Ustawa z dnia 30 stycznia 1924 r. w przedmiocie rozciągnięcia obowiązujących na obszarze województw: krakowskiego, lwowskiego, stanisławowskiego, tarnopolskiego i cieszyńskiej części województwa śląskiego ustaw o obowiązkowem ubezpieczeniu robotników od wypadków na obszar województw: warszawskiego, łódzkiego, kieleckiego, lubelskiego, białostockiego, wołyńskiego, poleskiego i nowogródzkiego oraz Ziemi Wileńskiej.

Moc obowiązującą ustaw austrjackich z dnia 28 grudnia 1837 r. (austr. Dz. Ust. z r.

1888 № 1), z dnia 20 lipca 1894 r. (austr. Dz. Ust. № 168), §§ 11, 12 i 13 ustawy

z dnia 9 sierpnia 1908 r. (austr. Dz. Ust. № 162), ustaw z dnia 8 lutego 1909 r. (austr.

Dz. Ust. № 29) i z dnia 30 grudnia 1917 r. (austr. Dz. Ust. № 523) w brzmieniu, ustalonem

ustawą z dnia 21 sierpnia 1917 r. (austr. Dz. Ust. № 363) oraz ustawą z dnia 7 lipca

1921 r. w przedmiocie zmian niektórych postanowień ustaw austrjackich o ubezpieczeniu

robotników od wypadków, obowiązujących na terytorjum b. zaboru austrjackiego, oraz

o rozciągnięciu obowiązujących tam ustaw o ubezpieczeniu od nieszczęśliwych wypadków

na terytorjum, przyłączone do Polski, a należące po przednio do Królestwa Węgierskiego

(Dz. U. R. P. № 65, poz. 413) - rozciąga się również na obszar województw: warszawskiego,

łódzkiego, kieleckiego, lubelskiego, białostockiego, wołyńskiego, poleskiego i nowogródzkiego

oraz Ziemi Wileńskiej.

Termin zastosowania ustaw, wymienionych w art. 1 do poszczególnych rodzajów przedsiębiorstw,

podległych obowiązkowi ubezpieczenia, jako też zastosowania tych ustaw w poszczególnych

okręgach administracyjnych II instancji - oznacza Minister Pracy i Opieki Społecznej

po wysłuchaniu opinji Zakładu ubezpieczenia od wypadków.

Z chwilą zastosowania ustaw, wymienionych w art. 1, do poszczególnych rodzajów przedsiębiorstw

w poszczególnych okręgach administracyjnych tracą moc obowiązującą dla tych rodzajów

przedsiębiorstw i w tych okręgach administracyjnych rosyjskie prawa o ubezpieczeniu,

względnie przepisy o odszkodowaniu robotników i pracowników w razie nieszczęśliwych

wypadków, oraz odnoszące się do nich nowele.

Zakład ubezpieczenia od wypadków, określonych w § 9 ustawy z dnia 28 grudnia 1887 r.

(austr. Dz. Ust. z r. 1888 № 1) w brzmieniu, ustalonem ustawą z 7 lipca 1921 r. (Dz.

U. R. P. № 65, poz. 413) - obowiązany jest wypłacać zaległe i bieżące renty, należne

na podstawie dotychczasowych przepisów, poszkodowanym w przedsiębiorstwach, poddanych

obowiązkowi ubezpieczenia od wypadków na podstawie art. 2 niniejszej ustawy, a to

od chwili rozpoczęcia ubezpieczenia.

Przedsiębiorcy, względnie pracodawcy, obowiązani są wpłacić Zakładowi ubezpieczenia

wartości kapitałowe rent, obliczone na podstawie tablic techniczno - asekuracyjnych,

obowiązujących w Zakładzie ubezpieczenia, oraz zaległe raty rentowe. Wpłata tych kwot

nastąpić ma w przeciągu lot pięciu, licząc od dnia przejęcia przez Zakład wymienionych

w art. 4 niniejszej ustawy obowiązków. Do chwili zupełnego umorzenia tych kwot przedsiębiorcy

obowiązani są dać Zakładowi odpowiednie zabezpieczenie, zapewniające możność ich ściągnięcia,

oraz uiścić ustawowe odsetki.

Termin powyższy może być przedłużony za zgodą Zakładu ubezpieczenia od wypadków, nie

dłużej jednak niż do lat 10.

Przepis powyższy nie ma zastosowania do tych przedsiębiorców, którzy się ubezpieczyli

przeciw stratom, jakieby mogli ponieść z powodu wypadków, zaszłych z zatrudnionymi

przez nich pracownikami w towarzystwach ubezpieczeniowych w myśl przepisów prawa z r.

1903.

Towarzystwa ubezpieczeniowe przekażą wszystkich uprawnionych do poboru rent (emerytur)

Zakładowi ubezpieczenia najpóźniej przed upływem sześciu miesięcy, licząc od dnia

rozpoczęcia jego działalności. Rezerwy zaś kapitałowe na pokrycie rent, obliczone

według zasad, przyjętych w odnośnem towarzystwie ubezpieczeniowem dla kapitalizacji

rent, przekażą Zakładowi ubezpieczenia w terminach, ustalonych w drodze umowy z Zakładem

ubezpieczenia, najpóźniej jednak do lat pięciu od dnia przejęcia przez ten Zakład

wypłaty rent.

O ile umowa została zawarta między pracodawcą a towarzystwem ubezpieczenia przed dniem

1 stycznia 1923 r., a czas trwania jej jeszcze nie upłynął w dniu rozpoczęcia działalności

przez Zakład ubezpieczenia, to do umowy tej w miejsce ubezpieczającego się wstępuje

Zakład ubezpieczenia. W tym celu Zakład ubezpieczania ma płacić towarzystwu w miejsce

pracodawcy premję za nieupłynioną jeszcze część okresu umowy o ubezpieczeniu w każdorazowym

terminie płatności tej premji, a towarzystwo ubezpieczeń przekaże Zakładowi ubezpieczenia

wszelkie kwoty, jakie z umowy o ubezpieczeniu przysługiwały ubezpieczającemu, względnie

osobom przez niego ubezpieczonym.

