Ustawa z dnia 3 czerwca 1924 r. o poczcie, telegrafie i telefonie.

Zakładanie, utrzymywanie i eksploatacja urządzeń pocztowych, telegraficznych i telefonicznych

jest wyłącznem prawem Państwa.

Władza, powołaną do wykonywania tego prawa, jest Minister Przemysłu i Handlu.

W rozumieniu niniejszej ustawy, o ile to nie jest Inaczej zaznaczone, wyrażenia telegraf

i telefon oznaczają także radjotelegraf i radjotelefon.

Prawo wyłączności państwowej co do poczty obejmuje w szczególności przyjmowanie, przesyłanie

i doręczanie

a)

listów i kartek pocztowych;

b)

czasopism i wydawnictw, wychodzących przynajmniej 12 razy do roku.

Postanowienie to dotyczy także tego rodzaju przesyłek, pochodzących z zagranicy.

Postanowieniom art. 2 nie podlegają: a) listy tak zamknięte, jak i otwarte, czasopisma

i wydawnictwa, przesyłane za pośrednictwem umyślnego posłańca, o ile ani przesyłający,

ani przenoszący nie trudnią się zawodowo zbieraniem, przenoszeniem i doręczaniem tych

przesyłek, a posłaniec przenosi lub przewozi listy, czasopisma i wydawnictwa od jednej

tylko osoby i w drodze powrotnej przesyłek takich dla innych osób nie zabiera; b)

czasopisma i wydawnictwa po roku od ich wydania.

W obrębie tej samej miejscowości dozwolone jest wysyłanie listów tak zamkniętych,

jak i otwartych przez umyślnych posłańców; nie wolno jednak bez osobnego zezwolenia

Ministra Przemysłu i Handlu otwierać zakładów dla rozsyłki wymienionych przesyłek.

Rozsyłka czasopism i wydawnictw w obrębie tej samej miejscowości lub w obrębie 15

klm. od miejsca wydania nie podlega zastrzeżeniu na rzecz Państwa.

Listów tak zamkniętych, jak i otwartych, pochodzących od różnych osób lub adresowanych

do różnych osób, nie wolno wysyłać jako zbiorową przesyłkę bez względu na to, czy

przewozu jej dokonywa się pocztą, czy też w inny sposób.

Poza czynnościami, zastrzeżonemi wyłączności (art. 2), Minister Przemysłu i Handlu

ma prawo rozszerzyć działalność poczty na paczki i inne przedmioty, nadające się do

transportu pocztowego, na przewóz osób i ich bagaży oraz na przekazywanie pieniędzy.

Prawo wyłączności państwowej co do telegrafu i telefonu obejmuje: zakładanie, utrzymywanie

i eksploatację wszelkich urządzeń elektrycznych, służących do wysyłania, odbierania

i przejmowania wiadomości na odległość.

Postanowienie to dotyczy także wysyłania, odbierania i przejmowania wiadomości na

drodze elektrycznej w stosunkach z zagranicą.

Minister Przemysłu i Handlu jest upoważniony do udzielania, w porozumieniu z Ministrami

Spraw Wewnętrznych i Spraw Wojskowych, w zakresie ich kompetencji, osobom fizycznym

i prawnym koncesji na zakładanie i eksploatację, a także zezwoleń na posiadanie i

używanie urządzeń telegraficznych i telefonicznych, pod warunkami, określonemi w każdym

poszczególnym wypadku koncesji lub zezwolenia, oraz do wyrażenia zgody na cedowanie

tych koncesji i zezwoleń.

Jeżeli chodzi o urządzenia telegraficzne i telefoniczne, niezbędne dla potrzeb ruchu

na kolejach prywatnych, Minister Przemysłu i Handlu winien udzielić koncesji w porozumieniu

z Ministrem Kolei Żelaznych.

Urządzenia koncesjonowane winien koncesjonarjusz utrzymywać w dobrym stanie.

Wydzierżawienie lub sprzedaż Transatlantyckiej państwowej stacji radjotelegraficznej

dokonane być może tylko w drodze ustawodawczej.

