Ustawa z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowem uregulowaniu finansów komunalnych.

Uchwały w sprawie pobierania samoistnych podatków komunalnych podlegają zatwierdzeniu

władz nadzorczych; natomiast uchwały w sprawie pobierania dodatków komunalnych do

podatków państwowych wamagają zatwierdzenia przez władze nadzorcze tylko w wypadku,

w art. 11 przewidzianym.

1)

Od gruntów i budynków, położonych poza obszarem gmin miejskich, mogą być pobierane

podatki komunalne tylko w postaci dodatków do podatków państwowych od gruntów i budynków.

2)

Wyjątek zachodzi co do gruntów i budynków w b. dzielnicy rosyjskiej, należących do

Państwa. Grunty te mogą być obciążone tylko samoistnerrii podatkami w wysokości kwot,

któremi podobne grunty i budynki w sąsiedztwie są obciążone dodatkami do podatków

państwowych.

1)

Z dozwolonego ustawą z dn. 15 czerwca 1923 r. (Dz. U. R. P. № 65, poz. 505) najwyższego

łącznego obciążenia gruntów i budynków, położonych poza obszarem gmin miejskich podatkami

komunalnemi (art. 2), korzystać mogą

A)

na obszarze gmin wiejskich

a)

gminy wiejskie do wysokości 40%, w h. dzielnicy austrjackiej do wysokości 60%;

b)

powiatowe związki komunalne do wysokości 50%, w b. dzielnicy austrjackiej do wysokości

30%.

B)

na obszarach dworskich w b. dzielnicy pruskiej powiatowe związki komunalne do wysokości

90%.

2)

Gminy wiejskie w b. dzielnicy rosyjskiej są obowiązane z wpływów z powyższego podatku

odstąpić gromadom wiejskim 5% pobranej kwoty, a to na pokrycie wydatków tychże gromad.

Podatki, pobierane dotychczas w postaci składek na pokrycie wydatków gromad wiejskich

w b. dzielnicy rosyjskiej przewidziane w art. 271 Organizacji Zarządu gubernji Królestwa

Polskiego (Zb. Pr. ces. ros. Tom II, wydanie z 1913 r.) uchyla się.

3)

Gminy wiejskie mogą przekroczyć normy 40%, względnie 60%, tylko za zgodą wydziału

powiatowego. W braku zgody rozstrzyga władza nadzorcza, wskazana w art. 36 i 37. Władza

ta decyduje także w razie zarzutu wydziału powiatowego przeciwko uchwalonej przez

gminę, wiejską normie 40% - 60% i niższej; zarzut może być wniesiony w ciągu dni 14

po otrzymaniu wiadomości urzędowej o uchwale gminnej.

1)

Podatek komunalny od gruntów, położonych na obszarze gmin miejskich, może być pobierany

w postaci dodatku do państwowego podatku gruntowego, albo w postaci samoistnego podatku.

2)

Podatkowi komunalnemu od gruntów podlegają także grunty, wolne od państwowego podatku

gruntowego. Podatek komunalny od tych gruntów może być pobierany tylko w postaci podatku

samoistnego.

3)

Grunty, położone na obszarze gmin wiejskich, przyłączonych w całości lub części po

1 stycznia 1919 r. do gmin miejskich, nie podlegają samoistnemu podatkowi gruntowemu

przez przeciąg 10 lat, następujących po roku, w którym nastąpiło przyłączenie.

4)

W uchwale związku komunalnego, dotyczącej pobierania samoistnego podatku, mogą być

przyjęte, jako podstawy wymiaru podatku w obu wypadkach, przewidzianych w poprzednich

ustępach: przychód, czynsz najmu, względnie dzierżawy, wartość czynszowa (wartość

użytkowa), wartość gruntów według samodzielnej klasyfikacji gminnej, albo też połączenie

kilku z tych podstaw.

5)

Place budowlane oraz grunty, które uzyskały charakter placów budowlanych wskutek pociągnięcia

linji regulacyjnych ulic i placów miejskich, mogą być opodatkowane na rzecz gmin miejskich

samoistnym podatkiem w silniejszym stopniu takie poza granice, określone w art. 14

ustawy z dnia 15 czerwca 1923 r. (Dz. U. R. P. № 65, poz. 505) i art. 25 ustawy z

dn. 17 grudnia 1921 r. (Dz. U. R. P. z 1922 r. № 2, poz. 6).

6)

Grunty państwowe w gminach miejskich w b. dzielnicy rosyjskiej nie mogą być obciążone

samoistnym podatkiem gruntowym powyżej normy, wskazanej w art. 2 ustęp 2.

7)

Z dozwolonego ustawą z dn. 15 czerwca 1923 r. (Dz. U. R. P. № 65, poz. 505) najwyższego

łącznego obciążenia gruntów na obszarze gmin miejskich podatkami komunalnemi gminy

miejskie niewydzielone mogą korzystać do wysokości 70%, a powiatowe związki komunalne

do wysokości 20%, gminy miejskie wydzielone do wysokości 90%.

1)

Na rzecz związków komunalnych, na których obszarze znajdują się kopalnie węgla, soli

lub ropy naftowej, z wyjątkiem kopalń i żup solnych, będących w zarządzie państwowym,

a podlegających monopolowi państwowemu, może być ustanowiony samoistny podatek od

kopalń.

2)

Podatek wymierzany będzie od ilości wydobytego minerału i nie może przenosić 1% ceny,

względnie wartości sprzedażnej. Podatek może być różniczkowany według gatunków minerału

(węgiel kamienny i brunatny, ropa borysławsko - tustanowicka i ropa specjalna, sól

kamienna i warzonka).

3)

Jako cenę, względnie wartość sprzedażną soli należy w rozumieniu niniejszej ustawy

uważać cenę, za którą kopalnia odstępuje sól zarządowi monopolowemu.

4)

Obowiązane do zapłaty tego podatku są kopalnie minerałów, wymienionych w ustępie 1.

Uprawnione do wymiaru i poboru są gminy i powiatowe związki komunalne, na których

obszarze znajdują się kopalnie, budowle pomocnicze i inne przynależności.

5)

Jeżeli w myśl ustępu poprzedniego jest kilka związków komunalnych współuprawnionych

do poboru podatku, wtedy co do wysokości i sposobu pobierania podatku oraz co do podziału

wpływów podatkowych winno nastąpić porozumienie między współuprawnionemi związkami

komunalnemi. O ileby porozumienie nie było osiągnięte, sprawę rozstrzyga władza nadzorcza,

wskazana w art. 36 p. b. (art. 37). Uchwały, powziętą na podstawie wyniku porozumienia,

względnie rozstrzygnięcia władzy nadzorczej, podlegają zatwierdzeniu Ministra Spraw

Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

6)

Wpływy z podatku winny być użyte wyłącznie na cele inwestycyjne w miejscowościach,

w których położone są kopalnie, budowle pomocnicze i inne przynależności kopalni.

1)

Podatek komunalny od budynków, położonych na obszarze gmin miejskich, mogą pobierać

tylko gminy miejskie z zastrzeżeniem 10% dla samorządu wojewódzkiego w myśl art. 22.

2)

Gminy miejskie w b. dzielnicach: rosyjskiej i austrjackiej mogą zamiast państwowego

podatku od nieruchomości, przekazanego im ustawą z dn. 17 grudnia 1921 r. (Dz. U.

R. P. z 1922 r. № 2, poz. 6), pobierać samoistny podatek od budynków.

3)

Przepis art. 4 ustęp 4 stosuje się odpowiednio do podstaw wymiaru samoistnego podatku

od budynków. Budynki, nie podlegające państwowemu podatkowi od nieruchomości w myśl

art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1921 r. (Dz. U. R. P. z 1922 r. № 2, poz. 6), winny

być zwolnione od samoistnego podatku.

