Rozporządzenie Ministra Skarbu z dnia 18 marca 1925 r. o konwersji 8% państwowej pożyczki złotej z roku 1922 na 8% pożyczkę konwersyjną.

§ 51.

riia w tym przedmiocie wyda Minister Skarbu, a co

~o opłat w postępowamu sądowem Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

§ 52. Wykonanie niniejszego rozporządzenia

powierza się Ministrom: Skarbu, Sprawiedliwości

i Spraw Wewnętrznych.

§ 53. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w ży­

cie t. " dniem ogłoszenia.

Rozporządzenie Ministra

Skarbu

z dnia 18 marca 1925 r.

o konwersji 80f0 państwowej pożyczki :złotej

z roku 1922 na 8% poiyczkę konwersyjną.

Na podstawie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 26 czerwca 1924 r. w przedmiocie konwersji 80f0 państwowej pożyczki złotej z r. 1922

na 8% pożyczkę kbnwersyjną (Dz. U. R. P. N2 55, poz.

543) zarządza się cO następuje

§ 1. Wypuszczone na podstawie ustawy z dnin

26 września 1922 r. (Dz. U. R. P. N2 83, poz. 741)

obligacje 8% państwowej pożyczIti złotej z r. 1922konwertuje się w ten sposób, że część obligacji wyrażona w żłotych polskich z kuponami, których termin płatności przypada w dniu lub po dniu 1 kwietnia 1925 r., uznaje się za odcinek obligacji 8% pożyczki konwersyjnej równej nominalnej wartości z powyżej wymienionemi kuponami,

opiewającemi na

złote.

§ 2.

spłacone

Obligacje SOfo pożyczki konwersyjnej będą

na 1 pażdtiernika 1927 roku.

§ 3. Część markowa obligacji 80f0 państwo

wej pożyczki złotej z roku 1922 łącznie z kuponami

markowemi od dnia 1 kwietnia 1925 r. wzwyż będzie

spłacona w zależności od odcinka: w kwocie groszy

50 za część markową obligacji, opiewającą na 50.000

marek polskich oraz w kwocie 10 groszy za część

markową, opiewającą na 10.000 marek polskich.

§ 4. Zapłata za część markową obligacji 80f0

państwowej pożyczki złotej z roku 1922 będzie uisz·

czona w terminie od dnia 1 kwietnia do 31 grudnia

1925 r. za okazaniem obligacji.

Przedłożone obligacje zostaną pr~estemplowane

na złote zgodnie z § 1 niniejszego rozporząd"ze"nia

przy odcie,ciu jednocześnie arkusza kuponów mar·

kowych.

Posiadacze obligacyj 80f0 państwowej poz r. 1922, którzy nie zgłoszą do dnia

31 grudnia 1925 r. tych obligacyj celem wypłaty części

markowej w myśl §§ 3 i 4 niniejszego rozporządze­

nia - otrzymają we właściwych terminach płatności

należność za część markową i kupony markowe posiadanych obljgacyj według kursu wymiany bankno-'

tów markowych na złote.

§ 5.

życzki złotej

§ 6. Wypłatę części markowej obligacji 8%

państwowej pożyczki złotej i przestemplowanie w myśl

§ 4 niniejszego rozporządzenia będą uskuteczniać do

do dnia 31 grudnia 1925 r. w m. st Warszawie Urząd

Pożyczek Państwowych, w pozostałych Z?lŚ miejscowościach izby skarbowe.

§ 7. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie

z dniem ogłoszenia.

Mini's ter Skarbu: W. arabski

I

Nt 30.

Dziennik Ustaw. Poz. 21;; i 214.

"-~----- -- ---- "--" - _._ -"- ""._-----"

Kurator wierzycieli.

1) Osoby obowiązane do spłat pienięż­

nych wobec znaczniejszej liczby wierzycieli jako to

zakłady ubezpieczeń, kasy oszczędności, zakłady

i przedsiębiorstwa emitujące listy zastawne lub obligacje -- mogą celem tymczasowego lub ostatecznego

ustalenia ugodą lub drogą sporu miary i sposobu

przerachowania na.leżności żądać ustanowienia kuratora jako przedstawiciela wszystkich wierzycieli pewnej kategorji (posiadaczy listów zastawnych lub obligacyj, wkładek i t. p.). Takie żądanie może postawić

także co najmniej 20 wierzycieli.

2) Kuratora ustanawia sad okręgowy, właściwy

ze względu na miejsce siedziby dłużnika. po wysłu­

chaniu wierzycieli zwołanych obwieszczeniem. Kuratorowi na wniosek wierzycieli będą dodani trzej przedstawiciele wierzycieli w charakterze mężów zaufania_

Wybór ich jako też trzech ich :zastępców należy do

wierzycieli zwołanych obwieszczeniem.

3) Należne kuratorowi wynagrodzenie, którego

wysokość

określa sąd, i zwrot wydatków ponosi

dłuznik; przepis ten jednak nie uchyla postanowień

ustaw dzielnicowych o ponoszeniu kosztów w postę­

pchvalilu spomem. POlatem dłużnik !tJoże żądać zwrotu kósztów od tych wierzycieli, którzy spowodowali

ustanowienie kuratora bez dostatecznej podstawy.

4) Od czasu ustanowienia kuratora wierzyciele,

należący do kategorji taśtępowanej przez niego, nie

mogą samodzielnie dochodzić sądownie roszczeń

o przerachowanie przeciw dłLiżnikowi, a w będących

w toku sprawach o takie roszczenia rozpatrywanie

miary i sposobu przerachowania winno być zaniechane. Natomiast każdy Z v!ierzycieli ma prawo na włas­

ny koszt popierać działalność kuratora, a także przystąpić po jego stronie do sporu w charakterze interwenjenta.Ugody zawarte przez kuratora z dłużni­

kiem, jak również orżeczenia sądowe w sprawach,

przeprowadzonych przez kuratora, mają moc prawną

wobec wszystkich wierzycieli, których kurator za-

214•

.§ 50.

stępuje.

5) Do ważności ugody lub zrzeczenia się praw

przez kuratora potrzeba zatwierdzenia sądowego.

Przed r wnioskiem o zatwierdzenie sądowe powinni być

wysłuchani mężowie zaufania, jeżeli zostali wybrani.

6) Jeżeli na mocy statutu instytucji, zobowią­

tan ej wobec znaczniejszej liczby wierzycieli do spłat

pie"niężnych, istnieje organ reprezentujący interesy

tych 'wierzycieli, organ ten spełnia funkcje kuratora

i mężów zaufania.

PosŁimowienia końcowe.

Czynności związane z puerachowaniem

należności pieniężnych mogą być w całości lub czę­

ściowo zwolnione od opłat skarbowych.

Postanowie-