Ustawa z dnia 15 lipca 1925 r. o wypuszczeniu biletów skarbowych.

Upoważnia się Ministra Skarbu do wypuszczenia biletów skarbowych serjami z terminem

płatności nie dłuższym nad 6 miesięcy od daty wypuszczenia poszczególnych seryj.

Ogólna suma każdocześnie znajdujących się w obiegu biletów skarbowych łącznie z biletami,

wypuszczonemi na zasadzie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 3 października

1924 r. (Dz. U. R. P. № 88 poz. 833), nie może przekraczać 40 miljonów złotych.

Termin płatności ostatniej serji ustala się na dzień 1 sierpnia 1926 r.

Bilety skarbowe wolne są od podatków od kapitałów i rent.

Bilety skarbowe mają wszelkie prawa papierów, posiadających bezpieczeństwo pupilarne,

i mogą być używane do lokowania kapitałów osób, pozostających pod opieką i kuratelą,

jako też kapitałów fundacyjnych, kościelnych, korporacyj publicznych, kaucyj cywilnych

i wojskowych oraz depozytów.

Bilety skarbowe zaliczają się do tytułów na okaziciela, wypuszczanych przez Państwo,

które nie podlegają działaniu ustawy z dnia 26 lipca 1919 r. o utraconych tytułach

na okaziciela (Dz. U. R. P. № 67 poz. 406) zgodnie z punktem 2 art. 13 tejże ustawy

w redakcji ustawy z dnia 18 października 1921 r. (Dz. U. R. P. № 87 poz. 637).

Bilety skarbowe ulegają przedawnieniu po upływie lat dziesięciu, poczynając od dnia

ich płatności.

Wysokość oprocentowania, termin otwarcia emisji poszczególnych seryj, miejsce i sposób

sprzedaży oraz wykupu, wysokość odcinków, wysokość oraz sposób wypłaty odsetek od

biletów skarbowych ustali Minister Skarbu w drodze rozporządzenia.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.