4)

Po upływie terminu, na który państwowy podatek od nieruchomości został gminom miejskim

przekazany, gminy te - także w b. dzielnicy pruskiej - będą miały prawo pobierać podatek

od budynków w postaci dodatku do państwowego podatku od nieruchomości, albo w postaci

samoistnego podatku, który się wymierza według przepisu, zawartego w ustępie poprzednim.

5)

Budynki mieszkalne i gospodarcze, położone na obszarze gmin wiejskich, przyłączonych

w całości lub w części po 1 stycznia 1919 r. do gmin miejskich, mogą być obciążone

podatkiem komunalnym od budynków czy to w postaci podatku samoistnego, czy też dodatku

do państwowego podatku od nieruchomości (od budynków) tylko do tej wysokości, do której

mogłyby być obciążone, gdyby przyłączenie nie nastąpiło. Przepis ten obowiązuje lat

pięć po roku, w którym przyłączenie nastąpiło.

6)

Przepisy ustawy z dnia 22 września 1922 r. o ulgach dla nowowznoszonych budynków (Dz.

U. R. P. № 88, poz. 786) pozostają w mocy.

1)

Przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 1921 r. (Dz. U. R. P. z 1922 r. № 2, poz. 6). dotyczące

ustanowienia w gminach miejskich podatku od lokali, rozciąga się na obszar b. dzielnicy

pruskiej i na wszystkie gminy wiejskie całej Rzeczypospolitej.

2)

Stopa podatku od lokali nie może przekroczyć normy, którą na każdy rok podatkowy oznacza

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

3)

Wolne od podatku na rzecz gmin miejskich i wiejskich są wszystkie lokale, zamieszkałe

przez inwalidów, wdowy, sieroty tychże, pobierających rentę inwalidzką, oraz emerytów,

pobierających wsparcia na starość i niemoc.

4)

Oprócz podatków od lokali gminy miejskie i wiejskie mogą pobierać

a)

podatek od części mieszkalnych, które ze względu na swe przeznaczenie lub w stosunku

do liczby osób, zamieszkujących lokal, uważać należy za zbędne (podatek od zbytku

mieszkaniowego);

b)

podatek za zajmowanie lokali lub ich części w hotelach, pensjonatach, pokojach umeblowanych,

gospodach, zajazdach lub domach noclegowych (podatek hotelowy).

5)

Podatek hotelowy obciąża osoby, korzystające z lokali lub ich części. Do ściągania

podatku tego obowiązany jest właściciel przedsiębiorstwa hotelowego, który odpowiada

za wpływ podatku.

1)

Podatek komunalny od przemysłu i handlu może być pobierany tylko w postaci dodatku

do państwowego podatku przemysłowego bez względu na formę, w której według art. 7

- 9 ustawy z dnia 14 maja 1923 r. (Dz. U. R. P. № 58, poz. 412) podatek państwowy

jest opłacany. Dodatek będzie pobierany także od przedpłaty, uiszczanej przy nabyciu

świadectw przemysłowych.

2)

Sposób opodatkowania przedsiębiorstw, wymienionych w ustępach 1, 2. 8 i 9 art. 3 wspomnianej

ustawy z dnia 14 maja 1923 r. (Dz. U. R. P. № 58, poz. 412), określa ustęp drugi art.

119 powołanej ustawy.

3)

Dodatek z potrąceniem 10%-owego udziału dla samorządu wojewódzkiego (art. 22) przypada

a)

gminom miejskim - od przedsiębiorstw i zajęć, wykonywanych na obszarze tych gmin;

b)

powiatowym związkom komunalnym - od przedsiębiorstw i zajęć, wykonywanych poza obszarem

gmin miejskich. Powiatowe związki komunalne są jednak obowiązane tym gminom wiejskim,

na których obszarze wykonywane są przedsiębiorstwa i zajęcia, wymienione w ustępie

1 i 2 niniejszego artykułu, wypłacić połowę, a w b. dzielnicy austrjackiej 3/4 sumy,

pobranej w odnośnych gminach tytułem dodatków komunalnych do podatku przemysłowego

od tych przedsiębiorstw i zajęć, a to w ciągu dni 14 po otrzymaniu dodatków.

1)

W b. dzielnicach rosyjskiej i austrjackiej otrzymują gminy miejskie udział 30%, a

m. st. Warszawa udział 40% we wpływach z państwowego podatku dochodowego, przypisanego

w tychże gminach, powiatowe zaś związki komunalne udział 30% we wpływach z państwowego

podatku dochodowego, przypisanego w gminach wiejskich.

2)

W b. dzielnicy pruskiej otrzymują gminy miejskie udział 30% we wpływach z państwowego

podatku dochodowego, przypadającego na gminy miejskie, a powiatowe związki komunalne

udział 30% we wpływach z państwowego podatku dochodowego, przypadającego na gminy

wiejskie i obszary dworskie.

3)

Postanowienia ustawy z dnia 15 czerwca 1923 r. (Dz. U. R. P. № 67, poz. 521), dotyczące

dodatków do państwowego podatku dochodowego na rzecz związków komunalnych w b. dzielnicy

pruskiej pozostają bez zmiany.

1)

Do wszystkich państwowych podatków od spożycia, zużycia, względnie produkcji, z wyjątkiem

podatku od węgla, olejów mineralnych, soli i cukru oraz podatku, wymienionego w art.

11 i łącznie z temi podatkami pobierany będzie dodatek na rzecz związków komunalnych.

2)

Dodatek ten wynosi 30% podatku od spirytusu i wyrobów wódczanych, wina i win musujących

oraz od piwa, a 15% państwowego podatku od innych przedmiotów.

3)

Wpływy z tego dodatku przypadają miejskim i powiatowym związkom komunalnym, a to pierwszym

w stosunku 60%, drugim zaś w stosunku 40% ogólnej sumy wpływów z tego źródła. Podstawę

rozdziału między gminy miejskie stanowi procentowa średnia arytmetyczna, ustalona

na podstawie liczby mieszkańców w poszczególnych gminach miejskich i podatku przemysłowego,

przypisanego na ich terenie za rok, poprzedzający rozdział, a pomiędzy powiatowe związki

komunalne - liczba mieszkańców w poszczególnych powiatach z wyłączeniem gmin miejskich.

4)

Powiatowe związki komunalne są obowiązane wypłacić z otrzymanych sum 1/3 część gminom

wiejskim, zaś w b. dzielnicy austrjackiej 2/3 części. Sumy te rozdzielają się między

gminy wiejskie według stosunku liczby mieszkańców gmin wiejskich do liczby mieszkańców

powiatu z wyłączeniem gmin miejskich, a gminy wiejskie obowiązane są użyć ich na cele

inwestycyjne oraz na cele konserwacji urządzeń i zarządów gminnych.

5)

Liczbą mieszkańców określa się według ostatniego urzędowego spisu ludności w całej

Rzeczypospolitej. Liczbę mieszkańców w uzdrowiskach, posiadających charakter użyteczności

publicznej (ustawą z dnia 23 marca 1922 r. Dz. U. R. P. № 31, poz. 254), ustala się

w ten sposób, że do liczby mieszkańców, objętych spisem urzędowym, dolicza się 1/3

część liczby gości sezonowych według urzędowej statystyki komisji uzdrowiskowej za

rok poprzedzający.

6)

Przedmioty, podlegające państwowym podatkom od spożycia, zużycia, względnie produkcji,

nie mogą być obciążane innemi podatkami komunalnemi.

1)

Gminy miejskie na swym obszarze, a powiatowe związki komunalne poza obszarem gmin

miejskich, mogą pobierać dodatki do opłat państwowych od patentów na wyrób i sprzedaż

trunków, przetworów wódczanych i spirytusowych, pobieranych na zasadzie rozporządzenia

Rady Ministrów z dnia 23 października 1922 r. (Dz. U. R. P. № 95, poz. 879).

