Ustawa z dnia 5 lutego 1924 r. o ochronie wynalazków, wzorów i znaków towarowych.

Prawo wyłącznego korzystania z wynalazku w sposób przemysłowy i handlowy powstaje

przez udzielenie patentu. Prawo rozciąga, się na cały obszar Rzeczypospolitej Polskiej

i trwa przez lat 15 od udzielenia patentu.

Do udzielania patentów powołany jest Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej.

Patent ważny można uzyskać tylko na wynalazki nowe.

Nie uważa się wynalazku za nowy, jeżeli w czasie zgłoszenia go w Grzędzie Patentowym

był już opublikowany, albo na. ziemiach Rzeczypospolitej Polskiej stosowany lub na

widok publiczny wystawiony w sposób o tyle jasny i jawny, że każdy znawca rzeczy mógł

go w przemyśle stosować.

Uprzednia publikacja i jawne stosowanie wynalazku nie jest jednak przeszkoda do uzyskania

patentu, o ile publikacja lub stosowanie nastąpiły po wystawieniu wynalazku na publicznej

wystawie w Polsce lub zagranicą, dla której przyznano tę ulgą rozporządzeniem Ministra

Przemysłu i Handlu, zgłoszenie zaś wynalazku nastąpiło przed upływem 6 miesięcy od

daty wystawienia. Pod temi warunkami nie jest przeszkodą do uzyskania patentu i samo

wystawienie, jak również inne po dacie wystawienia dokonane w Grzędzie Patentowym

zgłoszenie.

Obcokrajowe opisy urzędowe patentów (druki patentowe), opiewające na nazwisko zgłaszającego

wynalazek w Polsce lub jego porzednika albo następcy prawnego, nie stanowią przeszkody

do udzielenia patentu w przeciągu 6 miesięcy od daty ich ukazania się. Jednak postanowienie

to stosuje się wyłącznie do obywateli państw, które przyznają wzajemność obywatelom

polskim.

Nie można uzyskać patentu ważnego o tyle, o ile ten sam wynalazek był już pierwej

na ziemiach Rzeczypospolitej Polskiej zgłoszony do opatentowania lub do rejestracji

jako wzór użytkowy, a zgłoszenie doprowadziło do udzielenia patentu lub zarejestrowania

wzoru.

Zasady naukowe nie podlegają opatentowaniu.

Wyłącza się od opatentowania

1)

wynalazki, których stosowanie byłoby sprzeczna z prawem obowiązującem lub dobremi

obyczajami;

2)

środki żywności, lekarstwa i wytwory, otrzymywane sposobem chemicznym, co jednak nie

wyklucza opatentowania sposobów wytwarzania tych przedmiotów.

Moc patentu, udzielonego na pewien sposób wytwarzania, rozciąga się także na przedmioty,

wytworzone bezpośrednio tymże sposobem produkcji.

Z patentu na wynalazek, którego stosowanie wkraczałoby w zakres wynalazku lub wzoru

użytkowego, zostającego pod ochroną niniejszej ustawy, można korzystać tylko za zezwoleniem

(licencją) właściciela prawa starszego (patent zależny). Po wygaśnięciu starszego

prawa patent zależny zamienia się na niezależny.

Właściciel patentu może na podstawie ulepszeń lub uzupełnień opatentowanego wynalazku

uzyskać, zamiast patentu samoistnego, patent dodatkowy, który traci moc z patentem

głównym. Jednakowoż w razie unieważnienia, wygaśnięcia lub umorzenia patentu głównego

przed terminem lat 15, patent dodatkowy może być utrzymany jako samoistny aż do upływu

lat 15 od daty udzielenia patentu głównego (art. 64 i 65).

Patent nie ma mocy przeciw osobom, które przed zgłoszeniem wynalazku w Grzędzie Patentowym

stosowały go w dobrej wierze na ziemiach Rzeczypospolitej Polskiej.

Osobom tym służy nadal prawo korzystania z wynalazku (prawo używacza poprzedniego),

ale tylko w zakresie przedsiębiorstwa, w którem z niego korzystały. Prawo to jest

ściśle związane z przedsiębiorstwem i bez niego nie może być na nikogo przeniesione.

Należy je wpisać do rejestru na wniosek używacza, jeżeli zostało stwierdzone dokumentem

publicznym lub prywatnym, w którym oznaczono uprawnione przedsiębiorstwo, a na którym

podpis właściciela patentu będzie sądownie lub notarjalnie uwierzytelniony.

Pierwszeństwo patentu liczy się od chwili zgłoszenia wynalazku w Grzędzie Patentowym.

Patent będzie unieważniony o tyle, o ile przy udzieleniu jego brakowało warunków prawnych

art. 3, 4 i 5.

Posiadacz każdego patentu nieważnego, który o nieważności wiedział lub musiał wiedzieć,

odpowiada za szkodę, innym osobom ze swej winy zrządzoną.

Posiadacz patentu, nieważnego według art. 4, winien w każdym razie wydać niesłuszne

wzbogacenie z trzech lat ostatnich właścicielowi prawa starszego.

W przypadku unieważnienia patentu w myśl art. 4 ci, którzy nabyli pod ważnym tytułem

szczególnym i w dobrej wierze prawa do patentu nieważnego lub na patencie nieważnym

i wykonywali je przez rok w dobrej wierze, mają prawo do dalszego ich wykonywania

w tej rozciągłości, w jakiej je wykonywali w chwili wniesienia skargi o unieważnienie

(używacze późniejsi), przyczem płacić winni właścicielowi prawa starszego stosowne

należytości licencyjne, które w braku porozumienia strony oznaczy sąd według własnego

uznania. Prawa tych używaczy związane są z przedsiębiorstwem, w którem wynalazek wykonywano,

i tylko z niem mogą być na inne osoby przeniesione. Wpisywanie tych praw do rejestru

podlega przepisom o wpisywaniu licencji (art. 18 i 20).

Patent gaśnie, jeżeli

1)

opłata za bieżący rok zalega ponad trzy miesiące;

2)

właściciel patentu zrzeka się go wobec Urzędu Patentowego za zgodą rzeczowo uprawnionych;

nie potrzeba zgody używaczy uprzednich i późniejszych.

Patent będzie umorzony, jeżeli właściciel patentu po latach 3 od udzielenia mu patentu

w Polsce nie wykonywa go sam lub przez inne osoby w takiej rozciągłości na obszarach

Rzeczypospolitej Polskiej, jaka pokrywa zużycie wewnętrzne, a nie usprawiedliwi niewykonywania

patentu w przepisanej rozciągłości ważnemi przeszkodami. Umorzenie ma być orzeczone

z upływem powyższego czasokresu trzechletniego, względnie z terminem późniejszym,

odpowiadającym zaprzestaniu wykonywania patentu w przepisanej rozciągłości. Przepisy

te nie mają zastosowania do patentów, będących własnością Państwa.

Patent może być wywłaszczony ze wzglądu na dobro publiczne za odszkodowaniem; patent

nie umarza się przez wywłaszczenie, które nastąpiło na rzecz Państwa, a nie na korzyść

wolności przemysłowej.

Tylko wynalazca lub jego prawny następca ma prawo do uzyskania patentu. W braku dowodu

przeciwnego za wynalazcę lub jego następcę prawnego uważa się tego, kto pierwszy zgłosił

wynalazek do opatentowania.

Jeżeli osoba nieuprawniona zgłosiła wynalazek do opatentowania lub uzyskała patent,

wynalazca lub jego prawny następca może zażądać, by patent został jemu udzielony lub

na niego przeniesiony, winien jednak temu, kto zgłosił wynalazek lub patent uzyskał,

zwrócić koszty zgłoszenia, względnie uzyskania patentu, jakie sam byłby musiał ponieść.

Co do roszczeń o, wynagrodzenie, szkody, o wydanie wzbogacenia i o utrzymanie praw,

nabytych pod tytułem szczególnym i w dobrej wierze - mają zastosowanie przepisy art.

11 ust. 2, 3 i 4 z odpowiedniemi zmianami.

Pracownicy, zajęci w przedsiębiorstwach, mają prawo do uzyskania patentów także na

podstawie wynalazków, dokonanych przez siebie w tych przedsiębiorstwach, jeżeli w

umowach służbowych wyraźnie inaczej nie zastrzeżono. Jednak pracodawca ma prawo do

wykonywania patentu na podstawie licencji, która w razie braku zgody właściciela patentu

może być uzyskana w drodze przymusowej (art. 18). Tylko gdy pracownicy najęci są do

pracy nad wynalazkami, prawo do uzyskania patentu służy pracodawcy, jeżeli inaczej

nie zastrzeżono w umowie. Nieważny jest układ, pozbawiający wynalazcę prawa występowania

w charakterze twórcy.

Wspólny wynalazek osób kilku stwarza wspólne ich prawo do patentu. Wspólność ocenia

się według przepisów prawa cywilnego, z tern jednak zastrzeżeniem, że każdy z współwłaścicieli

patentu ma prawo ścigania naruszeń bez upoważnienia ze strony swych wspólników, jeżeli

inaczej nie ustanowiono w umowie.

Prawo do patentu jest dziedziczne i może przechodzić w całości lub częściowo w drodze

spadku albo zapisu testamentowego. Spadkobierca lub zapisobierca powinien nabycie

prawa zgłosić do rejestru patentowego.

Prawa te można również w całości lub częściowo przenieść na inną osobę przez darowiznę

i wszelką umowę między żyjącymi.

Przeniesienie tych praw wymaga dla swej ważności wobec Urzędu Patentowego i osób trzecich

wpisania do rejestru patentowego, które może nastąpić tylko na podstawie dokumentu

publicznego albo też prywatnego, na którym podpis prawozbywcy jest notarjalnie lub

sądownie uwierzytelniony.

Prawo wykonywania w części lub w całości obcego wynalazku opatentowanego nabywa się

przez umowę (licencja dobrowolno) lub na podstawie orzeczenia Urzędu Patentowego (licencja

przymusowa).

Licencja uzasadnia prawo rzeczowe na rzecz licencjata, jeżeli zostanie wpisana do

rejestru patentowego (art. 17); związana jest z przedsiębiorstwem, dla którego została

ustanowiona, i tylko razem z niem przejść może, na inne osoby.

Do ważności umów, wymienionych w art. 17 i 18, wymaga się formy pisemnej.

Nabywca przedsiębiorstwa, z którem związana jest licencja, nie może dochodzić praw

z licencji przeciw osobom trzecim w imieniu własnem, dopóki nie uzyska wpisu przeniesienia

licencji do rejestru patentowego. Wpis ten nastąpi na podstawie dokumentu publicznego

albo prywatnego, wykazującego tytuł nabycia, na którym podpis prawozbywcy jest uwierzytelniony

sądownie lub notarjalnie. Dopóki nabywca przedsiębiorstwa nie postawi wniosku o wpis,

wszelkie urzędowe zawiadomienia, jego praw, dotyczące, będą doręczane ze skutkiem

przeciw niemu, jego prawozbywcy lub tegoż dziedzicom.

Te same przepisy stosować należy do przenoszenia innych praw, z przedsiębiorstwem

złączonych, a do rejestru wpisanych (art. 11 i 14).

Właściciel patentu zależnego może żądać przymusowej licencji na wykonywanie starszego

patentu lub użytkowego wzoru zarejestrowanego, jeżeli jego wynalazek ma dla przemysłu

znaczenie doniosłe - ale nie wcześniej, niż w trzy lata po ustanowieniu prawa starszego.

Udzielenie takiej licencji przymusowej uprawnia właściciela prawa starszego do żądania

licencji na wykonywanie patentu zależnego o tyle, o ile to jest wskazane potrzebą

równych warunków obopólnej konkurencji.

