Ustawa z dnia 19 grudnia 1924 r. o zbywaniu majątków nieruchomych, przejętych na własność Państwa jako dobra bezdziedziczne.

Na podstawie art. 6 ustawy konstytucyjnej z dnia 17 marca 1921 r. (Dz. U. R. P. №

44 poz. 267) upoważnia się Ministra Skarbu do sprzedawania i zamiany nieruchomości,

które przeszły lub przejdą w przyszłości na własność Państwa na zasadzie przepisów

ustawowych o spadkach wakujących lub bezdziedzicznych, lub na zasadzie przepisów o

ustawowem dziedziczeniu Skarbu Państwa, o ile wartość tych nieruchomości nie przekracza

w każdym poszczególnym wypadku sumy pięciu tysięcy złotych, a przy nieruchomościach

ziemskich - obszar każdej z nich nie przenosi pozatem pięciu hektarów.

Umowy, zawarte na zasadzie art. 1 przez władze i urzędy państwowe imieniem Skarbu

Państwa, a zatwierdzone przez Ministra Skarbu lub przez władzę, upoważnioną do tego

przez Ministra Skarbu, stanowią na mocy niniejszej ustawy tytuł przeniesienia prawa

własności.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrem

Sprawiedliwości i Ministrem Rolnictwa i Dóbr Państwowych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie w 14 dni po ogłoszeniu.