Ustawa z dnia 11 sierpnia 1923 r. o podatku majątkowym.

Na cele związane z naprawą Skarbu Rzeczypospolitej będzie pobrany w ciągu lat trzech

od roku 1924 aż do końca roku 1926 w sześciu ratach półrocznych jednorazowy podatek

majątkowy w ogólnej sumie, równającej się wartości jednego miljarda franków złotych.

Podatek majątkowy opłacają

1)

osoby fizyczne, mające na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania,

lub przebywające na tym obszarze dłużej niż rok - od wartości całego ich majątku;

2)

osoby fizyczne, bez względu na ich miejsce zamieszkania lub pobytu, od wartości

a)

nieruchomości, położonych na obszarze Rzeczypospolitej, jak również wierzytelnością

zahipotekowanych na takich nieruchomościach,

b)

kapitału zakładowego i obrotowego, służącego do prowadzenia gospodarstwa rolnego lub

leśnego, górnictwa, przedsiębiorstwa przemysłowego albo handlowego na obszarze Rzeczypospolitej;

3)

spadki wakujące (nieobjęte) na zasadach, określonych w ustępach 1) wzgl. 2);

4)

osoby prawne

a)

mające siedzibę na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej - od wartości całego ich majątku,

b)

inne - od wartości tej części ich majątku, która się znajduje w granicah Rzeczypospolitej.

Do podlegającego opodatkowaniu majątku osób, wymienionych w ustępach 1) i 3) nie wlicza

się wartości nieruchomości, znajdujących się poza obszarem Rzeczypospolitej, oraz

wartości kapitałów zakładowych i obrotowych, służących poza obszarem Rzeczypospolitej

do prowadzenia gospodarstwa rolnego lub leśnego, górnictwa, przedsiębiorstwa przemysłowego

lub handlowego, o ile te przedmioty majątkowe pociągnięto do podatku tego samego rodzaju

w kraju, w którym się znajdują, a odnośne państwo postępuje według zasad wzajemności

co do takich samych przedmiotów majątkowych, znajdujących się w Polsce. Jednakże,

jeżeli obciążenie podatkiem majątkowym zagranicznym jest mniejsze, aniżeli przewidziane

niniejszą ustawą, to zwolnienie od podatku majątkowego, ustanowione w tej części,

może mieć miejsce tylko do wysokości podatku zagranicznego.

Podlega jednak podatkowi majątek obywateli polskich (osób fizycznych i prawnych oraz

spadków wakujących i nieobjętych), nabyty lub ulokowany zagranicą po roku 1918, bez

względu na obłożenie go analogicznym podatkiem zagranicznym.

Od podatku majątkowego wolni są

1)

Państwo, Związki samorządne i przymusowe związki prawa publicznego - od całego ich

majątku,

2)

spółdzielnie mieszkaniowe dla budowy nowych domów, oraz zasilane przez Skarb Państwa

spółdzielnie spożywcze, należące do związków rewizyjnych,

3)

związki zawodowe robotnicze i urzędnicze, o ile się nie trudnią tranzakcjami handlowemi,

4)

osoby, których cały majątek nie przenosi wartości 3.000 franków złotych,

5)

właściciele obszarów leśnych na przestrzeniach, obłożonych daniną lasową w myśl ustawy

z dnia 6 lipca 1923 r. (Dz. U. R. P. № 87, poz. 676) - odnośnie do wartości całego

drzewostanu na tych przestrzeniach (z wyłączeniem wartości gruntów leśnych), oraz

właściciele masy drzewnej, obłożonej powyższą daniną - odnośnie do wartości całej

tej masy.

Uwierzytelnieni przy Rządzie Rzeczypospolitej Polskiej przedstawiciele obcych państw

oraz przydani im urzędnicy i inne osoby, pozostające w stosunku służbowym względem

rzeczonych przedstawicielstw - o ile są cudzoziemcami, jak również osoby, którym na

zasadzie układów międzypaństwowych przysługuje prawo do zwolnienia od podatku majątkowego

- opłacają ten podatek tylko od majątków, wymienionych w ustępie 2 lit, a) i b) artykułu

2 niniejszej ustawy.

