roku

podatkowym.

Sprawdzania zeznań i ustalania obrotów przez władze skarbowe oraz termin uiszczenia

obliczonego przez nie podatku.

Postanowienia artykułów 74, 75, 76 i 77 mają analogiczne zastosowanie także przy sprawdzaniu

zeznań, ustalaniu obrotu i obliczaniu podatku przedsiębiorstw, wymienionych w ustępię

drugim art. 54, przez władze skarbowe.

Obliczony przez władzą skarbową (art. 82) podatek przemysłowy winien być wpłacony

w ciągu 14 dni, licząc od dnia następnego po doręczeniu zawiadomienia.

Dodatkowe wymiary.

Od przedsiębiorstw i zająć, podlegających podatkowi przemysłowemu, a z jakichkolwiek

bądź powodów wcale nie pociągniętych do opodatkowania, w terminach, oznaczonych w

niniejszej ustawie, wymierza się podatek dodatkowy. Może być również w ciągu lat pięciu

dodatkowo wymierzony podatek, jeśli na skutek później ujawnionych konkretnych okoliczności

pierwotny wymiar okaże się za niski.

W tych wypadkach władza podatkowa zawiadamia płatnika o wymiarze indywidualnie, a

podatek powinien być uiszczony w terminie, wskazanym w art. 83.

Odwołania i sprzeciwy.

Od ustalonych sum obrotów i obliczonych kwot podatku, mogą być wnoszone odwołania

w następujących terminach

1)

przez płatników, o których mowa w art. 54 ustęp drugi i w art. 84, w ciągu dni czternastu,

licząc od dnia następnego po doręczeniu zawiadomienia;

2)

przez wszystkich innych płatników najpóźniej do dnia 15 maja roku, bezpośrednio następującego

po roku podatkowym.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje obowiązku uiszczenia podatku w przepisanym terminie.

Spóźnione odwołania przewodniczący komisji szacunkowej, względnie władza skarbowa

(art. 82), pozostawia bez rozpatrzenia.

Prawo wniesienia odwołania nie przysługuje temu płatnikowi, który bez udowodnienia

ważnej a nieuchronnej przyczyny wbrew przepisom art. art. 52, 54 i 55 bądź wcale nie

złożył zeznania o obrocie, bądź złożył je po terminie.

O zaistnieniu ważnej a nieuchronnej przyczyny rozstrzyga władza, powołana do rozstrzygnięcia

odwołania.

Odwołanie takiego płatnika, nie podlega rozpoznaniu, o czem należy go zawiadomić.

Przewodniczącemu komisji szacunkowej służy prawo zgłoszenia sprzeciwu przeciw uchwałom

komisji szacunkowej w terminie 7-dniowym od dnia następnego po powzięciu uchwały.

Odpis sprzeciwu należy równocześnie przesłać płatnikowi, któremu przysługuje prawo

do wniesienia odpowiedzi w terminie do dni 7, licząc od dnia następnego po doręczeniu

odpisu.

Sprzeciw przewodniczącego winien być przesłany komisji odwoławczej w ciągu dni 14

od dnia doręczenia odpisu wraz z ewentualną odpowiedzią płatnika.

Wniesienie sprzeciwu nie wstrzymuje wykonania uchwał komisji szacunkowej.

Przewodniczący komisji szacunkowej, względnie władza skarbowa (art. 54 i 82), bada

konkretne zarzuty odwołania, przeprowadza w razie potrzeby uzupełniające dochodzenia

i akta sprawy z wnioskiem komisji szacunkowej, względnie z własnym wnioskiem, przesyła

komisji odwoławczej - najpóźniej w terminie 30-dniowym od dnia otrzymania odwołania.

Komisja odwoławcza, względnie władza skarbowa, stanowiąca drugą instancję (art. 57

ust. 2), jest właściwa do rozstrzygania w drugiej i ostatniej instancji odwołań i

sprzeciwów.

