Ustawa z dnia 31 stycznia 1923 r. zmieniająca art. 1, 7 i 11 ustawy z dnia 4 kwietnia 1922 r. o obowiązku zarządów gmin miejskich dostarczania pomieszczeń.

Niżej przytoczone ustępy artykułów ustawy z dnia 4 kwietnia 1922 r. o obowiązku zarządów

gmin miejskich dostarczania pomieszczeń otrzymują brzmienie następujące

1)

p. 2 art. 1: „posłów na Sejm i senatorów w miejscu obradowania Sejmu i Senatu;”

2)

p. 1 art. 7: „przedstawicieli Rządów państw obcych, akredytowanych przy Rządzie Rzeczypospolitej

Polskiej, cywilnych i wojskowych misji tych państw, oraz posłów na Sejm i senatorów

w miejscu obradowania Sejmu i Senatu;”

3)

p. 1 art. 11: „prawo pierwszeństwa do otrzymania przydzielonych lokali zależy od kolejności

zgłoszeń o przydzielenie, z wyjątkiem uprawnionych z p. 1 i 2 art. 1, oraz - w wypadkach

ważnego interesu państwowego - z pp. 3 i 4 tegoż artykułu, którym przysługuje, a przedewszystkiem

posłom i senatorom, prawo pierwszeństwa przed innymi petentami;”

4)

p. 4 art. 11: „posiadacz lokalu, zakwalifikowanego do zajęcia, ma prawo odrzucić przysłanego

przez zarząd gminy kandydata z wyjątkiem posłów i senatorów, lecz w takim razie obowiązany

jest do dni 4 wybrać lokatora z pośród osób, zamieszczonych na listach uprawnionych

do otrzymania mieszkań petentów.

O ile tego obowiązku nie spełni, nastąpi niezwłoczny przydział lokatora przez zarząd

gminy, przyczem uwzględniony być winien stan rodzinny posiadacza mieszkania i lokatora.

Wyznaczenie podlegającej przydzieleniu części mieszkania należy w tym wypadku do zarządu

gminy, posiadaczowi lokalu zaś prawo zażalenia przysługiwać nie będzie”.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z Ministrem Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.