Ustawa z dnia 10 kwietnia 1924 r. w przedmiocie zakazu wywozu ropy poza obszar celny Państwa.

Wywóz ropy naftowej poza obszar celny Państwa jest wzbroniony.

Wyjątek stanowią te ilości ropy, które nie zostały jeszcze wywiezione na poczet zawartych

przez Rząd Polski umów handlowych z innemi państwami.

Osoby winne świadomego przekroczenia zakazu, wyrażonego w art. 1, bez względu na to,

czyją własność stanowi wywożona ropa, podlegają na obszarze b. dzielnicy rosyjskiej

i pruskiej karze aresztu lub więzienia do 6-ciu miesięcy i grzywny do 2.000 fr. zł.

za każde 10 tonn ropy, lub jednej z tych kar, na obszarze zaś b. dzielnicy austrjackiej

- karze aresztu ścisłego do 6 miesięcy oraz grzywny do 2000 fr. zł. za każde 10 tonn

ropy, lub jednej z tych kar.

Ilości ropy niższe od 10 tonn przy wymierzaniu kary są przyrównane do 10 tonn.

Niezależnie od powyższych kar należy orzec również konfiskatę wywożonej ropy.

Usiłowanie podlega tym samym karom.

Do orzekania w sprawach o przekroczeniu zakazu wywozu ropy poza obszar celny Państwa

właściwe są: na obszarze b. dzielnicy rosyjskiej sądy pokoju, na obszarze b. dzielnicy

austrjackiej i pruskiej - sądy powiatowe.

Upoważnia się Prezydenta Rzeczypospolitej do zawieszania - na wniosek Rady Ministróww

drodze rozporządzenia, ogłaszanego w Dzienniku Ustaw, mocy obowiązującej niniejszej

ustawy na pewien określony czasokres.

Zawieszenie takie powinno nastąpić z tą chwilą, gdy zapasy ropy naftowej w kraju osiągną

połową produkcji z ubiegłego roku, nie mniej jednak niż 60.000 wagonów.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Przemysłu i Handlu w porozumieniu

z Ministrem Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.