Ustawa z dnia 18 lipca 1924 r. o sposobie zapłacenia podatku majątkowego w myśl ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o podatku majątkowym przez płatników, posiadających majątki (nieruchomości) ziemskie, związane ograniczeniami własności, w drodze sprzedaży tych majątków.

Na uiszczenie podatku, przewidzianego ustawą z dnia 11 sierpnia 1923 r. o podatku

majątkowym (Dz. U. R. P. № 94 poz. 746), przez płatników, posiadających ordynacje

lub majątki (nieruchomości) ziemskie, związane węzłem substytucji powierniczej, albo

innemi ograniczeniami własności, stale do tych majątków (nieruchomości) ziemskich

przywiązanemi, zezwala się na sprzedaż z tych majątków w drodze parcelacji części

obszarów użytków rolnych, a to bez względu na szczegółowe postanonowienia ustawowe,

statutowe lub umowne, ograniczające prawo rozporządzalności danym majątkiem ziemskim

(nieruchomością ziemską).

Parcelacyjnej sprzedaży mogą ulec tylko takie obszary z wymienionych w art. 1 majątków

(nieruchomości) ziemskich, których część ceny sprzedażnej, płatna przed aktem kupna

- sprzedaży i przy tym akcie, nie przewyższa sumy potrzebnej do uiszczenia podatku

w myśl zasad ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o podatku majątkowym, oraz do pokrycia

niezbędnych kosztów, poniesionych na przeprowadzenie pomiarów i planów.

Sumy, należne za grunty, sprzedane na mocy niniejszej ustawy, lub części tych sum,

płatne przed aktem kupna - sprzedaży i przy tym akcie, po potrąceniu na rzecz właściciela

kosztów przeprowadzenia pomiarów i planów, winny być wpłacone bezpośrednio do kas

skarbowych właściwego sądu lub notariusza, sporządzającego akt aljenacyjny, jako specjalnych

poborców skarbowych.

O ile sprzedaż tych obszarów dokonywana będzie przy kredytowaniu części ceny kupna,

to część ceny kupna, przewyższająca sumę niezbędną na pokrycie podatku majątkowego

oraz kosztów przeprowadzenia pomiarów i planów, winna być wpłacona bezpośrednio do

Banku Polskiego. Bank Polski otrzymane kwoty, po potrąceniu z nich wszystkich zaległych

podatków państwowych, ulokuje w papierach, którym przysługuje prawo bezpieczeństwa

pupilarnego, i złoży te papiery w swym depozycie, jako stały fundusz, podlegający

ograniczeniom własności, związanym z majątkiem ziemskim, z którego zostały sprzedane

odnośne obszary.

Udzielanie zezwoleń na wskazaną w art. 1 parcelacyjną sprzedaż należy do właściwego

okręgowego urzędu ziemskiego, co się zaś tyczy majątków instrukcyjnych, to w stosunku

do tych majątków konieczne jest uprzednie zezwolenie Ministra Reform Rolnych.

Przy dozwalaniu i przeprowadzaniu sprzedaży mają zastosowanie przepisy rozporządzenia

tymczasowego Rady Ministrów z dnia 1 września 1919 r., normujące przenoszenie własności

nieruchomości ziemskich (Dz. U. R. P. № 73 poz. 428), i ustawa z dnia 15 lipca 1920 r.

o wykonaniu reformy rolnej (Dz. U. R. P. № 70 poz. 462). Na mocy niniejszej ustawy

mogą ulec sprzedaży obszary tylko z tych majątków (nieruchomości) ziemskich, stanowiące

odrębne jednostki hipoteczne w dniu 1 czerwca 1924 r., które nie są obciążone służebnościami

pastwiskowemi i leśnemi. Wyżej powołane przepisy przy wykonywaniu niniejszej ustawy

mają zastosowanie na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

Przy przeprowadzaniu sprzedaży majątku na rzecz podatku majątkowego grunty mają być

sprzedawane przedewszystkiem bezrolnej i małorolnej ludności z uwzględnieniem zasad

ustawy o wykonaniu reformy rolnej.

Sprzedana w trybie powyższym część gruntów jest wolna od wszelkich ciężarów i długów,

obciążających cały grunt, z wyjątkiem wypadku, gdy sprzedana część gruntów jest jedynym

przedmiotem hipoteki.

Płatnikom, uprawnionym do korzystania z postanowień ustawy niniejszej, może dyrektor

właściwej izby skarbowej - z policzeniem 2% miesięcznie za zwłokę - terminy płatności

podatku, wskazane w art. 49 ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o podatku majątkowym

(Dz. U. R. P. № 94 poz. 746) i w art. 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

Polskiej z dnia 15 stycznia 1924 r. o poborze drugiej zaliczki na poczet podatku majątkowego

(Dz. U. R. P. № 5 poz. 38), odroczyć na okres czasu, niezbędny dla przeprowadzenia

formalności, połączonych ze sprzedażą gruntów, przyczem o ile idzie o raty podatku,

płatne w 1924 r., nie dłużej niż do końca grudnia 1924 r.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrami

Reform Rolnych, Sprawiedliwości oraz Rolnictwa i Dóbr Państwowych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.