Licencja przymusowa gaśnie po roku, jeżeli licencjat nie korzystał z niej do tego

terminu, i nie może on jej ponownie żądać.

Skargi o własność patentu, o uznanie zależności patentu, o zastaw, o licencję i inne

prawa rzeczowe na patencie (także o prawa używaczy) mają być zaznaczone (zaznaczenie

sporu) w rejestrze patentowym na wniosek wykazującego się wniesieniem skargi.

Powyższe zaznaczenia sporu mają ten skutek, że orzeczenia w sporze zapadłe wywierają

moc prawną także przeciw osobie, która po zaznaczeniu nabędzie jakieś prawa do patentu

lub na patencie.

Kto w przemyśle lub handlu korzysta z opatentowanego na rzecz innej osoby wynalazku

bez zezwolenia uprawnionego, winien zaprzestać naruszenia, wydać niesłuszne wzbogacenie

z 3 lat ostatnich, a nadto, jeżeli działanie jego było wywołane złym zamiarem lub

oczywistem niedbalstwem, wynagrodzić wszelką szkodę, uprawnionemu i dać mu zadośćuczynienie

za wyrządzone krzywdy osobistej natury przez ogłoszenie wyroku, przez odpowiednią

deklarację publiczną, w razie naruszenia umyślnego przez zapłatę pokutnego, o ile

zadośćuczynienie nie zostaje osiągnięte przez skazanie karne. Zamiast wymienionych

majątkowych świadczeń pokrzywdzony może zażądać ryczałtowej sumy pieniężnej, ale nie

ponad 10.000 zł. pol., którą to sumę oznaczy sąd według własnego uznania.

Roszczenia z powodu naruszenia praw z patentu ulegają przedawnieniu trzechletniemu,

które liczy się co do każdego działania bezprawnego oddzielnie.

Kto popełnia czyn z art. 23 umyślnie, albo kto umyślnie przywłaszcza sobie obce prawa

wynalazcze (art. 14), ulega karze grzywny do 50.000 zł. pol. lub aresztu do sześciu

miesięcy. Ściganie karne może nastąpić tylko z oskarżenia prywatnego. Do skargi karnej

uprawnione są te osoby, którym w danym przypadku służy prawo do skargi cywilnej. Ma

wniosek pokrzywdzonego sąd może zarządzić ogłoszenie wyroku na koszt skazanego.

Przedmioty, bezprawnie wytworzone, tudzież przyrządy, mogące służyć wyłącznie do ich

wytwarzania, należy, stosownie do wniosku pokrzywdzonego, albo przyznać mu na własność

po cenie własnych kosztów, albo zniszczyć, względnie uczynić nieprzydatnemi do bezprawnego

użytku, na koszt krzywdziciela, albo pozostawić u przedsiębiorcy, który się naruszenia

dopuścił, jeżeli tenże daje dostateczne zabezpieczenie, że do lat dwuch po wygaśnięciu

patentu nie będzie ich używał, ani pozbywał.

Jeżeli chodzi o wynalazek, dotyczący sposobu wytwarzania nowego przedmiotu, należy,

aż do udowodnienia przeciwieństwa, uważać każdy przedmiot o tych samych właściwościach

za wytworzony według opatentowanego sposobu.

Każdemu wolno wnieść skargę w Urzędzie Patentowym (wydział spraw spornych) z żądaniem

ustalenia, że produkcją, którą w przemyśle zamierza stosować lub stosuje, nie jest

objęta wyłącznością wskazanego patentu.

Każdemu wolno w Urzędzie Patentowym (wydział spraw spornych) wnieść skargę o unieważnienie

lub umorzenie patentu (art. 3, 4, 5, 11 i 13). Prokuratorja Generalna Rzeczypospolitej

Polskiej może w interesie publicznym z inicjatywy ministerstwa właściwego ze względu

na interesy, o jakie chodzi w danej sprawie, przyłączyć się do wniosku osoby prywatnej

lub wnieść skargę samodzielnie.

Grzywnie do 50.000 zł. pol. albo karze aresztu do sześciu miesięcy albo obu karom

łącznie podlega

1)

kto świadomie przedmioty, nie podlegające ochronie patentowej, lub ich opakowanie

oznacza napisami, które mają wywołać mylne mniemanie, jakoby przedmioty te były chronione

przez petent, lub kto je mimo świadomości o mylnem oznaczeniu wprowadza w handel,

lub dla celów handlowych przygotowuje lub przechowuje;

2)

kto w publicznych ogłoszeniach, okólnikach i t. p. odbitkach podaje wiadomości, mające

wywołać mylne mniemanie, jakoby przedmioty, w nich wymienione, korzystały z ochrony

patentowej.

Z przedmiotów, wymienionych pod 1) i 2), należy usunąć i zniszczyć na koszt skazanego

oznaczenia kłamliwe, gdyby zaś usunięcie tych oznaczeń było niemożliwe, pomimo uszkodzenia

przedmiotów, zniszczyć i same przedmioty (art. 76).

Celem uzyskania patentu należy zgłosić pisemnie wynalazek do Urzędu Patentowego (wydział

zgłoszeń). Dla każdego wynalazku potrzeba osobnego zgłoszenia; jednak można łączyć

kilka wynalazków w jednem zgłoszeniu, jeżeli łączy je jedna myśl przewodnia. Za termin

zgłoszenia uważa się chwilę, w której zgłoszenie nadejdzie do Urzędu Patentowego.

Zgłoszenie musi zawierać wniosek o udzielenie patentu na wynalazek, oznaczenie wynalazku,

imię i nazwisko i miejsce zamieszkania zgłaszającego; gdy zgłaszający mieszka zagranicą,

winien wyznaczyć adwokata lub rzecznika patentowego, mieszkającego na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej, jako pełnomocnika swego, i upoważnić go conajmniej do odbioru wszelkich

pism od władz i od osób zainteresowanych, w szczególności także do odbioru skarg,

w ustawie niniejszej przewidzianych.

Do podania należy dołączyć w dwuch egzemplarzach opis wynalazku tak dokładny, żeby

każdy znawca według niego mógł stosować wynalazek w przemyśle. Autentyczny opis winien

być ułożony w języku polskim; mogą być dołączone opisy w językach obcych. W razie

potrzeby należy także przedłożyć rysunki, modele i próbki. Na końcu opisu winna być

jasno i niewątpliwie sformułowana istota wynalazku, co do której wynalazca rości sobie

prawa wyłączności patentowej (zastrzeżenia patentowe).

Ponadto zgłaszający winien przedłożyć kwit kasy skarbowej na opłatę, zgłoszenia (art.

64). W razie niezłożenia tegoż w terminie, przez Urząd wyznaczonym, zgłoszenie będzie

uważane za niebyłe.

Wydział zgłoszeń bada, czy zgłoszenie odpowiada przepisom, czy w szczególności opis

wynalazku jest dostatecznie jasny i zastrzeżenia patentowe w sposób niewątpliwy określone

(art. 30 i 31), a nadto, czy przeciw opatentowania nie istnieją przeszkody z art.

5.

Wydział wezwie zgłaszającego, aby uchylił w czasokresie oznaczonym usterki, dające

się uchylić. Jeżeli zgłaszający dokona zmian istotnych lub innych uzupełnień, uzasadniających

zmianę pierwszeństwa, wówczas dla tych zmian i uzupełnień pierwszeństwo liczy się

dopiero od chwili, kiedy je zgłoszono.

Wydział zgłoszeń nie ma obowiązku badania nowości wynalazku. Jeżeli jednak już przy

badaniu, określonem w art. 32, okaże się, że wynalazek nie jest nowy, wydział, po

wypowiedzeniu się zgłaszającego, odmówi udzielenia patentu.

Jeżeli przy badaniu nasuną się wydziałowi zgłoszeń uzasadnione wątpliwości, czy wynalazek

zgłoszony nie wkracza w zakres wynalazku, zostającego już pod ochroną niniejszej ustawy,

ma zawiadomić o tern zgłaszającego i może zawiadomić posiadacza prawa starszego. Po

oświadczeniu się pierwszego, wydział zgłoszeń udziel patent, lub odmówi udzielenia

patentu w całości lub części, według stanu sprawy. Udzielenie patentu jako zależnego

może nastąpić tylko za zgodą obu stron lub na podstawie orzeczenia wydziału spraw

spornych (art. 52 ust. 1 p. 1).

Wydział nie ma prawa odrzucenia podania dlatego, że jego zdaniem wynalazek jest bezwartościowy.

Przeciw uchwałom wydziału zgłoszeń, wydanym na podstawie art. 37, służy odwołanie

do wydziału odwoławczego w ciągu 2 miesięcy.

Jeżeli badanie wypadnie pomyślnie, Urząd Patentowy udziela patent; wciąga go do rejestru

patentów; wydaje zgłaszającemu dokument, zwany patentem, przy dołączeniu jednego egzemplarza

opisu wynalazku; ogłasza drukiem w Wiadomościach Urzędu Patentowego udzielenie patentu,

a nadto publikuje „opisy patentowe” wraz z niezbędnemi rysunkami. Datę na dokumencie

uważa się za dzień udzielenia patentu.

Koszty druków, opisów i rysunków ponosi właściciel patentu. Ciążą one zastawniczo

na patencie, z pierwszeństwem przed wszelkiemi innemi prawami zastawu. Urząd Patentowy

może wstrzymać wydanie patentu właścicielowi do czasu, dopóki nie zapłaci kosztów

druku.

W wypadkach, zasługujących na szczególne uwzględnienie, Urząd Patentowy może udzielić

zwłoki co do zwrotu kosztów, wymienionych w ustępie 2.

Odmowne załatwienie podania należy umotywować. Przy doręczeniu uchwały zwraca się

jeden opis zgłaszającemu, a drugi zachowuje w aktach. Przeciw odmownemu załatwieniu

lub odrzuceniu podania, jak i przeciw uchwale, którą zgłaszającego wezwano do usunięcia

usterek pod grozą odrzucenia podania, może on wnieść odwołanie do wydziału odwoławczego

w ciągu 2 miesięcy (art. 38).

Ograniczenie przedmiotowe patentu do części zgłoszonego wynalazku, uważa się za odmowne

załatwienie podania w części.

Wynalazki, wchodzące w zakres obrony wojskowej Państwa, winien Urząd Patentowy bezzwłocznie

podać Ministerstwu Spraw Wojskowych do wiadomości.

Ministerstwo Spraw Wojskowych może żądać co do wynalazków, przez siebie przed udzieleniem

patentu nabytych, by patent udzielono jako „tajemny”.

Patent tajemny należy wciągnąć do osobnego, dla publiczności niedostępnego rejestru.

Opisy wynalazku i zastrzeżenia patentowe nie mogą być drukiem ogłoszone, a przechowywać

je należy w osobnej registraturze.

Oprócz powyższych przypadków, każdy opis wynalazku jest jasny i dla każdego dostępny

już odtąd, odkąd wydział zgłoszeń powziął uchwałę udzielenia patentu.

Sprawy, należące do zakresu działania Urzędu Patentowego, a nie zastrzeżone wydziałowi

spraw spornych lub wydziałowi odwoławczemu, załatwia wydział zgłoszeń.

W szczególności wydział zgłoszeń zarządza wykreślenie patentu z powodu niezapłacenia

opłaty rocznej lub z powodu zrzeczenia się patentu przez właściciela, tudzież zarejestrowanie

wszelkich zmian, dotyczących własności i innych praw rzeczowych na patencie.

Skarga o unieważnienie winna zawierać jasno określone żądanie, zwięzłe przedstawienie

sprawy i wymienienie środków dowodowych; dokumenty, w skardze powołane, należy dołączyć

w oryginale lub w uwierzytelnionym odpisie.

Do skargi dla Urzędu Patentowego dołącza się tyle jej odpisów i odpisów załączników,

ilu jest pozwanych.

