Rozporządzenie Ministra Reform Rolnych z dnia 13 lutego 1925 r. o stosowaniu instrukcji technicznej do wykonywania prac pomiarowych, związanych z przebudową ustroju rolnego.

§ 1. Terminy do zapozwania indosantów tudo urzeczywistnienia prawa regresu przedłużo­

ne do dnia 1 kwLetnia 1925 r. na zasadzie rozporzą­

dzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 1924 r.

(Dz. U. R. P. N2 113 poz. 1005) względem wek~1i

wystawionych przed dniem 1 listopada 1915 rokuprzedłuża się do dni~

dzież

§ 2.

Nil 29.

Diiennik Ustaw Poz. 204 i 205.

2<0

Rozporządzenie

2)

3)

4)

5)

6)

7)

niniejsze wchodzi w życie

t. dniem 1 kwietnia 1925 r.

8)

Prezes Rady Ministrów: W. arabski

Mi:1ister Sprawiedliwości: A. Życ!Jliński

205.

Rozporządzenie

Ministra Reform Rolnych

z dnia 13 lutego 1925 r.

Q stosowaniu

instrukcji technicznej do wykonywania prac pomiarowych, związ:anych z prze.

budową ustroju rolnego.

,

Na mocy art. 1 oraz punktu g) art. 2 ustawy

z dnia 11 sierpnia 192:3 r. o zakresie działania fv\inistra Reform Rolnych i organizacji ufZ(~dów i komisyj

ziemskich (Dz. U. R. P. N2 90, poz. 706) zarządza

się co następuje

§ 1. W pracach związanych zprzebudową ustroju

rolnego na obszarze województw: białostockiego,

kieleckiego, lubelskiego, łódzkiego, nowogródzkiego,

poleskiego, warszawskiego i wołyńskiego oraz na

obszarze okręgu administracyjnego wileńskiego, obowiązuje instrukcja techniczna o brzmieniu według

załącznika do niniejszego rozporzZldzenia.

§ 2. Rozporządzenie niniejsze Wchodzi w życie

po upływie dni 14 od jego ogłoszenia i jednocześnie

traci moc obowiązującą Tymczasowa Instrukcja Techniczna dla geometrów. wykonywujących roboty miernicze przy pracach, prowadzonych przez urzędy ziemskie Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Państwowych

(Monitor Polski N2N2 105, 106, 107 i 108, rok 1919).

Minister Reform Rolnych: W. Kopczyński

granic obszaru podlegającego tej przebudowie,

pomiaru granic zewnętrznych tego obszaru,

pomiaru szczegółów,

określenia położenia linij 1~lasyfikacyjnych,

sporządzenia pierworysu,

sporządzenia projektu,

wprowadzenia projektu na grunt i utrwalenia

go znakami grunicznemi oraz

sporządzenia planów, rejestrów i innych dowodów pomiarowych.

§ 2. O niezbędności wszystkich lub tylko niektórych z wyżej wymienionych czynności należy decydować odnośnie do każdej poszczególnej spra\vy

w zależności od jej charal<terLt i zgodnie z odp0\yledniemi paragrafami niniejszej instrukcji.

§ 3. Pomiary i obliczenia należy wykonywać

w miarach metrycznych.

§ 4. Pomiary i obliczenia naJeży wykonywać

w ten sposób i z taką dol<ładnością, jakie są wskazane w niniejszej instrukcji; wszelkie odchylenia od

niej, spowodowane wyjątkowetni okolicznościami, winny

być należycie umotywowane.

§ 5.

Przy . wykonaniu

do rozporządzenia Mi-

nistra Reform Rolnych z dnia 13 lutego

1925 r. poz. 205.

naJeży

sto.

uniknąć deptania zasiewów, usuwania ogrodzeń, ści­

nania drzew i t. p. uszkodzeń, które

dopuszczalne

tylko w razie nieuniknionej konieczności.

S"

II.

Ustalenie, względnie wznowienie, granic

(obwodnicy).

,

§ 6.

zewnętrznych

Przed dokonaniem pomiaru granic zew-

nętrznych obszaru, na którym mają być dokonane

czynności, związan -C! z przebudowtt ustroju rolnego,

należy dokonać odgrzmiczenia trybem, przewidzianym

w rozporządzeniu . Ministra Reform Rolnych z dnia

2 czerwca 1924 r. o ustalaniu i wznawianiu zewn~trz­

nych granic obszarów, podlegających przebudowie

ustroju rolnego (Dz. U. R. P. N2 55, póz. 551).

§ 7.

Przy odgraniczi!lniu danego obszaru na

załamaniach granic prostolinijnych (obwodnicy) należy

stawiać kopce z drewnianemi palami pośrodku. Pal

o średnicy najmniej 5 cm. i długości l mtr. należy

wbijać względnie zakopywać

§ 8. Jeżeli na Iinjach obwodnicy, dłużstych od

400 mtr. nie zostaną wn3st~pstvJie usypań e kopce

INSTRUKCJf\ TECHNICZN.f\.

do wykonywania robót mierniczych związanych

z przebudową ustroju rolnego na obszatze województw: białostockiego, kieleckiego, lubelskiego, łódzkiego, nowogródzkiego, poleskiego.

warszawskiego i wołyńskiego oraz na obszarze

okręgu administratyjnego wileńskiego.

I.

N'2 29.

,241

Dziennik Ustaw. Poz. 205.

graniczne nowozaprojektowanych parcel, wówczas należy na tych Iinjach mniej w ięcej co 200 mtr. usypywać kopce (bez pali) o wymiarach wskazanych

w § 11. Kopce te winny być usypywane w ten sposób, aby z kopca poprzedniego był widoczny kopiec

§ 14.

