Ustawa z dnia 21 marca 1924 r. w przedmiocie zmian niektórych postanowień ustawy o państwowej służbie cywilnej.

Do art. 17 ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej (Dz. U. R.

P. № 21 poz. 164) w brzmieniu, ustalonem w art. 3 noweli do tej ustawy z dnia 28 lipca

1922 r. (Dz. U. R. P. № 67 poz. 606), dodaje się, jako ustęp ostatni, następujące

postanowienie

„

Urzędników Kancelarji Cywilnej Prezydenta Rzeczypospolitej mianuje Prezydent Rzeczypospolitej

za kontrasygnatą Prezesa Rady Ministrów

”

.

Art. 52 ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej otrzymuje następujące

brzmienie

„

O ile dobro służby tego wymaga, można przenieść urzędnika do innej miejscowości i

na inne stanowisko służbowe nie niższego stopnia służbowego, w tej samej kategorji

urzędników i w tym samym dziale zarządu państwowego.

Przeniesienia urzędnika dokonywa władza naczelna, względnie władza, bezpośrednio podległa

władzy naczelnej, której przekazane zostało mianowanie na dane stanowiska służbowe.

O ile na zasadzie art. 17 niniejszej ustawy mianowanie urzędników pięciu najniższych

stopni służbowych przekazano kierownikom władz, bezpośrednio podlegających władzy

naczelnej, przeniesienie tych urzędników z okręgu terytorjalnego kierownika władzy,

który ich mianował, do innego okręgu terytorjalnego należy do władzy naczelnej.

Przy przeniesieniach z urzędu lub w drodze konkursu należą się urzędnikowi koszty

przeniesienia.

Przy przeniesieniach na prośbę urzędnika przyznanie kosztów przeniesienia zależeć

będzie od decyzji właściwej władzy naczelnej.

Do przesiedlenia się należy urzędnikowi wyznaczyć odpowiedni termin i zwolnić go na

odpowiedni czas od pełnienia służby, uwzględniając przytem jego warunki osobiste i

rodzinne

”

.

Do art. 54 ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej dodaje się,

jako ustęp 4, następujące postanowienie

„

Urzędników pierwszych czterech stopni służbowych przenosi w stan nieczynny, względnie

w stan rozporządzalności, Prezydent Rzeczypospolitej na wniosek Rady Ministrów

”

.

W punkcie 4 art. 77 ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej

dodaje się po słowach: „z umniejszonem uposażeniem emerytalnem” słowa: „względnie

odprawą”.

Do art. 84 ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej dodaje się,

jako ustęp ostatni, następujące postanowienie;

„

Urzędnicy, przeniesieni w stan spoczynku, podlegają odpowiedzialności dyscyplinarnej

z powodu występku służbowego, którego dopuścili się w czasie czynnej służby

”

.

Do art. 85 ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej dodaje się,

jako ustęp ostatni, następujące postanowienie

„

Te same kary dyscyplinarne mają zastosowanie do urzędników, przeniesionych w stan

spoczynku, przy zachowaniu właściwości tej komisji dyscyplinarnej, której podlegali

w czasie pełnienia służby czynnej

”

.

Do art. 92 ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej w brzmieniu,

ustalonem art. 5 noweli z dn. 28 lipca 1922 r., dodaje się, jako ustęp ostatni, następujące

postanowienie

„

Niższych funkcjonarjuszów Kancelarji Cywilnej Prezydenta Rzeczypospolitej mianuje

Szef tej Kancelarji

”

.

Przewidziany w art. 116 ustawy z dn. 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej

w brzmieniu noweli z dnia 28 lipca 1922 r. termin dwuletni dla ustalenia urzędników

i niższych funkcjonarjuszów państwowych od wejścia w życie ustawy przedłuża się o

jeden rok,

Wykonanie niniejszej ustawy powierza Prezesowi Rady Ministrów i innym ministrom we

właściwym każdemu z nich zakresie działania.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.