Przedmiotem podatku majątkowego jest wszelki majątek nieruchomy i ruchomy osoby opodatkowanej

(art. 2) po potrąceniu długów i ciężarów, które majątek ten zmniejszają, według stanu

w dniu 1 lipca 1923 r.

W razie opodatkowania części majątku (art. 2 ( art. 3 lit d) potrąca się tylko te

długi i ciężary, które obciążają opodatkowaną część majątku i pozostają w związku

z jej nabyciem lub ulepszeniem.

Przy wymiarze podatku majątkowego dolicza się do majątku głowy rodziny majątek jej

małżonka i niewłasnowolnych krewnych zstępnych, o ile prowadzą wspólne gospodarstwo

z głową rodziny.

Akcji i udziałów krajowych towarzystw i spółek, w tej liczbie również i udziałów spółek

firmowych i firmowo - komandytowych (jawnych spółek handlowych) nie dolicza się do

majątku osób, będących posiadaczami takich akcji i udziałów.

Ustalenie wartości majątku.

W ogólności wartość przedmiotów majątkowych oblicza się wedle ich przeciętnej wartości

obiegowej, jaką posiadały w dniu 1 lipca 1923 r. Wartość tę wyraża się w markach polskich

i przelicza na franki złote według kursu: jeden frank złoty równa się dwadzieścia

tysięcy marek.

W sposób, wskazany w części pierwszej niniejszego artykułu, określa się również wartość

długów i ciężarów, zmniejszających majątek.

Wymieniony w art. 1 podatek majątkowy w sumie, równającej się wartości jednego miljarda

franków złotych, pobierze się w kwotach

1.

500 miljonów franków złotych od posiadłości gruntowych, będących pod uprawa rolną

i leśną, od których nie są wykupywane świadectwa przemysłowe w myśl ustawy z dnia

14 maja 1923 r. (Dz. U. R. P. № 50, poz. 412).

2.

375 miljonów franków złotych od przedsiębiorstw przemysłowych i handlowych, które

według przepisów ustawy z dnia 14 maja 1923 r. w przedmiocie państwowego podatku przemysłowego

(Dz. U. R. P. № 58, poz. 412) są lub powinnyby być zaklasowane do przedsiębiorstw

przemysłowych I do V kategorji włącznie świadectw przemysłowych lub do przedsiębiorstw

handlowych I i II kategorji świadectw przemysłowych.

3.

125 miljonów franków złotych od wszystkich Innych kategorji majątku, podlegającego

podatkowi majątkowemu.

Wartość przedmiotów majątkowych obliczy się w szczególności w sposób następujący

a)

Przeciętną wartość posiadłości gruntowych poza obrębem miast w granicach z 1 lipca

1923 r. bez budynków i inwentarzy, obljczy się na podstawie ustalonych przez Ministra

Skarbu w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa i Dóbr Państwowych cen jednostkowych dla

każdej klasy dobroci gruntów w poszczególnych okręgach, na które całe Państwo pod

względem wartości gruntów zostanie podzielone, wartość zaś budynków, jako też inwentarza

żywego i martwego obliczy się w stosunku procentowym do wartości gruntów, a mianowicie

wartość inwentarza w stosunku 10% wartości gruntów, wartość budynków - w takiejże

wysokości.

Jeżeli wskutek wojny nastąpiło zniszczenie conajmniej 20% majątkuj natenczas szacunek

obniży się, o procent zniszczenia.

b)

Przeciętną wartość majątku przedsiębiorstw przemysłowych i handlowych, prowadzących

prawidłowe księgi handlowe, obliczy się na podstawie tych ksiąg bez potrącenia wartości

kapitału zakładowego (akcyjnego) i zapasowego (rezerwowego), przyczem: 1) bilansowa

wartość majątku w nieruchomościach, maszynach, urządzeniach technicznych, narzędziach

i innych środkach produkcji, jako też środkach komunikacyjnych i przewozowych oraz

w urządzeniach biurowych - ulegnie przewalutoweniu w zależności od. czasu ich nabycia

drogą pomnożenia pierwotnych cen nabycia przez współczynniki, które ustali Minister

Skarbu; 2) wartość papierów procentowych oraz walut zagranicznych, jako też należności

w tych walutach - obliczy się według przeciętnego kursu, względnie szacunku giełdowego

za czerwiec 1923 r., a wartość remanentu towarów - według cen obiegowych na 1 lipca

1923 r.

c)

Minister Skarbu ustali normy szacunkowe i dla innych kategorji majątku, podlegającego

podatkowi majątkowemu.