Pomiary obszarów ponad 2000 ha, za

terenów leśnych, zaleca się opierać na

trjangulacji lokalnej.

wyjątkiem

granic krzywolinijnych (rzek, jezior, wąwoZów i t. p.),

znaki podziemne jednego z nastę­

, § 15. Kąty poligonu obwodowego i związko­

wych ciągów poligonowych należy mierzyć przy dwóch

położeniach lunety sprawdzonym jednominutowym

teodolitem lub takąż astrolabją, Gl boki mierzyć dwukrotnie sti!lową taśmą 20 metrową (sprawdzoną).

Z dwóch wyników należy brać średnią arytnletyczną,

zaokrąglając ją do 5<:111.

pal drewniany ostro zakol'lczony o średnicy

najmniej 5 cm., długości-50 cm., kładąc wokoło niego materjały trwałe (kamienie, gruz

§ 16. Różnica d między wynikami dwóch pomiarów jednej i tej samej linji - 1, powinna się zawierać w granicach

a) na terenie sprzyjającym pomiarom

następny.

§ 9. Na załamaniach linij magistralnych, bę­

dących podstawą do pomiaru za pomocą rzędnych

'należy zakopywać

pujących typów

a)

i t. p.),

'

b) ' kamień lub blok betonowy wagi najmniej

15 klg. względnie cegła dobrze wypalona

z wyzna.czonemi na tych znakach centrami

w postaci wylłobionych na krzyż dwóch rowków lub też wydrążonego otworu i

t) rurka drenarska (sączek).

Znaki powyższe zakopywać należy na głębokości

co najmniej 50 cm., licząc od górnej części znalm

podziemnego.

§ 10. Punkty załamania ciągów poligonowych,

utrwalone wyłącznie znakamipodziemnemi, oraz punkty

załamania związkowych ciągów poligonowych, należy

oznaczać na gruncie za po mocą dwóch pali o średnicy

5 cm. i długości co najmniej 50 cm., z których jeden,

odpowiednio scentrowany, powinien być wbity narówni z powierzchnią ziemi, a drugi (zanumerowany)

wystawać obok nad jej powierzchnią nie więcej niż

na 15 cm.

§ 11. Granice nowozaprojektowanych

parcel

na gruncie znakami granicznemi,

przewidzianemi w § 7 z tą różnicą, że kopiec winien

mieć w średnicy 1 mtr. Miedze nowozaprojektowany<:h parcel należy przeorywać dwiema skibami na

siebie.

'

należy

utrwalać

§ 12. Punkty przedęcia granic nowozaprojekwanych parcel z linjami magistralnemi (przewidzianemi w § 9) należy utrwalać na gruncie zapomocą

paJi o średnicy 5 ' cm., długości 50 cm., wbitych,

względnie zakopanych, narówni z ziemią.

III.

Pomiar granic zewnętrznych.

§ 13. Podstawą pomiaru winna być sieć poligonowa. składająca siE: z poligonu obwodowego

i związkowYl=h ciągów poligonowych.

Minimalna ilość ciągów związkowych jest nast~PUJąCll

'

na obszarze

do 200 ha .••• 1 ciąg

..

II

od 200" 500" •••• 2 ciągi

"

II

"500,, 1000 " • . . . 3 "

i t. d. licząc mniej więcej, zależnie od figury i warunków terenu, jeden ciąg związkowy na każde 300 ha

obszaru. Na terenach ponad 500 ha poligony winny

mieć wewnątrz figury punkt węzłowy, tworząc w ten

sposób sieć poligonową, wyrównaną z uwzględnie­

niem wag poszczególnych ciągów poligonowych.

Y-T

d =0,0002·1 +0,006

+ 0,02,

b) na terenie średnim

d = 0,00025 . 1 + 0,0075 1r + 0,025,

c) mi terenie nie sprzyjającym pomiarom -

r

d = 0,00035 . 1+ 0,0105 Vl- + 0,035,

rów

Największe dopuszczalne różnice dwóch pomiaw żadnym wypadku nie mogą przekraczać 2 d.

§ 17. Boki poligonu, nachylone do poziomu

pod kątem większym od 3°, winny być zredukowane na poziom.

Na terenie górzystym o znacznych i zmiennych

pochyłościach wskazanenn jest boki poligonu mierzyć

zapomocą drewnianych łat od 3 - 5 mtr. długich,

układanych poziomo zapomocą libelli lub śród wagi;

koniec łaty, wznoszący' się nad terenem, rzutować

zapomocą pionu.

§ 18. Stanowiska instrumentu na poligonie

obwodowym i związkowych ciągach poligonowych

należy obierać możliwie w ten sposób, iżby, przy

pomiarze kątów można było celować na podstąwę,

nie zaś na wierzchołek tyczki. Na poligonie obwodowym stanowiska instrumentu obierać należy możliwie na kopcach.

.

