Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Skarbu z dnia 22 października 1924 r. o taryfie wynagrodzenia świadków w sprawach karnych na obszarze mocy obowiązującej austrjackiej ustawy o postępowaniu karnem z 1873 r.

§ 1.

Rozporządzenie

z dnia 7 sierpnia 1920 r.

świadków, znawcóW

i tłumaczów w postępowaniu kamem (Dz. U. R. P.

N2 75 poz. 515) uleg a następującym zmianom

a) w ustępie drugim art. 3 kwotę "2-10 mk."

zastę puje się kwotą: "50 gr. - 1 zł. 50 gr.";

b) w us tępie pierwszym art. 11 kwotę "ośmiu

marek" zastępuje się kwotą "jednego złotego",

a kwotę "osiemdziesięciu marek" kwotą "dzie-

w przedm iocie wynagrodzenia

N2106.

§ 2. Koszta podróży wymierzane będą według

przepisów §§ 3-7 i 9 roz. austr. Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 1897 r. (Dz. P. P.P.

N~ 221) i według § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 7 sierpnia 1920 r. (Dz. U. 'R.

P. N!! 75 poz. 515).

.

§ 3. Koszta pobytu składają .się z wydatków

na wyżywienie i nocleg. Stośownie do miejscowych

stosunków, wyżywne wynosi 50 gr. - 3 zł., a noclegowe 1 zł. - 4 zł.

Wyżywne obejmuje zwrot koniecznych wy~

datków na obiad, noclegowe zaś zwrot- koniecznych

wydatków na wieczerzę, nocleg i śniadanie.

Świad kowi, przesłuchanemu w miejscu jego zamieszkania lub pobytu, nie należy się ani wyżywne

ani noclegowe.

Świadek może żądać odszkodowania za .

czasu tylko wtedy, gdy ta strata przyprawiła

go o dotkliwy tszczerbek w codziennym zarobku.

§ 4.

stratę

§ 5. Wprowadza si~ następującą taryfę wynagrodzenia świadków za stratę czasu przez jeden

dzień

sięciu złotych";

c) po artykule 14 wprowadza się artykuł 15 o następującem brzmieniu: "Lekarze znawcy otrzymują n ależytoś ci w my śl osobnych przepisów";

kwotę, "os iemdzie sięciu marek "

zastępuje się kwotą "dziesięciu złotych";

w art. 19 kw otę "ośmiu marek" zastępuje się

kwotą "jednego złotego" , kwotę "osiemdziesięciu marek ", kwotą

"dziesięciu złotych",

a sło wa "po marce za każdą stronę z 32

Iinjami pisma" zastępuje się słowami "po

GRUPl\ Zf\ROBKOWl\

d) wa rt. 18

e)

o

I.

20 groszy za każdą stronę z 32 linjami pisma";

f) wart. 20 kwotę "pięciu marek" zastępuje się

kwotą

"jednego złotego".

§ 2. Rozporządze nie niniejsze wchodzi w życie

na obszarze, na którym o bowiązuje austrjacka ustawa o postępowaniu karnem z 1873 r., z dniem

1 stycznia 1925 r.

Minister Sprawiedliwości: WI. Wyganowski

Minister Skarbu: W. arabski

963.

Rozporządzenie

Ministra Sprawiedliwości

w porozumieniu z Ministrem Skarbu

II.

z dnia 22 października 1924 r.

o taryfie wynagrodzenia świadków w sprawach

karnych na obszarze mocy obowiązującej austrJackiej ustawy o postępowaniu karnem z 1873 r.

Na zasadzie § 383 austr. ustawy o postęp ow a­

niu kamem w brzmieni u ustawy z dnia 16 ' lipca

1920 r. (Dz. U. R. P. N2 67 poz. 453) zarządza się

co następuje

§ 1. Świadkowi należy się zwrot kosztów koniecznych, wywołanych podróżą do miejsca przesłu­

chania, pobytem także i podróżą powrotną.

