Ustawa z dnia 13 maja 1925 r. w przedmiocie odszkodowania dla robotników i pracowników przedsiębiorstw spirytusowych, którzy z powodu wprowadzenia monopolu spirytusowego stracili zajęcie.

Art. 3 ustawy z dnia 31 lipca 1924 r. o monopolu spirytusowym (Dz. U. R. P. № 78,

poz. 756) otrzymuje w ustępie 4 następujący dodatek

„

O ile Państwowy Monopol Spirytusowy nie zatrudni wymienionych urzędników i robotników,

natenczas winien im wypłacić odszkodowanie w wysokości sześciomiesięcznego normalnego

zarobku, otrzymywanego w sześciu ostatnich miesiącach przed zamknięciem zakładu. Do

odszkodowania uprawnieni są tylko ci urzędnicy i robotnicy, którzy: a) pracowali w

przedsiębiorstwach przemysłu spirytusowego co najmniej przez jeden rok, bezpośrednio

przed zamknięciem przedsiębiorstwa; b) nie pobierali ogółem więcej, niż 600 zł. miesięcznie;

c) są obywatelami polskimi. Nie mają prawa do odszkodowania ci urzędnicy i robotnicy,

którzy nie przyjęli odpowiedniej pracy, ofiarowanej im w biurach lub zakładach Państwowego

Monopolu Spirytusowego w dotychczasowem miejscu zamieszkania

”

.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.