§ 19. Cz~ści obwodnicy o bokach krótszych

od 100 mtr. należy mierzyć jednym z następujących

sposobów

'

1) jóko oddzielne ciągi poligonowe, łącząc

punkty końcowe tych ciągów-związkowym ciągiem

poligonowym (§ 22), lub też

2) zapomocą rzędnych (taśmą) od Iinji ciągu

poligonowego. Ten ostatni sposób może być stosowany tyłko w tym ra.zie, jeżeli długość rzędnych nie

przewyższa 20 metrów, przyczem odległości pomię­

dzy zdejmowanemi w ten sposób kopcami granicznemi powinny być pomierzone jeden raz tZlśmą;

§ 20. Gdy ' granicę danego obszarustano'wi

rzeki, jeziora, lub wąwozu, wówczas odciągu

poligonowego (linij magistralnych) należy mierzyć

rzędne 'do obydwóch brz.egów rzeki, jeziora lub wą­

wozu, przyczem

a) przy szerokości rzeki,' jeziora lub wąwozu

nieprzekraczającej 20 mtr., rzędne do bliż­

szego i przeciwległego brzegów należy mierzyć taśmą; długość rzędnych do przeciwległego brzegu nie powinna

przekraczać

40 mtr.i

.

środek

.'

' Ozi~nnlk Ustaw. Poz. 205.

.N! 29.

---------------.---~-~_ .. _---~_ .,-,., ~-"--------.,,-.-,.----------

b) przy szerokości rzeki, jeziora lub wąwozu od

20 doSO mtr." , rzędne do bliższego brzegu

należy mierzyć taśmą. do przeciwległego zaś

brzegu - dalekomierzem; długość: rzędnych

do przeciwległego brzegu nie powinna ' przekraczać 70 mtr.;

c) przy szerokości rzeki, jeziora lub wąwozu ponad ,0 mtr., naprzeciwległym , brzegu należy

zakładaćosobriy ciąg poligonowy, od którego,

rzędne do tegoż brzegu należy ' mierzyć taś­

mą;dlugość tych rżędnych nie powinna przekracZać 20 mtr.

Jeżeli granicę danego obszaru 'stan6wi nie śro­

dek, lecz bliższy br:zeg ' rzeki, jeziora lub wąwozu,

wówczas rzędnychdb ' przeciwległego brzegu można

nie mierzyć.

,

.

§ 21.

przecinają

O ile rzeka, jezioro, bagno lub wąwóz

Ijnję

poligonu tak,

że

długości

tej linji

lub jej części mierzyć bezpośrednio taśmą n fe można, to długość ta winna , być ' obliczona trygonome, tryćznie.

Dostępne dla pomiarów w tym celu dlugo~ci należy mierzyć dwuk~otnie. "

', '

§22. Związkówe ciągi poligonowe, o ile wa

runki terenowe na to pozwalają, nie powinny odchylać się znacznie od prostej, t. j. kąty winny być zbliżone do 180°, boki zaś tych ciągów powinny być

mniej więcej jednakowej długości, około 200-300 metrów każdy.

IV.

Pomiarszczeg6ł6w.

§ 23. Jeżeli na dany obszar jest stary plan,

który odpowiada warunkom § 24, to ni~ należy mierzyć nanowo szczegółów oraz granic starych parcel,

.'

lecz brać takowe ze starego planu.

;

§24. , Starym ' planem można posługiwać się

w wypadkach następujących

a) jeżeli wspomniany plan przedstawia naogół

prawdziwy i dokładny obraz danego terenu,

b) jeżeli inia'ry wzięte z gruntu, zapomocą specjalnie w tym celu założonych ciągów rewizyjnych, różnią się od tych samych miar

wziętych z planu (po uwzględnieniu skurczu

" papieru), nie ' więcej niż o sumę 0,5 + 3 d,

gdzie d oblicza się, jak w § 16,

c) jeżeli ogólna powierzchnia' U, wskazana w rejestrze pomiarowym i sprawdzona na planie

(po uwzględnieniu skurczu papieru) różni się

od powierzchni Ul, obliczonej , na podstawie

wyników nowego pomiaru , obwodnicy, nie

więcej niż o wielkość, U-UIZ 1/250 Ut,

a powierzchnie kilku poszczegÓfOych (kontrolnych) działek-o wielkości u-u' ~, 1 /25 u'.

§ 25. Podstawą do pomiaru ' szczegółów winny

instrumentalne ciągi szczegółowe, nawiązywane

do , poligof.11,J obwodowego lub poligonów związko­

wych, przyczem w ciągach szczegółowych kąty naI.eży mIerzyć z,apomocą kątomiaru , przy jednem położeniu lunety, a Iinję - jeden ,raz taśmą;.

być

,§ 26. Sz<::zeg6ły należy mierzyć zapomocą rzęd­

nych oraz domiarów pod kątami dowolnemi taśmą

lub, dalekomierzem, ząpomocą przecięć, lub też innemi sposobami, wskazanemi w geodezji.

§ 27.

Przy wyborze sposobów dla pomiaru

jak to : konturów sytuacyjnych; linijklasyfikacyjnych i granic starego stanu pOSiadania (przy

scalaniu) należy mieć na względzie, iż zapomocą wybranych sposobów winna być osiągnięta dokładnośĆ'

nie mniejsza niż podana

a) dla długości'w p. b § 24,

b) dla powierzchni w § 57.

szczegółów,

I

§ 28. Pomiary stolikowe, oparte na sieci " po.'

ligonowej, mogą być stosowane pod warunkiem; że

dokładność tych pomiarów ni~ będzie n i ższą od wy.

magań niniejszej instrukcji.

'

: § 29. Ciągi, zakładane dla pomiaru siedlisk,

winny być mierzone z dokładnością przewidżianą

w §§ 15 i 16. '

§ 30. Linj~ klasyfikacyjne winny być na gruncie

oznaczone palikami. Pomiaru tych linij nal.eży dokonywać w ten sam sposób, co i szczegółów sytua,

cyjnych.

V"

Notatnik pomiarowy i szkice polowe.