Po stwierdzeniu warunków formalnych skargi zarządza Urząd Patentowy doręczenie skargi

stronie pozwanej, a zarazem zakreśla jej czasokres najmniej 30-dniowy do wniesienia

pisemnej obrony.

Do obrony pisemnej dla Urzędu Patentowego dołącza się tyle jej odpisów, ilu jest pozwanych.

Po wniesieniu obrony, względnie po bezskutecznym upływie czasokresu do jej wniesienia,

Urząd Patentowy wyznacza ustną rozprawę, a zarazem w pierwszym przypadku zarządza

doręczenie obrony stronie powodowej.

Rozprawa ustna odbywa się jawnie.

Niezjawienie się stron do ustnej rozprawy nie stoi na przeszkodzie przeprowadzeniu

rozprawy.

Urząd Patentowy może także uwzględnić okoliczności faktyczne, niepowołane przez strony,

i dopuścić dowody niezaofiarowane przez strony.

Urząd Patentowy może wezwać do rozprawy i przesłuchać także pod przysięgą świadków

i znawców, może jednak o przesłuchanie świadków i znawców wezwać sądy.

Z przebiegu rozprawy należy spisać protokół, zawierający treściwe przedstawienie twierdzeń

stron i wyniki dowodów.

Orzeczenie, które zawierać winno także postanowienie o kosztach postępowania, wydaje

Urząd Patentowy na piśmie.

Na wniosek pozwanej strony nakaże Urząd Patentowy powodowej stronie, mieszkającej

lub mającej siedzibę zagranicą, a nie posiadającej w kraju majątku nieruchomego, złożenie

kaucji na zabezpieczenie kosztów postępowania - pod rygorem zaniechania postępowania,

o ile temu nie stoją na przeszkodzie konwencje międzynarodowe lub wzajemność.

Wniesienie skargi o unieważnienie patentu, jako też orzeczenie, unieważniające patent,

należy z urzędu zaznaczyć w rejestrze, a nadto orzeczenie. unieważniające ogłosić

w Wiadomościach Urzędu Patentowego.

Przeciw orzeczeniu, wydanemu przez wydział spraw spornych, strony (ewentualnie Prokuratoria

Generalna) wnieść mogą odwołanie do wydziału odwoławczego w ciągu 2 miesięcy.

Do postępowania odwoławczego stosują się odpowiednio przepisy art. 39 - 42; w postępowaniu

odwoławczem mogą strony przytoczyć nowe fakty i zaofiarować nowe dowody.

Do postępowania, wdrożonego skargą o umorzenie patentu, i do orzeczenia, wydanego

skutkiem skargi, stosuje się przepisy, określające postępowanie w sporach o unieważnienie

patentu (art. 39 do 45).

Właściciel patentu może - w celu ułatwienia i zapewnienia dowodu - każdego czasu po

udzieleniu mu patentu zgłosić wniosek o stwierdzenie na swój koszt przez Urząd Patentowy

rozciągłości, w jakiej wykonywa wynalazek w Polsce, względnie istnienia ważnych przeszkód,

dla jakich nie może wykonywać wynalazku (art. 13). W tym celu przedłoży wydziałowi

spraw spornych szczegółowe sprawozdanie ze sposobu i rozmiarów, w jakich wykonywa

patent, a gdyby patent nie był wykonywany w rozciągłości, odpowiadającej zapotrzebowaniu

wewnętrznemu, zda sprawę szczegółowo z przyczyn, dla jakich nie odbywa się wykonanie

w przepisanej rozciągłości. Na okoliczności faktyczne, przytoczone w sprawozdaniu,

zaofiaruje dowody przez powołanie się na świadków lub znawców, przedłoży wyciągi z

ksiąg handlowych lub inne środki dowodowe. Można także przedłożyć w odpisie protokóły

z sądowych oględzin i przesłuchań świadków i znawców.

Wydział spraw spornych bada te sprawozdania, w razie potrzeby żąda ich uzupełnienia,

ewentualnie przesłuchuje świadków i znawców.

Na wniosek właściciela patentu wydział spraw spornych może wysłać swego referenta

na miejsce. Referent wydziału bada w razie potrzeby księgi przedsiębiorstwa, korespondencje

i przesłuchuje świadków i znawców bez zaprzysięgania.

Z czynności powyższych (art. 48 i 49) spisuje się protokół, który Urząd Patentowy

zachowa w swych aktach, a odpisu udzieli na wniosek właścicielowi patentu. W rejestrze

patentowym należy zaznaczyć, że badanie wykonywania wynalazku nastąpiło. Protokół

w obecności urzędników może przeglądać każda osoba i czynić z niego odpisy. W szczególności

służą te prawa także Prokuratorji Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

W trzy lata po udzieleniu patentu Prokuratorja Generalna Rzeczypospolitej Polskiej,

działając w interesie publicznym, może z inicjatywy ministerstwa właściwego, ze względu

na interesy, o które chodzi w danej sprawie, zgłosić wniosek o zbadanie rozciągłości

wykonywania wynalazku. Badanie odbywa się z urzędu, a koszty ponosi Skarb Państwa.

Wydział spraw spornych jest właściwy takie (art. 39) dla następujących sporów

1)

jeżeli właściciel patentu albo zarejestrowane go wzoru użytkowego żąda w drodze skargi,

by później zgłoszony patent uznano jako zależny od jego starszego prawa (art. 7),

alby jeżeli właściciel patentu późniejszego żąda w drodze skargi uznania niezależności

swego patentu w stosunku do wskazanego prawa starszego;

2)

jeżeli ktoś żąda w drodze skargi ustalenia, że produkcja, klarą zamierza w przemyśle

stosować, lub którą już stosuje, nie jest objęta wyłącznością wskazanego patentu (art.

27).

Do postępowania w powyższych sporach stosuje się przepisy, określające postępowanie

w sporach o unieważnienie patentu (art. 39 do 45). Jednak do wniesienia skarg, w ust.

1 p. 1 podanych, uprawnione są tylko osoby, w tym punkcie oznaczone. Orzeczenia uznające

zależność patentu, ma być do rejestru wpisane z urzędu i ogłoszone w Wiadomościach

Urzędu Patentowego.

Prawa patentowe mogą być w całości lub częściowo wywłaszczone albo ograniczone na

rzecz Państwa, bądź na rzecz wolności przemysłowej (art. 13). W obu wypadkach o wywłaszczeniu

lub ograniczeniu stanowi Rada Ministrów na wniosek ministra właściwego ze względu

na interes sprawy. Odszkodowanie płaci Skarb Państwa.

W wypadku, przewidzianym w art. 53, Urząd Patentowy (wydział spraw spornych) w porozumieniu

z Ministerstwem Skarbu stara się ustalić wysokość wynagrodzenia przez ugodę z właścicielem

patentu, a gdyby ugoda nie doszła do skutku - oznacza sam tymczasowo sumę wynagrodzenia

według - własnego uznania z uwzględnieniem uprzednich dochodzeń. Tak określoną sumę

należy wypłacić właścicielowi patentu, a wówczas złożyć do depozytu sądowego, gdy

na patencie ciążą prawa rzeczowe do rejestru wpisane, a uprawnieni nie godzą się na

wypłacenie sumy właścicielowi patentu. W razie wywłaszczenia na rzecz wolności przemysłowej

nie uwzględnia się praw używacza uprzedniego i używaczy późniejszych (art. 9, 11 i

14).

Z chwilą wypłacenia właścicieli patentu ostatecznej lub tymczasowej sumy wynagrodzenia,

albo ułożenia tej sumy do depozytu sądowego, wygasają dotychczasowe prawa do patentu

i na patencie, i albo patent przechodzi na własność Państwa, albo wynalazek staje

się przedmiotem wolności przemysłowej. W pierwszym przypadku Państwo może przejąć

ciężary, uwidocznione w rejestrze, przyczem zmniejsza się odpowiednio sumą odszkodowania.

Jeżeli właściciel patentu czuje się pokrzywdzony ustaleniem sumy odszkowania przez

wydział spraw spornych, może żądać do dni 30 ponownego oznaczenia tej sumy przez sąd

okręgowy warszawski. Sąd ustala wysokość odszkodowania na podstawie materjału, dostarczonego

mu przez Urząd Patentowy, po przesłuchaniu przedstawiciela Ministerstwa Skarbu i właściciela

patentu, a w razie potrzeby po zasiągnięciu opinji znawców. Może także wysłuchać opinji

osób, mających jakiekolwiek prawa na patencie. Orzeczenie sądowe zapada w drodze postępowania

w sprawach niespornych (art. 77). Od orzeczenia sądu okręgowego strony mogą odwoływać

się do wyższych instancji sądowych trybem, wskazanym w ustawia postępowania cywilnego.

Na żądanie właściciela patentu lub innych osób, rzeczowo uprawnionych i do rejestru

wpisanych, sąd oznacza w postępowaniu niespornem (art. 77), jak ma być rozdzielona

suma złożona między osoby, które mają prawo do odszkodowania (art. 54). Od orzeczenia

sądu okręgowego strony mogą odwoływać się do wyższych instancji sądowych trybem, wskazanym

w ustawie postępowania cywilnego.

Orzeczenie wywłaszczające ma być z urzędu wpisane do rejestru i ogłoszone w Wiadomościach

Urzędu Patentowego.

, Na żądanie właściciela patentu zależnego (art. 7 i 52 ust. 1 p. 1) i na ewentualny

wniosek właściciela prawa starszego, wydział spraw spornych orzeka po przesłuchaniu

stron, a w razie potrzeby i znawców, czy należy ustanowić licencję przymusową na rzecz

właściciela patentu zależnego, lub także licencję na rzecz właściciela prawa starszego

(art. 18 i 21), a w braku dalszego porozumienia stron oznacza warunki takich licencji.

W ciągu 2 miesięcy strony mogą żądać ponownego oznaczenia wynagrodzenia za licencję

przez sąd okręgowy warszawski. Orzeczenie zapada w drodze postępowania w sprawach

niespornych (art. 77). Od orzeczenia sądu okręgowego strony mogą odwoływać się do

wyższych instancji sądowych trybem, wskazanym w ustawie postępowania cywilnego.

Przepisy art. 59 o postępowaniu przy ustanowieniu licencji przymusowej stosuje się

także do licencji przymusowej, przewidzianej art. 15 ust. 1.

Przeciw orzeczeniom i uchwałom Urzędu Patentowego, o ile podlegają zaskarżeniu do

Najwyższego Trybunału Administracyjnego w myśl ustawy 1 dnia 3 sierpnia 1922 r. (Dz.

U. R. P. № 67, poz, 600), może wnieść skargę także Prokuratorja Generalna Rzeczypospolitej

Polskiej w sprawach, w których jej współudział w interesie publicznym przewiduje ustawa

niniejsza.

Prawo zastępowania stron przed Najwyższym Trybunałem Administracyjnym służy także

rzecznikom patentowym.

Spory o roszczenia prywatno - prawne, dotyczące patentów, podpadają orzecznictwu sądów,

a zwłaszcza

1)

spory o własność patentu (prawo do patentu) i o prawa na patencie (art. 14 - 18);

także spory o istnienie lub nieistnienie praw używaczy uprzednich i późniejszych (art.

9, 11 i 14); ale nie spory z art. 52;

2)

sporym roszczenia majątkowe (wydanie wzbogacenia, odszkodowanie), wynikające z unieważnienia

lub umorzenia patentu, albo uznania zależności patentu;'

3)

spory o naruszenie patentu (art. 23);

4)

sprawy, określone w art. 56, 59 i 60.

Nadto sądy są powołane do orzekania o czynach karygodnych, wymienionych w art. 24

i 29.

