Ustawa z dnia 10 czerwca 1924 r. o społecznem pośrednictwie pracy.

Prawo wykonywania pośrednictwa pracy w granicach Rzeczypospolitej Polskiej mają organizacje

społeczne o charakterze niezarobkowym, które posiadają zatwierdzone przez władze statuty,

przewidujące jako jeden z celów wykonywanie pośrednictwa pracy, oraz które uzyskały

od Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej pozwolenie na wykonywanie pośrednictwa pracy.

Przy wykonywaniu pośrednictwa pracy Instytucje i organizacje, wymienione w art. 1,

muszą;

1)

utworzyć i wyodrębnić z ogólnej swej biurowości specjalny dział pod nazwą „społeczne

biuro pośrednictwa pracy”, wykonywający funkcje pośrednictwa pracy oddzielnie od innych

funkcji w danej organizacji w specjalnie wyznaczonych godzinach i prowadzący oddzielną

od innych spraw organizacji biurowość, zawartą w specjalnie do tego przeznaczonych

aktach i księgach;

2)

wyznaczyć odpowiedzialnego za prawidłowość czynności kierownika biura;

3)

w ciągu dwuch tygodni od wejścia w życie niniejszej ustawy, względnie na dwa tygodnie

przed rozpoczęciem czynności biura, powiadomić o powstaniu biura z wymienieniem jego

kierownika właściwy państwowy urząd pośrednictwa pracy, przyczem zadeklarować, czy

pośrednictwo pracy ma być uprawiane wyłącznie dla członków danej instytucji lub organizacji,

czy też i dla osób postronnych.

Wszystkie czynności społecznego biura pośrednictwa pracy winny być wykonywane pod

odpowiedzialnością kierownika biura.

Przepisy powyższe dotyczą również filji i oddziałów biur pośrednictwa pracy, zakładanych

przez instytucje i organizacje, wymienione w art. 1.

Instytucje i organizacje społeczne, wykonywające pośrednictwo pracy, kierownik i pracownicy

społecznego biura pośrednictwa pracy oraz osoby, pozostające z niemi w jednem gospodarstwie

domowem, nie mogą jednocześnie być właścicielami, ani zajmować się prowadzeniem następujących

przedsiębiorstw: sprzedaży napojów wyskokowych, hoteli i pokojów umeblowanych, wynajmu

mieszkań, handlu odzieżą, sprzedaży losów loteryjnych i kart okrętowych, wymiany pieniędzy

i zakładów zastawniczych; nadto nie mogą zajmować się prowadzeniem: jadłodajni, kawiarni,

mleczarni i handlu żywnością, o ile prowadzą je dla celów zarobkowych.

Społeczne biura pośrednictwa pracy winny uprawiać pośrednictwo z wyłączeniem zysku

materjalnego, mogą jednak pobierać tytułem zwrotu kosztów pośrednictwa opłaty jedynie

od pracodawców w wysokości 5% pierwszego miesięcznego zarobku osoby zapośredniczonej.

Oprócz tych opłat żadnych innych należności, jak wpisowego, kaucji i t. p. od poszukujących

pracy pobierać nie wolno.

Społeczne biura pośrednictwa pracy winny w swej działalności przestrzegać zasad następujących

1)

każde zgłoszenie poszukujących pracy oraz miejsc wolnych winno być odpowiednio według

zawodów zarejestrowane;

2)

utrzymywane w ewidencji zgłoszenia winny być perjodycznie sprawdzane celem usuwania

zapisów nieaktualnych;

3)

przy skierowywaniu poszukujących pracy na wolne miejsca winna być uwzględniona w ramach

poszczególnych zawodów kolejność zgłoszeń kandydatów; kandydat, kierowany do pracy,

winien być zaopatrzony w kartę polecającą biura;

4)

wysokość umówionego zarobku miesięczneg osoby, zapośredniczonej przez biuro, oraz

wysokość ewentualnie pobranej za to pośrednictwo całkowitej opłaty winna być uwidoczniona

w księgowości biurowej i stwierdzona za pomocą kwitarjuszy lub podpisów stron zainteresowanych;

5)

regularnie co miesiąc biuro winno przesyłać do właściwego państwowego urzędu pośrednictwa

pracy sprawozdanie z akcji pośrednictwa pracy za miesiąc ubiegły, zawierające liczbowe

dane, które ustali osobną instrukcją Minister Pracy i Opieki Społecznej.

Państwowe urzędy pośrednictwa pracy winny conajmniej raz na pół roku dokonywać lustracji

każdego ze społecznych biur pośrednictwa pracy, znajdujących się w jego obwodzie.

Osoby, winne przekroczenia obowiązków, z niniejszej ustawy wynikających, ulegają w

drodze sądowej karze od 10 do 250 zł., o ile czyn odnośny nie stanowi przestępstwa,

surowiej karanego w myśl innych obowiązujących ustaw. Niezależnie od powyższego sąd

może je pozbawić prawa spełniania czynności w społecznych biurach pośrednictwa pracy

na okres czasu do 3 lat za przekroczenia przepisów art. 2 i 4 oraz pozbawić odnośną

instytucję, względnie organizację społeczną, prawa prowadzenia biura pośrednictwa

pracy na okres czasu do 3 lat przez zawieszenie na ten czas odnośnego przepisu statutu,

względnie udzielonego przez Ministra Pracy i Opieki Społecznej zezwolenia.

Właściwe są sądy powiatowe (pokoju).

Instytucje i organizacje, wykonywające pośrednictwo pracy, kierownik i pracownicy

biur pośrednictwa pracy oraz wszelkie inne osoby, które poza przysługującemi im normalnemi

poborami czerpią z akcji tych biur korzyści materjaine dla siebie, uważani będą za

zarobkowych pośredników pracy, uprawiających swój proceder bez pozwolenia Ministerstwa

Pracy i Opieki Społecznej i jako tacy karani będą w myśl art. 17 ustawy z dnia 21

października 1921 r. o zarobkowem pośrednictwie pracy (Dz. U. R. P. № 88, poz. 647).

W wypadkach wyjątkowo ciężkich przekroczeń, wymagających natychmiastowych zarządzeń,

Minister Pracy i Opieki Społecznej ma prawo zawiesić działalność społecznego biura

pośrednictwa pracy do czasu wyroku sądowego, winien jednak sprawą skierować niezwłocznie

na drogę sądową.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie w miesiąc po jej ogłoszeniu. Z chwilą tą tracą moc

obowiązującą wszelkie przepisy sprzeczne z postanowieniami tej ustawy.

Na obszarze województwa śląskiego przewidziane w ustawie funkcje państwowych urzędów

pośrednictwa pracy wykonywają komunalne urzędy pośrednictwa pracy.