§ 31. PiZy pomiarach ciągów poligonowych

i szczegółów, jak również przy wyznaczaniu nagruncie projektu podziału, winny być prowadzone notatnik P9miarowy i szkice polowe. Prowadzić je nale.iy w jednym zeszycie, ktąrego lewe strony są

przeznaczone na notatnik, a prawe na 'szkic.

§ 32. W notatniku pomiarowym należy zapiczysto i wyrażnie wszystkie wyniki pomiaru

i boków we właściwy.ch rubrykach , według

ustalonego wzoru.

sywać

kątów

§ 33. Szkice polowe, prowadzone w dużej

skali, powinny przedstawiać jasny i zrozumiały dla

każdego technika obraż pomierzonego ' obszaru z wy"

kreślonemi linjami pomiarowemi oraz wyraźnie napisanemi cyframi, przedstawiającemi wyniki , pomiaru

tych linij. Na szkicach tych winny być opisane różne

rodzaje użytków, rzeki, jeziora, uroczyska i drogi

oraz punkty przecięcia ich z bokami poligonów, stare

parcele (numery tabelowe ' lub nazwiska właścicieli)

oraz grunty przyległe.

Różne rodzaje ' użytków (ziemia orna, pastwisko,

łąka i t. d.) notować należy według faktycinegokh

stanu, nie zaś według zdatności gleby do tego lub,

innego użytku.

§ 34. , Przy prowadzeniu notatnika pomiarowego

i szkiców polowych błędnie napisanych liczb nie należy przerabiać, lecz przekreślać i pisać nad · riiemi

liczby właściwe.

'

'

VI.

Sporządzanie

i obliczanie pierworysu.

§ 35_ Pierworysy należy sporządz~ć . w ukła­

dzie współrzędnych prostokątnych na podstawie południka magnetycznego,

Ha 29.

§ . 36. Dla poligonów obwodowego i związko·

wych odchyłka w kątach nie powinna przewyższać

1,5 Vntn - liczba kątów, a we współrzędnych - dłu­

qości f L obliczanej ze wzoru: f L = 0,00035 L + 0,105

+ O,O~5 (L - długość poligonu). W razie otrzy'

mania większej odchyłki, . pomiar odpowiedniej części

poligonu . należy na · gruncie powtórzyć.

YL

.. § 37. Odchyłki k.ątowe należy rozrzucać prze·

dewszystkiem na kąty o bokach krótkich, przyczem

wielkość poprawki na jeden kąt nie ' powinna prze·

kraczać jednej minuty. Priy wyrównywaniu kąty

zaokrąglać do jednej minuty.

Odchyłki w pr,zyro·

stach współrzędnych należy rozrzucać proporcjonal·

nie, do. długości boków, bądź też - do absolutnej

wielkości ' przyrostów.

'

§ 38. Poligony należy wyrównywać w ten spo·

sób, iiby poprawki, otrzymane dla nich z obliczenia

sąsiednich poligonów, wzajemnie się dopełniały.

§ 39. Jeżeli poligony mają punkt węzłowy,

to odchyłki należy rozrzucać z uwzględnieniem wag

poszczególnych ciągów . poHg-onowych.

i

§ .40. . Przed ' przystąpieniem do wyrównania

kątów ' i obliczenia współrzędnych

należy sporządzić

na papierze kancelaryjnym lub szkicowym szkic cią­

gów poligonowych w ' skali o tyle dużej, aby kąty

i linje mogły być na · nim wyraźnie opisane.

:§ 41. · Obliczenia współrzędnych należy układać

w osobnym rejestrze według ustalonego wzoru . .

,

.

§ 42. Pierworysy ' i plany należy wykreślać

w jednej z następujących podziałek: 1 : 5000, 1: 4000,

1 : 2000, 1: 1000. Gdyby na pierworysie lub planie,

sporządzonym VI jednej z powyzszych podziałek, niektóre drobne szczegóły nie mogły być należycie

ujawnione, wówczas należy te szczegóły wykreślać

oddzielnie w podziałce 2, 4, 8 i t. d. razy większej od

podziałki pierworysu l~b planu.

§ 43. Zasadnicze wymiary dla pierworysów

l planów są następujące: . 'a) mały-:-50 qn. X50 ,cm.,

b) średni-50 cm.X70 cm.,

c) normalny-70 cm. X 70 cm. i ;

d) duży-70 cm. X 100 cm., wliczając w powyż­

sze wymiary 'margines szerokości 5 cm.

Dla pierworysów, w razie umieszczenia całego

pomierzonego obszaru na jednym arkuszu, wymiar

jego może być dowolny, lecz nie mniejszy niż

50 cm. X 50 cm.

obszar nie mieści się na jednym arkuszu, wÓwCl.as winien on być podzielony na

kompleksy, które należy wykreślać na oddzielnych

sekcjach jednakowej wielkości o jednym z wymiarów

podanych w § 43.

§ 44.

'243

rrziennik Ustaw. Poz .. 205. '

Jeżeli cały

§ 45. Podstawą do -oznaczania na pierworysie

i planie punktów obliczonych ze współrzędnych jest

sieć kwadratów, ułożona równolegle do brzegówar·

kusza sekcyjnego. Boki sieci kwadratów powinny

być równemi 10 cm~

§ 46. ,Poligony obwodowy i ' związkowe należy

wykreślać 'iapómocą współrz~dnych; sprawdzając dłu'

gość

i kierunek boków.