Dla sporów o prawa i prywatno - prawne roszczenia, wymienione w art. 62, właściwemi

są sądy, które orzekają w sprawach handlowych.

Przy oznaczeniu właściwości miejscowej sądów, zależnej od miejsca zamieszkania pozwanego,

należy, jeśli pozwanym jest posiadacz patentu zamieszkały zagranicą, brać za podstawę

miejsce zamieszkania w Polsce jego pełnomocnika (art. 31).

O czynach występnych, przewidzianych w ustawie niniejszej (art. 24 i 29), wyrokują

sądy karne. Sprawy te należą do właściwości sądów okręgowych.

Opłata przy zgłoszeniu patentu (art. 31) wynosi 15 zł. pol. Opłaty roczne wynoszą

za rok pierwszy

20 zł. pol.

„ „ drugi

30 „ „

„ „ trzeci

40 „ „

„ „ czwarty

50 „ „

„ „ piąty

60 „ „

„ „ szósty

80 „ „

„ „ siódmy

100 „ „

„ „ ósmy

120 „ „

„ „ dziewiąty

140 „ „

„ „ dziesiąty

160 „ „

„ „ jedenasty

200 „ „

„ „ dwunasty

240 „ „

„ „ trzynasty

280 „ „

„ „ czternasty

320 „ „

„ „ piętnasty

360 „„

Za udzielenie patentu dodatkowego należy się oprócz opłaty przy zgłoszeniu jednorazowa

opłata 20 zł. pol. zamiast opłat rocznych. Odkąd patent stanie się samoistnym, pobiera

się od niego zwykłe opłaty roczne, przewidziane dla patentu głównego.

Opłaty roczne pierwsze są płatne w pierwszym miesiącu po ogłoszeniu patentu w Wiadomościach

Urzędu Patentowego, dalsze co roku, w dniu i miesiącu udzielenia patentu.

Jednakowoż można uiścić opłatę w ciągu trzech miesięcy po terminie płatności, z grzywną

w wysokości 5% przy opłacie w pierwszym, 10% w drugim i 15% przy opłacie w miesiącu

trzecim.

Wpłacanie opłat może nastąpić także i przed terminem płatności. Jeżeli właściciel

zrzeknie się patentu, jeżeli patent zostanie unieważniony lub umorzony, zwraca się

opłaty, uskutecznione naprzód. Opłaty za lata ubiegłe i za rok bieżący w żadnym razie

nie ulegają zwrotowi.

Kwit z uiszczonej opłaty lub kopja uwierzytelniona tegoż winny być złożone w Urzędzie

Patentowym w ciągu 4 miesięcy od daty płatności.

Opłaty za wnioski o wciągnięcie do rejestru zmian, dotyczących praw rzeczowych oraz

praw używaczy, wnoszone do wydziału zgłoszeń, wynoszą po zł. pol. 5; za odwołania

(zażalenia) na uchwały i orzeczenia wydziału zgłoszeń po zł. pol. 15; za wnioski zaś

i skargi do wydziału spraw spornych i za zażalenia na uchwały i orzeczenia tegoż do

wydziału odwoławczego po zł. pol. 30.

Zgłaszający, który przedstawia dowody ubóstwa, może uzyskać według uznania Urzędu

Patentowego zwłokę w uiszczaniu opłat rocznych za pierwsze trzy lata, poczem można

zwolnić go od tych opłat, jeżeli patent po upływie trzeciego roku zgaśnie z powodu

nieuiszczenia czwartej opłaty.

Sposób uiszczania opłat może ulec zmianom przez rozporządzenie Rady Ministrów.

Prawa ze zgłoszeń wynalazków oraz z patentów, które miały moc prawną w państwach zaborczych

w chwili, gdy obszary, od tych państw odłączone, stały się częściami Rzeczypospolitej

Polskiej, oraz prawa ze zgłoszeń i, patentów, przywrócone lub wznowione w tych państwach

traktatami i umowami międzypaństwowemi - pozostają w mocy na tych do Rzeczypospolitej

Polskiej przyłączonych obszarach pod warunkami, przewidzianemi przez ustawy, na podstawie

których istniały, tudzież przez traktaty i umowy międzypaństwowe.

Prawa z takich patentów, mające moc na ziemiach Rzeczypospolitej Polskiej (prawa dzielnicowe),

nie mogą nigdy w Polsce trwać dłużej, niżby trwać mogły w państwie, w którem powstały.

Unieważnienie i umorzenie patentu w owem państwie powodują z reguły nieważność i zgaśnięcie

prawa dzielnicowego w Polsce. Jednak mimo umorzenia lub zgaśnięcia patentu szczepowego

utrzymuje się prawo dzielnicowe w Polsce w następujących przypadkach

1)

jeżeli patent szczepowy wygasł skutkiem nieuiszczenia opłat, a właściciel uiści natomiast

opłaty za patent dzielnicowy w Polsce według skali polskiej, a to najpóźniej w ciągu

trzech miesięcy od chwili prawomocnego wygaśnięcia patentu szczepowego; co do patentów

rosyjskich - najpóźniej w ciągu trzech miesięcy od wejścia w życie ustawy niniejszej;

2)

jeżeli właściciel patentu szczepowego zrzekł się go tylko w państwie, w którem patent

ten powstał;

3)

jeżeli patent szczepowy umorzony został z powodu niewykonywania wynalazku, pomimo,

że był wykonywany w czasie i w rozmiarach, ustawą dla patentu szczepowego przepisanych,

w dzielnicy, do Rzeczypospolitej Polskiej przyłączonej; prawo dzielnicowe utrzymane

zostanie w mocy i wtedy, gdy wykonywanie miało miejsce gdziekolwiek indziej w Polsce,

ale w rozmiarach, niniejszą ustawą przepisanych (art. 13); na tych podstawach właściciel

patentu może żądać w Urzędzie Patentowym (wydział spraw spornych) ustalenia także

w drodze sporu, że jego prawo) dzielnicowe nie wygasło; skargę wniesie przeciw Prokuratorji

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, jako zastępczyni interesu publicznego, ale w

każdym razie ponosi koszty sporu;

4)

jeżeli patent szczepowy uległ wywłaszczeniu.

Wyjątki utrzymania patentu, przewidziane w przypadkach 2, 3 i 4, mają zastosowanie,

jeżeli właściciel patentu w ciągu trzech miesięcy od wygaśnięcia, umorzenia, względnie

wywłaszczenia patentu szczepowego oświadczy w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej

Polskiej, że prawo dzielnicowe chce nadal utrzymać i uiszczać będzie opłaty według

skali polskiej.

Prawo dzielnicowe można w Polsce unieważnić w drodze postępowania, tą ustawą przepisanego,

jeżeli zachodzą warunki unieważnienia patentu szczepowego, oparte na ustawie, której

patent ten podlega. Prawo dzielnicowe może ulec wywłaszczeniu według przepisów niniejszej

ustawy.

Celem stwierdzenia prawa dzielnicowego w wystawionym przez Urząd Patentowy dokumencie,

zwanym patentem dzielnicowym, właściciel prawa dzielnicowego zgłosi swe prawd w wydziale

zgłoszeń Urzędu Patentowego i przedłoży dowody na istnienie patentu szczepowego. Wydział

zgłoszeń po stwierdzeniu, iż istnieją warunki, artykułem poprzednim przepisane, zarejestruje

prawo dzielnicowe jako patent dzielnicowy w osobnym rejestrze patentów dzielnicowych

i wyda zgłaszającemu tak zwany patent dzielnicowy. Ogłoszenie drukiem patentu dzielnicowego

nastąpi na wyraźne żądanie zgłaszającego i tylko po uprzedniem złożeniu lub zabezpieczeniu

kosztów druku.

Do orzekania o istnieniu prawa dzielnicowego na podstawie artykułu poprzedniego właściwy

jest wyłącznie Urząd Patentowy.

Pomimo, że właściciel patentu dzielnicowego uzyskał patent na całą Polskę, patent

jego dzielnicowy utrzymuje nadal swoją moc prawną do czasu trwania patentu szczepowego.

Zgłoszenia, dokonane w myśl art. 33 dekretu z dn. 4 lutego 1919 r. o patentach na

wynalazki (Dz. P. P. P. № 13 poz. 137) napodstawie praw dzielnicowych, uważa się za

wnioski o udzielenie patentu na całą Rzeczpospolitą Polską (art. 71).

Zgłaszający winien uzupełnić swe podanie w myśl ustawy niniejszej, o ile Urząd Patentowy

uzna takie uzupełnienie za potrzebne. Jeżeli zgłaszający nie chce dopełnić warunków,

niniejszą ustawą przepisanych, albo wyraźnie zrzeka się roszczenia o udzielenie patentu

na cała, Rzeczpospolitą Polską, należy uważać zgłoszenie, dokonane w myśl powyżej

powołanego art. 33, tylko za zgłoszenie prawa dzielnicowego i postąpić według art.

70.

Przywrócenie lub wznowienie praw ze zgłoszeń i patentów przez traktaty i umowy międzypaństwowe,

jakoteż rozszerzenie ochrony na całą Rzeczpospolitą nie uwłacza w żadnym razie prawom

osób trzecich, które korzystały z wynalazku w czasie lub w miejscu, kiedy lub gdzie

patent nie obowiązywał. Prawa te należy oceniać według analogji prawa używacza uprzedniego

(art. 9).

Ustawa niniejsza nie uchybia w żadnym kierunku prawem pierwszeństwa, uzasadnionym

w traktatach i umowach międzypaństwowych.

Zgłoszenia o patenty, wniesione na podstawie dekretu z dn. 4 lutego 1919 r. o patentach

na wynalazki (Dz. P. P. P. № 13 poz. 137), załatwić należy według niniejszej ustawy.

Urząd Patentowy ma prawo zażądać od zgłaszającego uzupełnień w myśl ustawy niniejszej,

ale nie dopłaty do już uiszczonych w czasie mocy obowiązującej powyższego dekretu

opłat.

Aż do wydania w Polsce jednolitych przepisów karnych

1)

przy skazaniu za przestępstwa z art. 24 i 29 ustawy niniejszej zamiast aresztu ponad

6 tygodni należy w b. zaborze pruskim wymierzać kary więzienia;

2)

nie można wytoczyć postępowania karnego o przestępstwa z art. 24 i 29, jeżeli od ich

popełnienia upłynęło lat 3;

3)

nie można wydać wyroku, skazującego za rzeczone przestępstwa, jeżeli od ich popełnienia

upłynęło lat 6, z potrąceniem atoli. okresu, przez który z powodu, w ustawach karnych

przewidzianego, nie można było postępowania karnego wytoczyć lub dalej prowadzić;

4)

nie można wykonać wyroku skazującego, jeżeli od czasu jego uprawomocnienia się upłynęło

lat 10, z potrąceniem atoli całego okresu warunkowego, zawieszenia kary lub odroczenia

kary;

5)

nie można wnieść skargi prywatnej o przestępstwo z art. 24 po upływie sześciu miesięcy

od czasu, kiedy uprawniony do skargi dowiedział się o popełnieniu przestępstwa i o

osobie sprawcy.

Aż do wydania jednolitych przepisów w Polsce o postępowaniu w sprawach niespornych

należy w sprawach, przewidzianych w art. 56, 57 i 59, stosować obowiązujący w b. zaborze

rosyjskim odpowiedni tryb postępowania (postępowanie incydentalne).

Opłaty, ustanowione w niniejszej ustawie w złotych polskich, winny być wpłacone w

markach polskich według kursu, ustalonego przez Ministra Skarbu i obowiązującego w

dniu uiszczenia tych opłat.