Każda koncesja na zakładanie i eksploatację i każde zezwolenie na posiadanie i używanie

odbiorczych urządzeń radjotelegraficznych lub radjotelefonicznych musi zawierać warunek,

aby aparaty odbiorcze we wszystkich swych częściach były budowane w kraju. Minister

Przemysłu i Handlu może jednak udzielać koncesji i zezwoleń na radjostacje odbiorcze

z zastosowaniem aparatów lub ich części pochodzenia zagranicznego pod warunkiem uiszczania

przez koncesjonarjuszy, względnie posiadaczy zezwoleń, dodatkowej opłaty, której wysokość

ustanawia Minister Przemysłu i Handlu, mając na względzie rozwój i doskonalenie się

rodzimego przemysłu radjotechnicznego.

Warunki udzielania zezwoleń na posiadanie i używanie radjostacji odbiorczych określi

rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu, wydane w porozumieniu z Ministrami Spraw

Wewnętrznych i Spraw. Wojskowych. Zezwolenie takie może być cofnięte.

Minister Przemysłu i Handlu ma prawo kontroli czy są dotrzymywane warunki, pod któremi

udzielone osobom prywatnym koncesji lub zezwolenia. Niedotrzymywanie warunków, pod

któremi udzielono koncesji lub zezwolenia, jakoteż naruszenie postanowień niniejszej

ustawy uprawnia Ministra Przemysłu i Handlu do cofnięcia koncesji lub zezwolenia.

Na żądanie Ministra Spraw Wewnętrznych lub Ministra Spraw Wojskowych winien Minister

Przemysłu i Handlu w takich wypadkach cofnąć koncesję.

Zakładanie i używanie oddzielnych urządzeń telegraficznych i telefonicznych, potrzebnych

dla własnych celów poszczególnym władzom i urzędom państwowym, odbywa się po uprzedniem

porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu.

Jednakowoż Minister Spraw Wojskowych może zarządzić we własnym zakresie działania

zakładanie, utrzymywanie i używanie oddzielnych urządzeń telegraficznych i telefonicznych,

służących do celów obrony Państwa i do celów służbowych. Ministrowie Przemysłu i Handlu

i Spraw Wojskowych ustalą zasady i wypadki, w których władze wojskowe czynić to będą

jedynie po porozumieniu się z zarządem Poczt i Telegrafu.

Minister Kolei zaś ma prawo zarządzać we własnym zakręcie działania dla celów służbowych

kolei państwowych zakładanie, utrzymywanie i używania oddzielnych urządzeń telegraficznych,

telefonicznych i sygnałowych na terenach kolejowych.

Utrzymywanie i zawieszanie przewodów telegraficznych i telefonicznych, należących

do rozmaitych władz i urzędów państwowych, cywilnych i wojskowych, a zawieszonych

na wspólnych słupach, jako też utrzymywanie słupów odbywać się będzie na podstawie

porozumienia Ministra Przemysłu i Handlu z innymi zainteresowanymi ministrami, z zachowaniem

zasady, że utrzymywanie wykonywa tylko jeden z zainteresowanych zarządów. Zasadą ta

nie wyklucza jednak samodzielnego działania organów każdego z zarządów przy usuwaniu

zepsuć.

Bez koncesji wolno zakładać i utrzymywać w ruchu urządzenia telegraficzne i telefoniczne

drutowe

a)

właścicielom gruntów w obrębie granic jednego i tego samego gruntu lub między gruntami,

od siebie oddzielonemi, a należącemi do tego samego właściciela, lub połączonemi we

wspólnym zarządzie gospodarczym, o ile odległość ich od siebie nie przenosi 25 kilometrów

w linji powietrznej i o ile przewody nie przechodzą przez drogę publiczną lub wodę

publiczną; o zamierzonej budowie takich urządzeń winien właściciel gruntu donieść

właściwej dyrekcji Poczt i Telegrafu, dołączając plan gruntu i budowy linji;

b)

właścicielom domów i zakładów przemysłowych w obrębie realności dla wewnętrznego użytku;

c)

okrętom dla wewnętrznego porozumiewania się.

Prawo kontroli nad takiemi urządzeniami sprawuje Minister Przemysłu i Handlu.

Upoważniony do posiadania prywatnej stacji radiotelegraficznej lub radjotelefonicznej

jest obowiązany do zachowania w tajemnicy wiadomości, które przejął, a które nie były

dla niego przeznaczone, i ujawnić je może jedynie urzędom państwowym.

Wytwórnie, zajmujące się produkcją aparatów radjotelegraficznych lub radiotelefonicznych,

oraz przedsiębiorstwa, handlujące takiemi aparatami, winny zarejestrować się w Generalnej

Dyrekcji Poczt i Telegrafu oraz prowadzić szczegółowy wykaz tych aparatów i ich nabywców.

