Ustawa z dnia 31 lipca 1924 r. o języku państwowym i języku urzędowania rządowych i samorządowych władz administracyjnych.

Językiem państwowym Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski.

W języku państwowym urzędują wszystkie rządowe i samorządowe władze i urzędy administracyjne

zarówno w służbie wewnętrznej, jak zewnętrznej, z wyjątkami, wyszczególnionemi w następujących

artykułach.

Cywilne władze i urzędy administracyjne I i II instancji oraz władze samorządowe i

ich zakłady przyjmują podania oraz ustne oświadczenia w sprawach, których załatwienie

do nich należy, od obywateli polskich narodowości ruskiej (rusinskiej), białoruskiej

i litewskiej również w ich języku macierzystym, a to: od rusinów - na obszarze województw

lwowskiego, tarnopolskiego, stanisławowskiego, wołyńskiego i poleskiego; od białorusinów

na obszarze województw: poleskiego, nowogródzkiego, wileńskiego oraz powiatów: grodzieńskiego

i wołkowyskiego w województwie białostockiem; wreszcie od litwinów na obszarze powiatu

święciańskiego i gmin z większością litewską dawnego powiatu trockiego w okręgu administracyjnym

wileńskim.

Na podania stron, wniesione nie w języku państwowym, władze administracyjne I i II

instancji oraz magistratu miast, wydziały powiatowe i wojewódzkie i ich zakłady odpowiadają

na obszarze województw: lwowskiego, tarnopolskiego i stanisławowskiego w dwóch językach

państwowym oraz w języku podania; na pozostałych obszarach, wymienionych w art. 2,

odpowiedź w takim wypadku następuje w języku państwowym, a na życzenie stron w dwóch

językach: państwowym oraz w języku podania.

O dopuszczalności w analogicznych wypadkach w odpowiedziach władz miejskich miast,

wydzielonych z powiatów pod względem administracji państwowej, oprócz języka państwowego,

jednego z wyżej wymienionych języków decyduje rada miejska.

Urzędy gmin wiejskich odpowiadają stronom w języku podań.

W obradach rad gminnych, miejskich, sejmików powiatowych i wojewódzkich narówni z

językiem państwowym mogą być używane języki, które są dopuszczone w podaniach w danem

województwie stosownie do art. 2.

O dopuszczalności w obradach rad miejskich miast, wydzielonych z powiatów pod względem

administracji państwowej, obok języka państwowego, jednego z wymienionych w art. 2

języków decyduje rada miejska.

Protokóły posiedzeń rad gminnych, miejskich, sejmików powiatowych i wojewódzkich mogą

być prowadzone, obok języka państwowego, w jednym z języków, dopuszczonych w obradach,

a to na podstawie uchwały danego ciała samorządowego.

Obwieszczenia władz samorządowych mogą być na podstawie uchwały danego ciała samorządowego

sporządzane w dwóch językach, a mianowicie obok tekstu w języku państwowym, umieszczonym

na pierwszem miejscu, może być tekst w języku, dopuszczonym w podaniach.

Obwieszczenia władz państwowych będą sporządzane w tych samych językach co obwieszczenia

władz samorządowych w danej gminie.

Ustawy wojewódzkie i ogłoszenia urzędowe państwowych władz administracyjnych, publikowane

w Dzienniku Urzędowym Województwa, mieć będą obok tekstu w języku państwowym, umieszczonego

na pierwszem miejscu, również tekst w tym języku, w którym prowadzony będzie protokół

sejmiku wojewódzkiego obok języka państwowego. W razie różnicy brzmienia decyduje

tekst w języku państwowym.

Związki samorządowe mogą na mocy swojej uchwały korespondować z innemi władzami samorządowemi

nietylko w języku państwowym, ale i w innym języku, jednak tylko w obrąbie obszaru,

na którym używanie danego języka jest dopuszczone stosownie do art. 2.

Przepisy art. 2 - 5 nie dotyczą władz i urzędów zarządów kolei żelaznych oraz poczt,

telegrafów i telefonów.

Jednakowoż w ustnem porozumiewaniu się z publicznością, w szczególności przy kolejowych

kasach biletowych oraz przy okienkach urzędów pocztowych, należy wedle potrzeby i

możności dopuścić język macierzysty miejscowej ludności niepolskiej.

Prawo używania języka niemieckiego w stosunkach urzędowych na obszarze województw

poznańskiego i pomorskiego uregulowane będzie odrębną ustawą.

Wykonanie ustawy porucza się Prezesowi Rady Ministrów oraz interesowanym ministrom.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 października 1924 r. Jednocześnie tracą

moc obowiązującą przepisy, regulujące dotychczas sprawy, objęte przepisami niniejszej

ustawy na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem województw: śląskiego, poznańskiego

i pomorskiego.