Przez zarejestrowanie wzoru powstaje prawo wyłącznego korzystania w sposób przemysłowy

i handlowy z nowej postaci przedmiotu, ujawnionej w tym wzorze, a występującej w kształcie,

w rysunku, w barwie lub w materjale przedmiotu. Prawo rozciąga się na cały obszar

Rzeczypospolitej Polskiej i trwa przez lat 10 od dnia zarządzenia rejestracji wzoru.,

Jeżeli nowość postaci ma na celu podniesienie pożytku, wzór nazywa się użytkowym,

jeżeli zmierza do celów artystycznych - nazywa się wzorem zdobniczym.

Prawo do wzoru zdobniczego ogranicza się do przedmiotów tego rodzaju, dla których

zgłoszenie nastąpiło.

Do rejestrowania wzorów powołany jest Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej.

Kto prawidłowo zgłosił do opatentowania wynalazek, nadający, się w myśl niniejszej

ustawy i do ochrony, jako wzór użytkowy, może także i po uzyskaniu patentu zrzec się

patentu, a równocześnie zgłosić ten sam wynalazek do ochrony jako wzór użytkowy z

pierwszeństwem wzoru od daty zgłoszenia patentowego. Czas trwania ochrony wzoru liczy

się od udzielenia patentu, jeżeli patent był już udzielony.

Przedmiotem ważnej rejestracji są tylko wzory nowe.

Nie uważa się wzoru za nowy w rozumieniu tej ustawy, jeżeli w czasie zgłoszenia do

rejestracji był już w istotnych swych znamionach - przy wzorach zdobniczych w zastosowaniu

do przedmiotów tego rodzaju - opublikowany, albo na ziemiach Rzeczypospolitej Polskiej

w sposób jawny stosowany, lub na widok publiczny wystawiony.

Przepisy art. 3 ust. 3 i 4 stosować należy i do wzorów ze zmianami odpowiedniemi.

Nie można uzyskać prawa do wzoru o tyle, o ile wzór o takich samych istotnych znamionach

- przy wzorach zdobniczych w zastosowaniu do przedmiotów tego rodzaju-był na ziemiach

Rzeczypospolitej Polskiej wpierw zgłoszony do rejestracji lub opatentowania, a zgłoszenie

doprowadziło do rejestracji wzoru albo do udzielenia patentu.

Wyłącza się od rejestracji wzory, które naruszają prawa pewnych osób (np. do wizerunku)

lub w ogólności sprzeczne są z obowiązującem prawem albo z dobremi obyczajami.

Rejestracja wzoru zdobniczego nie pozbawia twórcy dzieła, pozostającego pod ochroną

prawa autorskiego, możności dochodzenia tego prawa przeciw posiadaczowi wzoru rejestrowanego.

Prawo do nowego wzoru, którego wykonywanie wkraczałoby w zakres wyłączności jeszcze

obowiązującego prawa autorskiego lub patentowego, albo pod ochroną wyłączności zostającego

wzoru starszego, można wykonywać tylko za zezwoleniem (licencja) właściciela prawa

starszego (wzór zależny). Po wygaśnięciu prawa starszego prawo młodsze zamienia się

na niezależne.

Przepisy art. 14 do 20 i 22 ustawy niniejszej stosować należy ze zmianami odpowiedniemi

do zarejestrowanych wzorów użytkowych i zdobniczych.

Przepisy art. 9 do 12 ustawy niniejszej stosować należy ze zmianami odpowiedniemi

do zarejestrowanych wzorów użytkowych i zdobniczych, a art. 13 ponadto do zarejestrowanych

wzorów użytkowych.

Właściciel zależnego wzoru użytkowego może zażądać przymusowej licencji na wykonywanie

starszego prawa patentowego lub starszego prawa do zarejestrowanego wzoru użytkowego,

jeżeli jego wzór ma dla przemysłu znaczenie doniosłe - ale nie wcześniej aż w trzy

lata po ustanowieniu prawa starszego. Udzielenie takiej licencji przymusowej uprawnia

właściciela starszego prawa patentowego lub starszego prawa do wzoru do żądania licencji

na wykonywanie prawa zależnego o tyle, o ile to jest wskazane potrzebą równych warunków

obopólnej konkurencji.

Licencja przymusowa gaśnie po roku, jeżeli licencjat nie korzysta z niej do tego terminu,

i nie może on jej ponownie żądać.

Przepisy art. 23, 24 i 25 ustawy niniejszej stosować należy z odpowiedniemi zmianami

do naruszenia praw, wynikających z zarejestrowania wzorów, przyczem jednak granica

najwyższej kary obniża się o 1/3 normy, w art. 24 podanej.

Przepisy art. 27 do 29 niniejszej ustawy stosować należy z odpowiedniemi zmianami

do wzorów, przyczem jednak granica najwyższej kary obniża się o 1/3 normy, w art.

24 podanej.

Aby uzyskać rejestrację wzoru, należy go zgłosić przez podanie, wniesione do Urzędu

Patentowego.

Każdy wzór użytkowy zgłosić się powinno osobno, można jednak jednem zgłoszeniem objąć

odmiany, nieodbiegające od istotnych znamion zgłoszonego wzoru. Wzorów zdobniczych

zgłosić można w jednem podaniu najwyżej 10, ale tylko dla przedmiotów tego samego

rodzaju.

Za termin zgłoszenia uważa się chwilę, w której zgłoszenie nadejdzie do Urzędu Patentowego,

Zgłoszenie musi zawierać wniosek o zarejestrowanie wzoru, oznaczenie przedmiotu, do

którego odnosi się zgłoszenie, imię i nazwisko i miejsce zamieszkania zgłaszającego;

gdy zgłaszający mieszka zagranicą, winien wyznaczyć adwokata lub rzecznika patentowego,

mieszkającego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, jako pełnomocnika swego, i upoważnić

go conajmniej do odbioru wszystkich pism od władz tutejszych i od interesowanych -

osób, w szczególności także do odbioru skarg, w niniejszej ustawie przewidzianych.

Niezbędne jest wymienienie, czy zgłoszenie dotyczy wzoru użytkowego, czy zdobniczego.

Do podania o rejestrację wzoru użytkowego należy dołączyć w dwóch egzemplarzach dokładny

opis wzoru w języku polskim. Opis ten zastąpić można powołaniem się w części lub w

całości na równocześnie przedłożone rysunki lub modele (w dwóch egzemplarzach), unaoczniające

w sposób dostateczny wzór, będący przedmiotem zgłoszenia. W opisie wzoru użytkowego

muszą być zawsze wymienione „zastrzeżenia ochronne”, określające w sposób niewątpliwy

istotne znamiona, które zgłaszający uważa za nowe.

Do podania o rejestrację wzoru zdobniczego należy dołączyć po dwa egzemplarze wzoru.

Opis z reguły nie jest potrzebny,

Ponadto zgłaszający winien przedłożyć kwit kasy skarbowej na opłatę za zgłoszenie

(art. 99); w razie niezłożenia tegoż w terminie, przez Urząd wyznaczonym, zgłoszenie

będzie uważane za niebyłe.

Przepisy art. 37 i 38 ustawy niniejszej o czynnościach wydziału zgłoszeń, art. 39

- 45 o unieważnieniu patentów, art. 46 - 51 o umorzeniu patentów, art. 52 o sporach

przed Urzędem Patentowym, art. 53 - 58 o wywłaszczeniu, art. 59 i 60 o licencji przymusowej,

art. 61 o skargach do Najwyższego Trybunału Administracyjnego i art. 62 i 63 o właściwości

sądów należy stosować z odpowiedniemi zmianami do wzorów użytkowych i zdobniczych.

Przepisy art. 32, 33 i 35 należy stosować z odpowiedniemi zmianami do wzorów.

Jeżeli badanie wypadnie pomyślnie. Urząd Patentowy wciąga wzór do rejestru wzorów

użytkowych lub zdobniczych; wydaje zgłaszającemu dokument, zwany świadectwem ochronnem,

przy dołączeniu jednego egzemplarza opisu lub wzoru; ogłasza drukiem w Wiadomościach

Urzędu Patentowego rejestracje wzoru. Datę świadectwa ochronnego uważa się za dzień

rejestracji i udzielenia prawa wyłączności.

Wzory użytkowe, wchodzące w zakres obrony wojskowej Państwa, Urząd Patentowy winien

podać Ministerstwu” Spraw Wojskowych bezzwłocznie do wiadomości.

Opisy wzorów zgłoszonych oraz ich załączniki są jawne i dla każdego dostępni już odtąd,

odkąd wydział zgłoszeń powziął uchwałę zarejestrowania wzoru.

Jednakże zgłaszający wzory zdobnicze może zastrzec ich tajemnice do 6 miesięcy po

ich rejestracji i w tym celu je opieczętować. W razie takiego zastrzeżenia nie może

ścigać sądownie naruszeń w myśl art. 90, dopóki wzory, które Urzędowi przedłożył,

nie zostaną ujawnione,

Opłata za zgłoszenie wzoru użytkowego lub łączne zgłoszenie wzorów zdobniczych do

10 (art. 92) wynosi 5 zł. pol. Opłata za pierwszy okres ochrony (1, 2 i 3 rok) wykosi

10 zł. pol. Opłata za drugi okres ochrony (4, 5 i 6 rok) wynosi 20 zł. pol. Opłata

za trzeci okres ochrony (7, 8, 9 i 10 rok) wynosi 50 zł. pol.

Przy zgłoszeniu wzorów zdobniczych, odnoszących się do kilku klas towarowych, które

określi Minister Przemysłu i Handlu, należy uiścić opłaty (zgłoszenia i perjodyczne)

tylokrotnie, ile klas towarowych objętych jest zgłoszeniem.

Opłaty perjodyczne za pierwszy okres należy uiścić w pierwszym miesiącu po ogłoszeniu

o rejestracji wzoru w Wiadomościach Urzędu Patentowego, za okres drugi i trzeci z

początkiem tychże, w dniu i miesiącu, oznaczonym w świadectwie ochronnem, jako data

świadectwa i rejestracji. Jednakowoż można uiścić zapłatę jeszcze w ciągu trzech miesięcy

po terminie płatności (art. 87 i 12), z grzywną w wysokości 5% przy opłacie w pierwszym,

10% w drugim i 15% przy opłacie w miesiącu trzecim.

Wpłacenie opłat może nastąpić takie przed terminem płatności. Jeżeli właściciel zrzeknie

się prawa, jeżeli ono zostanie unieważnione lub umorzone, zwraca się opłaty, uskutecznione

naprzód. Opłaty za okresy ubiegłe i za okres bieżący w żadnym razie nie ulegają zwrotowi.

Kwit z uiszczonej opłaty lub kopja uwierzytelniona tegoż winny być złożone w Urzędzie

Patentowym w ciągu 4 miesięcy od daty płatności.

Opłaty za wnioski o wciągnięcie do rejestru zmian, dotyczących praw rzeczowych oraz

praw używacza, wnoszone do wydziału zgłoszeń, wynoszą po zł. pol. 5, za odwołania

(zażalenia) na uchwały i orzeczenia wydziału zgłoszeń po zł. pol, 15, za wnioski zaś

i skargi, wnoszone do wydziału spraw spornych, tudzież za zażalenia na uchwały i orzeczenia

tegoż do wydziału odwoławczego - po zł. pol. 30.

Zgłaszający, który przedstawia dowód ubóstwa, może uzyskać według uznania Urzędu Patentowego

zwłokę w uiszczeniu opłaty za pierwszy okres, poczem można zwolnić go od tej opłaty,

jeżeli prawo wygaśnie z powodu nieuiszczenia opłaty za drugi okres.

Sposób uiszczania opłat może ulec zmianom przez rozporządzenie Rady Ministrów.