Nabywcy, z wyjątkiem państwowych władz cywilnych i wojskowych, muszą przy kupnie wykazać

się koncesją lub zezwoleniem.

Przy zakładaniu urządzeń telegraficznych i telefonicznych przysługuje Państwu i jego

organom prawo umieszczania, bez odszkodowania, przedmiotów technicznych na publicznych

drogach, na placach, mostach, wodach i ich brzegach, oraz na gruntach kolejowych,

tudzież prawo umieszczania takich przedmiotów, za odszkodowaniem, na prywatnych gruntach,

pod i ponad niemi i używania do tych celów nieruchomości prywatnych. W razie niedojścia

do skutku dobrowolnej umowy z prywatnymi właścicielami nieruchomości przysługuje Państwu

prawo przymusu w drodze administracyjnej. Sprawy sporne co do wysokości odszkodowania

rozstrzyga właściwy sąd na żądanie właściciela nieruchomości.

Takie same prawa przysługują koncesjonarjuszom prywatnych urządzeń telegraficznych

i tefonicznych o charakterze publicznym, przeznaczonych do powszechnego użytku, w

wykonywaniu warunków koncesji.

Zarządowi Poczt i Telegrafu przysługuje prawo umieszczania godeł, skrzynek listowych

i automatów na wszystkich objektach i miejscach dostępnych dla publiczności, bez uiszczania

jakichkolwiek opłat na rzecz właścicieli. Nikomu nie wolno używać godeł pocztowych,

telegraficznych i telefonicznych, jako też sygnałów pocztowych bez zezwolenia zarządu

Poczt i Telegrafu.

Godła ustala Rada Ministrów na wniosek Ministra Przemysłu i Handlu.

Tajemnica listów i innych przesyłek pocztowych, telegramów i rozmów telefonicznych

jest nienaruszalna.

Za naruszenie tajemnicy uważa się również udzielanie jakichkolwiek wiadomości osobom

trzecim o przesyłkach pocztowych i korespondencji telegraficznej i telefonicznej.

Zatrzymywanie, przeglądanie, zajęcie i otwieranie przesyłek pocztowych oraz telegramów

i udzielanie o nich wiadomości jest dopuszczalne tylko w wypadkach, prawem przewidzianych.

Postanowienia ustępu 1 - 3 niniejszego artykułu mają zastosowanie również do koncesjonarjuszy

prywatnych urządzeń telegraficznych i telefonicznych, przeznaczonych do powszechnego

użytku, oraz do ich personelu.

Uszkodzone przesyłki pocztowe, z wyjątkiem listów zamkniętych, jako też przesyłki

nie doręczalne, mogą być otwarte przez urzędy pocztowe w trybie, przewidzianym ordynacją

pocztową.

Odnośnie do korespondencji zagranicznej przepisy trzech pierwszych ustępów niniejszego

artykułu mają zastosowanie wyłącznie na zasadach wzajemności.

Przesyłki, nadawane w stanie otwartym, nie korzystają z ochrony tajemnicy pocztowej;

nie uwalnia to atoli poczty od zachowania tajemnicy tej korespondencji wobec osób

prywatnych.

Przesyłek, powierzonych poczcie, nie wolno ze skutkiem prawnym zająć ani sądownie,

ani w jakikolwiek inny sposób, ani też obciążyć zastawem, dopóki nie będą oddane odbiorcy

lub zwrócone nadawcy.

Wyjątki dopuszczalne są tylko na podstawie obowiązujących ustaw państwowych.

Minister Przemysłu i Handlu oznacza opłaty i określa warunki, pod jakiemi odbywać

się ma przyjmowanie, przesyłanie i doręczanie przesyłek pocztowych i telegramów oraz

używanie telefonów, nie naruszając konwencji międzynarodowych.

Warunki te zawierać będą ordynacje: pocztowa, telegraficzna i telefoniczna.

W przedmiocie odpowiedzialności Skarbu Państwa za przyjęte w obrocie wewnętrznym do

przewozu przesyłki pocztowe i za telegramy obowiązują - aż do czasu osobnego ustawowego

unormowania tejże odpowiedzialności - przepisy rozporządzenia Ministra Poczt i Telegrafów

z dnia 29 sierpnia 1919 r. w przedmiocie odpowiedzialności zarządu pocztowego za krajowe

przesyłki pocztowe i telegramy (Dz. U. R. P. № 78 poz. 441).