Przy rozpatrywaniu odwołań i sprzeciwów, komisja odwoławcza i jej przewodniczący korzystają

z tych samych praw, jakie służą komisji szacunkowej i jej przewodniczącemu.

Księgi handlowe i inne zapiski, dotyczące obrotu, mogą być jednak rozpatrywane w drugiej

instancji tylko w tym wypadku, gdy płatnik powołał się na nie w zeznaniu o obrocie

i oświadczył gotowość przedstawienia ich (art. 53, p. 7).

Komisja odwoławcza, względnie władza skarbowa (art. 57 ust. 2), winna jest rozstrzygnąć

odwołanie najpóźniej w terminie 6-ciu miesięcy, od dnia odwołania. Jeżeli jednak przed

upływem tego terminu zażądano od płatnika dodatkowych - wyjaśnień, termin ten przedłuża

się o dalsze 3 miesiące.

O ile płatnik, lub jego pomocnik wyraził w odwołaniu życzenie złożenia ustnych wyjaśnień,

należy go zawiadomić o terminie wyznaczonym do rozpatrzenia odwołania, przynajmniej

na 8 dni przed posiedzeniem komisji.

Przy rozstrzyganiu odwołań i sprzeciwów instancja odwoławcza nie jest związana ani

uchwałą I instancji, ani wnioskiem przewodniczącego komisji szacunkowej (art. 88),

i zależnie od stanu faktycznego i prawnego zatwierdza lub zmienia zaskarżoną uchwałę.

Jeżeli jednak instancja odwoławcza, załatwiając jednostronne odwołanie płatnika, przyjdzie

do przekonania, że podatek wymierzono w kwocie za niskiej, to orzeka odrzucenie odwołania

i zwraca sprawę 1 instancji celem uzupełnienia postępowania wymiarowego,

Zapadłe decyzje instancji odwoławczej wraz z aktami spraw przesyła się przewodniczącemu

komisji szacunkowej, względnie władzy skarbowej, celem zawiadomienia płatników i poczynienia

ewentualnych zmian w księdze bierczej.

Od decyzji instancji odwoławczej przysługuje tak płatnikom, jak i przewodniczącemu

komisji odwoławczej prawo wniesienia skargi do Najwyższego Trybunału Administracyjnego

w myśl ustawy z dnia 3 sierpnia 1922 r. (Dz. U. R. P. № 67 poz. 600).

Państwowy podatek przemysłowy korzysta z ustawowego pierwszeństwa zaspokojenia z całego

majątku ruchomego, należącego do przedsiębiorstwa, obłożonego tym podatkiem.

Nadmiernie lub niewłaściwie wpłacona kwoty podatku przemysłowego (art. 6) podlegają

zwrotowi na podstawie zarządzeń izb skarbowych.

Zwrot winien nastąpić najpóźniej w ciągu sześćdziesięciu dni od daty wniesienia podania.

Izby skarbowe są również władne umarzać należności podatku przemysłowego z tytułu

decyzji komisyj odwoławczych (art. 91), jako też z tytułu bezwzględnej nieściągalności.

W wyjątkowych wypadkach, zasługujących na szczególne uwzględnienie, gdyby uiszczenie

podatku mogło narazić egzystencję gospodarczą płatnika, służy Ministrowi Skarbu prawo

odraczania, rozkładania na raty, jako też częściowego lub całkowitego umarzania zaległych

kwot podatku przemysłowego, wreszcie darowania skutków niedotrzymania wszelkich przewidzianych

w ustawie niniejszej terminów.

Ministrowi Skarbu służy prawo przeniesienia powyższych uprawnień na izby skarbowe.

Ministrowi Skarbu, w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu, w wypadkach stwierdzonej

potrzeby gospodarczej, służy prawo

1)

zniżania, względnie zawieszania podatku, przypadającego od tranzakcyj eksportowych

co do surowców krajowych w wypadkach, w których pobór tego podatku okazałby się istotną

przeszkodą dla rozwoju eksportu;

2)

udzielania przedsiębiorstwom przemysłowym, eksportującym wyroby własne, względnie

organizacjom eksportowym tych przedsiębiorstw, bonifikacji podatku uiszczonego od

obrotów, pochodzących z dostawy części składowych oraz materjałów pomocniczych i innych,

użytych do wytworzenia wywiezionych zagranicę towarów.

