Rozporządzenie Ministra Zdrowia Publicznego z dnia 7 października 1923 r. w przedmiocie taksy aptekarskiej.

§ 40. Za wyKonane przez Zarząd Pa;1stwowych

Telefonów urządzenia telefon:.:zne , gniazdami wtyc:zko wemi pobiera się

1. Za każde gniazdo wtyczkowe

rocznie . . . . . . . . . . . . 200.000 mk.

2. Za przewód łączący gniazd a wtyczkowe mię­

dzy sobą i ze stacjami głównemi lub bocznemi za

każde pełne 100 metr. lub część tychże podwójnego

przewodu rocznie

. , .. . 80.000 mk.

3. Za każdą szafkę łącznikową przeznaczoną

do włączen.ia się \v gniazda wtyczkowe należytość

jak ::!a stacje boczr.e wedle stawek § 36.

4. Przy urządzema-:h, oddalonych więcej niż

5 klm. od centrali za PGlcwyżkę długości przewodu

mierzo nego od stacji ::jłćwnej te same dodatki budowlane, jak przy stacjach głównych według § 35.

5. Przy urządzeniach telefonicznych z gniazdami wtyczkowemi, I~tó rych nie u rządził Państwowy

Zarząd Telefonów pobiera się za każdą szafkę łącz­

nikow ą przeznaczoną do włączenia si~ w gniazda

wtyczkowe, należytość, jak za boczną stacj~ wedle

stawek § 39.

§ 41. Dodatkowe urządzenia przy stacjach telefonicznych (dzwon ki, tarcze spadkowe, mikrofony,

induktory, słuchawki) są dozwolone tylko w obr~bie

posiadłości stacji telefonicznej.

Opłata wynosi

1. Za każdy dodatkowy dzwonek

rocznie . . . . . . . .

. 80.000 mk.

2. Za każdą dodatkową tarcz~ spadkową ro~znle. . . . . . . . . . . . • 80.000 mk.

3. Za drugi mikrofon rocznie . . 120.000 mk.

4. Za każdy dodatkowy dzwonek innej konstrukcji aniżeli używany przez Państwowy Zarząd Telefonów rocznie . . . . • . . . . 120.000 mk.

5. Za dodatkowy induktor do aparatu teJ.efonicznego dla baterji centr~lnych rocznie 80.000 mk.

6. Za przyrząd do chwilowego wyłączenia apartltu telefonicznego lub stuch~wki rocznie 80.000 mk.

7. Za urządzenie dzwonkowe dołączone do

tarcz spadkowych i za drugą słuchawk~ nie pobiera

si~ żadnych bieżących opłat.

8. Koszta sprawienia i utrzymania dodatkowych urzl\dzeń od punktu 4 do 7 wraz z doc!,atkoweml materjałami zwraca abonent Zarządowi Pań­

stwowych Telefonów. Przedmioty kupione na rachunek abonenta stają sie; jego własności21 . Dołączenia

osobnych dzwonków, uskutecznione przez samego

abonenta do stacji telefonicznych, wykonanych przez

Państwowy Zarząd Telefonów, muszą odpowiadać

wymogom technicznym przepisanym przez Państwo­

wy Zarząd Telefonów.

Należytość za każdy dzwonek wynosi rocznie . . . . . . . . . . . . . . 80.000 mk.

Za wszelkie inne małe roboty przy stacjach telefonicznych, jak np. zdjęcie i ponowne założenie przewodu pokojowego, za naprawę uszkodzonego przewodu pokojo wego albo doziemnego i t. p. świad·

czenia, płaci abonent rzeczywiste koszta.

o

Warszawa.

Tłoczono

Za wszelkie inne dostarczone i wykonane dodatkowe urządzenia, nie objęte tym paragrafem,

ustanawia Państwo wy Zarząd Telefonów od wypadku

do wypadku warunki dostarczenia, przymocowania

i utrzym ania tych urządzeń.

§ 42. Dołączony do aparatu telefonicznego drugi aparat telefoniczny ręczny uważa si~ za boczn ą.

stację (§ 36); opłata wynosi

1. Przy stacjach głównych i bocznych, urzą­

dzonych przez Państwowy Zarząd Telefonów rocznie

. . . • . . . . . . • . . 320.000 mk.

2. Przy stacjach bocznych urządzonych nie

przez Państwowy Zarząd Telefonów. . 150.000 mk.

§ 43. Za używanie przewodów, których koszta

budowy przekraczają zwyczajne wydatki budowy, pobiera sit! oprócz przypadających zwykłych opłat 70°;0

dodatku do kosztów nadzwyczajnych.

§ 44. Za aparat, które są przeznaczone do

umieszczen ia w ubikacjach wil gotnych, płaci abonent

80% kosztów ich sprawienia. Oprócz tego pokrywa

abonent koszta naprawy uszkodzonego z powodu

wilgoci aparatu.

3. R6fne opłaty.

a) Należytość za codzienne podawanie

dokładnego czasu abonentom rocznie . 400.000 mk.

b) Za wcześniejsze zniesienie urządzeń telegraficznych i telefoniczny,ch za każdą stację główną lub

boczną • • • . • •

• • • 400.000 mk.

§ 45.

808.

Rozporządzenie Ministra Zdrowia

Publicznego

z dnia 7 pażdziernika 1923 r.

"fi

przedmiocie taksy aptekarskiej.

Na mocy art. 2 p. 13 zasadniczej ustawy sanitarnej z 'dnia 19 lipca 1919 r. (Dz. P. P. P. N2 63,

poz. 371), § 7 austrjackiej ustawy aptekarskiej

z dnia 18 grudnia 1906 r. (Dz.U.P. Na 5 z 1907 r.),

art. 380 rosyjskiej ustawy lekarskiej (Zbiór praw

t. XIII, wyd. 1905 r.), §§ 78 i 80 niemieckiej ustawy

przemysłowej zarządza si~ co następuje

§ 1. Osoby, wymienione w § 1 rozporządz e­

nia Ministra Zdrowia Publicznego, wydanego w porozumieniu z Ministr~m b. Dzielnicy Pruskiej z dnia

20 stycznia 1922 r. ,,",przedmiocie wydawania z aptek

środków leczniczych, oraz określania ich ceny (Dz.

U. R. P. Ng 11, poz. 100), mogą za środki lecznicze

i naczynia pobierać, jako ceny maksymalne, ceny

wyszczególnione w załączniku do rozporządzenia

Ministra Zdrowia Publicznego z dnia 11 lutego 1923 r.

w przedmiocie taksy aptekarskiej (Dz. U. R. P. N2 23,

poz. 141) z zastosowaniem do nich mnożnika 25.

§ 2. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie

z dniem ogłoszen.ia. Równocześnie traci moc obQwią­

zującą rozporządzenie Ministra Zdrowia Publicznego

z dn. 20 września 1923 r. w przedmiocie taksy apte karskiej. (Dz. U. R. P. N2 99, poz. 782).

Kierownik Ministerstwa Zdrowia Publicznego: Buja/ski

w Drukarni Państwowej z polecenia Ministra Sprawiedliwości.

Konto czekowe Pocztowej Kasy Oszcz ędności N2 30130.

·22494 P

N'2 103.

DzIennIk Ustaw. Poz. 807 i 80S,'

~łównej

główna,

i w ob rębi e tej samej posiadłości co s tacja

rocznie . . . . . . . . . 320.000 mk.

2. Za każdą inną boczną stację . 480.000 "