Dla świad· Dla świad- · "ków zaków zamieszkalycp mleszkalych

w siedzibaoh w innych

sądów okręmiejscogowych

wośc i ach

- - zl.-- _ _ zl.

III.

Robotnićy bez wykształ­

cenia przygotowawczego,

przemysłowego lub zawodowego, żyjący z zarobku dzien nego od sztuki

lub tygodniowego, wyrobnicy, posługacze pubiiczni, sługi, st~óże leś­

ni i polowi, o ile nie są

sług a mi rządowymi, gospodarze wiejscy, posiadający małe grunta i zm uszeni zarabiać pobocznie

na swe utrzymanie lub

utrzymujący , się z tego,

co sobie wymówili przy

odstą pieniu gruntu • . 0.50 -1.50

0.50-1

Robotnicy w przedsię­

biorstwach

górniczych

i robotnicy z wykształce niem przygotowawczem,

przelllysłowe m lub zawodo we m, żyjący z zarobk u

dziennego od sztuki lub

tygodniowego • • . •

1

Rękodzielnicy

i drobni

przemysłowcy, którzy sarni są czynni w swoim

przemyśle, obnoścy, ajen-

ci, komisanci podróżują­

cy, którzy pobierają prowizję; subjekci hwd lowi

-2

-2

~.

Ni 106.

Dziennik Ustaw. Poz. 963 i 964.

Dla świadkdlw za-

GRUPR ZRROBKOWl\

lV.

v.

Dla świadk6w zami eszkałych mieszkalych

w siedzibach w innych

sądów okręmiejsco~wy~~

wościach

zł.

. zł.

I osoby, których zarobek dochodzi podobnych

granic. • • • • • • 1 -3

Właściciele i dzierża wcy

gospodarstw wiejskich,

z których intrata zapewnia lm całkowiteutrzymanie, o ile nie tylko

kierują

gospodarstwem

rolnem i nadzorują je,

lecz zmuszeni są sami

także pracować w tern

gospodarstwie i którzy

wykażą, że przez stratę

czasu ponoszą w swojem

zarobkowaniu dotkliwy

uszczerbek • • • •

1-3

Nauczyciele prywatni,

osoby z wykształceniem

. uniwersyteckiem lub podobnym zawode m, inni

świadkowie nie należący

do grupy I - IV, którzy

wykażą, że przez stratę

czasu ponoszą w swoim

zarobku dotkliwy uszczerbek. • . • • • • • 2 -8

1

-2

§ 9. Rdwo kaci i notarjusze, kandydaci adwokatury i notarjatu nie mogą domagać się wyn<:lgrodzeniiil według taryfy adwokackiej lub notarjalnej.

Wynagrodzeni a za stratę czasu mogą oni żądać tylko

o tyle, o ile takie prawo przysługuje wogóle świad­

kom (§ 4).

§ 11. Uchyla się przepisy sprzeczne z niniejszem rozporząd zeniem.

1

-3J

§ 12. Rozporząd z enie niniejsze wchodzi w ży­

cie na obszarze, na którym obo wiązuj e austrjacka

ustawa o pos tęp owaniu kamem z r. 1873, z dniem

1 stycznia 1925 r.

Minister Sprawiedliwości: WI. Wyganowski

Minister Skarbu: W. arabski

964.

Ministra Sprawiedliwości

w porozumieniu z Ministrem Skarbu

Rozporządzenie

2

-5

Przy stosowaniu taryfy należy zazwyczaj

wymierzać wynagrodzenie według

unormowanych

kwot minimalnych; wolno jednak uwzg lę dniać warunki bytu i zarobkowania poszczegóinych do tej sa. mej grupy należących osób i w miarę tego przyznawać im wynagrodzenie wyższe n iż kwoty minimalne.

.

Pozatem można przyznawać kwoty niższe od

kwot minimalnych, jeżeli ze względu na stosunki

miejscowe i osobę świadka minimalna kwota wynagrodzenia taryfowego byłaby widocznie zbyt wysoką.

