Ustawa z dnia 11 grudnia 1924 r. w przedmiocie środków ochronnych przeciw zarazie stadniczej u koni.

Koni, dotkniętych zarazą stadniczą, jakoteż podejrzanych o tę chorobą lub o zarażenie

się nią koni nie wolno dopuszczać do stanowienia.

Jako podejrzane o zarażenie się uważać należy te konie rozpłodowe, które w ciągu ostatnich

dwunastu miesięcy stykały się z choremi końmi rozpłodowemi przy akcie stanowienia

lub w inny sposób, uzasadniający możliwość zarażenia się.

Klacze chore należy odosobnić i nie wolno zmienić ich stanowiska bez zezwolenia władzy.

Klaczy, które były dotknięte zarazą stadniczą, nie wolno używać do rozpłodu nawet

wówczas, jeżeli są pozornie wyleczone; klacze takie opatrzyć należy piętnem, wyobrażającem

litery „Z. S.” na lewej stronie szyi.

Ogiery rozpłodowe, co do których udowodniono, że się od nich klacze zaraziły, albo

u których stanowczo wykazano istnienie zarazy stadniczej, lub też które stanowiły

klacze, zarazą tą już w czasie stanowienia dotknięte, będą wytrzebione przez władze

weterynaryjne pierwszej instancji, przyczem w razie upadku ogiera przysługuje właścicielowi

ogiera prawo do odszkodowania, zgodnie ze zwykłemi przepisami.

Po stwierdzeniu pierwszego wypadku zarazy, należy wzbronić stanowienia koni w obrębie

obszaru, wyznaczonego przez władzę administracyjną I instancji na tak długo, dopóki

nie zostanie stwierdzone, które zwierzęta zachorowały, które klacze dopuszczono do

chorych ogierów oraz które ogiery stanowiły klacze, dotknięte zarażą.

W tym celu należy cały materjał rozpłodowy dotyczącego obszaru poddać badaniu weterynaryjnemu

w przeciągu najwyżej dni 30 od terminu wydania zakazu.

W okolicach, w których panowała zaraza stadnicza, należy zarządzić przed początkiem

najbliższego okresu stanowienia rewizję stanu zdrowia wszystkich koni rozpłodowych.

Do stanowienia dopuszczone być mogą tylko te konie, które przy rewizji okazały się

zupełnie zdrowe.

Stajnie, w których stały konie dotknięte zarazą stadnicza, oraz przedmioty, których

używano do ich pielęgnowania, winny być dokładnie oczyszczone i odpowiednio odkażone.

Skóry ze zwierząt padłych, lub zabitych skutkiem zarazy stadniczej, wolno użyć dopiero

po odkażeniu i zupełnem wyschnięciu.

W ciągu trwania zarazy urzędowy lekarz weterynaryjny winien dojeżdżać raz na miesiąc

do miejscowości zapowietrzonej dla czuwania nad ścisłem wykonaniem środków ochronnych.

Zarazę należy uważać za wygasłą, gdy rewizja weterynaryjna, dokonana przed początkiem

najbliższego okresu stanowienia, stwierdziła zupełnie zadawalający stan zdrowia wszystkich

koni rozpłodowych, gdy niema już zwierząt podejrzanych o zarażenie się i gdy odkażono

zapowietrzone stajnie (stanowiska) i sprzęty.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Rolnictwa i Dóbr Państwowych.

Ustawa niniejsza zyskuje moc obowiązującą na obszarze województw: warszawskiego, łódzkiego,

lubelskiego, kieleckiego i białostockiego, województw: poleskiego, nowogródzkiego

i wołyńskiego oraz okręgu administracyjnego wileńskiego.

Jednocześnie traci moc obowiązującą rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Dóbr Państwowych

z dnia 15 listopada 1919 r. w przedmiocie tymczasowych środków ochronnych przeciw,

zarazie stadniczej u koni rozpłodowych (Dz. U. R. P. № 89, poz. 487) oraz rozporządzenie

Ministra Rolnictwa i Dóbr Państwowych z dnia 20 grudnia 1921 r. w przedmiocie tymczasowych

środków ochronnych przeciw zarazie stadniczej u koni rozpłodowych na obszarze wojejewództw

nowogródzkiego, poleskiego i wołyńskiego oraz powiatów: białowieskiego, grodzieńskiego

i wołkowyskiego województwa białostockiego (Dz. U. R. P. z 1922 r. № 4 poz. 28).