Ustawa z dnia 31 lipca 1924 r. w przedmiocie wstrzymania eksmisji dzierżawców gruntów, zajętych pod budynki i położonych w obrębie miast, miasteczek, wsi i osad na obszarze Ziemi Wileńskiej, województw: nowogródzkiego, poleskiego i wołyńskiego oraz powiatów: bielskiego, grodzieńskiego, wołkowyskiego, sokólskiego i białostockiego województwa białostockiego.

Właściciele zabudowań, znajdujących się na obszarze Ziemi Wileńskiej, województw

nowogródzkiego, poleskiego i wołyńskiego oraz powiatów: bielskiego, grodzieńskiego,

wołkowyskiego, sokólskiego i białostockiego województwa białostockiego w obrębie miast,

(miasteczek, wsi i osad, wybudowanych na cudzych gruntach, którzy i obecnie władają

temi gruntami, nie mogą być z nich wysiedleni, chociażby odnośne umowy dzierżawne

wygasły.

Właściwy sąd I instancji wstrzyma do dnia 1 kwietnia 1926 r. na wniosek strony interesowanej

wykonanie wyroku, choćby wydanego przez sąd wyższy, o tyle, o ile wyrok dotyczy jednej

z osób, wymienionych w art. 1, i orzeka eksmisję z dzierżawionego gruntu lub obowiązek

zniesienia zabudowań, z wyjątkiem wyroków, zapadłych wskutek niezapłacenia czynszu

dzierżawnego.

Opłata dzierżawna w wypadkach ukończenia umowy dzierżawnej, przewidzianej w art. 1,

o ile nie jest już zapłacona, wynosi 1 złoty za każdego rubla, którego płacono z tegoż

tytułu według kontraktu, lub w braku jego według miejscowych norm dzierżawnych z 1914 r.,

i będzie płatna do dnia 31 stycznia 1925 r. za czas do 1 kwietnia 1926 r.

W razie niezapłacenia oznaczonego w art. 3 czynszu z winy dzierżawcy, mają zastosowanie

przepisy ogólnie obowiązujące.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 października 1924 r. i obowiązuje do dnia

1 kwietnia 1926 r.