Oskarżyciel prywatny nie ma prawa żą­

dać przyznania należności świadka; inni poszkodowani mają to prawo tylko wówczas, gdy ich wezwano

celem przesłuc h an i a jako świadków.

§ 7.

Fun kcjonarjuszom państwo wym w czynnej

(art. 1 i art. 102 ustawy z dnia 9 paździer­

nika 1923 r.-Dz. U. R. P. NQ 116 poz. 924) należy

przyznawać koszta podróży i diety dzien ne według

norm ustańowionych dla podróży służbowych, jeśli

okoliczności, ,o których zeznawać mają, pozostają

w ~wiązku z wykonaniem ich urzędu lub służby.

Przepis ustępu pierwszego nie stosuje się do

niższych funkcjonarjuszó w państw o wych, jeśli przybywają z miejscowości odległej nie ponad 15 kilometrów od Siedziby sądu wzywającego.

Jeśli według ,nini ejszego paragrafu państwowym

funkcjona rjuszom wezwanym w charakterze świ adków

§ 8.

nie należą się koszta p od róży i diety dzienne według norm usta nowionych dla podróży służ bowych,

stosuje s i ę pod względem wynagrodzenia tych osób

wezwanych w charakterze świadków postanowienia

ogólne.

I

Przepisy ustępu pierwszego i drugiego niniejszego paragrafu stosuje się ta kże do funkcjonarjuszów

państwowy ch, konwojujących osoby wezwane do sądu.

§ 10. Sposób wynagrodzenia osób wojskowych

w czynnej służbie, Idó rzy stają jako świadkowie przed

sądem karnym, znajdującym się poza ich miejscem

slużbowem określają osobne przepisy.

§ 6.

służbie

1471

z dnia 22 października 1924 r.

w sprawie wynagrodzenia osób wojskowych,

wzywanych w charz!kterze ś wiadków w postę­

powaniu karno - sądowem na obszarze mocy

obowiązuj ącej austrjackiej ustawy o post«1POwaniu karnem.

Na zasadzie § 383 ustawy o postępowaniu karnem w brzmieniu ustawy z dnia 16 lipca 1920 r.

(Dz. U. R. P. N2 67 poz. 453) zarządza się co następuje

§ 1. Osobom wojskowym, pozostającym w czynnej służbie, wzywańym w charakterze świadków przez

sąd karny, znajdujący się poza ich miejscem służbo·

wem, należy p rzyzn aw ać koszta pod róży i diety

dzie nne według norm, ustanowionych dla podróży

służbo wych

osób wojskowych, jeśli okoliczności,

o których zeznawać mają, pozostają VI związku z wykonani em ich stanowiska lub służby.

Mimo istnieni a tych warunków przepis powyższy nie ma zastosowania do osób, które nie posiadają stopn ia oficerskiego ( równorzędnego) i przybyw ają z miejscowości, odległej nie ponad 15 kilometrów od siedziby sądu wzywającego.

§ 2. Jeśli według nini ejszego rozporządzenia

osobom wojskowym wezwanym w charakterze świad­

ków nie naJeżą się koszta podróży i diety dzienne

według norm ustanowi onych dla podróży słu żb owych,

stosuj e się pod względem wynagrodzeni a tych osób

,

I

Dziennik Ustaw. Poz. 962 i 963.

962.

Rozporządzenie

Ministra · Sprawiedliwości

w porozumieniu z Ministrem Skarbu

z dnia 22 października 1924 r.

zmieniające

rozporządzenie z dnia 7 sierpnia

świadków, znawców

tłumaczów w postępowaniu karnem (Dz. U.

1920 r. o wynagrodzeniu

i

R. P• .N!! 75, poz. 515).

Na zasadzie art. 6 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r.

(Dz. U. R. P. N!! 67 poz. 453) i § 383 austrjackiej

ustawy o postępowaniu kamem zarządza się co następuje