§ 47• . Ciągi szczegółowe ' mogą być wykreślane

zapomocą przenośnika

kątów azymutalnych.

albo

zapomocą

tangensów

§ 48. Dla ciągów szczegółowych odchyłka . nie

powinna przewyższać: w kątach . - 4'JI n: we współ·

rzędnych -1 /500 L, graficzna zas-l/300 L.

§ 49. Odchyłkę w ciągach szczegółowych

leży rozrzucać tylko na te ciągi.

na·

§50. Po wyrównaniu ciągów szczegótowych,

na ich podstawie, wykreślać należy szczegóły wewnętrzne oraz linje klasyfikacyjne.

. § 51.

Na pierworysie należy wykreślać: .

a) tuszem czarnym

1) Iinjami ciągłemi: obwodniCę, granice sta·

rych parcel I granice poszczególnych ,1J~yt­

ków (jeżeli granicę stanowi środek rzeki,

to wykreśla się obadwa jej !brzegi, środek

zaś rzeki oznacza się linją kreskowaną),

2) kreskami: poligony, o ile nie kryją się

z miedzami, i wszelkie domiary,

3) szczegóły gruntu (według znaków ' konwencjonalnych);

b) tuszem niebieskim

sieć kwadratów linjami ciągłemi;

c) tuszem czerwonym

1) linjami ciągłemi-części obwodnicy,otrzy

mane po wyprostowaniu granic i zamia

nie gruntów oraz granice nowych (za pro

jektowanych) parcel,

,

',

2) kreskami-nowe ciągi poligonowe, odno·

szące się do wymienionych w p. 1 części

obwodnicy, i granice sporne,

3) nowe drogi. według znaków konwencjo·

nalnych;

.

d) tuszem zielonym

linje ' klasyfikacyjne - kreskami.

§52. . Na pierworysie należy opisywać

a) tuszem czarnym

długości boków poligonu obwodowego i związ·

kowych ciągów poligonowych; wszelkie do·

miary i ich podstawy; numery stanOwisk

VI poligonie obwodowym i związkowych cią·

gach poligonowych; kierunek dróg. nazwy

wsi i majątków; nazwy rzek, jezior i uroczysk;

powierzchnie poszczególnych użytków; litery

gruntócw przyległych; przy scalaniu - numery

omiedwwań;

b) tuszem czerwonym

długości boków nowych ciągów poligonowych.

.wymienionych w § 51 p. c - 2, numery

punktów tych ci ą gów. wszelkie miary c::,iągów

poli'gonowych. o trzymane z gruntu, zapomocą

których projekt był wniesiony na grunt, oraz

numery i powierzchnie ogólne nowych parcel;

(numeracja parcel powinna być dokonywana

w ten sposób. aby jednakowe numery nie

powtarzały się);

Dziennik U~aw. Poz. 205.

c) tuszem niebieskim

numery własności starych działek;

d) tuszem zielonym

klasy gruntu (cyframi rzymskiemi) i powierzchnie Konturów klasyfikacyjnych.

Przy opisywaniu należy wogóle trzymać się zasady,że wszelkie miary piszą się tym kolorem, jakim są wykreślone linje, do których się one odnoszą.

§ 53. Jeteli w niektórych cZęściach pierworysu

linje są na tyle drol:me, że opisać ich wyraźnie nie

można, to należy je wykreślić w większej podziałce

na wolnem miejscu sekcyjnego arkusza i tam opisać.

§ 54. W opisie pierworysu, ułożonym według

ustalonego wzoru, powinny być wskazane: nazwa

objektu, gminy, powiatu i województwa, akt prawny,

na mocy którego były prowadzone pomiąry (postanowienie komisji ziemskiej lub inne odpdwiednie),

nazwisko wykonawcy, południk, podziałka planu,

ogólna powierzchnia, wykaz miar, opis gruntów przyległych oraz wykaz znaków konwencjonąlnych.

§ 55. Kąty poligonów, rzuty poziome boków

oraz azymuty, lub rumby boków, należy wnosić;

według ich numerów, odpowiednim kolorem do

osobnej tablicy, wykreślonej na pierworysie, pod tytułem "Wykaz miar". W wykazie miar naleźy opisywać naprzód obwodnicę, a następnie poszczególne

\:ląg i poligonowe.

§ 56. Ogólną powierzchnię całego pomierzonego .obszaru or~z powierzchnie poszczególnych kompleksow, na ktore dany obszar został podzielony,

obliczać należy ze współrzędnych.

§ 57. Obliczanie powierzchni poszczególnych

konturów winno postępować od ogółu do szczegółów

w sposób następujący

1) w granicach każdego kompleksu (§ 56)

obliczać powierzchnie poszczególnych konturów: klas gruntu, użytków i t. p. zapo·

mocą planimetru, obwodząc kontury co najmniej 2 razy lub też geometrycznie dwoma

różnemi sposobami,

2) w granicach wyżej wymienionych konturów obliczać temiż sposobami powierzchnie drobnych szczegółów: działek klasyfikacyjnych w omiedzowaniach, drobnych

cz~ści użytków i t. p. Różnica pomiędzy

obliczoną ze współrzędnych powierzchnią

kompleksu U, a sumą powierzchni konturów nie powinna przewyższać 1/100 U,

różnica pomiędzy powierzchnią konturu K,

a sumą powierzchni drobnych szczegółów nie powinna przewyższać l/50 K.

W razie otrzymania większej różnicy obliczenia należy powtórzyć.

Dopuszczalne różnice należy rozrzucać

a) w granicach kompleksó"v na poszczególne

kontury i

b) w granicach konturów-na drobne szczegóły­

proporcjonalnie do powierzchni.