Przepisy art. 69 do 78 ustawy niniejszej stosować należy z odpowiedniemi zmianami

także w sprawach, dotyczących wzorów; w przepisie art. 72 należy zastąpić art. 33

dekretu o patentach na wynalazki art. 15 dekretu z dn. 4 lutego 1919 r. o ochronie

wzorów rysunkowych i modeli (Dz. P. P. P. № 13 poz. 138); w przepisie art. 75 należy

zastąpić dekret o patentach na wynalazki dekretem z dn. 4 lutego 1919 r. ochronie

wzorów rysunkowych i modeli (Dz. P. P. P. № 13 poz. 138).

Termin najdłuższy ochrony, oznaczony dekretem z dn. 4 lutego 1919 r. o ochronie wzorów

rysunkowych i modeli (Dz. P. P. P. № 13 poz. 138) na lat 12, utrzymuje się nadal w

mocy co do wzorów, jeżeli je prawidłowo zgłoszono w czasie mocy obowiązującej tegoż

dekretu i opłacono wówczas zapadłe należytości.

O ile opłaty nie zostały zgóry uiszczone przed wejściem w życie tej ustawy, należy

je uiszczać według ustawy niniejszej, za czwarty okres zaś w wysokości podwójnej,

niż przewidziana za okres trzeci.

Wyłączne prawo oznaczania towarów znakami (rysunkami, obrazkami, słowami, literami,

liczbami, formami plastycznemi i t. p.) celem wskazywania odbiorcom, że towary pochodzą

z pewnego przedsiębiorstwa, powstaje w zasadzie (art. 113) przez zarejestrowanie znaku.

Prawo to rozciąga się na cały obszar Rzeczypospolitej Polskiej.

Wyłączność prawa ogranicza się do towarów tego rodzaju, dla jakich zgłoszenie nastąpiło,

a jakie wchodzą w zakres wymienionego w zgłoszeniu przedsiębiorstwa.

Ochrona prawna rozpoczyna się od dnia zarządzenia rejestracji znaku.

Do rejestrowania znaków towarowych powołany jest Urząd Patentowy Rzeczypospolitej

Polskiej.

Minister Przemysłu i Handlu może zarządzić względem pewnych towarów zakaz wprowadzenia

ich w obrót w kraju, zanim nie będą zaopatrzone znakiem towarowym, zarejestrowanym

według przepisów ustawy niniejszej.

Nie może powstać prawo wyłącznego używania znaków

1)

które nie nadają się do wskazywanie odbiorcom, że towar pochodzi z pewnego przedsiębiorstwa,

jako to: znaki, nie posiadające dostatecznego charakteru wyróżniającego; znaki, służące

do oznaczania rodzaju, właściwości i jakości towarów, ilości, celu lub wartości, pochodzenia

z pewnej miejscowości; znaki, które z czasem stały się znakami wolnemi, jak np. nazwy

wytworów nowych, które stały się nazwami niezbędnemi w zwyczajnym obrocie;

2)

które naruszają prawa pewnych osób (do nazwiska, do firmy, do wizerunku), lub w ogólności

sprzeczne są z obowiązującem prawem lub z dobremi obyczajami;

3)

które wprowadzają w błąd lub oczywiście wprowadzić mogą w błąd odbiorców co do pochodzenia

towaru lub jego rodzaju i jakości, albo odznaczeń innych właściwości przedsiębiorstwa.

Nie mogą także stać się przedmiotem wyłączności, z pewnem przedsiębiorstwem związanej,

herby państwowe, gminne i innych korporacji publicznych, znaki Czerwonego Krzyża i

t. p., choćby nawet przedsiębiorca uzyskał prawo umieszczania ich w swych znakach

towarowych (art. 126).

Rejestracja znaku towarowego nie pozbawia twórcy rysunku możności dochodzenia swego

prawa autorskiego przeciw posiadaczowi prawa do znaku.

Nie może powstać przez rejestrację prawo do znaku, który dla towarów tego samego rodzaju

jest już zarejestrowany na rzecz innego przedsiębiorstwa, choćby nie zachodziła przeszkoda

z art. 110 p. 3.

Jeżeli znak pewnego przedsiębiorstwa został z rejestru wykreślony, to bez zgody przedsiębiorcy,

który miał prawo do znaku, może przez rejestrację powstać na rzecz przedsiębiorstwa,

wytwarzającego lub sprzedającego towary tego rodzaju, ważne prawo do takiego samego

znaku dopiero po upływie trzech lat od daty wykreślenia znaku dawniejszego z rejestru.

Gdy niezarejestrowany znak znany jest na ziemiach Polski jako znak pewnego przedsiębiorstwa,

a inny przedsiębiorca zgłosił taki sam znak dla swego przedsiębiorstwa, wytwarzającego

lub sprzedającego towary tego samego rodzaju, pierwszy przedsiębiorca może przez rok

od obwieszczenia o rejestracji żądać w Urzędzie Patentowym, a w razie sporu w sądzie,

żeby prawo do znaku zostało uznane jako jego prawo i przepisane na rzecz jego przedsiębiorstwa.

W razie takiego żądania winien zwrócić temu, kto znak zgłosił do rejestracji, koszty

rejestracji, jakie byłby sam musiał ponieść. Co do roszczeń o wzbogacenie i wynagrodzenie

szkód stosować należy analogicznie przepisy art. 11 ustępy 2 i 3.

Przepis powyższy nie uchybia możliwości wniesienia skargi o unieważnienie pierwszej

rejestracji na podstawie art. 110 p. 3 i art. 112.

Jednak nawet, gdyby po upływie bezskutecznym powyższego czasokresu rocznego utrzymał

się bez zmiany wpis prawa do znaku zarejestrowanego, prawo z rejestracji nie ma mocy

wobec używacza uprzedniego w zakresie jego dotychczasowego przedsiębiorstwa.

Prawo używacza uprzedniego jest ściśle związane z jego przedsiębiorstwem i bez niego

nie może być na nikogo przeniesione. Należy ja wpisać do rejestru na wniosek używacza,

jeżeli zostało stwierdzone dokumentem publicznym lub prywatnym, w którym oznaczono

przedsiębiorstwo uprawnione i na którym podpis właściciela znaku zarejestrowanego

będzie uwierzytelniony sądownie lub notarjalnie.

Urząd Patentowy może zażądać na wniosek stron interesowanych albo Prokuratorji Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej, pod grozą zastosowania sankcji art. 117 p. 3 i art. 110

p. 3, aby właściciel znaku zarejestrowanego lub używacz uprzedni, albo jeden i drugi

uzupełnili swe znaki przez zarejestrowanie takich dodatków, jakieby niewątpliwie wskazywały,

że towary pochodzą z różnych przedsiębiorstw.

Za znak taki sam w rozumieniu niniejszej ustawy uważa się także znak, różniący się

od dawniejszego tak nieznacznie, że mimo różnic odbiorca towaru może z łatwością przypuszczać,

iż towar pochodzi z przedsiębiorstwa, którego znak ma w pamięci. Przepis ten ma znaczenie

nawet wtedy, gdy między znakami zachodzą różnice co do środków, któremi działa się

na odbiorców, np. znak jeden jest słowny, a drugi obrazowy.

Pierwszeństwo znaku liczy się od chwili zgłoszenia tegoż w Urzędzie Patentowym.

Przepisy art. 3 ustęp 3, dotyczące pierwszeństwa w razie publicznego wystawiania towarów,

należy z odpowiedniemi zmianami stosować również do znaków towarowych.

Prawo do znaku będzie unieważnione o tyle, o ile nie było warunków prawnych do jego

powstania, wymienionych w art. 107, 110, 111, 112 i 114.

Posiadacz prawa do znaku nieważnie zarejestrowanego, który o nieważności wiedział

lub musiał wiedzieć, odpowiada za szkodę innym osobom ze swej winy zrządzoną.

Posiadacz prawa, nieważnego w myśl art. 112, winien w każdym razie wydać niesłuszne

wzbogacenie z trzech lat ostatnich właścicielowi prawa starszego.

Prawo wyłącznej używalności znaku wygasa i ma być wykreślone z rejestru

1)

jeżeli, opłata za znak zalega przez 3 miesiące;

2)

jeżeli właściciel prawa do znaku zrzeka się go wobec Urzędu Patentowego;

3)

jeżeli warunki istnienia prawa z czasem odpadły (art. 110) i okoliczność ta została

stwierdzona prawomocnem orzeczeniem Urzędu Patentowego.

Znak towarowy jest przedmiotem własności i innych praw rzeczowych jedynie wraz z przedsiębiorstwem,

dla którego został zgłoszony, lub dla którego przez używanie znaku powstał (art. 113),

i tylko wraz z przedsiębiorstwem przechodzi na inne osoby w drodze następstwa ogólnego

lub szczegółowego.

Strony winny zgłosić do rejestru znaków zmiany w prawach rzeczowych, jak zwłaszcza

powstanie tych praw, przeniesienie i umorzenie - co do praw używaczy uprzednich o

tyle, o ile te prawa są do rejestru wpisane (art. 113 ust. 4) - nadto wszelkie zmiany

w oznaczeniu przedsiębiorstwa, zwłaszcza w firmie.

Jeżeli ktoś nabył przedsiębiorstwo, z którem łączy się prawo do znaku, do rejestru

wpisane, nie może dochodzić tego prawa przeciw osobom trzecim we własnem imieniu,

dopóki nie postara się o wpis aktu przeniesienia do rejestru znaków. Wpis nastąpi

na podstawie dokumentu publicznego albo prywatnego, wykazującego tytuł nabycia, na

którym podpis prawozbywcy jest sądownie lub notarjalnie uwierzytelniony. Dopóki nabywca

przedsiębiorstwa nie postawi wniosku o wpis, wszelkie urzędowe zawiadomienia, jego

praw dotyczące, będą doręczane ze skutkiem prawnym przeciw niemu, jego prawozbywcy

lub tegoż dziedzicom.

Skargi o prawa rzeczowe do znaku lub na znaku (także o prawo używacza uprzedniego)

będą zaznaczone (zaznaczenie sporu) w rejestrze znaków na wniosek wykazującego się

wniesieniem skargi.

Powyższe zaznaczenia (sporu) mają ten skutek, że orzeczenia, w sporze zapadłe, wywierają

moc prawną także przeciw osobie, która po zaznaczeniu nabędzie jakieś prawa do znaku

lub na znaku.

Kto w swem przedsiębiorstwie, choćby tylko w okólnikach, na blankietach, środkach

reklamy i t. p. ogłoszeniach, bezprawnia używa znaku towarowego, zarejestrowanego

dla towarów tego samego rodzaju na rzecz innego przedsiębiorstwa, lub kto w swem przedsiębiorstwie

towary oznacza bezprawnie nazwą obcego przedsiębiorstwa - winien zaprzestać naruszenia,

wydać niesłuszne wzbogacenie z trzech lat ostatnich, a nadto, jeżeli działanie jego

było wywołane złym zamiarem lub oczywistem niedbalstwem, - wynagrodzić wszelką szkodę

uprawnionemu i dać mu zadośćuczynienie za krzywdy osobistej natury przez ogłoszenie

wyroku, przez odpowiednią deklarację publiczna, w razie naruszenia umyślnego przez

zapłatę pokutnego, o ile zadość - uczynienie nie zostaje osiągnięte przez skazanie

karne. Zamiast wymienionych majątkowych świadczeń, może pokrzywdzony zażądać ryczałtowej

sumy pieniężnej, ale nie ponad 10.000 zł. p., którą sąd oznaczy według własnego uznania.

Roszczenia z powodu naruszeń powyższych ulegają przedawnieniu trzechletniemu, które

liczy się co do każdego działania bezprawnego oddzielnie.

Kto popełnia czyn z art. 121 umyślnie, ulega karze grzywny do 50.000 zł. pol. lub

aresztu do 6 miesięcy. Na wniosek pokrzywdzonego lub oskarżyciela publicznego sąd

może zarządzić ogłoszenie wyroku na koszt skazanego.