Wysokość podatku.

Podatek majątkowy wymierza się we frankach złotych podług następującej skali

Stopień majątku

Wartość majątku w frankach złotych

Stopa procent.

ponad

do

1

3.000

4.500

1,2

2

4.500

6.000

1,4

3

6.000

7.500

1,6

4

7.500

10.000

1,8

'5

10.000

12.500

2

6

12.500

15.000

2,2

7

15.000

25.000

2,4

8

25.000

35.000

2,6

9

35.000

45.000

2,8

10

45.000

60.000

3

11

60.000

75.000

3,2

12

75.000

90.000

3,4

13

90.000

120.000

3,6

14

120.000

150.000

3,8

15

150.000

180.000

4

16

180.000

240.000

4,25

17

240.000

300.000

4,5

18

300.000

360.000

4,75

19

360.000

480.000

5

20

480.000

600.000

5,25

21

600.000

800.000

5,5

22

800.000

1.000.000

5,75

23

1.000.000

1.500.000

6

24

1.500.000

2.000.000

6,5

25

2.000.000

3.000.000

7

26

3.000.000

4.000.000

7,5

27

4.000.000

6.000.000

8

28

6.000.000

8.000.000

8,5

29

8.000.000

10.000.000

9

30

10.000.000

12.000.000

10

31

12.000.000

14.000.000

11

32

14.000.000

16.000.000

12

33

16.000.000

13

Podatek, przypadający według powyższej skali, rozkłada się na 6 równych rat półrocznych.

W razie gdy po dokonaniu szacunku (art. 7 i 8) okaże się, że wymierzony w całem Państwie

podług skali niniejszego artykułu podatek majątkowy nie dosięgnie sumy, oznaczonej

dla każdej kategorji w art. 8 - wówczas podwyższy się wymierzony każdemu płatnikowi

podatek w każdej kategorji majątku, poczynając od 5 stopnia majątku, o taki procent,

jaki będzie niezbędny dla osiągnięcia wspomnianej sumy w każdej kategorji, z uwzględnieniem

10% na ewentualne obniżki, orzeczone w toku instancji, jak również na odpisy na skutek

ulg oraz z tytułu nieściągalności.

Według tych samych zasad obniży się podatek w razie przekroczenia kontyngentu.

Podatek majątkowy jest wolny od wszelkich dodatków na rzecz związków samorządnych.

Miejsce opodatkowania.

Wymiar podatku majątkowego dokonywa się w tym okręgu wymiarowym (art. 12 - 13), w

którym płatnik ma siedzibę, względnie miejsce zamieszkania, albo w braku tegoż - miejsce

pobytu w dniu 1 lipca 1923 r.

Płatnikowi, posiadającemu więcej niż jedno miejsce zamieszkania, względnie pobytu,

jako też płatnikowi, mającemu siedzibę lub zamieszkującemu po za obszarem Rzeczypospolitej,

wymierza się podatek w tym okręgu, w którym się znajduje przeważna część majątku płatnika.

Ogólny nadzór nad sprawami podatku majątkowego i piecza nad ścisłem i jednolitem wykonaniem

niniejszej ustawy należą do Ministra Skarbu.

Organy wymiarowe.

Ustalanie stanu i wartości majątków, podlegających opodatkowaniu, i wymiar podatku

należą w pierwszej instancji do komisji szacunkowych, a w drugiej instancji do komisji

odwoławczych.

Ustalanie stanu i wartości majątku wszystkich osób prawnych, obowiązanych do publicznego

składania sprawozdań, i wymiar podatku tym osobom uskuteczniają w pierwszej instancji

izby skarbowe, a w drugiej instancji - komisje odwoławcze.

W każdym okręgu władzy podatkowej I instancji tworzy się conajmniej jedną komisję

szacunkową, złożoną z 15 do 24 członków i tyluż zastępców, powołanych z grona płatników

podatku majątkowego. Ilość komisji i liczbę członków każdej z nich ustali dyrektor

właściwej izby skarbowej.