2)

Dodatki te nie mogą przenosić 100% opłaty państwowej od patentu na wyrób, względnie

200% opłaty państwowej od patentu na sprzedaż trunków i przetworów, wymienionych w

poprzednim ustępie, i będą pobierane łącznie z opłatami państwowemi.

3)

Uchwały w sprawie pobierania tych dodatków podlegają zatwierdzeniu władzy nadzorczej.

4)

Powiatowe związki samorządowe są jednak obowiązane tym gminom wiejskim, na których

obszarze wykonywane są przedsiębiorstwa i zajęcia, wymienione w ust. 1 niniejszego

artykułu, wypłacić połowę sumy, pobranej w odnośnych gminach tytułem dodatków gminnych

do opłat państwowych od patentów na wyrób i sprzedaż trunków, przetworów wódczanych

i spirytusowych, w ciągu dni 14 po otrzymaniu tych dodatków.

1)

Gminom miejskim, które po koniec czerwca 1923 r. uzyskały zatwierdzenie statutów o

poborze samoistnych podatków od towarów, przywożonych lub wywożonych, wolno na ich

obszarze pobierać samoistne podatki wyłącznie od towarów, przywożonych drogami żelaznemi

lub wodnemi, a nie podlegających państwowym podatkom od spożycia, zużycia, względnie

produkcji, i nie stanowiących monopolu państwowego. Podatki te nie mogą przenosić

norm, ustalonych przez Ministra Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

2)

Od tego podatku wolne są ładunki, stanowiące własność Państwa lub samorządu terytorjalnego,

oraz artykuły, przeznaczone do odbudowy zabudowań mieszkalnych i gospodarczych, zniszczonych

wojną.

3)

Gminom miejskim wolno pobierać samoistny podatek od oświetlenia elektrycznego i gazowego

w lokalach z wyszynkiem alkoholu i w lokalach zabaw, rozrywek i widowisk, a st. m.

Warszawie na przeciąg lat 3 od oświetlenia elektrycznego i gazowego wogóle.

1)

Opłata komunalna od umów o przeniesienie własności nieruchomości, przewidziana w ustawie

z dnia 21 września 1922 r. (Dz. U. R. P. № 88, poz. 785), nie może przewyższać 4%

sumy, która służy za podstawę wymiaru opłaty państwowej od tych umów.

2)

Opłatę komunalną pobierają samoistnie

a)

gminy miejskie, jeżeli nieruchomość jest położona na obszarze tychże gmin,

b)

powiatowe związki komunalne, jeżeli nieruchomość jest położona poza obszarem gmin

miejskich; powiatowe związki komunalne są obowiązane przekazać połowę pobranej opłaty

tym gminom wiejskim, na których obszarze nieruchomość jest położona; jeżeli powiatowy

związek komunalny nie uchwali poboru opłaty, wolno gminom wiejskim uchwalić ją na

rzecz swoją do wysokości 2% sumy, która służy za podstawę wymiaru opłaty państwowej

od tych umów.

1)

Od weksli, przedstawionych do protestu, pobierany będzie przez notarjuszów, względnie

inne organy, uprawnione do sporządzania protestów, łącznie z opłatą (należytością)

państwową od protestu, podatek komunalny w wysokości 1/2% sumy wekslowej.

2)

Podatek ten przypada tej gminie (wiejskiej lub miejskiej), w której obrębie przedstawiono

weksel do protestu, w b. dzielnicy pruskiej powiatowemu związkowi komunalnemu, jeżeli

weksel przedstawiono do protestu na obszarze dworskim.

Podatki komunalne od aktów notarjalnych, sporządzonych w przypadkach nie wymienionych

w art. 13, 14 i 16, o ile pobierane są według stawek stałych - uchyla się.

1)

Gminy miejskie i wiejskie mogą pobierać samoistny podatek od przedmiotów spadków i

darowizn, położonych na ich obszarze, do wysokości 10% państwowego podatku od spadków

i darowizn, przypadającego na odnośne przedmioty spadkowe lub darowane. W b. dzielnicy

pruskiej, gdy przedmioty spadkowe (darowane) znajdują się na obszarach dworskich,

mogą pobierać podatek od tych przedmiotów powiatowe związki komunalne.

2)

Jeżeli przedmioty spadkowe (darowane) znajdują się w obrębie kilku związków komunalnych,

to każdy z nich pobiera podatek w takiej części, jaka odpowiada stosunkowi czystej

wartości przedmiotów, znajdujących się w obrębie danego związku komunalnego, do całej

podstawy wymiaru.

3)

Szczegółowe przepisy o rozdziale dodatku zawierać będzie rozporządzenie wykonawcze,

przyczem uwzględnione być winny następujące zasady

a)

majątek ruchomy, otrzymany w drodze spadku (darowizny), uważa się jako położony w

miejscu zamieszkania spadkodawcy (darującego); o ile zaś miejsce to znajduje się poza

granicami Państwa - w miejscu siedziby władzy, wymierzającej państwowy podatek od

spadku (darowizny);

b)

długi, z wyjątkiem długów, zabezpieczonych na nieruchomości, uważa się jako ciążące

na wszystkich przedmiotach spadkowych w stosunku do ich wartości.

1)

Gminom miejskim wolno pobierać podatek od napisów firmowych i ogłoszeń, bądź umieszczonych

na budynkach, slupach, kioskach lub w podobnych miejscach, bądź rozlepianych, roznoszonych,

wyświetlanych lub rozpowszechnianych w podobny sposób (podatek od plakatów i szyldów)

oraz podatek od ogłoszeń, powielanych drukiem, mechanicznie, lub w podobny sposób

(podatek od anonsów).

2)

Gminom wiejskim wolno pobierać podatek od plakatów i szyldów oraz podatek od anonsów

poza obszarem gmin miejskich.

3)

Od podatku są zwolnione ogłoszenia, zamieszczane w czasopismach, wychodzących nie

rzadziej, aniżeli w miesięcznych odstępach czasu, ogłoszenia urzędowe, ogłoszenia

wyborcze do reprezentacji publicznych, ogłoszenia o odczytach i zgromadzeniach publicznych

oraz ogłoszenia osób, poszukujących pracy.

4)

Bliższy sposób pobierania podatku od plakatów i szyldów i podatku od anonsów określi

wzorowy statut podatkowy, który ogłosi Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z Ministrem Skarbu w rozporządzeniu wykonawczem.

1)

Gminy miejskie winny, gminy zaś wiejskie mogą pobierać podatek od publicznych zabaw,

rozrywek i widowisk.

2)

Oprócz podatku od wstępu na wyścigi i podobne widowiska połączone z grą lub zakładami,

wolno pobierać także podatki od stawek gry lub zakładów i od wygranych.

3)

Do przedstawień teatralnych i występów o wyższej wartości artystycznej lub naukowej,

oraz do przedstawień utworów i filmów krajowych winny być stosowane ulgowe stawki

podatkowe.

4)

Od zawodów i popisów, urządzanych przez towarzystwa sportowe i gimnastyczne, których

użyteczność publiczną uzna zarząd gminy, podatek nie może przenosić 10% ceny wstępu.

1)

Od wykonywania prawa polowania na mocy prawa własności gruntu, dzierżawy prawa polowania

lub innego tytułu prawnego wolno gminom wiejskim i miejskim pobierać podatek komunalny;

w b. dzielnicy pruskiej mogą powiatowe związki komunalne pobierać taki podatek od

prawa polowania, wykonywanego na obszarze dworskim.

2)

Najwyższe normy podatku określi dla poszczególnych stref Państwa Minister Spraw Wewnętrznych

w porozumieniu z Ministrem Skarbu i Ministrem Rolnictwa i Dóbr Państwowych.

3)

Rozporządzenie wykonawcze może uzależnić wykonywanie prawa polowania od wykazania

zapłaty podatku.