Przepisy rozporządzenia, wyżej wymienionego, mają analogiczne, zastosowanie do służby

telefonicznej.

Minister Przemysłu i Handlu władny jest podwyższać lub zniżać wysokość odszkodowań,

przewidzianych w powołanem wyżej rozporządzeniu Ministra Poczt i Telegrafów.

Prawa abonentów państwowych urządzeń telefonicznych mogą być cedowane na osoby trzecie

tylko w wypadkach i pod warunkami, które określi Minister Przemysłu i Handlu.

Osoby fizyczne lub prawne, które otrzymają koncesję lub zezwolenie na urządzenia telegraficzne

lub telefoniczne w myśl art. 8 niniejszej ustawy, obowiązane są przez cały czas trwania

koncesji lub zezwolenia uiszczać za używanie lub eksploatowanie urządzeń opłatę, której

wysokość oznacza Minister Przemysłu i Handlu w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Minister Przemysłu i Handlu władny jest zwalniać z tych opłat instytucje naukowe i

osoby, pracujące naukowo,

Każdy ma prawo do korzystania z urządzeń pocztowych, telegraficznych i telefonicznych

państwowych i koncesjonowanych, przeznaczonych do powszechnego użytku, pod warunkami,

określonemi w ordynacjach pocztowej, telegraficznej i telefonicznej, względnie w dokumentach

koncesyjnych.

Prywatny ruch pocztowy, telegraficzny i telefoniczny może być rozporządzeniem Rady

Ministrów czasowo wstrzymany lub ograniczony na. całym obszarze Państwa lub na jego

części.

Kolejowe urzędy telegraficzne wykonywają pomocniczo służbę telegraficzną nadawczą

i oddawczą w zakresie płatnych telegramów państwowych i prywatnych, o ile to ze względu

na techniczne urządzenia i ich obsługę jest możliwe bez uszczerbku dla ruchu kolejowego.

Warunki wykonywania tej służby określi rozporządzenie, które wyda Minister Przemysłu

i Handlu wspólnie z Ministrem Kolei Żelaznych.

Należytości pocztowe, telegraficzne itelefoniczne z tytułu niezapłaconego lub niedopłaconego

porta i innych opłat pocztowych, telegraficznych i telefonicznych ściągane być mogą

w drodze administracyjnej podobnie jak należytości skarbowe.

Minister Przemysłu i Handlu ma wyłączne prawo wydawania znaczków pocztowych, nadruków

pocztowych, nalepek i płatnych druków pocztowych, telegraficznych i telefonicznych

oraz oznaczenia ich wartości.

Nalepki i płatne druki pocztowe, telegraficzne i telefoniczne mogą być wydawane przez

osoby prywatne tylko dla własnego użytku, za zezwoleniem Ministra Przemysłu i Handlu.

Wytwarzanie, sprzedaż i rozpowszechnianie znaczków, nadruków, nalepek i druków, naśladujących

znaczki pocztowe, nadruki pocztowe, nalepki i płatne druki pocztowe, telegraficzne

i telefoniczne w ten sposób, że mogłyby być uważane za wydane przez zarządy pocztowe,

jest wzbronione.

Pod względem ochrony prawnej znaczki, nalepki i nadruki pocztowe, wydane przez zarządy

pocztowe zagraniczne, traktowane są narówni ze znaczkami, nalepkami i nadrukami pocztowemi

krajowemi.

Pokwitowania pocztowe, telegraficzne i telefoniczne tak nadawcze, jak oddawcze są

dokumentami publicznemi.

1.

Służbowe, przesyłki pocztowe, telegramy i rozmowy telefoniczne władz, urzędów i organów

pocztowych, telegraficznych i telefonicznych są wolne od opłat.

2.

Od opłat pocztowych są wolne

a)

przesyłki, dotyczące jeńców wojennych i osób internowanych, jakoteż przesyłki, przeznaczone

dla tych osób lub przez nie wysyłane w granicach, ustalonych światową umową pocztową;

b)

przesyłki poczty polowej w granicach, określonych przepisami dla poczt polowych,

3.

