Ustawa z dnia 13 maja 1925 r. o samoistnym podatku wyrównawczym dla pokrycia deficytów budżetowych gmin wiejskich b. zaboru rosyjskiego w roku 1925.

Gminom wiejskim b. zaboru rosyjskiego przysługuje w r. 1925 prawo pobierania samoistnego

podatku wyrównawczego od płatników państwowych podatków od gruntów, przemysłu, handlu

i budynków oraz od płatników samoistnego podatku od gruntów państwowych, opłacanego

na rzecz gminy.

Ogólna suma tych podatków nie może przewyższać deficytu, wykazanego w budżecie gminy

pomimo uwzględnienia wszystkich źródeł dochodowych, przewidzianych w ustawie z dnia

11 sierpnia 1923 r. o tymczasowem uregulowaniu finansów komunalnych, ani nie może

być wyższa od sumy złotych równej ilości morgów, zaś w województwach: nowo - gródzkiem,

poleskiem, wileńskiem i wołyńskiem, jako też w powiatach białostockim, bielskim, grodzieńskim,

sokolskim i wołkowyskim województwa białostockiego - ilości dziesięcin, opodatkowanych

na rzecz gminy.

Ogólna suma podatku wyrównawczego podlega podziałowi pomiędzy poszczególnych podatników

w stosunku do przypadającego na każdego z nich zasadniczego podatku gruntowego, względnie

ceny świadectw przemysłowych i handlowych, lub podatku budynkowego (rozporządzenie

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 17 czerwca 1924 r. Dz. U. R. P. № 51 poz. 523)

oraz od gruntów państwowych, opłacanego na rzecz gminy.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z Ministrem Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.