1)

Gminom miejskim na ich obszarze, a powiatowym związkom komunalnym poza obszarem gmin

miejskich, wolno pobierać, oprócz podatków, wymienionych w niniejszej ustawie, samoistne

podatki, obciążające inne źródła, nie wymienione w niniejszej ustawie, z uwzględnieniem

art. 21.

2)

Władzą nadzorczą, właściwą do zatwierdzenia uchwał w sprawie pobierania tych podatków,

jest Minister Spraw Wewnętrznych, działający w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

3)

Minister Spraw Wewnętrznych może w po+ rozumieniu z Ministrem Skarbu przelać swe prawo

zatwierdzania komunalnych uchwał podatkowych, odpowiadających wzorowym statutom, na

władze nadzorcze, wskazane w art. 36 i 37.

1)

Podatek od majątku i podatek od kapitałów i rent nie może być pobierany na rzecz związków,

komunalnych.

2)

Źródeł, które są obciążone podatkami, wymienionemi w tej ustawie, nie wolno ponownie

obciążać samoistnemi podatkami z wyłączeniem podatków, przeznaczonych na ściśle określone

inwestycyjne cele, pobieranych w wyjątkowych wypadkach przez oznaczony okres czasu,

a nie przenoszących 50% podatków komunalnych, dopuszczonych niniejszą ustawą, czy

to w postaci samoistnych podatków, czy też w postaci dodatków do podatków państwowych.

3)

Również nie mogą być pobierane na rzecz związków komunalnych podatki od posiadania

przedmiotów majątkowych z wyjątkiem podatków od posiadania przedmiotów zbytku, służących

do osobistego użytku (samochodów, ekwipaży. wierzchowców i t. d.).

Samorządowi wojewódzkiemu zastrzega się prawo korzystania z najwyższego dozwolonego

obciążenia gruntów, budynków oraz przemysłu i handlu podatkami komunalnemi (art. 3,

4, 6 i 8) do wysokości 10%.

Aż do wprowadzenia w życie samorządu wojewódzkiego pobory, określone w art. 22, przypadają

a)

w b. dzielnicy rosyjskiej powiatowym związkom komunalnym i gminom miejskim, wydzielonym

z powiatowych związków komunalnych, na pokrycie wydatków, które w myśl art. 2 ustawy

z dnia 26 września 1922 r. (Dz. U. R. P. № 90, poz. 829) obciążać mają samorząd wojewódzki;

b)

w b. dzielnicy austrjackiej na pokrycie wydatków, połączonych ze spełnianiem zadań,

przewidzianych w ustawie z dn. 30 stycznia 1920 r. (Dz. U. R. P. № 11, poz. 61).

1)

Postanowienia, zawarte w art. 22, nie będą miały zastosowania w b. dzielnicy pruskiej

aż do wprowadzenia tamże samorządu wojewódzkiego w życie. Aż do tego czasu pobory,

określone w art. 22, przypadać będą gminom miejskim na ich obszarze, a powiatowym

związkom komunalnym poza obszarem gmin miejskich,

2)

Do pokrycia krajowych podatków bezpośrednich są obowiązane gminy miejskie i powiatowe

związki komunalne.

3)

Podstawę rozkładu podatków krajowych na gminy miejskie i powiatowe związki komunalne

stanowią sumy katastralnego wymiaru państwowych podatków: gruntowego: i budynkowego,

służących za podstawę poboru dodatków komunalnych w gminach miejskich i powiatowych

związkach komunalnych. Rozkład winien być dokonany według stanu państwowych podatków

gruntowego i budynkowego w dniu 1 lipca roku, poprzedzającego rok rachunkowy krajowych

związków komunalnych.

4)

Krajowe związki komunalne mogą uchwalić odmienną podstawę rozkładu podatków. Uchwala

podlega zatwierdzeniu władzy nadzorczej.

5)

Uchwała sejmiku krajowego w sprawie poboru podatków w sumie, przewyższającej 10,000-krotną

sumę katastralnego wymiaru państwowych podatków: gruntowego i budynkowego, podlega

zatwierdzeniu władzy nadzorczej.

6)

W §§ 27, 28, 29 i 33 ustawy o daninach powiatowych i prowincjonalnych z dnia 23 kwietnia

1906 r. (Zbiór Ust. pruskich str. 159) zastępuje się słowa „powiatowy” i „powiaty

wiejskie i miejskie” przez słowa „gminy miejskie i powiatowe związki komunalne”.

Podatek wojewódzki od wyszynku i drobnej sprzedały trunków.

1)

Na rzecz samorządu wojewódzkiego pobierać się będzie od 1 stycznia 1924 r. obok państwowego

podatku przemysłowego i komunalnych dodatków do tego podatku, przewidzianych w art.

8, osobny podatek wojewódzki w wysokości 3% od obrotu trunkami w wyszynku i w drobnej

sprzedaży trunków.

2)

Za wyszynk i drobną sprzedaż trunków należy uważać w rozumieniu niniejszej ustawy

a)

sprzedaż spirytusu, wyrobów wódczanych, wina, półwina, wina sztucznego, wina owocowego,

moszczu owocowego, miodu, napojów miodowych i piwa do spożycia w lokalu przedsiębiorstwa,

b)

sprzedaż trunków, wymienionych pod a), bezpośrednio spożywcom, jednak nie do spożycia

w lokalu przedsiębiorstwa, w naczyniach otwartych lub zamkniętych w sposób, w handlu

nie używany, a to w ilościach poniżej 25 litrów spirytusu i wyrobów wódczanych, a

poniżej 50 litrów innych trunków,

c)

sprzedaż trunków, wymienionych pod a), bezpośrednio spożywcom, jednak nie do spożycia

w lokalu przedsiębiorstwa, w naczyniach zamkniętych sposobem, w handlu używanym, a

to w ilościach poniżej 10 litrów piwa, względnie poniżej 50 litrów innych trunków.

3)

Wymiaru i poboru podatków oraz wymiaru kar pieniężnych, w wypadkach, przewidzianych

w art. 65 i 67, dokonywać będą na rzecz samorządu wojewódzkiego na obszarze gmin miejskich

zarządy tychże gmin, poza ich obszarem - wydziały powiatowe. Tytułem zwrotu kosztów

za wspomniane czynności mogą gminy miejskie, względnie powiatowe związki komunalne,

pobierać 10% sum, wypłaconych samorządowi wojewódzkiemu z tytułu podatku i kar pieniężnych.

4)

Przy wymiarze podatku mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 maja

1923 r. w przedmiocie państwowego podatku przemysłowego (Dz. U. R. P. № 58, poz. 412).

Rozporządzenie wykonawcze ustali postępowanie przy wymiarze i poborze podatku oraz

określi sposób mianowania członków i skład komisji szacunkowych i odwoławczych, powołanych

do współdziałania przy wymiarze podatku.

5)

Aż do wprowadzenia w życie samorządu wojewódzkiego podatek, określony w ustępie 1,

pobierany będzie na rzecz Skarbu Państwa w b. dzielnicy rosyjskiej; na rzecz Skarbu

Państwa na pokrycie wydatków w b. dzielnicy austrjackiej - połączonych za spełnieniem

zadań, przewidzianych w ustawie z dn. 30 stycznia 1920 r. (Dz. U. R. P. № 11, poz.

61), a w b. dzielnicy pruskiej na rzecz krajowych związków komunalnych na rachunek

dotacji, wymienionych w art. 35 ust. 2.

6)

Ustawę z dnia 20 grudnia 1905 r. o pobieraniu na obszarze b. Galicji opłat szynkarskich

(Dz. Ust. Kr. z 1906 r. № 11) oraz ustawę z dnia 13 lutego 1903 r. o pobieraniu na

tymże obszarze opłaty konsumpcyjnej od piwa (Dz. Ust. Kr. № 24), jak wreszcie ustawę

z dnia 26 września 1922 r. (Dz. U. R. P. № 90, poz. 831) uchyla się z dniem 31 grudnia

1923 r.

