Ustawa z dnia 3 listopada 1923 r. w przedmiocie wstrzymania eksmisji dzierżawców gruntów, zajętych pod budynki i położonych w obrębie miast, miasteczek, wsi i osad na obszarze Ziemi Wileńskiej, województw: nowogródzkiego, poleskiego i wołyńskiego oraz powiatów: bielskiego, grodzieńskiego, wołkowyskiego, sokólskiego i białostockiego województwa białostockiego.

Właściciele zabudowań, znajdujących się na obszarze Ziemi Wileńskiej, województw

nowogródzkiego, poleskiego i wołyńskiego oraz powiatów: bielskiego, grodzieńskiego,

wołkowyskiego, sokólskiego i Białostockiego województwa białostockiego w obrębie miast,

miasteczek, wsi i osad, wybudowanych na cudzych gruntach, którzy i obecnie władają

temi gruntami, nie mogą być z nich wysiedleni do dnia 1 października 1924 r., chociażby

odnośne umowy dzierżawne wygasły.

Przepis ustępu 1 ma również zastosowanie w tych wypadkach, gdy zabudowania uległy

zniszczeniu wskutek działań wojennych lub pożaru.

Właściwy sąd pierwszej instancji wstrzyma na wniosek strony interesowanej wykonanie

wyroku, choćby wydanego przez sąd wyższy, aż do dnia 1 października 1924 r. o tyle,

o ile wyrok dotyczy jednej z osób, wymienionych w art. 1 i orzeka eksmisję z dzierżawionego

gruntu lub obowiązek zniesienia zabudowań.

Opłata dzierżawna w wypadkach ukończenia umowy dzierżawnej, przewidzianej w art. 1,

o ile nie jest już zapłacona, wynosi w markach polskich 40.000 razy tyle, ile płacono

w rublach z tegoż tytułu według kontraktu, lub w braku jego według miejscowych norm

dzierżawnych z 1914 r. i będzie płatna do dnia 31 stycznia 1924 r.

W razie niezapłacenia oznaczonego w art. 3 czynszu z winy dzierżawcy, mają zastosowanie

przepisy ogólnie obowiązujące.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą obowiązującą od dnia 1

października 1923 r.