Ustawa z dnia 19 marca 1925 r. o pokrywaniu kosztów leczenia ubogich żydów, będących stałymi mieszkańcami gmin na obszarze b. Królestwa Kongresowego.

Postanowienie Rady Administracyjnej Królestwa Polskiego z dnia 25 listopada (7 grudnia)

1841 r. (Dziennik Praw Królestwa Polskiego, tom 28 str. 443) uchyla się.

Koszty leczenia ubogich chorych żydów w szpitalach państwowych, komunalnych lub za

takie przez związki komunalne uznanych, powstałe po dniu wejścia w życie niniejszej

ustawy, o ile nie mogą być pokryte przez leczonych, lub przez osoby czy instytucje,

obowiązane do tego na mocy i w granicach obowiązujących ustaw, pokrywane będą w tych

samych przypadkach i w taki sam sposób, jak to jest przewidziane dla pokrywania kosztów

leczenia ubogich chorych chrześcijan, przyczem ogólna suma kosztów leczenia wszystkich

ubogich danej gminy, bez różnicy wyznania, powinna być objęta budżetem gminy, lub

wyjątkowo w razie potrzeby rozkładana w stosunku do innych podatków gminnych.

Koszty leczenia w szpitalach ubogich chorych żydów, powstałe przed dniem wejścia w

życie niniejszej ustawy, pokryte być mają w myśl postanowienia Rady Administracyjnej

Królestwa Polskiego z dnia 25 listopada (7 grudnia) 1841 r. w sposób, w niem przewidziany.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.