Wysokość bonifikacji w procentowym stosunku do ceny fakturowej dla poszczególnych

rodzajów towarów określi rozporządzenie Ministra Skarbu w porozumieniu z Ministrem

Przemysłu i Handlu;

3)

zniżania podatku od obrotów ze sprzedaży na rachunek firm, nieopłacających podatku

przemysłowego (art. 5 p. 5, ustęp ostatni).

Spółdzielnie, działające na zasadzie ustawy z dnia 29 października 1920 r. o spółdzielniach

(Dz. U. R. P. № 111 poz. 733), należące do związków rewizyjnych, w rozumieniu art.

68 i 70 tejże ustawy, korzystają z następujących ulg

1)

jeżeli statutowo i faktycznie działają wśród swych członków, lub jeżeli rozszerzają

wprawdzie działalność swoją i na osoby nie będące członkami, ale przelewają przypadające

od nieczłonków nadpłaty i zwroty w całości do funduszów, nie podlegających według

statutu podziałowi między członków

a)

zwalnia się od podatku przemysłowego spółdzielnie mieszkaniowe dla budowy nowych domów

oraz spółdzielcze instytucje drobnego kredytu;

b)

w spółdzielniach, prowadzących handel towarowy lub przedsiębiorstwa przemysłowe, za

obrót przyjmuje się jedna czwartą część sum, określonych w art. 5, punktach 1, 7 i

8.

Warunek należenia do związku rewizyjnego nie dotyczy spółdzielni, zorganizowanych

w myśl art. 70 wyżej powołanej ustawy o spółdzielniach, a posiadających przyznane

im przez Radę spółdzielczą prawo rewizji;

2)

w innych spółdzielniach za obrót przyjmuje się połowę sum, określonych w art. 5, punktach

1, 2, 7 i 8;

3)

upoważnia się Ministra Skarbu do zezwalania związkom rewizyjnym, wymienionym w art.

68 i 70 powołanej ustawy o spółdzielniach, na składanie deklaracji, zeznań o obrocie

w imieniu spółdzielni, do tych związków należącej, oraz na uiszczanie podatku przemysłowego,

przypadającego od spółdzielni związkowych.

Z ulg powyższych korzystają również spółdzielnie, względem których nie upłynęły jeszcze

terminy, przepisane dla uzgodnienia statutu z obowiązującą ustawą o spółdzielniach

w myśl przepisów art. 117 tejże ustawy.

Sklepy kółek rolniczych, należące do wymienionych wyżej związków rewizyjnych, a prowadzone

we wsiach na własny rachunek i we własnym zarządzie tych kółek, korzystają z ulg,

w myśl p. 1) lit. b) niniejszego artykułu.

Do centralnej kasy spółek rolniczych (dekret Naczelnika Państwa z dnia 8 lutego 1919 r.

Dz. Pr. P. P. № 15, poz. 212/213) mają zastosowanie ulgi, przewidziane w p. 2) niniejszego

artykułu.

Kto osób delegowanych do lustracji przedsiębiorstw (art. 40) nie dopuści do wykonania

czynności, z lustracją związanych (art. 42, 44 i 47), lub przeszkodzi wykonaniu tych

czynności, będzie karany, o ile czyn tego rodzaju nie podlega karze surowszej w myśl

istniejących przepisów, pozbawieniem wolności do trzech miesięcy, lub karą pieniężną

do 1.000 złotych.

Kto osobom, dokonywającym lustracji (art. 40), nie okaże prowadzonych w przedsiębiorstwie

ksiąg lub innych zapisków, wymienionych w art. 50, ulegnie karze pieniężnej od 50

do 500 złotych.