Od opłaty telegraficznej są wolne;

a)

telegramy meteorologiczne Państwowego Instytutu Meteorologicznego w Warszawie, jego

stacji i obserwatorów;

b)

telegramy, wysyłane przez jakiekolwiek osoby prywatne do właściwych władz państwowych

o pomoc w wypadkach napadów rabunkowych, pożarów, powodzi, katastrof kolejowych i

innych nieszczęść, spowodowanych żywiołowemi zdarzeniami;

c)

telegramy władz wojskowych w czasie mobilizacji i wojny.

4.

Od opłaty telefonicznej są wolne

a)

rozmowy telefoniczne władz wojskowych w czasie mobilizacji i wojny;

b)

doniesienia telefoniczne, wysyłane trybem i w wypadkach, przewidzianych w ust. 3 lit.

b) tego artykułu.

Pozatem nikt nie ma prawa do bezpłatnego korzystania z poczty, telegrafu i telefonu.

Wysokość należytości, jakie płacić ma Pocztowa Kasa Oszczędności zarządowi Poczt i

Telegrafu za jego świadczenia w myśl art. 5 ustawy z dnia 19 maja 1920 r. o Pocztowej

Kasie Oszczędności (Dz. U. R. P. № 48 poz. 297) i Rozdziału VI Statutu Organizacyjnego

Pocztowej Kasy Oszczędności, ogłoszonego w wymienionym Dz. Ust. Rz. P., określi corocznie

Rada Ministrów na wniosek Ministra Przemysłu i Handlu.

Opłaty pocztowe za zwykłe i polecone przesyłki listowe innych władz i urzędów państwowych,

jak również opłaty pocztowe za zwykłe i polecone przesyłki listowe władz i urzędów

samorządowych, nadawane w wykonaniu poruczonego zakresu działania, będą uiszczane

ryczałtem przez zwierzchnie państwowe władze centralne.

Wysokość ryczałtów ustala Minister Przemysłu i Handlu.

Warunki i zasady ryczałtowania określi rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu,

Nieruchomości prywatne lub ich części, będące w używaniu poczty, telegrafu i telefonu,

są wolne od kwaterunku i rekwizycji, ruchomości - od. rekwizycji i zajęcia.

Poczta ma prawo do bezpłatnego używania promów.

Poczta jest zwolniona od opłat mytniczych, kopytkowych i mostowych i nie może być

pociągana do udziału w kosztach budowy i utrzymania dróg publicznych.

W razie powodzi, zasp śnieżnych lub innych szczególnych trudności w przebyciu dróg

publicznych poczta ma prawo używać dróg prywatnych. Nadto poczta ma prawo w tych wypadkach

przejeżdżać przez prywatne grunty i łąki przy zachowaniu przez właścicieli prawa żądania

odszkodowania.

Na dany sygnał pocztowy muszą być bezzwłocznie otwierane rogatki, zapory oraz dokonywane

przewozy promami, a wszystkie zaprzęgi mają ustępować na drogach, o ile to może nastąpić

bez widocznego niebezpieczeństwa. Odnośnie do otwierania zapór kolejowych obowiązują

przepisy kolejowe.

Mieszkańcy przydrożni obowiązani są na wezwanie pośpieszyć poczcie z pomocą za stosownem

wynagrodzeniem, które na żądanie wyznaczy zarząd Poczt i Telegrafu.

Winny zakładania lub utrzymywania w ruchu urządzeń pocztowych, telegraficznych i telefonicznych

wbrew postanowieniom niniejszej ustawy, jeżeli dany czyn według ustaw karnych nie

stanowi przestępstwa, zagrożonego karą surowszą, będzie karany więzieniem do sześciu

miesięcy i grzywną do pięciu tysięcy złotych, lub jedną z tych kar.

Na obszarze, na którym obowiązuje austrjacki kodeks karny z roku 1852, orzeka się

zamiast więzienia areszt ścisły.

Równocześnie z karą można orzec konfiskatę urządzeń na rzecz Państwa.

Właściwe do orzekania są sądy powiatowe (pokoju).

Winny przyjmowania, przesyłania lub doręczania przedmiotów, w art. 2 wymienionych,

a nie wyjętych z pod prawa wyłączności państwowej w art. 3, będzie karany grzywną

do tysiąca złotych, o ile dany czyn według ustaw karnych nie stanowi przestępstwa,

zagrożonego karą surowszą.