1)

O ile niniejsza ustawa nie wskazuje sposobu obliczenia udziałów kilku współuprawnionych

związków komunalnych we wpływach z poszczególnych podatków, Minister Spraw Wewnętrznych

w porozumieniu z Ministrem Skarbu wyda w rozporządzeniu wykonawczem szczegółowe przepisy

o obliczaniu tych udziałów.

2)

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Skarbu wyda w rozporządzeniu

wykonawczem także przepisy, zmierzające do zapobieżenia wielokrotnemu opodatkowaniu

płatników na rzecz związków komunalnych.

1)

Związki komunalne winny pobierać opłaty za używanie komunalnych urządzeń i zakładów

dobra publicznego, zaś mogą je pobierać za czynności i poświadczenia urzędowe organów

komunalnych (opłaty administracyjne).

2)

Uchwały w przedmiocie pobierania powyższych opłat nie podlegają zatwierdzeniu władzy

nadzorczej.

3)

Władza nadzorcza może jednak żądać w każdym czasie zmiany lub zniesienia uchwał, dotyczących

opłat w niniejszym artykule w ustępie 1 w zdaniu drugiem wymienionych gdyby się okazało,

że opłaty administracyjne są niewspółmiernie wysokie w stosunku do kosztów utrzymania

tej gałęzi zarządu komunalnego, za której czynności opłaty są pobierane.

1)

Przedsiębiorstwa komunalne mają być w ten sposób administrowane, ażeby dochody z nich

uzyskane pokrywały conajmniej koszty eksploatacji łącznie z oprocentowaniem i amortyzacją

kapitału zakładowego.

2)

Uchwały w przedmiocie pobierania opłat za używanie przedsiębiorstw komunalnych, względnie

cen za dostarczone przez nie przedmioty, nie podlegają zatwierdzeniu władzy nadzorczej.

Jeżeli atoli te opłaty (ceny) nie pokrywają kosztów łącznie z oprocentowaniem i amortyzacją

kapitału zakładowego, władza nadzorcza może w takim wypadku nakazać podwyższenie opłat

(cen).

1)

Związkom komunalnym wolno celem uzyskania funduszów obrotowych na utrzymanie komunalnych

urządzeń i zakładów dobra publicznego oraz przedsiębiorstw pobierać zaliczki na opłaty

(art. 27 i 28) od osób, korzystających z tychże zakładów, urządzeń i przedsiębiorstw.

2)

Wysokość zaliczek może być różniczkowana według stopnia zamożności tych osób. W razie

udowodnionego ubóstwa zaliczka nie powinna być pobierana.

3)

Uchwały w przedmiocie pobierania zaliczek, przewyższających trzykrotną opłatę miesięczną,

podlegają zatwierdzeniu władzy nadzorczej.

1)

Przepisy dotychczasowych ustaw o komunalnych opłatach na cele specjalne pozostają

bez zmiany. Pobieranie opłat targowych od artykułów żywności, dostarczanych przez

producentów rolnych, jest dozwolone tylko w razie sprzedaży tych artykułów w miejskich

halach targowych.

2)

Wysokość tych opłat podlega regulacji w myśl art. 68.

3)

Uchwały w przedmiocie ustanowienia i zmiany wysokości tych opłat nie podlegają zatwierdzeniu

władzy nadzorczej.

1)

Związki komunalne winny pobierać na pokrycie kosztów założenia i utrzymania urządzeń

i zakładów dobra publicznego specjalne dopłaty od tych właścicieli nieruchomości,

przedsiębiorstw przemysłowych i handlowych, którym te urządzenia i zakłady przynoszą

szczególne korzyści gospodarcze lub udogodnienia. Wysokość specjalnej dopłaty winna

być stopniowana w stosunku do wartości osiągniętych korzyści gospodarczych, względnie

udogodnień.

2)

Rozporządzenie wykonawcze określi sposób zawiadomienia płatników o uchwale w sprawie

pobierania specjalnych dopłat i oznaczy termin do wniesienia odwołania przeciwko uchwale.

3)

Odwołanie, wniesione w terminie, podlega rozstrzygnięciu władzy nadzorczej, wskazanej

w art. 36 i 37. Dopóki rozstrzygnięcie nie nastąpi, uchwała nie może być wykonana

w stosunku do osoby, która wniosła odwołanie.

4)

Związki komunalne mogą na skutek osobnej uchwały nie pobierać specjalnych dopłat,

jeżeli pokrycie kosztów założenia i utrzymania urządzeń i zakładów dobra publicznego

komunalnemi podatkami, opłatami lub innemi dochodami jest wskazane w interesie publicznym;

uchwała taka podlega zatwierdzeniu władzy nadzorczej (art. 36 i 37).

1)

Na pokrycie kosztów założenia i utrzymania zakładów i urządzeń dobra publicznego mogą

krajowe związki komunalne oraz Tymczasowy Wydział Samorządowy pobierać specjalne dopłaty

także od gmin miejskich i powiatowych związków komunalnych, którym te zakłady i urządzenia

przynoszą korzyści lub udogodnienia, a to stosownie do wartości tych korzyści lub

udogodnień.

2)

W razie sporu, wyłaniającego się o stosowanie postanowień niniejszego artykułu między

związkami komunalnemi, rozstrzyga Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem

Skarbu.

3)

Do specjalnych dopłat stosuje się odpowiednie postanowienia, zawarte w art. 31 ust.

1. 2 i w drugiem zdaniu ustępu 3.

Uchwały związków komunalnych w sprawie zaciągnięcia pożyczek i objęcia poręki, z wyjątkiem

pożyczek, przeznaczonych na czasowe zasilenie funduszów kasowych, wymagają zatwierdzenia

władz nadzorczych (art. 36 i 37).

Powiatowe związki komunalne powinny ze swych dochodów udzielać zapomóg tym gminom

wiejskim (w b. dzielnicy rosyjskiej także gromadom), których dochody, mimo wyzyskania

wszystkich źródeł dochodowych, są tak szczupłe, że nie wystarczają ną pokrycie wydatków

bieżących.

1)

Ustawy, przewidujące dla związków komunalnych dotacje ze Skarbu Państwa lub z funduszów

innych związków komunalnych na określone cele komunalne, lub ustanawiające udział

Skarbu Państwa lub innych związków komunalnych w pokrywaniu wydatków” na takie cele,

pozostają w mocy.

2)

Aż do czasu wprowadzenia w życie samorządu wojewódzkiego krajowe związki komunalne

w b. dzielnicy pruskiej otrzymują dla spełnienia zadań, przewidzianych w ustawie z

dn. 30 kwietnia 1873 r. o dotacji związków prowincjonalnych (Zbiór Ustaw pruskich

str. 187), w ustawie z dnia 8 lipca 1875 r. w przedmiocie wykonania §§ 5 i 6 powołanej

ustawy (Zbiór Ustaw pruskich str. 497) i w ustawie z dnia 2 czerwca 1902 r. w sprawie

przekazania związkom prowincjonalnym dalszych rat dotacyjnych (Zbiór Ustaw pruskich

str. 167) zamiast kwot, określonych w tych ustawach, tytułem rocznej dotacji ze Skarbu

Państwa ryczałtową sumę, równającą się 2/5 częściom zapotrzebowania na pokrycie bieżących

wydatków w ramach obecnej działalności krajowych związków komunalnych, jakie się okaże

według budżetu po wyzyskaniu wszystkich źródeł dochodowych.

Władzami nadzorczemi, właściwemi do działania w myśl niniejszej ustawy, o ile ona

inaczej nie postanawia, są

a)

w stosunku do gmin wiejskich (w b. dzielnicy rosyjskiej także do gromad) i gmin miejskich,

niewydzielonych z powiatowych związków komunalnych, z wyjątkiem gmin miejskich w b.

dzielnicy pruskiej, małopolskich gmin miejskich, liczących powyżej 15.000 mieszkańców

według ostatniego spisu ludności - wydziały powiatowe;

b)

w stosunku do gmin miejskich, wydzielonych z powiatowych związków komunalnych, gmin

miejskich w b. dzielnicy pruskiej oraz małopolskich gmin miejskich, wymienionych pod

a), z wyjątkiem gmin miejskich, wymienionych pod c), i w stosunku do powiatowych związków

komunalnych - wydziały wojewódzkie;

c)

w stosunku do gminy m. st. Warszawy i gmin miejskich, liczących powyżej 100.000 mieszkańców,

oraz w stosunku do krajowych związków komunalnych - Minister Spraw Wewnętrznych, działający

w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

1)

Aż do wprowadzenia w życie samorządu wojewódzkiego władzą nadzorczą, właściwą do działania

w miejsce wydziału wojewódzkiego w myśl niniejszej ustawy, jest Minister Spraw Wewnętrznych,

działający, z wyjątkiem wypadków, przewidzianych w art. 3 ust. 3, w porozumieniu z

Ministrem Skarbu.

2)

Minister Spraw Wewnętrznych i Minister Skarbu mogą w obopólnem porozumieniu przekazać

swoje uprawnienia w tym zakresie całkowicie lub częściowo podległym im bezpośrednio

władzom państwowym.

1)

Przeciw orzeczeniu władzy nadzorczej służy, o ile ustawa niniejsza inaczej nie postanawia,

związkom komunalnym, a w wypadkach, przewidzianych w art. 31, także osobom interesowanym,

prawo wniesienia odwołania w ciągu 14 dni po doręczeniu orzeczenia.

2)

Władzą, powołaną do roztrzygania tych odwołań i decydującą ostatecznie, jest

a)

w stosunku do orzeczeń wydziału powiatowego - wydział wojewódzki, przyczem aż do wprowadzenia

w życie samorządu wojewódzkiego art. 37 ma odpowiednie zastosowanie;

b)

w stosunku do orzeczeń wydziału wojewódzkiego - Minister Spraw Wewnętrznych, działający

w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

3)

Pozatem mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 1 sierpnia 1923 r. w sprawie środków

prawnych od orzeczeń władz administracyjnych (Dz. U. R. P. № 91 poz. 712) oraz przepisy

ustawy z dnia 3 sierpnia 1922 r. o Najwyższym Trybunale Administracyjnym (Dz. U. R.

P. № 67, poz. 600).

1)

Uchwała, podlegająca zatwierdzeniu, winna być w ciągu dni piętnastu po jej powzięciu

skierowana wraz z danemi, które wskaże rozporządzenie wykonawcze, bezpośrednio do

przełożonej władzy nadzorczej. Jeżeli władza ta nie jest właściwa do zatwierdzenia

uchwały, obowiązana jest w ciągu dalszych dni siedmiu uchwałę skierować do właściwej

władzy nadzorczej, która w dniu otrzymania uchwały wyda poświadczenie odbioru.

2)

Jeżeli uchwała jest należycie poparta danemi, wskazanemi w rozporządzeniu wykonawczem,

władza nadzorcza wyda swą decyzję w przedmiocie zatwierdzenia w ciągu dalszych trzydziestu

dni; w razie braku tych danych zwróci ją w ciągu tygodnia po otrzymaniu uchwały do

uzupełnienia.

3)

Gdyby władza nadzorcza w powyższych terminach nie doręczyła związkowi komunalnemu

zawiadomienia o odmowie zatwierdzenia, ani nie zwróciła mu uchwały do uzupełnienia,

uważa się uchwałę z upływem 30 dni po jej otrzymaniu za zatwierdzoną.

4)

Za dzień zawiadomienia o decyzji władzy nadzorczej w razie nadania na pocztę - uważa

się dzień nadania na pocztę.

Uchwała zatwierdzona ma moc obowiązującą od dnia jej powzięcia, jeżeli w uchwale lub

w zatwierdzeniu nie jest oznaczony dzień późniejszy.

Władza nadzorcza może odmówić rozpoznania uchwały, nie przedłożonej w terminie, oznaczonym

w art. 39 ust. 1.

O ile według innych ustaw uchwały, związków komunalnych w sprawie pobierania podatków,

opłat i dopłat, względnie składek, oraz zaciągania pożyczek podlegają zatwierdzeniu

władz nadzorczych, władzami właściwemi do zatwierdzenia tych uchwał są władze nadzorcze,

wskazane w art. 36 i 37, przyczem art. 38 - 41 mają odpowiednie zastosowanie.

1)

Wymiar i pobór samoistnych podatków komunalnych uskutecznia zarząd związku komunalnego,

lub organ, przez ten zarząd upoważniony.

2)

Wymiar i pobór dodatków komunalnych do podatków (opłat) państwowych uskutecznia władza,

powołana do wymiaru i poboru podatków.

3)

Wymiaru i poboru dodatków komunalnych do państwowego podatku dochodowego w b. dzielnicy

pruskiej dokonywa władza komunalna.

4)

Za czynności organów, współdziałających przy wymiarze, poborze i ściąganiu komunalnych

dodatków do podatków państwowych od gruntów, budynków, przemysłu i handlu (art. 3,

4, 6 i 8), Państwo może pobrać 2% sum, wypłaconych związkom komunalnym z tytułu tych

dodatków.

5)

Minister Skarbu może związkom komunalnym za ich zgodą poruczyć pobór i ściąganie podatków

państwowych w całości lub w części. Związki komunalne uprawnione są za te czynności

pobierać odszkodowanie do wysokości 3% sum, wypłaconych Skarbowi Państwa z tytułu

pobranych podatków. Przepisy, obowiązujące w b. dzielnicy pruskiej w sprawie współdziałania

związków komunalnych przy poborze i ściąganiu podatków państwowych, nie ulegają zmianie.

1)

Celem uzyskania podstaw wymiaru samoistnych danin komunalnych zarząd związku komunalnego

lub organ, przez ten zarząd upoważniony, mają prawo

a)

żądać od stron lub ich zastępców prawnych oraz od świadków i znawców odpowiedzi na

określone pytania, w razie zaś wątpliwości co do udzielonych odpowiedzi, żądać od

stron lub ich zastępców prawnych przedłożenia ksiąg handlowych i gospodarczych oraz

innych dowodów;

b)

zwracać się do zarządów innych związków komunalnych, jako też do władz państwowych

o podanie podstaw opodatkowania ujawnionych przy wymiarze podatków państwowych i komunalnych.

2)

Władze i organy komunalne, zarówno jak i znawcy, winni zachować w tajemnicy okoliczności

dane, które doszły do ich wiadomości przy wykonywaniu wspomnianych czynności.

1)

Aż do ustalenia wysokości dodatku komunalnego na rok bieżący pobiera się dodatek tymczasowo

według normy, ustalonej na rok poprzedni.

2)

Kwota pobranego tymczasowo dodatku komunalnego będzie zaliczona na jego należność,

ostatecznie ustaloną.

O wymiarze samoistnych podatków komunalnych winien być każdy płatnik zawiadomiony

indywidualnie przez doręczenie orzeczenia wymiarowego, o ile ustawy lub statuty podatkowe

nie przewidują odmiennego sposobu zawiadomienia.

W razie poboru dodatku komunalnego do podatków (opłat) państwowych zarząd związku

komunalnego winien normę, dodatku podać do wiadomości publicznej przez ogłoszenie

w sposób, w danej miejscowości przyjęty. Tak samo winny być ogłoszone uchwały w przedmiocie

pobierania samoistnych podatków i opłat.

1)

Przeciwko wymiarowi samoistnych danin komunalnych służy płatnikowi prawo wniesienia

odwołania w ciągu czternastu dni do władz nadzorczych za pośrednictwem władzy, która

dokonała wymiaru.

2)

Termin czternastodniowy biegnie od dnia następnego po zawiadomieniu płatnika o wymiarze

podatku, względnie po wezwaniu go do uiszczenia danin innego rodzaju, o ile ustawy

lub uchwały o poborze danin nie zawierają odmiennych postanowień.

3)

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje obowiązku terminowego uiszczenia daniny.

4)

Władzami, powołanemi do rozstrzygania odwołań i decydującemi ostatecznie, są

a)

w stosunku do gmin wiejskich (w b. dzielnicy rosyjskiej także gromad) i gmin miejskich,

nie wydzielonych z powiatowych związków komunalnych, z wyjątkiem małopolskich gmin

miejskich, liczących powyżej 15.000 mieszkańców według ostatniego spisu ludności -

wydziały powiatowe;

b)

w stosunku do gmin miejskich, z wyjątkiem wydzielonych z powiatowych związków komunalnych

oraz małopolskich gmin miejskich, wymienionych pod lit. a), m. stół. Warszawy, tudzież

w stosunku do wydziałów powiatowych - wydziały wojewódzkie, aż do wprowadzenia zaś

w życie samorządu wojewódzkiego - Minister Spraw Wewnętrznych, który może przelać

swe uprawnienia na bezpośrednio mu podległe władze;

c)

w stosunku do m. st. Warszawy - Minister

Spraw Wewnętrznych.

5)

Poza tem mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 1 sierpnia 1923 r. w sprawie środków

prawnych od orzeczeń władz administracyjnych (Dz. U. R. P. № 91 poz. 712) i przepisy

ustawy z dnia 3 sierpnia 1922 r. o Najwyższym Trybunale Administracyjnym (Dz. U. R.

P. № 67, poz. 600).

1)

Odrębne odwołania przeciwko wymiarowi dodatków do podatków państwowych są dopuszczalne

tylko w razie zaprzeczenia prawa związku komunalnego do pobierania dodatków wogóle

lub według stopy, określonej w orzeczeniu wymiarowem. Do takich odwołań stosuje się

odpowiednio postanowienia, zawarte w art. 48.

2)

Poza wypadkiem, wspomnianym w ust. 1, odwołania przeciwko wymiarowi dodatków do podatków

winny być wnoszone łącznie z reklamacjami, skargami lub odwołaniami przeciwko wymiarowi

podatków państwowych.

Przepisy o środkach prawnych, służących płatnikom w b. dzielnicy pruskiej przeciwko

pociąganiu ich do opłacania danin komunalnych, pozostają bez zmiany.

Podwyższenie, zniżenie, uchylenia, odpisanie, odroczenie zapłaty, lub zwrot podatku

państwowego pociąga za sobą z mocy samego prawa odpowiednie podwyższenie, zniżenie,

uchylenie, odpisanie, odroczenie, zapłatę lub zwrot dodatku komunalnego.

1)

Zwrot dodatków zarządza władza, która pobrała podatki (opłaty) państwowe.

2)

O ile kwota dodatku komunalnego, ulegająca zwrotowi, nie będzie mogła być pokrytą

drogą potrącenia z wpływów, należnych związkowi komunalnemu, przy następnej wypłacie

(art. 58), winien związek komunalny dokonać zwrotu na wezwanie w ciągu dni czternastu.

Art. 51 i 52 nie mają zastosowania w b. dzielnicy pruskiej, gdy dodatki komunalne

do podatków państwowych pobierane są samodzielnie przez związki komunalne. W tych

wypadkach obowiązują dotychczasowe przepisy.

1)

Statuty samoistnych danin komunalnych winny ściśle oznaczać terminy płatności tych

danin. W braku takiego oznaczenia zapłata winna nastąpić w terminie, ustalonym w orzeczeniu

wymiarowem.

2)

Dodatki komunalne do podatków państwowych winny być uiszczone równocześnie z podatkami

(opłatami) państwowemi. Związki komunalne w b. dzielnicy pruskiej mogą uchwalić odmienne

terminy poboru dodatków, których wymiaru dokonywają samodzielnie.

1)

Nieuiszczone we właściwym terminie samoistne daniny komunalne ściąga zarząd związku

komunalnego w drodze egzekucji, do której stosuje się odpowiednio przepisy o egzekucji

podatków i opłat państwowych.

2)

Powiatowe związki komunalne mogą ściągać podatki albo samodzielnie, albo przy pomocy

zarządów gmin miejskich i wiejskich, w b. dzielnicy pruskiej na obszarach dworskich

- przy pomocy przełożonych tych obszarów.

3)

Na obszarze b. dzielnicy austrjackiej nieuiszczone we właściwym terminie samoistne

daniny komunalne mogą być ściągane w drodze egzekucji sądowej na podstawie ustawy

z 27 maja 1896 r. (austr. Dz. Ust. P. № 79).

4)

Przepisy o ściąganiu danin w drodze egzekucji sądowej w b. dzielnicy rosyjskiej i

pruskiej nie ulegają zmianie.

W razie nieuiszczenia we właściwym terminie danin komunalnych związki komunalne mogą

pobierać odsetki i kary za zwłokę oraz koszty egzekucyjne według przepisów, zawartych

w ustawie z dnia 9 marca 1923 r. okarach za zwłoką oraz o kosztach egzekucyjnych (Dz.

U. R. P. № 31, poz. 189).

Wpłaty na podatki (opłaty) państwowe, do których przypisane są dodatki komunalne,

rozkłada się proporcjonalnie na podatki państwowe i dodatki wszystkich związków komunalnych

z przynależnemi odsetkami i karami za zwłokę.

1)

Sumy wpływów z dodatków komunalnych do podatków (opłat) państwowych oraz z odsetek

i kar za zwłokę z każdego miesiąca będą wypłacone związkom komunalnym, uprawnionym

do ich poboru w najkrótszym czasie - najpóźniej do dni czternastu po upływie miesiąca.

2)

Postanowienie, zawarte w ust. 1, stosuje się odpowiednio do komunalnego udziału w

państwowym podatku dochodowym.

3)

Dodatki do podatków od spożycia, zużycia, względnie produkcji (art. 10), będą przekazywane

co dni 15 na rzecz związków komunalnych.

Przepisy o poborze podatków (opłat) państwowych, w szczególności o obowiązku zapłaty,

terminie płatności, sposobie przymusowego ściągania z majątku ruchomego i nieruchomego,

prawie zastawu na nieruchomości, odpisaniu z powodu niemożności ściągnięcia, przedawnieniu

wymiaru i prawa ściągania oraz o prawie pierwszeństwa zastawnego na nieruchomościach

- stosuje się odpowiednio do poboru dodatków do tych podatków (opłat) na rzecz związków

komunalnych.

1)

Powiatowe. związki komunalne w b. dzielnicy pruskiej pobierają dodatki bezpośrednio

od indywidualnych płatników.

2)

Postanowienia ustawy o daninach komunalnych z dnia 14 lipca 1893 r. (Zb. Ust. pruskich

str. 152), dotyczące komunalnych podatków bezpośrednich, z wyjątkiem przepisów o środkach

prawnych, stosują się odpowiednio do bezpośrednich podatków powiatowych, ze zmianami,

wprowadzonemi późniejszemi ustawami, jak również ustawą niniejszą.

3)

Płatnikom przysługują środki prawne w myśl § 14 ust. 2 i § 11 ust. 4 i 5 ustawy o

daninach powiatowych i prowincjonalnych z dnia 24 kwietnia 1906 r. (Zb. Ust. pruskich

str. 159).

1)

Na poczet krajowych podatków bezpośrednich w b. dzielnicy pruskiej (art. 24) gminy

miejskie i powiatowe związki komunalne są obowiązane wpłacać do kasy krajowego związku

komunalnego co miesiąc zaliczkę, równającą się 10 części wpływów, uzyskanych ze wszystkich podatków miejskich i powiatowych w ubiegłym

miesiącu kalendarzowym. Zaliczki winny być uiszczone w ciągu czternastu dni po upływie

każdego miesiąca kalendarzowego. W przeciwnym razie krajowy związek komunalny będzie

mógł sam zastosować względem opieszałych gmin miejskich i powiatowych związków komunalnych

środki przymusowe ściągnięcia należności.