Kto prowadzi przedsiębiorstwo lub wykonywa zajęcie, nie nabywszy świadectwa przemysłowego,

ulegnie karze pieniężnej od 3 - 30 krotnej kwoty, nie uiszczonej za świadectwo. Kto

prowadzi przedsiębiorstwo lub wykonywa zajęcie, nie nabywszy należytego świadectwa

przemysłowego, względnie utrzymuje skład bez karty rejestracyjnej, ulegnie karze pieniężnej

do wysokości 3-krotnej kwoty, stanowiącej różnicą między ceną właściwego a posiadanego

świadectwa przemysłowego, względnie stanowiącej należną opłatę za kartę rejestracyjną.

Kara nie zwalnia od obowiązku nabycia właściwego świadectwa przemysłowego, względnie

karty rejestracyjnej.

Kto nie umieści w przedsiębiorstwie lub składzie na miejscu widocznem (art. 38) świadectwa

przemysłowego względnie karty rejestracyjnej, albo nie okaże osobom, dokonywającym

lustracji, świadectwa przemysłowego na handel wędrowny (obnośny, rozwoźny) - ulegnie

karze pieniężnej od 5 do 100 złotych.

Kto nie zaopatrzy zakładu handlowego lub przemysłowego oraz oddzielnego składu w szyld

(art. 43), ulegnie karze pieniężnej od 5 do 100 złotych.

Kto nie przedstawi świadectwa przemysłowego, względnie karty rejestracyjnej, celem

uzyskania adnotacji, przewidzianej w art. 36, ulegnie karze pieniężnej od 5 do 100

złotych.

W razie zmiany w osobie przedsiębiorcy karze tej podlega zarówno poprzedni, jak i

nowy właściciel przedsiębiorstwa.

Kto w razie zagubienia świadectwa przemysłowego nie złoży w ciągu dwóch tygodni, licząc

od dnia stwierdzenia faktu zagubienia świadectwa, prośby o wydanie duplikatu (art.

39), ulegnie karze pieniężnej od 5 do 50 złotych.

Kto nie złoży zeznania o obrocie (art. 52, 53 i 54) w terminie, oznaczonym w art.

55, lub kto wbrew postanowieniom art. 53 przedstawi w zeznaniu o obrocie niezupełne

dane, ulegnie karze pieniężnej od 50 do 500 złotych.

Kto mimo wezwania władzy podatkowej (art. 75 p. 1) w wyznaczonym przez nią terminie

nie udzieli wyjaśnień co do obrotu, albo nie przedstawi prowadzonych ksiąg handlowych

lub uwierzytelnionych z nich wyciągów, ulegnie karze pieniężnej od 10 do 500 złotych.

Kto w celu uchylenia od ustawowej powinności podatkowej siebie lub osoby, przez siebie

zastępowanej, świadomie poda w zeznaniu o obrocie (art. 52 i 53), względnie w wyjaśnieniu,

złożonem w myśl przepisów art. 75 p. 1), nieprawdziwe wiadomości, które mogą się przyczynić

do udaremnienia wymiaru, albo do uszczuplenia ustawowo należącego się podatku, niezależnie

od obowiązku uiszczenia należności podatkowej, ulegnie karze pieniężnej od dwukrotnej

do dwudziestokrotnej sumy. uszczuplonego, względnie narażonego na zmniejszenie lub

uszczuplenie podatku, a w razie okoliczności obciążających - nadto karze pozbawienia

wolności do trzech miesięcy.

Kto w celu uszczuplenia' dochodu skarbowego prowadzi nierzetelnie księgi handlowe,

ulegnie karze pieniężnej od dwukrotnej do dwudziestokrotnej sumy uszczuplonego, względnie

narażonego na uszczuplenie lub zmniejszenie podatku, ponadto w razie okoliczności

obciążających - karze pozbawienia wolności do 6 miesięcy.

Tej samej karze ulegają osoby, które świadomie z polecenia innych lub dla innych prowadzą

nierzetelnie rachunkowość, o której mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu.