Jeżeli winny dopuszcza się czynu, wymienionego w ustępie pierwszym tego artykułu,

zawodowo, będzie karany aresztem do jednego miesiąca, obok którego można orzec grzywnę

do tysiąca złotych.

Właściwe do orzekania są sądy powiatowe (pokoju).

Winny umyślnego przeszkadzania organom państwowym w wykonywaniu kontroli zgodnie z

niniejszą ustawą, jeżeli dany czyn według ustaw karnych nie stanowi przestępstwa,

zagrożonego karą surowszą, będzie karany aresztem do jednego miesiąca i grzywną do

tysiąca złotych, lub jedną z tych kar.

Właściwe do orzekania są sądy powiatowe (pokoju).

Winny sprzedaży znaczków pocztowych i płatnych druków pocztowych, telegraficznych

i telefonicznych po cenie wyższej od nominalnej, o ile dany czyn według ustaw karnych

nie stanowi przestępstwa, zagrożonego karą surowszą, będzie karany aresztem do jednego

miesiąca i grzywną do tysiąca złotych, lub jedną z tych kar.

Właściwe do orzekania są sądy powiatowe (pokoju).

Winny przekroczenia postanowień art. 5, art. 8 ustęp 3, art. 11, art. 12, art. 21

ust. 2 i 3 i art. 27 tej ustawy, o ile przekroczenie to według ustaw karnych nie stanowi

przestępstwa, zagrożonego karą surowszą, będzie karany grzywną do wysokości pięciu

tysięcy złotych.

Właściwe do orzekania są sądy powiatowe (pokoju).

Państwowe, cywilne i wojskowe, jakoteż samorządowe władze i urzędy mają obowiązek

udzielania pomocy w wykonywaniu czynności urzędowych, pozostających w związku z utrzymaniem

ruchu pocztowego, telegraficznego i telefonicznego.

Zarządy kolei państwowych i prywatnych są obowiązane, na żądanie zarządu Poczt i Telegrafu

a)

dostarczać na stacjach kolejowych, za umówioną opłatą, potrzebnych i odpowiednio przystosowanych

lokali, magazynów i placów na cele pocztowe, telegraficzne i telefoniczne, uskuteczniać

żądane przez zarządy Poczt i Telegrafu przeróbki w wynajętych lokalach za zwrotem

kosztów;

b)

wykonywać bezpłatnie konserwację technicznych urządzeń kolejowych, wybudowanych dla

celów pocztowych;

c)

urządzać bezpłatnie dogodny dostęp z peronów do wszystkich torów, na których odbywa

się ładowanie poczty;

d)

dostarczać za zwrotem kosztów własnych, na żądanie zarządu Poczt i Telegrafu, materiałów

opałowych dla lokali, używanych na stacjach kolejowych dla celów pocztowych, telegraficznych

i telefonicznych;

e)

wydzierżawiać, w miarę rozporządzalności, place pod budowę domów mieszkaniowych dla

funkcjonarjuszów zarządu Poczt i Telegrafu i na inne potrzeby w służbie pocztowej,

telegraficznej i telefonicznej;

f)

przy projektowaniu nowych i przebudowie lub rozszerzaniu istniejących stacji kolejowych

uwzględniać potrzeby zarządu Poczt i Telegrafu.

Czasowe rozmieszczanie wzdłuż toru kolejowego, na wolnem powietrzu lub pod dachem,

materjałówi służących do utrzymania linji telegraficznych i telefonicznych zarządu

Poczt i Telegrafu, nie podlega opłacie.

Zarządowi Poczt i Telegrafu przysługuje prawo przewozu ładunku pocztowego wszystkiemi

stałemi pociągami kolei państwowych i prywatnych. Organom zarządu Poczt i Telegrafu

przysługuje prawo wolnego dostępu na perony i tory kolejowe, gdzie tego. wymagają

ich obowiązki służbowe.