Przyrządy, które mogą służyć wyłącznie do podrabiania znaku lub do oznaczania towarów,

i zapasy gotowe znaków należy zniszczyć na koszt krzywdziciela, jeżeli się ich nie

przyzna pokrzywdzonemu za jego zgodą na poczet odszkodowania. Znaki, bezprawnie na

towarach umieszczone, należy na wniosek pokrzywdzonego lub oskarżyciela publicznego

usunąć, choćby się to łączyć miało ze zniszczeniem towaru.

Każdemu wolno w Urzędzie Patentowym (wydział spraw spornych) wnieść skargę o unieważnienie

rejestracji znaku z powodu braku warunków, objętych art. 107 i 110 od początku lub

dlatego, że warunki istnienia prawa z art. 110 z czasem odpadły. W szczególności skargę

wnieść może w interesie publicznym Prokuratorja Generalna Rzeczypospolitej Polskiej

z inicjatywy ministerstwa właściwego ze względu na interesy, o które chodzi w danej

sprawie.

Każdemu wolno w Urzędzie Patentowym (wydział spraw spornych) wnieść skargę z żądaniem

ustalenia, że znak towarowy, którego zamierza w swem przedsiębiorstwie używać lub

używa, nie jest laki sam (art. 114), jak wskazany znak, zarejestrowany dla przedsiębiorstwa,

wytwarzającego lub sprzedającego towary takiego samego rodzaju.

Celem nabycia prawa wyłącznego używania w przedsiębiorstwie znaku towarowego przedsiębiorca

wniesie podanie do Urzędu Patentowego. Dla każdego znaku wnieść należy osobne podanie,

przyczem zastrzec można nieistotne odmiany. Za termin zgłoszenia uważa się chwilę,

w której zgłoszenie nadejdzie do Urzędu Patentowego.

Zgłoszenie musi zawierać: wniosek o zarejestrowanie znaku; dokładny rysunek znaku

conajmniej w pięciu egzemplarzach; imię i nazwisko i miejsce zamieszkania zgłaszającego

znak, a gdy zgłaszający mieszka zagranicą - również adwokata lub rzecznika patentowego,

mieszkającego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, jako pełnomocnika swego, i upoważnić

go conajmniej do odbioru wszelkich pism od władz i osób zainteresowanych, w szczególności

także do odbioru skarg, w niniejszej ustawie” przewidzianych; oznraczenie rodzaju

i zakresu działania przedsiębiorstwa, nazwy jego (firmy), wymienienie, czy jest przedsiębiorstwem

przemysłowem, czy tylko handlowem, podanie głównej siedziby, tudzież siedziby zakładów

ubocznych; wymienienie rodzaju towarów, dla których znak zostaje zgłoszony; po ustanowieniu

klas towarów przez Ministra Przemysłu i Handlu - oznaczenie klasy lub klas według

rozporządzenia ministerjalnego; kwit kasy skarbowej na uiszczoną opłatę zgłoszenia.

W razie niezłożenia kwitu w terminie, przez Urząd wyznaczonym, zgłoszenie będzie uważane

za niebyłe. Jeżeli w znaku towarowym znajdują się obce nazwiska, herby lub wizerunki,

należy przedłożyć pozwolenie dotyczących osób. W szczególności trzeba wykazać się

pozwoleniem korporacji publicznych, jak to: Państwa, powiatu, gminy i t. p., których

herby lub inne oznaczenia zamieszczone zostały w znaku towarowym.

Jeżeli znak towarowy ma być zarejestrowany dla przedsiębiorstwa, którego siedziba

znajduje się tylko w państwie obcem, zgłaszający znak ma także przedstawić dowód,

że znak doznaje ochrony prawnej w temże państwie obcem.

Wydział zgłoszeń bada, czy podanie i znak nie uchybiają przepisom, art. 107 i 110

niniejszej ustawy.

Jeżeli stwierdzi taki brak warunków z art. 107 i 110, jaki nie może być usunięty przez

zmiany nieistotne przy utrzymaniu tego samego pierwszeństwa, powinien rejestracji

odmówić. W przeciwnym razie wezwie zgłaszającego do uchylenia usterek w czasokresie

oznaczonym.

Jeżeli wydział przy powyższem badaniu dostrzeże, że taki sam znak jest już zarejestrowany

lub zgłoszony, lub był zarejestrowany dla innego przedsiębiorstwa i tego samego rodzaju

towarów (art. 112), a nie zachodzą oczywiste podstawy do odmownego załatwienia podania

w myśl art. 110 p. 3, zawiadomi o swem spostrzeżeniu przedsiębiorcę, zgłaszającego

znak, oraz tego przedsiębiorcę, którego znak jest już zarejestrowany lub zgłoszony,

lub był zarejestrowany nie dawniej, niż przed 3 laty. Po przesłuchaniu pierwszego,

a drugiego, jeżeli zgłosi się w terminie oznaczonym, zarejestruje znak lub odmówi

rejestracji według stanu sprawy.

Jeżeli badanie warunków art. 107 i 110 doprowadzi do uchwały pomyślnej, wydział zgłoszeń

wzywa do złożenia kliszy i opłaty za 10-letnią ochronę oraz za klasy towarów (art.

132 ust. 2), poczerń zarządza rejestrację znaku i wydaje świadectwo ochronne.

Przedłożenia kliszy nie jest jednak obowiązujące w wypadku znaku słownego, jeżeli

cechą znamienną znaku nie jest również i szczególny charakter napisu.

Ma świadectwie należy odbić, nakleić lub do niego dołączyć znak towarowy.

Rejestrację znaku ogłasza się z istotnemi określeniami, a w szczególności z podaniem

pierwszeństwa w Wiadomościach Urzędu Patentowego, z odbitką znaku i przy ewentualnem

podaniu barw, w jakich znak został zgłoszony.

Datę świadectwa uważa się za dzień rejestracji i udzielenia prawa wyłączności.

Koszty ogłoszenia drukiem znaku ponosi właściciel przedsiębiorstwa. Ciążą one zastawniczo

z pierwszeństwem przed innemi prawami zastawu na przedsiębiorstwie wraz z prawem do

znaku. Urząd Patentowy może wstrzymać wydanie świadectwa ochronnego właścicielowi

do czasu, dopóki nie zapłaci kosztów druku.

Odmowne załatwienie podania należy umotywować.

Przeciw odmownemu załatwieniu i odrzuceniu podania, jak i przeciw uchwale, wzywającej

zgłaszającego do usunięcia usterek pod grozą odrzucenia podania, można odwołać się

w ciągu 2 miesięcy do wydziału odwoławczego.

Ograniczenie znaku zarejestrowanego do pewnych tylko rodzajów towarów przez wydział

zgłoszeń uważa się za odmowne załatwienie podania w części.

Przepisy art. 37 i 38 ustawy niniejszej o czynnościach wydziału zgłoszeń, art. 39

- 45 o unieważnieniu patentów, art. 61 o skargach do Trybunału Administracyjnego i

art. 62 i 63 o właściwości sądów należy stosować z odpowiedniemi zmianami do spraw,

dotyczących znaków towarowych, przyczem przepisy art. 39 - 45 stosują się nietylko

do postępowania w sprawach przed Urzędem Patentowym, dotyczących unieważnienia znaków

towarowych, lecz i ustaleń z art. 124 oraz umorzeń z art. 141 ustawy niniejszej.

Opłata przy zgłoszeniu znaku towarowego wynosi 10 zł. pol.

Nadto zgłaszający po otrzymaniu zawiadomienia wydziału zgłoszeń, iż znak nadaje się

do rejestracji, winien uiścić jako należytość za korzystanie z 10-letniej ochrony

każdego znaku 20 zł. pol. i za każdą klasę towaru 5 zł. pol.

Za znaki związkowe (art. 140) wszystkie opłaty obowiązują w podwójnej wysokości.

Opłaty za dalsze korzystanie z ochrony i za klasy towarowe należy uiścić zgóry co

lat 10, licząc od dnia wystawienia świadectwa.

Jednakże właściciel znaku może jeszcze i później uiścić opłatę w ciągu 3 miesięcy,

z grzywną w wysokości 5% przy opłacie w pierwszym, 10% w drugim i 15% przy opłacie

w miesiącu, trzecim,

Opłaty za wnioski o wciągnięcie do rejestru zmian, dotyczących praw rzeczowych oraz

praw używacza, wnoszone do wydziału zgłoszeni wynoszą po zł. pol. 5, za odwołania

(zażalenia) na uchwały i orzeczenja wydziału zgłoszeń po zł. pol. 15, za wnioski zaś

i skargi, wnoszone, do wydziału spraw spornych, tudzież za zażalenia na uchwały i

orzeczenia tegoż wydziału odwoławczego - po zł. pol. 30.

Od opłat powyższych (art. 132 - 134) nie można być uwolnionym; nie ulegają też one

żadnemu odroczeniu.

Sposób uiszczania opłat może ulec zmianom przez rozporządzenie Rady Ministrów.

Do znaków związkowych stosuje się z odpowiedniemi zmianami postanowienia części III

niniejszej ustawy o tyle, o ile z przepisów tego rozdziału VII nie wynika nic przeciwnego.

Związki przedsiębiorców, będące osobami prawnemi w Rzeczypospolitej Polskiej, mogą

zgłosić do zarejestrowania znaki związkowe w tym celu, aby członkom związku zapewnić

wyłączność oznaczania towarów, pochodzących z ich przedsiębiorstw, znakiem związkowym.

Właścicielem znaku jest związek; członkowie związku mają prawo używania znaku tylko

dopóki są członkami. Związek nie może przenieść prawa do znaku na osoby inne, a z

rozwiązaniem związku prawo wygasa.

Do ścigania naruszeń powołany jest tylko związek.

Związek, zgłaszający znak do zarejestrowania w Urzędzie Patentowym, nie wymienia żadnego

przedsiębiorstwa, natomiast winien przedłożyć wydziałowi zgłoszeń swój statut i podać

osoby, uprawnione do zastępowania związku. Wszelkie zmiany w reprezentacji związku,

tudzież w postanowieniach statutowych, należy podawać do wiadomości wydziałowi zgłoszeń.

Znak związkowy ma być zarejestrowany w osobnym rejestrze znaków związkowych.

Każda osoba, a także Prokuratorja Generalna w interesie publicznym, może w wydziale

spraw spornych postawić wniosek w formie skargi o umorzenie prawa do znaku związkowego,

jeżeli związek lub jego członkowie dopuszczają się nadużyć, objawiających się zwłaszcza

we wprowadzaniu w błąd odbiorców towaru.

Osoby prawne obcokrajowe mogą korzystać z przepisów niniejszych o znakach związkowych

tylko o tyle, o ile państwo, do którego należą, zapewnia nawzajem polskim osobom prawnym

ochronę znaków związkowych.

Prawa do znaków towarowych, zgłoszonych do rejestracji lub zarejestrowanych w państwach

zaborczych w chwili, gdy obszary, od państw tych odłączone, stały się częściami Rzeczypospolitej

Polskiej, oraz takież prawni przywrócone lub wznowione traktatami i umowami międzypaństwowemi

- pozostają w mocy na tych do Rzeczypospolitej Polskiej przyłączonych obszarach przez

czas i pod warunkami, przewidzianemi przez ustawy, na podstawie których zostały zgłoszone,

tudzież przez traktaty i umowy międzypaństwowe.

Prawa takia (dzielnicowe) nie mogą jednak trwać w Polsce dłużej, niżby trwały w państwie,

w którem powstały lub odnowione zostały na podstawie opłaty za jeden normalny okres,

o ile ta opłata nastąpiła zanim obszar, od państwa zaborczego odłączony, stał się

częścią Rzeczypospolitej Polskiej.