Członkowie komisji do spraw podatku przemysłowego, ich zastępcy, jako też rzeczoznawcy,

powoływani na posiedzenia komisji (art. 76) winni ujawnienia wiadomości, o których

mowa w art. 69, ulegną karze pieniężnej do 1.000 złotych, o ile w myśl istniejących

przepisów nie podlegają surowszym postanowieniom karnym.

Jeżeli wykroczenia dokonano w celu zaszkodzenia kredytowi lub czci osoby, której dotyczy

wiadomomość ujawniona, winny ulegnie nadto karze pozbawienia wolności na czas do 6

miesięcy.

Winni kilku wykroczeń przeciwko przepisom niniejszej ustawy podlegają karze pieniężnej

za każde z tych wykroczeń zosobna; co do kary pozbawienia wolności należy stosować

odnośne przepisy ustaw karnych powszechnych.

Przepisy formalne.

Wszczynanie spraw o przekroczenia przepisów niniejszej ustawy należy bez naruszenia

kompetencji innych właściwych organów do tej władzy podatkowej, względnie do tej komisji

do spraw podatku przemysłowego, która ujawniła odnośne przekroczenia.

Orzecznictwo co do naruszeń niniejszej ustawy, zagrożonych karą pieniężną z mocy art.

97 do 102, należy do naczelników władz podatkowych I instancji (art. 40), a co do

naruszeń, zagrożonych karą pieniężną z mocy art. 103 i 104, do komisyj szacunkowych,

względnie do władz skarbowych (art. 57).

Orzecznictwo w sprawach o przestępstwa, zagrożone choćby obok innej kary karą pozbawienia

wolności (art. 96, 105, 106 i 107), należy do powszechnych sądów karnych (powiatowych,

pokoju).

Wydanie orzeczeń, skazujących na karę pieniężną z art. 97 do 102, powinno poprzedzać

protokólarne stwierdzenie istoty karygodnego czynu (art. 51).

Władza podatkowa 1 instancji po sporządzeniu protokółu stwierdzającego przekroczenie,

zagrożone karą pieniężną z art. 98, zarządza zamknięcie zakładu handlowego, względnie

przemysłowego, prowadzonego bez świadectwa, o ile w ciągu dni 14 po sporządzeniu protokółu

świadectwo nie zostanie nabyte.

O orzeczeniach karnych (art. 110 ust. 1) władza orzekająca zawiadamia obwinionego

pisemnie.

Obwinionemu przysługuje prawo wniesienia na ręce władzy, która orzeczenie wydala,

odwołania w terminie 14-dniowym, licząc od dnia następnego po doręczeniu mu zawiadomienia,

do władzy admistracyjno - skarbowej II instancji, albo też żądania rozpatrzenia sprawy

przez sąd.

W pierwszym wypadku rozstrzygnięcie należy

a)

do właściwej izby skarbowej, o ile chodzi o orzeczeczenie, wydane na podstawie art.

97 i 99 do 102;

b)

do komisji odwoławczej, względnie władzy skarbowej, o ile chodzi o orzeczenie, wydane

na podstawie art. 98, 103 i 104.

W drugim wypadku właściwy sąd (powiatowy, pokoju), przeprowadza postępowanie w trybie,

przepisanym dla spraw wszczętych w drodze sądowej. Na obszarze mocy obowiązującej

ustawy postępowania karnego z dnia 1 lutego 1877 r. właściwe są sądy powiatowe, przyczem

stosuje się przepisy §§ 459 - 469 ust. o post. karnem.

Obwiniony, który wybierze drogę odwołania do władz skarbowych, traci drogę odwołania

do sądu.

Odwołania do władz skarbowych i do sądu nie wstrzymują wykonania kary, z wyjątkiem

pozbawienia wolności, oraz z wyjątkiem kary pieniężnej, przewidzianej w art. 98. Ta

ostatnia kara jest ściągalna po wydaniu orzeczenia przez władzę skarbową II instancji

lub, o ile płatnik odwoła się do sądu, po zapadnięciu wyroku sądu I instancji.