Odnośnie do przewozu ładunków pocztowych w oddzielnych wagonach, to zarządy kolei

państwowych i prywatnych są obowiązane, na żądanie zarządu Poczt i Telegrafu

a)

włączać do każdego stałego pociągu pasażerskiego wagon pocztowy; włączenie drugiego

wagonu pocztowego wymaga porozumienia zarządu Poczt i Telegrafu z zarządem kolejowym;

obowiązek zarządu kolejowego przewiezienia ładunku pocztowego i wagonów pocztowych

nie odnosi się do pociągów zbytkownych (luksusowych);

b)

dostarczać odpowiedniego przedziału w wagonie kolejowym do przewiezienia ładunku,

czy to pod zamknięciem, czy to pod dozorem funkcjonarjusza pocztowego i urządzać przedziały

w wagonach kolejowych dla celów pocztowych za zwrotem kosztów;

c)

przewozić zamknięte odsyłki pocztowe przez konduktorów kolejowych;

d)

dostarczać krytych wagonów towarowych do przewozu ładunku pocztowego w pociągach mieszanych

i towarowych, a w pociągach osobowych po uprzedniem porozumieniu między obu zarządami;

e) ogrzewać i oświetlać wagony pocztowe, przedziały pocztowe oraz oświetlać konwojowane

wagony towarowe.

Jeżeli wagon pocztowy lub wagon kolejowy z przedziałem pocztowym z powodu uszkodzenia

lub innej przyczyny musi być wycofany z obiegu, zarząd kolejowy jest obowiązany

a)

włączać zamiast niego inny wagon pocztowy lub wagon kolejowy lub wreszcie wyznaczyć

stosowne miejsce dla przewozu ładunku pocztowego lub przynajmniej poczty listowej

w tym samym lub w zastępczym pociągu;

b)

udzielić pomocy przy przeładowaniu poczty.

Wagonów pocztowych z kompletnem urządzeniem wewnętrznem dostarcza zarząd Poczt i Telegrafu;

wagony te mają być zgodne z planami, rysunkami i opisami, zatwierdzonemi przez Ministerstwo

Kolei, i muszą odpowiadać warunkom technicznym, dotyczącym budowy taboru Polskich

Kolei Państwowych.

Konserwację i naprawę bieżącą wagonów pocztowych i ich wewnętrznego urządzenia, jako

też naprawę przedziałów pocztowych w wagonach kolejowych uskutecznia zarząd kolejowy

na rachunek zarządu Poczt i Telegrafu, za zwrotem kosztów.

Koszty naprawy uszkodzonych wagonów i przedziałów pocztowych i odszkodowanie za zniszczone

wagony i przedziały pocztowe ponosi zarząd kolejowy, jeżeli to uszkodzenie, względnie

zniszczenie, nastąpiło z winy organów kolejowych.

Czyszczenie wewnętrzne wagonów pocztowych i przedziałów pocztowych, urządzonych w

wagonach kolejowych, uskutecznia zarząd Poczt i Telegrafu.

Czyszczenie zewnętrzne uskutecznia zarząd kolejowy na własny rachunek.

Przejazd funkcjonarjuszów pocztowych, zajętych służbowo w wagonach pocztowych, przedziałach

pocztowych wagonów kolejowych lub w krytych wagonach towarowych odbywa się bezpłatnie.

Wysokość należności, jakie zarząd Poczt i Telegrafu ma płacić zarządowi kolejowemu

a)

za przewóz wagonów pocztowych, krytych wagonów towarowych z ładunkiem pocztowym oraz

za używanie przedziałów w wagonach kolejowych;

b)

za przewóz zamkniętych odsyłek listowych przez konduktorów kolejowych i

c)

za ogrzewanie i oświetlanie wagonów pocztowych, przedziałów pocztowych w wagonach

kolejowych i za oświetlanie konwojowanych wagonów towarowych ustala Minister Kolei

w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu.

Odpowiedzialność zarządu kolejowego wobec zarządu Poczt i Telegrafu za oddane zarządowi

kolejowemu do przewozu przesyłki pocztowe określi Minister Kolei Żelaznych w porozumieniu

z Ministrem Przemysłu i Handlu.

Kolejowe rozkłady jazdy układa zarząd kolejowy w porozumieniu z zarządem Poczt i Telegrafu

i o ile możności dostosowuje miejsce i czas postoju pociągów do potrzeb ruchu pocztowego.

Państwowe i prywatne zarządy Żeglugi Wodnej są obowiązane dostarczać zarządowi Poczt

i Telegrafu, za umówioną opłatą, w obrębie budowli portowych i w taborze osobowym,

oświetlonych i ogrzanych pomieszczeń dla urządzeń pocztowych, telegraficznych i telefonicznych.

Ilość, rozmiary i przeznaczenia tych pomieszczeń ustalone będą we wzajemnem porozumieniu

zarządu Poczt i Telegrafu i zarządów Żeglugi.