2)

Celem wykonania nadzoru nad gminami miejskiemi i powiatowemi związkami komunalnemi

co do ścisłego spełnienia obowiązku, nałożonego na nie w niniejszym artykule, krajowy

związek komunalny może wysyłać swych delegatów, którym służy prawo badania ksiąg podatkowych

oraz dotyczących pism i akt gmin miejskich i powiatowych związków komunalnych.

3)

Krajowy związek komunalny może ustanowić zaliczkę, w odmiennej wysokości. Uchwała

podlega zatwierdzeniu władzy nadzorczej.

4)

Kwoty wpłaconych zaliczek będą potrącone z należności krajowych dodatków do podatków

bezpośrednich.

1)

Kto w zamiarze uchylenia się od obowiązku płacenia danin komunalnych składa wobec

właściwej władzy komunalnej nieprawdziwe lub niezupełne zeznania, albo w tym samym

zamiarze odmawia odpowiedzi na określone pytania, albo usuwa przedmioty, podlegające

daninom komunalnym, albo przedmiotów takich nie zgłasza do opodatkowania - podlega

karze pieniężnej do wysokości 20-krotnej sumy daniny, utraconej lub na utratę narażonej.

2)

Kara nie uwalnia płatnika od obowiązku zapłacenia daniny.

3)

Współwinny podlega karze narówni ze sprawcą.

Kto wezwany w charakterze świadka albo znawcy, w zamiarze uwolnienia innej osoby od

obowiązku płacenia danin komunalnych, wobec właściwej władzy komunalnej odmawia złożenia

zeznania, lub składa fałszywe zeznanie - podlega karze pieniężnej do wysokości 30.000,000

mk.

Kto, jako członek zarządu komunalnego, urzędnik lub funkcjonarjusz komunalny, bez

upoważnienia właściwej władzy ujawnia osobom niepowołanym okoliczności i dane, które

doszły do jego wiadomości przy wykonywaniu czynności, wymienionych w art. 44, podlega

karze aresztu, a w b. dzielnicy pruskiej - karze aresztu lub więzienia, na czas do

trzech miesięcy i karze pieniężnej w wysokości do 30.000.000 mk. lub jednej z tych

kar.

1)

Kary pieniężne za czyny, wymienione w art. 62 i 63, wymierza zarząd związku komunalnego.

2)

Jeżeli strona nie zgłosi w ciągu dni czternastu po doręczeniu zawiadomienia o karze

ustnie lub pisemnie żądania rozpatrzenia sprawy w drodze sądowej - kara ulega wykonaniu.

W razie przeciwnym zarząd związku komunalnego winien sprawą skierować do właściwego

sądu powiatowego (pokoju), który wdroży postępowanie karne w myśl ogólnych przepisów.

3)

Kary pieniężne, nałożone na mocy art. 62 i 63, podlegają egzekucji na równi z daninami

komunalnemi ( wpływają do kasy związku komunalnego, uprawnionego do poboru daniny.

4)

Do orzeczenia w sprawach o czyny, wymienione w art. 64, są wyłącznie właściwe sądy

powiatowe (pokoju).

Karą pieniężną, wymierzoną na mocy art. 62, 63 lub 64, w razie niemożności ściągnięcia

zamienia sąd pokoju (powiatowy) na karę pozbawienia wolności na czas do 3 miesięcy.

1)

W uchwałach związków komunalnych mogą być przewidziane kary porządkowe do wysokości

10.000.000 mk. za wykroczenia przeciwko przepisom o wymiarze i poborze danin komunalnych

oraz statutom i uchwałom podatkowym, opartym na tych przepisach.

2)

Uchwały takie (ustęp 1) podlegają zatwierdzeniu władz nadzorczych.

3)

Kary wymierza zarząd związku komunalnego.

4)

Do kar, nałożonych na podstawie niniejszego artykułu, mają zastosowanie przepisy,

zawarte w ust. 2 i 3 art. 65. W b. dzielnicy pruskiej stosuje się w wypadkach, objętych

niniejszym artykułem, przepisy §§ 459 - 469 ustawy postępowania karnego.

1)

Dodatki komunalne do poszczególnych podatków (opłat) państwowych ulegać będą podwyżce,

względnie zniżce, według wzrostu wskaźnika cen hurtowych, miarodajnego dla podwyżki,

względnie zniżki, podatków (opłat) państwowych.

2)

Do komunalnych podatków, samoistnych opłat, dopłat i kar pieniężnych ma odpowiednie

zastosowanie art. 10 ustawy z dnia 24 marca 1923 r. w przedmiocie wyrównania opłat

stemplowych oraz podatków spadkowego i od darowizn (Dz. U. R. P. №44, poz. 296).

O ile ustawy nałożą na związki komunalne nowe zadania, winny one zapewnić dostateczne

źródła dochodów na pokrycie wydatków, połączonych ze spełnieniem tych zadań.

1)

Budżet związków komunalnych winien być zarówno pod względem okresu budżetowego, jak

i pod względem jednostki obliczeniowej dostosowany do budżetu Państwa.

2)

Rozporządzenie wykonawcze określi termin zarówno wyłożenia budżetu związków komunalnych

do publicznej wiadomości, jak i uchwalenia budżetu.

Wyrazy „związki komunalne”, użyte w niniejszej ustawie bez bliższego określenia, oznaczają

powiatowe i krajowe związki komunalne, jakoteż gminy wiejskie i miejskie.

Przepisy niniejszej ustawy, dotyczące gmin miejskich, mają zastosowanie także do gmin

wiejskich o charakterze miejskim, a przepisy niniejszej ustawy, dotyczące gmin wiejskich

mają zastosowanie także do gmin miejskich o charakterze wiejskim. Gminy wiejskie o

charakterze miejskim, jakoteż gminy miejskie o charakterze wiejskim oznaczy Minister

Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Wpływy z państwowego podatku obrotowego, pobranego w b. dzielnicy pruskiej za r. 1922,

przekazuje się gminom miejskim, o ile chodzi o wpływy z ich obszarów, a powiatowym

związkom komunalnym, o ile chodzi o wpływy z gmin wiejskich i obszarów dworskich.

1)

Ustawa niniejsza obowiązuje na całym obszarze Rzeczypospolitej z wyjątkiem województwa

śląskiego.

2)

Przepisy niniejszej ustawy, dotyczące b. dzielnicy austrjackiej, obowiązują także

na ziemiach Spisza i Orawy.

1)

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia,

2)

Przepisy, dotyczące poboru podatków komunalnych, wymienionych w art. 2, 3, 4, 6, 8

i 9, obowiązują od 1 stycznia 1923 r.

3)

Przepis art. 35 ustęp 2 obowiązuje również od dnia 1 stycznia 1923 r.

4)

Minister Spraw Wewnętrznych oznaczy w porozumieniu z Ministrem Skarbu termin, w którym

nabiorą mocy obowiązującej postanowienia, zawarte w art. 10.

5)

Komunalne podatki samoistne i dodatki do podatków, pobrane na rok podatkowy 1923 na

zasadzie przepisów, obowiązujących do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, podlegają

zaliczeniu na poczet właściwych danin, należnych związkom komunalnym na podstawie

tej ustawy.

6)

Związki komunalne są obowiązane uzgodnić swe uchwały (statuty, regulaminy i t. p.),

dotyczące danin komunalnych, z przepisami niniejszej ustawy najpóźniej do końca 1923 r.

Uchwały te tracą moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 1923 r.

Przepisy ustaw, sprzeczne z niniejszą ustawą, tracą moc obowiązującą. O ile inne ustawy

powołują się na takie przepisy, należy zamiast nich odpowiednio stosować przepisy

niniejszej ustawy.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z Ministrem Skarbu.