Ustawa z dnia 18 lipca 1924 r. w przedmiocie uprawnień Ministra Pracy i Opieki Społecznej do powoływania Nadzwyczajnych Komisji Rozjemczych do załatwiania zatargów zbiorowych pomiędzy pracodawcami a pracownikami rolnymi.

W wypadkach, gdy załatwienie zatargu zbiorowego pomiędzy pracodawcami a pracownikami

rolnymi w trybie, ustalonym przez ustawę, z dnia 1 sierpnia 1919 r. o załatwianiu

zatargów zbiorowych pomiędzy pracodawcami a pracownikami rolnymi Dz. P. P. P. № 65,

poz. 394), przez rozdział drugi rozporządzenia Komisarjatu Naczelnej Rady Ludowej

z dnia 15 czerwca 1919 r. o urządzeniu Inspektoratu Pracy w Rolnictwie i o załatwianiu

zatargów pomiędzy pracodawcami a pracownikami rolnymi (Tygodnik Urzędowy № 31, poz.

98) oraz przez inne przepisy prawne, dotyczące załatwiania zatargów zbiorowych między

pracodawcami a pracownikami rolnymi, okaże się niemożliwe, lub jeżeli strony same

nie poddały się dobrowolnie przez siebie powołanemu arbitrażowi, Minister Pracy i

Opieki Społecznej ma prawo powołać Nadzwyczajną Komisję Rozjemczą.

Przewodniczącego Nadzwyczajnej Komisji Rozjemczej mianuje Minister Pracy i Opieki

Społecznej. Prócz przewodniczącego w skład Komisji wchodzić będą przedstawiciele

po jednym z Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Państwowych i Ministerstwa Sprawiedliwości,

oraz w równej liczbie, określanej przez Ministra Pracy i Opieki Społecznej, przynajmniej

po trzech ze strony pracodawców i pracowników rolnych z terenu, dla którego ma być

wydane orzeczenie Nadzwyczajnej Komisji Rozjemczej.

Do wyznaczenia przedstawicieli upoważnione są organizacje pracodawców oraz związki

zawodowe pracowników rolnych, zarejestrowane zgodnie z przepisami prawa i działające

na danym terenie. W razie uchylenia się stron od delegowania reprezentantów lub uchylenia

się powyższej reprezentacji od udziału w obradach Nadzwyczajnej Komisji Rozjemczej,

lub też nieistnienia wymienionych związków, względnie organizacji, na terenie, dla

którego ma być wydane orzeczenie, Nadzwyczajna Komisja Rozjemcza będzie prawomocnie

obradowała i decydowała w składzie trzech przedstawicieli rządowych.

Nadzwyczajna Komisja Rozjemcza określi warunki, na jakich nastąpić może zawarcie umów

w przedmiocie pracy na roli. Indywidualne umowy pracy, zawierające warunki mniej korzystne

dla pracownika rolnego, niż ustalone w postanowieniu Nadzwyczajnej Komisji Rozjemczej,

z mocy prawa ulegają zastąpieniu przez to postanowienie.

Postanowienia Nadzwyczajnej Komisji Rozjemczej nie mogą mieć mocy obowiązującej dłużej,

niż w przeciągu jednego roku.

Jeżeli po wydaniu postanowienia Nadzwyczajnej Komisji Rozjemczej zawarta zostanie

między pracodawcami a pracownikami rolnymi polubowna umowa zbiorowa, postanowienia

tej ostatniej wchodzą z mocy ustawy na miejsce odnośnych postanowień Nadzwyczajnej

Komisji Rozjemczej.

Zatargi, wynikłe między stronami na tle niestosowania się do postanowień Nadzwyczajnej

Komisji Rozjemczej, inspektor pracy, na żądanie jednej ze stron, przekazuje do rozpatrzenia

Komisji Rozjemczej, przewidzianej ustawą z dnia 1 sierpnia 1919 r. (Dz. P. P. P. №

65, poz. 394), względnie rozporządzeniem Komisarjatu Naczelnej Rady Ludowej z dnia

15 czerwca 1919 r. (Tygodnik Urzędowy № 31, poz. 98); w razie uchylenia się którejkolwiek

ze stron od wyznaczenia swych przedstawicieli do Komisji Rozjemczej, przedstawicieli

tych mianuje Minister Pracy i Opieki Społecznej. W razie nieprzybycia na posiedzenie

Komisji Rozjemczej członka, mianowanego przez Ministra Pracy i Opieki Społecznej ze

strony pracodawców, przewodniczący Komisji Rozjemczej ma prawo nałożyć na takiego

członka Komisji karę grzywny w wysokości 300 złotych, zaś w razie nieprzybycia członka,

mianowanego przez Ministra Pracy i Opieki Społecznej ze strony pracowników rolnych,

- grzywnę w wysokości 5 złotych. Sumy te będą ściągane na rzecz Skarbu w drodze art.

6 ustawy z dnia 1 sierpnia 1919 r. (Dz. P. P. P. № 65, poz. 394). Zgoda drugiej strony

na poddanie zatargu rozważeniu przez Komisję Rozjemczą nie jest wymagana. Niestawiennictwo

którejkolwiek ze stron nie wstrzymuje biegu sprawy.

W razie potrzeby przymusowego wykonania orzeczeń Komisji Rozjemczej maja. zastosowanie

odnośne przepisy ustawy, względnie rozporządzenia, wymienione w ustępie pierwszym

artykułu niniejszego.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej w porozumieniu

z Ministrem Sprawiedliwości i Ministrem Rolnictwa i Dóbr Państwowych.

Ustawa niniejsza obowiązuje z dniem ogłoszenia na terenie Rzeczypospolitej Polskiej

z wyjątkiem województwa śląskiego.