§ 58. Różnica dwóch obliczeń powierzchni wymienionych· w § 57 nie powinna przekraczać

NI 29.

-----------------"-.

a) dla konturów-l/50 obliczanej powierzchni i

b) dla drobnychszczególów - 1!25 obliczanej

powierzchni.

W razie otrzymania większej różnicy obliczenia

należy powtórzyć. Przy dopuszczelnych różnicach na"

leży brać średnią arytmetyczną.

?

§ 59. Przy scalaniu należy obliczania starego

stanu posiadania dokonywać zgodnie z § 57, przyjmując za podstaw€< powierzchnię klas gruntu. Powierzchnię poszczególnych omiedzowań (starych parcel) obliczać należy jako sumę powierzchni drobnych

działek klasyfikacyjnych, wyrównanych w granicach

poszczególnych konturów klas gruntu.

§ 60., '0 ile w poszczególnym wypadku nie

będzie powzięta

inna odnośna decyzja, powierzchnie

starych parcel, stanowiących jeden numer' tabeli

likwidacyjnej, względnie jedno omiedzowanie, obliczać należy jako jedną całość, powierzchnie zaś oddzielnych posiadłości w granicach tego numeru tabelowego lub omiedzowania obliczać na podstawie prawnych aktów podziału.

§ 61. Rachunek powierzchni i cen starych

parcel według klas gruntu należy sporządzać według

ustalonego wzoru.

Jeżeli za podstawę do określenia war

iości, względnie powierzchni nowych działów zostanie

przyjęty sprawdzony stary plan, tabela likwidacyjna,

lub też inny dokument, to granic starych, nie należy

zdejmować, na pierworysie nie wykreślać, powierzch4

§ 62.

nie zaś ich brać z rejestru pomiarowego wspomnianego planu, tabeli lub innego wiarogodnego dokumentu. Wtedy w operecie pomiarowym do pierworysu należy dołączyć wspomniany plan, odpis tabeli

lub inny dokument.

§63. Na pierworysie należy kolorować drogi

(za wyjątkiem podlegających skasowaniu), rowy oraz obwódką: granice wód i granice gruntów przyległych.

VII.

Sporządzanie

projektu podziału.

§ 64. Projekt podziąłu ' należy sporzCldzać i wyna pierworysie.

kreślać

§ 65. Przy projektowaniu należy przechodzić

od ogółu ku szczegółom. W tym celu należy uprzednio zaprojektować główne drogi, potem kompleksy(grupy) parcel, a po obliczeniu ze współrzędnych

powierzchni tych kompleksów, względnie po obliczeniu ich wartości ---:- przystąpić do projektowania po'

szczególnych parcel.

§ 66. Poszczególne pai"cele należy projektować

sposobem kolejnych przybliżeń zapomocą współrzęd,

nych, planimetrem lub geometrycznie.

Jeżeli różnica pomiędzy powierzchnią, względnie

wartością zaprojektowaną a powierzchnią, względnie

wartością zadaną U nie przewyższa 11100 Uj wówczas można uważać projektowanie za ukończone.

Dla parcel o powierzchni do 0,5 hą dupuszcza

projektowania l/50.

się dokładność

Dziennik Ustaw. Poz. 205.

Ostatnia parcela, jaka wypadnie w rezultacie

projektowania poprzednich parcel, powinna zawierać

powierzchniE:, wzgl€;dnie wartość, różniącą się od zadanej nie wi(l(;ej niż o 1/100. względnie 1/50, jeżeli

parcela jest mniejszą od 0,5 ha. W razie otrzymania większej różnicy projektowanie należy powtórzyć.

§ 67. Zaprojektowane powierzchnie parcel winny być wyrówmme w komplel~sach. Suma powierzchni

parcel, projektowanych w granicach danego kompleksu, nie powinna się różnić od obliczonej ze

współrze:dnych powierzchni K kompleksu więcej niż

o 1/250 K.

§ 68. Jeżeli przy projektowaniu zapomocą planimetru 1/1(J() względnie 1/50 (§ 66) powiertchni projl:!ktowanej parceli jest mniejszą od wartości jednej

podziałki planimetru, to taką parcelę należy projektować oddzielnie w większej skali.

I

§ 69. W planach, rejestrach i dokumentach pomiarowych jako ostateczne należy ujawniać : 1) powierzchnie zadane - w tych wypadkach, kiedy były

one naprzód ściśle określone, jako obowiązujące przy

projektowaniu, 2) powierzchnie wyrównane we wszystkich innych wypadkach, gdy projektowanie jest dokonywane na podstawie wartości gruntu, określonej

przy klasyfikacji.

§ 70. Projekt należy sporządzać w ten sposób,

aby cały podlegający podziaJowi obszar mógłbyć podzielony na oddzielne zi!lmknięte poligony, w który ch

granicach poszczególne parcele mogłyby być wyznaGlOne na gruncie tylko zapomocą taśmy bez użycia

kątomierza.

'

§ 71. Po wykreśleniu projektu podziału należy

określić z danych na pierworysie wszystkie te - kąty

i linje, które są niezbędne do wniesienia projektu na

grunt. Powyższe dane należy otrzymywać w miarę

możności, zapomocą współrzędnych.

§ 72. Przed wyznaczeniem na gruncie zaprojektowanych parcel należy wnieść do szkicownika

wszystkie dane, wymienione w § 71.

VIII.

Wprowadzenie projektu na grunt.