Orzeczenia władz administracyjno - skarbowych II instancji są ostateczne.

Przez karą pozbawienia wolności, o której mowa w art. 96, 105, 106 i 107, rozumieć

należy areszt (art. 21 ros. k. k. z roku 1903, § 16 niem. u. k. z r. 1871, § 244 austr.

u. k. z r. 1852), o ile orzeczono karę, nie przenoszącą sześciu tygodni pozbawienia

wolności, zresztą zaś na obszarze mocy obowiązującej ros. k. k. z r. 1903 i niem.

u. k. z r. 1871 więzienie (art. 3, ustęp 3 przep. przech. do ros. kod. kar. z 7 sierpnia

1917 r. i § 16 niem. u. k. z r. 1871), na obszarze zaś mocy obowiązującej austr. u.

k. z r. 1852 - ścisły areszt (§ 245 austr. u. k. z r. 1852).

Na obszarze mocy obowiązującej austr. u. k. można zawsze wnieść odwołania z powodu

orzeczenia o karze.

Kary pieniężne, orzeczone przez sądy, w razie niemożności ich ściągnięcia, ulegają

zamianie na kary pozbawienia wolności, stosownie do ogólnych przepisów dzielnicowych

ustaw karnych, jednak nie wyżej sześciu miesięcy.

Odpowiedzialność za przestępstwa z art. 96 do 104 gaśnie po upływie 2 lat, a z art.

105 - 107 po upływie 3 lat, licząc od dnia popełnienia czynu przestępnego.

Karygodność czynu, wymienionego w art. 105, gaśnie, gdy winny sprostuje lub uzupełni

swe zeznanie lub wyjaśnienie wobec właściwej władzy skarbowej, zanim władza skarbowa

otrzyma wiadomość o przestępstwie.

Kary pieniężne, nałożone za przekroczenia postanowień niniejszej ustawy w drodze administracyjno

- skarbowej, winny być uiszczone w terminie 3-ch tygodniowym, licząc od dnia następnego,

po doręczeniu orzeczenia karnego (art. 113).

Kary, niewpłacone w terminie, wskazanym w ust. 1 niniejszego artykułu, uważa się za

zaległość.

Kary pieniężne, nałożone za naruszenie przepisów niniejszej ustawy, wpływają na rzecz

Skarbu i mogą być zabezpieczone na majątku obwinionego przez władze podatkowe nawet

przed wydaniem orzeczenia karnego.

Za kary pieniężne, nałożone na pełnomocnika płatnika, odpowiada płatnik posiłkowo.

Środki odwoławcze przysługują płatnikowi narówni z obwinionym.

Związkom komunalnym przysługuje prawo opodatkowanja na potrzeby samorządu przedmiotów,

podlegających państwowemu podatkowi przemysłowemu, tylko w postaci dodatku do tego

podatku

a)

o ile chodzi o przedsiębiorstwa i zajęcia, podlegające państwowemu podatkowi od obrotu,

- do wysokości jednej czwartej części tego podatku;

b)

nadto od wszystkich przedsiębiorstw i zajęć - do wysokości 30% każdocześnie przez

Państwo pobieranej ceny świadectw przemysłowych i kart rejestracyjnych.

Na rzecz izb handlowych i przemysłowych, izb rzemieślniczych, związków stowarzyszeń

przemysłowych i rękodzielniczych, spełniających funkcje izb handlowo - przemysłowych

lub rękodzielniczych, wreszcie szkół zawodowych, mających prawo publiczności, a utrzymywanych

tak przez publiczne, jak i przez inne związki i stowarzyszenia kupców, przemysłowców

i rzemieślników, oraz przez nieobliczone na zysk stowarzyszenia, instytucje i fundacje,

utworzone specjalnie dla utrzymywania uczelni zawodowych, wreszcie na rzecz burs terminatorskich,

patronatów dla młodzieży rękodzielniczej i przemysłowej, oraz zawodowych kursów -

przemysłowych dokształcających ma być opodatkowany handel i przemysł oraz zajęcia

przemysłowe

a)

na rzecz izb handlowych i przemysłowych, izb rzemieślniczych i instytucyj zastępczych

- do wysokości, nie przekraczającej 15% ceny świadectw przemysłowych i kart rejestracyjnych,

nabywanych w okręgu izby lub instytucji zastępczej;

b)

na rzecz szkół zawodowych - do wysokości, nie przekraczającej 25% tychże świadectw

i kart.

