Ustawa z dnia 17 lipca 1924 r. w sprawie opłat za paszporty na wyjazd zagranicę.

Dowody osobiste (paszporty), wymagane do wyjazdu zagranicę, podlegają opłacie, którą

ustali Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

Paszporty dyplomatyczne wolne są od opłaty.

Paszporty i świadectwa, wydawane robotnikom, emigrantom oraz osobom, udającym się

zagranicę w celach zarobkowych, wolne są od opłaty.

Paszporty dla osób, udających się zagranicę w celach handlowych i przemysłowych, podlegają

opłacie 25 złotych.

Paszporty dla osób, udających się zagranicę

a)

celem kształcenia się, lub celem prowadzenia badań naukowych,

b)

celem leczenia się, o ile chory jest niezamożny i o ile leczenie się zagranicą jest

bezwzględnie konieczne,

c)

celem uczestniczenia w zebraniach międzynarodowych, zjazdach naukowych, zawodach sportowych

i t. p.,

d)

w celach społecznych podlegają opłacie 20 złotych.

Osoby, wymienione w punktach a), c) i d), mogą być zupełnie zwolnione od opłat paszportowych

według uznania Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministerstwem Skarbu.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wewnętrznych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 1924 r.