"

§ 73. Przy wprowadzaniu projektu na grunt

mlldy uprzednio wyznaczyć główne drogi, potem linje,

od<inając:e . kompleksy (grupy) parcel, a następnie

W granicach tych komplesów,~wyznaczać poszczególne parcele.

_ § 74. Jeżeli pocz2l,tek lub koniec wyznaczonej

Iinji nie. trafia na żaden z punktów poligonu, lecz

znajduje sie: na jednym z jego boków, to należy mierzyć oba odcinki tego boku jeden raż lub krótszy

z nich dwukrotnie.

§ 75. Jeżeli wyznaczona Iinja ma załamania ,

należy tyclyĆ Ją, mierZąC kąty i boki, albo metodą

linijną, a otrzymaną odchyłkę rozrzucić na gruncie

w ten sposób, jak to się robi na planie. Wspomniana odchyłka nie powinna przewyższać 1/500 L (L - dłu­

gość wyznaczonej IInji łamanej). Po zaprojektowaniu

ria gruncie należy ciąg pomierzyć i obliczvć, orzY-

czem odchyłka nie powinna prtekraczać dw ukrotnej

przewidzianej w § 16.

§ 76. Jeżeli linja projektu wyznaczona na gruncie jest nachyloną do poziomu pod kątem wiE:kszym

od 3°, to należy ją mierzyć, dodając odpowiednią

poprawkę na pochyłość.

§ 77. Wyniki pomiaru kątów i linij, przy wyznaczaniu parce l na gruncie, należy wnosić do tych

samych nonatnika i szkicó\.v, w których już były, zgodnie z § 72, zanotowane dla nich dane otrzymane

z pierworysu.

IX.

Sporządzanie

planu ostatecznego i innych dokumentów

pomiarowych.

§ 78. Operat pomiarowy dla wszystkich prac, zwią­

zanych z przebudową ustroju rolnego, winien zawierać

następujące dokumenty: a) pierworys, b) plan ostateczny, c) rejestr pomiarowy w dwóch egzemplarzach,

d) notainil{ pomiarowy i szkice polowe, e) rachunek

współrzędnych i powierzchni ze współrzędnych, zarówno ogólnej, jak kompleksów, f) protokóły ust~­

lenia granic ze zwrotnemi egzemplarzami weZWań .

stron interesowanych, g) szkice wyrównania ciągów

poligonowych oraz h) dokładne opisy znaków podziemnych (miejsce i wygląd).

Wszelkie inne dokumenty pomiarowe, nieprze\vidziane w niniejszym paragrafie, lecz niezbędne dla

poszczególnych prac, z wiąz a nych z przebudową ustroju roinego, należy wykonywać zgodnie z obowiązują­

cemi dla tych prac przepisami.

§ 79. Pierworys i plan ostateczny winny być

sporządzone na papierze rysunkowym. Wskazanem

jest sporządzanie ich na papierze rysunkowym naklejonym na płótno.

We wszystkich pracach, związanych

ustroju rolnego, za wyjątkiem prac

scaleniowycb, plan ostateczny może . być sporządzony

drogą kopjowania pierworysu.

ż

§ 80.

przebudową

§ 81. Przy pracach scaleniowych plan osta·

teczny, sporządzony w ten sposób, co j pierworys,

to znaczy nie drogą kopjowania pierworysu, powinien przedstawiać nowy stan posiadąnia po scaleniu

bez granic starych parcel.

§ 82. Przy wszystkich pracach, związanych

z przebudową ustroju rolnego, na planie osti!ltecznym

należy wykreślać obwodnicę i odnośne poligony w tym

stanie, w jakim okazały si~ one po zamianie gruntów i wyprostowaniu granic, - wszystko tuszem czarnym; granice nowych działów, wykreślone tuszem

czarnym, należy podcieniowywać karminem; granice

sporne należy wykreślać tuszem czerwonym. Linij

klasyfikacyjnych wnosić nie należy, reszt;:; :'inij należy wykreślać tak samo jak i na pierworysie.

§ 83. Opisywać na planie ostatecznym należy

wszystko to, co i na pierworysie, za wyjątkiem danych, dotyczących klasyfikaCji i starego stanu posiadania. Prócz tego należy na nim opisywać: a) tuszem clOrnym - powierzchnie poszczególnych użyt­

ków w qranicach nowych działów. b) tuszem czer-

..

. i

Ni 29.

Dziennik Ustaw. Poz. 205, 206, 207 i 208.

---------------------------

------~----~------------------

wonym opisywać kolejne N2N2 parcel, oraz ogólne

Ich powierzchnie.

§ 84. Dane geodezyjne, umieszczone na pier'vorysie i planie, należy uważać za dostateczne, jeteli

za ich pomocą można zawsze wyznaczyć na gruncie '

granice każdej nowoutworzonej parceli.

rachowaniu zobOWiązań Skarbu Państwa austrjackiego i węgierskiego, tudzież zobowiązań funduszu kra"

jowego galicyjskiego, które ciążą na Skarbie Państwa

Polskiego (Dz. U. R. P. N2 115 poz. 1028) zarządza

si~ 'co następuje

'

. § 1. Termin prekluzyjny dla przedstawiania do

wymiany tytułów długu austrjackiego i węgierskiego,

. § 85. Plan ostateczny należy kolorować według ustalony w §§ 8 i 11 rozporządzenia Ministra Skarbu

znaków konwencjonalnych.

'w porozumieniu z Mińistrem Spraw Zagranicznych

§ 86. Na planach dla hipoteki, zakolorowanych i Ministrem Sprawiedliwości z dnia 27 lutego 1925 r.

według znaków konwencjonalnych, należy wykazywać , w sprawie wymiany ostemplowanych tytułów przedwszystko to; ' co . i na planie ostatecznym, ze wszyst- wojennego długu nie zabezpieczonego austrjackiego ·

kiemi danemi geodozyjnemi, załączając do każdego i węgierskiego na obligacje 5% pożyczki konwersyjplanu jeden egzempl.arz rejestru. pomiarowego, wzgl~d- .. nej (Dz~ U. R. P. N2 21 poz. 152) na dzień 31 marca 1925<'r., przedłuża się do dnia 15 maja 1925 r.

nie umieszczając ten rejestr na planie.

włącznie.

§ 87. ,Wymienione w § 78 dokumenty, oprócz

pierworysów, planów i rejestrów pomiarowych, win- .

przez wyl<:onawcę skompletowane w porządku

chronologicznym postępowania prac technicznych, uzupełnione spisem rzeczy ze wskazaniem N2N2 stronic,

wszyte do okładki, przenumerowane i, po wykazaniu

na ostatniej karcie ogólnej liczby stronic, podpisane

przez wykonawcę.

.

nybyć

§ 2.

Rozporządzenie niniejsze wchod~i w tycie

z dniem ogłoszenia.

.

Minister Skarbu: W. arabski'

.

~.

.~.

Minister Spraw Zagranicznych: Ar. Skrzyński

Minister Sprawiedliwości: A. Zyc!;liński

•

206.

Rozporządzenie Ministra Skarbu

208.

z dnia 18 marca 1925 r. '

w sprawie uchylenia art. 260 ustawyoopłatach

(tom V Zbioru ' praw rosyjskich, według wydania z r. 1903).

.

Na podstawie art. 6 ustawy z dnia 7 kwietnia

1922 r. (Dz. U. R. P. .N!! 38 poz. 315) i art. l ustawy

z dnia 19 grudnia 1924 r. ' (Dz. U. R. P. N2 118,

poz. 1065) z3rządzasię co następuje

§ 1. Uchyla się art. 260 ustawy o opłatach

(tom V Zbioru praw rosyjskich, wyd. z r. 1903).

"

,

§ 2.

Rozporządzenie

niniejsze wchodzi w życie

w tydzień po o·głoszeniu.

Minister Skarbu: W. arabski

, 207.

R();porządzenie Ministra Skarbu w

porozunfieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych

i Ministrem Sprawiedliwości

z dnia 20 marca 1925 r.

w sprawie przedłużenia terminu dla wymiany

ostemplowanych tytułów przedwojennego długu

niezabezpieczonego austrjackiego i węgierskiego na obligacje5t '/o pożyczki konwersyjnej.

Na zasadZie § 14 rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 27 grudnia 1924 r. o prze-

Rozporziłdzenie

mysłu

Ministrów: Skarbu, Prze'"

Handlu oraz Rolnictwa

Dóbr

Państwowych '

z dnia 20 marca 1925 r.

w sprawie zmiany rozporządzenia z dn. 11 wrześ­

nia 1924 r. w sprawie ustanowienia ceł wywozowych na niektóre towary.

Na podstawie art. 7 ust~pu a) ustawy z dnia

31 lipca 1924 r. w przedmiocie uregulowania sto. sunków celnych (Dz. U. R. P. N!! . 80 poz. 777) zarzą­

dza się co następuje

§ 1. Cło wywozowe na piryty i wypałklpiry.

towe (purple ore), należące do . poz. 233 p. 2 taryfy

celnej wywozowej rozporządzenia Ministrów: Skarbu,

Przemysłu i Handlu .oraz Rolnictwa i Dóbr Państwo~

. wych z , dnia 11 września 1924 r. w sprawie ustanowienia ceł wywozowych na niektóre. towary (Dz. U.

R. P.N!! 83 poz. 7%), obniża się na 15 groszy od

100 kg.

§ 2. ' Rozporządzenie niniejsze wchodzi w ży~ie

z dniem ogłoszenia.

.

Minister Skarbu: W. ar~bski

Minister Przemysłu i Handlu: Józef Kiedroń

Minister Rolnictwa i Dóbr Państwowych: JanickI

Warszawa. Tłoczono w Drukarni Państwowej z pOlecenia Ministra Sprawiedliwo~cL

----_._--._

_--_ ._-_ _----_._- -------_._-- -.--. ..

... ... .

Konto czekowe Pocżtowej Kasy Oszczc;dności Nt 30130.

Cena 25 groszy.

284121'

Załącznik

pomiarów

sować jakie metody pracy, które dałyby możność

w ziemię na głębokość

50 cm., kładąc wokoło niego wewnątrz kopca materjały

trwałe (kamienie, cegłę, gruz i t. p.).

Wskazania ogólne.

Kopiec mocno ubiŁy, w formie stożka ści~tego,

winien mieć w dolnej cZl!lśc:i średnic~ 2 mtr., wysokość50 cm. i być okopany rowkiem szerokości j gł~bo·

kości najmniej po 20 cm.

Na gruntach b~gnistych,

wśród zabudowań i w .t. p. miejscach, gdzie powyż­

szy znak graniczny byłby nieodpowiedni, należy wbijać względnie zakopywać pale bez kopców, lub zakopywać znaki podziemtJe, przewidZiane w § 9.

W razie użycia znaków granicznych bardziej doskonałych, w postaci słupów betonowych, kamiennych

i t. p. - kopców sypać nie należy.

. § 1. Prace pomiarowe, związane z przebudową

ustroju rolnego, składają się z następuJących czynności