W granicach wyżej zakreślonych niezbędną wysokość obciążenia na rzecz izb handlowych,

tudzież izb rzemieślniczych określa corocznie Minister Przemysłu i Handlu na podstawie

budżetów tych izb, wysokość zaś obciążenia na rzecz szkół zawodowych i innych instytucyj,

wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu, oraz podział tych sum ustala corocznie

na podstawie budżetu tychże szkół i instytucyj Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrami

Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego i Przemysłu i Handlu, którzy swe uprawnienia

pod tym wzglądem mogą przelać na dyrektorów izb skarbowych, względnie kuratorów okręgów

szkolnych.

Podział winien być w ten sposób dokonany, by wpływy, zebrane w okręgu danej izby skarbowej,

były w tymże okręgu użyte, z potrąceniem jednak 20% tych sum na pokrycie potrzeb wyższych

uczelni zawodowych o charakterze społecznym,

Minister Skarbu może uwolnić od podatku przemysłowego te przedsiębiorstwa, których

bezpośrednie zadanie stanowi popieranie celów publicznych, dobroczynnych lub ogólnie

użytecznych, jeżeli obrót tych przedsiębiorstw jest stosunkowo nieznaczny.

Upoważnia się Ministra Skarbu do odraczania wszystkich terminów, wyznaczonych w niniejszej

ustawie.

Dla uniknięcia podwójnych opodatkowań, względnie uzyskania traktowania, odpowiadającego

zasadom wzajemności, jako też celem przeprowadzenia zarządzeń odwetowych, Prezydent

Rzeczypospolitej jest władny, na przedstawiony mu przez Radę Ministrów wniosek Ministra

Skarbu, zawierać umowy, oparte na zasadach odmiennych od postanowień niniejszej ustawy,

oraz wydawać w tym przedmiocie zarządzenia odwetowe.

Moc obowiązująca ustawy niniejszej rozciąga się na cały obszar Rzeczypospolitej, nie

wyłączając województwa śląskiego.

Postanowienia art. 3, 5, 7 i 94 wchodzą w życie z dniem 1 lipca 1925 r. Od tegoż terminu

tracą moc obowiązującą art. 3, 5, 6 i 94 ustawy z dnia 14 maja 1923 r. (Dz. U. R.

P. № 58 poz. 412).

Postanowienia innych artykułów obowiązują od dnia 1 stycznia 1926 r.

Od tegoż terminu tracą moc obowiązującą

a)

ustawa z dnia 14 maja 1923 r. w przedmiocie państwowego podatku przemysłowego (Dz.

U. R. P. № 58 poz. 412);

b)

ustawa z dnia 9 lipca 1924 r. (Dz. U. R. P. № 69 poz. 670);

c)

ustawa z dnia 16 lipca 1920 r. o opłacie stemplowej od sprzedaży przedmiotów zbytku

(Dz. U. R. P. № 79 poz. poz. 523);

d)

przepisy niemieckiej Ustawy o podatku obrotowym (Umsatzsteuer) z dnia 26 lipca 1918 r.

(Dz. Ust. str. 779), dotyczące podatku od przedmiotów zbytku;

e)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 31 stycznia 1924 r. w przedmiocie

niezaliczania na podatek przemysłowy przedpłat, uiszczonych na poczet tegoż podatku

w postaci świadectw przemysłowych (Dz. U. R. P. № 12 poz. 102);

f)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 12 kwietnia 1924 r. o podwyższeniu

ceny świadectw przemysłowych i kart rejestracyjnych (Dz. U. R. P. № 33 poz. 340).

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu.