Ustawa z dnia 12 lutego 1924 r. w przedmiocie częściowej zmiany ustawy z dnia 18 marca 1921 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i ich rodzin oraz o zaopatrzeniu rodzin po poległych i zmarłych, których śmierć znajduje się w związku przyczynowym ze służbą wojskową.

W ustawie z dnia 18 marca 1921 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i ich rodzin,

oraz o zaopatrzeniu rodzin po poległych i zmarłych, których śmierć znajduje się w

związku przyczynowym ze służbą wojskową (Dz. U. R. P. № 32 poz. 195), wprowadza się

następujące zmiany

1)

Tytuł ustawy otrzymuje brzmienie następujące

„

Ustawa o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i ich rodzin oraz o zaopatrzeniu rodzin

po poległych i zmarłych lub zaginionych bez własnej winy, których śmierć, względnie

zaginięcie, pozostaje w związku przyczynowym ze służbą wojskową

”

.

2)

W art. 1 ustawy wstawia się jako ostatni ustęp

„

c)

pozostali po zaginionych bez własnej winy na terenie i w czasie działań wojennych,

których zaginięcie pozostaje w związku przyczynowym ze służbą wojskową

”

.

3)

Po art. 3 ustawy wstawia się nowe artykuły

„

Art. 3 a). Za zaginionego bez własnej winy na terenie i w czasie działań wojennych

ma być uważany tylko ten, kto na żądanie pozostałych po nim (art. 3) po przeprowadzeniu

osobnego postępowania orzeczeniem władzy wojskowej za takiego uznany zostanie. Przepisy

o postępowaniu w sprawach o uznanie za zaginionego bez własnej winy, oraz o tem, które

władze wojskowe powołane są do przeprowadzenia tego postępowania i orzekania, wyda

Minister Spraw Wojskowych drogą rozporządzenia. Ogłoszenie o wdrożeniu postępowania

w sprawie uznania za zaginionego bez własnej winy zamieszczone będzie w gazecie rządowej

bezpłatnie.

Art. 3 b). Sądy powiatowe, względnie sądy pokoju, obowiązane są na żądanie władz wojskowych

przesłuchiwać świadków pod przysięgą

a)

na stwierdzenie związku przyczynowego między uszkodzeniem zdrowia lub okaleczeniem,

względnie śmiercią, a służbą wojskową;

b)

w postępowaniu o uznanie za zaginionego bez własnej winy na terenie i w czasie działań

wojennych

”

.

4)

Po art. 25 ustawy wstawia się nowy artykuł;

„

Art. 25 a). Uprawnienie do zaopatrzenia tymczasowego pozostałych po zaginionych bez

własnej winy na terenie i w czasie działań wojennych rozpoczyna się od dnia 1 października

1923 r., uprawnienie zaś do zaopatrzenia stałego rozpoczyna się od daty wydania orzeczenia

odnośnej władzy wojskowej o uznaniu za zaginionego, natomiast gaśnie

a)

jeżeli zaginiony odnajdzie się;

b)

po upływie 3 lat, licząc od chwili wniesienia podania o uznanie za zaginionego, jeżeli

w ciągu tego czasu nie przedłożono metryki jego śmierci, względnie nie uzyskano orzeczenia

sądowego, uznającego zaginionego za zmarłego

”

.

5)

Po art. 57 ustawy wstawia się nowy artykuł

„

Art. 57 a). Wszelkie prawa i ograniczenia, odnoszące się w ustawie do wdów i osób,

wymienionych w art. 3, odnoszą się do żony i osób, pozostałych po zaginionych

”

.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wojskowych, Ministrowi Pracy

i Opieki Społecznej, Ministrowi Skarbu i Ministrowi Sprawiedliwości.

Niniejsza ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.