Postanowienie powyższe będzie miało wówczas zastosowanie, jeżeli pracodawca, który

zawarł umowę z towarzystwem ubezpieczeniowem, zawiadomi o tem Zakład ubezpieczenia

za pośrednictwem władzy administracyjnej I instancji w terminie trzech miesięcy, licząc

od dnia rozpoczęcia działalności przez Zakład ubezpieczenia.

Obowiązek świadczeń na rzecz poszkodowanych skutkiem wypadku na obszarach, wymienionych

w art. 1, przez Zakład ubezpieczenia rozpoczyna się od pierwszego dnia piątego tygodnia,

licząc od dnia wypadku. Przez czas czterech tygodni obowiązek świadczeń spoczywa na

kasach chorych w granicach, przewidzianych obowiązującą ustawą o obowiązkowem ubezpieczeniu

na wypadek choroby (Dz. U. R. P. z r. 1920 № 44, poz. 272). Obowiązek ten ciąży na

kasach chorych również po upływie pierwszych czterech tygodni, jednak Zakład ubezpieczenia

zwraca kasie chorych wydatki wynikłe ze świadczeń z renty należącej poszkodowanemu,

wszakże najwyżej do wysokości tejże renty. Artykuł 24 ustawy z dnia 19 maja 1920 r.

(Dz. U. R. P. № 44, poz. 272) nie ma zastosowania w stosunku kas chorych do pracodawców

przedsiębiorstw, podlegających ubezpieczeniu od wypadków na podstawie niniejszej ustawy,

oraz w stosunku do Zakładu ubezpieczenia od wypadków.

W miejscowościach, gdzie niema kas chorych, zorganizowanych na podstawie ustawy z

dn. 19 maja 1920 r. (Dz. U. R. P. № 44 poz. 272), obowiązek leczenia spoczywa na pracodawcy,

o ile leczenie wcześniej się nie skończy, najkrócej 39 tygodni. Pracodawca ma nadto

wypłacać poszkodowanemu w czasie leczenia, nie krócej jednak niż przez 39 tygodni,

tytułem zasiłku najmniej 60% rzeczywistego zarobku; o ile pracodawca nie dostarczał

pomocy lekarskiej, winien jest zwrócić poszkodowanemu koszty tej pomocy. Wydatki pracodawcy,

poniesione na rzecz uszkodzonego w czasie od 5 tygodnia po wypadku, Zakład ubezpieczenia

od wypadków pokrywa z renty, jednak w kwocie nie wyższej od przypadającej na ten czas

poszkodowanemu renty.

O ileby pracodawca powyższych świadczeń odmówił, - obowiązek ten przechodzi na Zakład

ubezpieczenia. Zakład ubezpieczenia ma prawo domagać się zwrotu tych świadczeń od

pracodawcy za czas pierwszych czterech tygodni po wypadku w pełnej wysokości, a za

czas od piątego tygodnia po wypadku do ukończenia leczenia, względnie do 39 tygodni,

w wysokości różnicy między rentą, należącą się poszkodowanemu, a kwotą, wypłaconą

przez Zakład z tytułu tych świadczeń.

Zalegle opłaty, koszty egzekucyjne, grzywny i należytości Zakładu ubezpieczenia, wynikłe

z postanowień ustępu 1 art. 5, ustępu 1 art. 6, oraz ustępu 3 art. 7 na obszarach,

wymienionych w art. 1, ściągane będą przez władze administracyjne I instancji. Niezależnie

od tego przysługuje Zakładowi ubezpieczenia prawo poszukiwania opłat i innych należytości

bądź w drodze powództwa (przyczem art. 161

Wykonanie przymusowego ubezpieczenia od wypadków w gospodarstwach rolnych o obszarze

do 30 hektarów na całym obszarze, na którym obowiązują i obowiązywać będą ustawy,

w art. 1 wymienione, odracza się do czasu wejścia w życie specjalnej ustawy, regulującej

sposób uiszczania opłat za ubezpieczenia gospodarstw rolnych przez samorządy, jednak

nie wcześniej, niż przed upływem pięciu lat.

Upoważnia się Ministra Pracy i Opieki Społecznej do zamieszczenia w rozporządzeniu

wykonawczem przepisu, zwalniającego właścicieli gospodarstw rolnych, wymienionych

w art. 9 niniejszej ustawy, od uiszczenia Zakładowi ubezpieczenia zaległych opłat

za czas od 1 lipca 1921 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Przepis powyższy nie ma zastosowania do tych gospodarstw rolnych, w których w czasie

powyższym zaszedł wypadek, wymagający odszkodowania ze strony Zakładu ubezpieczenia.

Jednocześnie z rentą, wymienioną w artykule 4 niniejszej ustawy, Zakład ubezpieczenia

od wypadków obowiązany jest wypłacać osobom, uprawnionym do pobierania rent, dodatki

drożyżniane w wysokości, ustalonej rozporządzeniami Ministra Pracy i Opieki Społecznej,

wydanemi na zasadzie art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1921 r. (Dz. U. R. P. № 65 poz.

413).

W tej samej wysokości Zakład wypłacać ma dodatki drożyżniane także wszystkim tym osobom,

które pobierają i pobierać będą renty z powodu wypadków, zaszłych w czasie od 1 lipca

1921 r.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej.

Ustawa niniejsza obowiązuje z dniem ogłoszenia.