Unieważnienie prawa w owem państwie powoduje samo przez się unieważnienie prawa dzielnicowego.

Niezależnie od takiego unieważnienia można żądać w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej

Polskiej unieważnienia znaku dzielnicowego na podstawie przepisów ustawy państwa,

w którem prawo szczepowe powstało.

Celem stwierdzenia prawa dzielnicowego o wystawionym przez Urząd Patentowy świadectwie

ochronnem właściciel prawa dzielnicowego zgłosi swe prawo w wydziale zgłoszeń Urzędu

Patentowego i przedłoży dowody na istnienie prawa szczepowego. Wydział zgłoszeń po

stwierdzeniu, że istnieją warunki, artykułem poprzednim przewidziane, zarejestruje

znak dzielnicowy w osobnym rejestrze znaków dzielnicowych i wyda zgłaszającemu świadectwo

ochronne.

Ogłoszenie drukiem znaku dzielnicowego nastąpi na wyraźne żądanie zgłaszającego i

tylko po uprzedniem złożeniu lub zabezpieczeniu kosztów druku.

Do orzekania o istnieniu prawa dzielnicowego na podstawie artykułu poprzedniego właściwy

jest wyłącznie Urząd Patentowy.

Pomimo, że właściciel znaku dzielnicowego uzyska prawo do znaku tego na całą Polskę,

prawo jego dzielnicowe utrzymuje swą moc. prawną do czasu, określonego (art. 143).

Jeżeli ktoś inny uzyska prawo na całą Polskę do znaku takiego samego, będzie mógł

je wykonywać w dzielnicy, w której ma moc prawną znak dzielnicowy, dopiero po wygaśnięciu

prawa do znaku dzielnicowego (art. 143).

Jeżeli różni właściciele znaków dzielnicowych takich samych, mających moc prawną w

różnych dzielnicach, żądają ochrony na całą Rzeczpospolitą na podstawie swych praw

dzielnicowych, natenczas podaniom ich uczyni się zadość, z tem jednak ograniczeniem,

że ich prawa będą w stosunkach wzajemnych bezskuteczne.

Ograniczenie to należy wpisać do rejestru.

Urząd Patentowy powinien na wniosek stron interesowanych lub Prokuratorji Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej zniewolić właścicieli pod grozą nawet zupełnego umorzenia

prawa, aby swoje znaki uzupełnili przez zarejestrowania takich dodatków, jakieby niewątpliwie

wskazywały, że towary pochodzą z różnych przedsiębiorstw. Wydział zgłoszeń, a w razie

odwołania się wydział odwoławczy, orzekają, czy dodatki są dostateczne.

Zgłoszenia. dokonane w myśl art. 23 dekretu z dn. 4 lutego 1919 r. o ochronie znaków

towarowych (Dz. P. P. P. № 13 poz. 139) na podstawie znaków dzielnicowych, uważać

należy za wnioski o przyznanie ochrony tych znaków na całą Rzeczpospolitą i na czas

nieograniczony (art. 145).

Jednak na wyraźne żądanie zgłaszającego uważać należy zgłoszenie tylko za wniosek

o zarejestrowanie znaku jako dzielnicowego (art. 144 i 145).

Przepisy przejściowe art. 73, 74, 75, 76 i 78 ustawy niniejszej mają zastosowanie

z odpowiedniemi zmianami i do znaków towarowych.

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej podlega bezpośrednio Ministrowi Przemysłu

i Handlu. Urząd ma siedzibę w Warszawie, a właściwość jego rozciąga się na całe Państwo.

Używa pieczęci z napisem: Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej.

Urząd Patentowy składa się z członków stałych, do których należą: Prezes Urzędu Patentowego,

naczelnicy wydziałów i radcowie stali, oraz z członków niestałych, do których należą

radcowie niestali i sędziowie. Radcowie dzielą się nadto na prawnych i technicznych

stosownie do swego wykształcenia.

Prezesa Urzędu Patentowego mianuje Prezydent Rzeczypospolitej na wniosek Ministra

Przemysłu i Handlu. Naczelników wydziałów i radców stałych mianuje, a radców niestałych

powołuje Minister Przemysłu i Handlu na wniosek Prezesa Urzędu.

Urząd Patentowy posiada wydział prezydjalny, wydziały zgłoszeń, wydziały spraw spornych

i wydział odwoławczy.

Prezes reprezentuje Urząd Patentowy na zewnątrz, kieruje całą jego działalnością i

jest za nią odpowiedzialny. W szczególności przewodniczy w wydziale odwoławczym. W

razie nieobecności zastępuje go z kolei najstarszy z nominacji naczelnik wydziału,

a w poszczególnych czynnościach w razie potrzeby członkowie stali według jego wyboru.

Naczelnicy wydziałów przewodniczą w zasadzie w wydziałach, do których należą i zarówno,

jak radcowie, biorą udział w rozstrzyganiu i prowadzeniu spraw Urzędu. Radcowie niestali

i sędziowie biorą udział w rozstrzyganiu wniosków, skarg i odwołań i pobierają wynagrodzenie

za czynność.

Członkami stałymi Urzędu Patentowego mogą być osoby, które posiadają dyplom lub patent

z ukończenia uniwersytetu albo szkoły akademickiej technicznej, handlowej, rolnej

lub górniczej. Radcami technicznymi mogą być także osoby, które odznaczyły się wybitną

działalnością na polu technicznem, bez względu na stopień wykształcenia naukowego.

Uchwały w wydziałach zgłoszeń zapadają za zgodą dwóch radców. W braku zgody rozstrzyga

głos naprzód wyznaczonego trzeciego członka Urzędu według tego, do czyjego zdania

przystąpi.

Minister Przemysłu i Handlu może upoważniać poszczególnych radców do orzekania w wydziałach

zgłoszeń samodzielnie.

Uchwały w wydziałach spraw spornych zapadają większością głosów w kolegjach, złożonych

z trzech członków. Jeden z nich musi być sędzią sądu okręgowego.

Uchwały w wydziale odwoławczym zapadają większością głosów w kolegjach, złożonych

z pięciu członków pod przewodnictwem Prezesa Urzędu lub jego zastępcy. W tern kolegjum

musi brać udział jeden sędzia sądu apelacyjnego.

Ci członkowie Urzędu, którzy orzekali w jednym wydziale, nie mogą w tej samej sprawie

głosować w „innym wydziale.

Skład wydziałów i kolegjów zależy od Prezesa Urzędu, Sędziów okręgowych i apelacyjnych

wyznaczają dotyczące sądy.

Orzeczenia i uchwały, wydawane przez wydziały Urzędu, powinny być motywowane.

Przepisy ustawy postępowania cywilnego, obowiązującej w okręgu siedziby Urzędu Patentowego,

stosują się z odpowiedniemi zmianami przy wyłączaniu członków wydziałów i kolegjów

orzekających, przy wzywaniu i badaniu stron, świadków i rzeczoznawców oraz przy utrzymywaniu

porządku na jawnych rozprawach w Urzędzie.

Grzywny, w tych wypadkach wymierzane, będą ściągane trybem administracyjnym,

Urząd Patentowy wydaje czasopismo urzędowe p. t. „Wiadomości Urzędu Patentowego” i

prowadzi rejestry.

Wpisy do rejestrów można uskuteczniać tylko na mocy uchwały wydziału.

Rejestry są księgą publiczną, dostępną dla wszystkich. Osoby interesowane mogą otrzymywać

wyciągi z rejestrów.

Terminy i okresy, oznaczone w ustawie niniejszej, których dzień ostatni przypadnie

w niedzielę lub święto, przedłużają się do następującego po nich dnia powszedniego.

W czasie corocznych sześciotygodniowych ferji urzędowych, których okres oznaczy Minister

Przemysłu i Handlu, Urząd przyjmuje podania, a załatwia tylko sprawy niecierpiące

zwłoki.

Przed Urzędem Patentowym występować mogą strony interesowane osobiście lub przez zastępców.

Zastępcami stron mogą być tylko adwokaci i rzecznicy patentowi.

Rzeczników patentowych mianuje Minister Przemysłu i Handlu na wniosek Prezesa Urzędu

Palantowego.

Rzeczników po ich mianowaniu i złożeniu w Urzędzie przysięgi podług roty, zatwierdzonej

przez Ministra Przemysłu i Handlu w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, wpisuje

się do urzędowej listy rzeczników patentowych, przez co nadaje się im prawo do wykonywania

swych czynności. Wpisanie na listę podlega opłacie 100 zł. pol. i ogłasza się w Wiadomościach

Urzędu Patentowego.

Rzecznikiem może zostać na przyszłość tylko obywatel polski, pełnoletni, w Polsce

stale zamieszkały, korzystający z pełni praw obywatelskich i posiadający odpowiednie

wykształcenie.

Odpowiednie wykształcenie, w myśl ustawy, posiada ten, kto ukończył akademicką szkołę,

techniczną, kto nadto wykazać się może przynajmniej dwuletnią praktyką w sprawach

patentowych i znaków towarowych, a wreszcie złoży - przed Urzędem Patentowym egzamin

z prawa z wynikiem dostatecznym. Rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu określi

bliżej przedmiot egzaminu. Komisję egzaminacyjną wyznacza Prezes Urzędu Patentowego.

W ciągu lat pięciu od wejścia w życia niniejszej ustawy, zamiast dwuletniej praktyki,

przewidzianej ust. 2, wymaga się tylko praktyki jednorocznej.

Urząd Patentowy stronie, zgłaszającej wynalazek do opatentowania, lub wzór do zarejestrowania,

a wykazującej się ubóstwem, może wyznaczyć rzecznika patentowego, który tymczasowo

bezpłatnie obejmie jej zastępstwo.

Rzecznik obowiązany jest objąć zastępstwo zgłaszającego, a ma prawo żądania wynagrodzenia

od niego, skoro ustaną przyczyny, które spowodowały zastępstwo bezpłatne.

Rzecznicy patentowi podlegają dyscyplinarnej władzy osobnej „Komisji Dyscyplinarnej

przy Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej”. Komisja ta składa się z 5 członków,

powoływanych przez Prezesa Urzędu Patentowego.

W skład komisji winni wchodzić dwuch z rzeczników patentowych i jeden sędzia sądu

okręgowego, przez tenże sąd wyznaczony.

Komisja nakładać może następujące kary

1)

upomnienie,

2)

naganę,

3)

grzywnę do 1.000 zł. pol.,

4)

zawieszenie w czynnościach do roku,

5)

wykreślenie z listy rzeczników.

Od orzeczeń Komisji Dyscyplinarnej służy zasądzonemu prawo odwołania się do Sądu Najwyższego,

który orzeka w trybie, przepisanym dla postępowania dyscyplinarnego przeciw adwokatom.

W razie zawieszenia rzecznika w czynnościach, wykreślenia z listy lub śmierci rzecznika,

Urząd Patentowy ustanawia zastępcę tymczasowego, który powinien o tern niezwłocznie

zawiadomić osoby interesowane.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Przemysłu i Handlu w porozumieniu

z Ministrem Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia. Z dniem tym tracą moc obowiązującą

dekrety: z dnia 13 grudnia 1918 r. o Urzędzie Patentowym (Dz. P. P. P. № 21 poz. 66),

z dnia 4 lutego 1919 r. o patentach na wynalazki. o ochronie wzorów rysunkowych i

modeli, o ochronie znaków towarowych (Dz. P. P. P. № 13 poz. 137, 138 i 139) i Ustawa

z dnia 2 sierpnia 1919 r. w przedmiocie zmian w dekrecie Naczelnika Państwa z dnia

13 grudnia 1918 r. o Urzędzie Patentowym (Dz. U. R. P. № 67 poz. 410) - o ile coś

innego nie wynika z niniejszej ustawy.