Zarządowi Poczt i Telegrafu przysługuje prawo przewozu przesyłek pocztowych przez

własne organa lub obsługę statków wszystkiemi środkami, służącemi do Żeglugi Wodnej.

Należytość za te przewozy ustali Minister Przemysłu i Handlu z zarządami Żeglugi.

Organom zarządu Pocz i Telegrafu przysługuje prawo wolnego dostępu do tych części

portów, w których ładuje się przesyłki pocztowe, i korzystania ze wszystkich urządzeń

portowych, należących do przedsiębiorstw, celem przewiezienia ładunku pocztowego oraz

załadowania i wyładowania ze statków.

Wszelkie koncesjonowane przewozowe przedsiębiorstwa zaprzęgowe i samochodowe są obowiązane,

na żądanie zarządu Poczt i Telegrafu, przewozić ładunek pocztowy przy pomocy własnych

organów lub pod dozorem funkcjonarjuszów pocztowych, przedsiębiorstwa zaś samolotowe

- za pośrednictwem własnych organów.

Wysokość wynagrodzenia, po uwzględnieniu przyznanych zarządowi Poczt i Telegrafu praw

w koncesji, ustali zarząd Poczt i Telegrafu w porozumieniu z odnośnemi przedsiębiorstwami.

Wydawanie przedsiębiorstwom, posługującym się prądem silnym, pozwoleń na budowę ich

urządzeń winno być poprzedzone opinją zarządu Poczt i Telegrafu odnośnie do wpływu

prądu na państwowe urządzenia telegraficzne i telefoniczne, służące do powszechnego

użytku lub utrzymywane przez Zarząd Poczt i Telegrafu.

Koszty urządzeń, potrzebnych dla zabezpieczenia od szkodliwego wpływu prądu silnego

przewodów telegraficznych i telefonicznych, wymienionych w pierwszym ustępie, ponosi

ta strona, która później buduje swe urządzenia.

Jeżeli do utrzymywania w ruchu zakładu elektrycznego o silnym prądzie potrzebna jest

koniecznie osobna sieć telefoniczna, Minister Przemysłu i Handlu winien w porozumieniu

z Ministrem Robót Publicznych udzielić koncesji, przewidzianej w art. 8 niniejszej

ustawy.

Przedsiębiorstwa, posługujące się prądem silnym, są obowiązane do wykonania lub do

zezwolenia na wykonanie odpowiednich urządzeń, koniecznych do zabezpieczenia urządzeń

telegraficznych lub telefonicznych od wpływu prądu silnego.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia i obowiązuje na całym obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej.

Równocześnie tracą moc obowiązującą: ustawa z dnia 27 maja 1919 r. o państwowej wyłączności

poczty, telegrafu i telefonu (Dz. P. P. P. № 44 poz. 310), art. 11 ustawy z dnia 19

maja 1920 r. o Pocztowej Kasie Oszczędności (Dz. U. R. P. № 48 poz. 297) i ustęp ostatni

Rozdziału VI Statutu Organizacyjnego Pocztowej Kasy Oszczędności, ogłoszonego w Dz.

U. R. P. z roku 1920 № 48 poz. 297, art. 7 ustawy z dnia 31 lipca 1919 r. w sprawia

wydawania Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. R. P. № 66 poz. 400),

drugie zdanie art. 6 ustawy z dnia 25 lipca 1919 r. w przedmiocie zwalczania chorób

zakaźnych oraz innych chorób, występujących nagminnie (Dz. U. R. P. № 67 poz. 402)

i wszelkie inne postanowienia prawne sprzeczne z niniejszą ustawą.

Postanowienia tej ustawy w niczem nie naruszają mocy postanowień ustawy z dnia 18

grudnia 1920 r. o pocztach, radjotelegrafach, telegrafach i telefonach w czasie wojny

(D. U. R. P. z r. 1921 № 7 poz. 36).

Przywraca się moc obowiązującą przepisów uchylonych art. 11 ustawy z dnia 27 mają

1919 r. o państwowej wyłączności poczty, telegrafu i telefonu (Dz. P. P. P. № 44 poz.

310), w szczególności przepisów karnych, dotyczących podrabiania i przerabiania znaczków

pocztowych (marek).

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Przemysłu i Handlu w porozumieniu

z innymi zainteresowanymi ministrami, a wykonanie artykułów 28, 29, 30, 31 i 32 -

Ministrowi Sprawiedliwości.