Przewodniczy komisji szacunkowej z urzędu naczelnik władzy podatkowej I instancji

lub jego zastępca.

Na członków komisji szacunkowej i ich zastępców powołuje dyrektor izby skarbowej osoby

wybrane;

a)

przez sejmiki powiatowe, względnie rady powiatowe, a także przez organizacje rolnicze

- z pośród rolników, z większej i mniejszej własności,

b)

przez izby handlowe i, przemysłowe, zrzeszenia i organizacje kupców i przemysłowców,

iżby rękodzielnicze (rzemieślnicze) i związki rękodzielnicze - z pośród kupców, przemysłowców

i rękodzielników,

c)

przez, stowarzyszenia właścicieli realności - z pośród właścicieli domów miejskich,

d)

przez organizacje i zrzeszenia płatników innych zawodów z pośród ich członków.

Dla tych grup płatników, których wspomniane wyżej organizacje i związki nie obejmują

i nie mają prawa reprezentować, przedstawia listę kandydatów miejscowa reprezentacja

samorządna.

Jeżeli wspomniane wyżej organy, wezwane do przedstawienia list kandydatów, nie uczynią

tego w 14 dniowym terminie, wówczas brakujących członków i ich zastępców mianuje dyrektor

izby skarbowej na wniosek naczelnika władzy podatkowej 1 instancji.

Komisje odwoławcze tworzy się dla okręgu każdej izby skarbowej z reguły w jej siedzibie.

W razie potrzeby może Minister Skarbu utworzyć więcej komisji w okręgu izby skarbowej.

Komisja składa się z przewodniczącego w osobie dyrektora izby skarbowej lub jego zastępcy,

tudzież z 16 członków i tyluż zastępców, przyczem 6 członków i ich zastępców mianuje

Minister Skarbu na wniosek dyrektora izby skarbowej z pośród urzędników izby skarbowej

i 2 członków i ich zastępców z pośród płatników; pozostałych członków i ich zastępców

ustanawia Minister Skarbu na wniosek dyrektora izby skarbowej z grona płatników z

pośród kandydatów, przedstawionych przez zawodowe lub urzędowe organizacje i zrzeszenia

tak, aby o ile możności wszystkie kategorje majątków były odpowiednio w komisji reprezentowane.

W razie nieprzedstawienia kandydatów w 14-dniowym terminie podaje kandydatów dyrektor

izby skarbowej.

Dyrektor izby skarbowej może w razie potrzeby lub na wniosek komisji zapraszać na

posiedzenia komisji w charakterze rzeczoznawców urzędników technicznych i innych z

pośród grona urzędników województwa i innych urzędów.

Na członków komisji szacunkowych i odwoławczych, jako też na zastępców mogą być powoływane

tylko osoby, korzystające z pełni praw cywilnych i politycznych.

Członkowie komisji odwoławczej i ich zastępcy nie mogą być równocześnie członkami

komisji szacunkowej lub ich zastępcami.

Mandat członka komisji (zastępcy) trwa do końca okresu wymiarowego (art. 1). Mandat

ten jednak gaśnie, gdy członek komisji (zastępca) utraci pełnię praw cywilnych lub

politycznych, albo gdy bez usprawiedliwienia nie przybędzie na trzy z rzędu posiedzenia

komisji, względnie podkomisji. W miarę potrzeby na miejsce wakujące powołuje się innego

członka (zastępcę) w trybie, określonym w art. 13, względnie 14 niniejszej ustawy.

Dla przygotowania oszacowania majątków, zebrania materjału faktycznego, dokonywania

oględzin na miejscu, sprawdzania wykazów i zeznań oraz stawiania wniosków dla komisji

tworzy się w każdej komisji szacunkowej z jej członków i zastępców potrzebną ilość

podkomisji. Czynnościami podkomisji kieruje i biurowość jej prowadzi urzędnik władzy

podatkowej 1 instancji, bądź też inna osoba, wyznaczona przez przewodniczącego komisji.

Przewodniczący komisji (art. 13 i 14). zwołuje komisję, kieruje jej czynnościami,

wykonywa jej uchwały.

O każdej sesji przewodniczący zawiadamia pisemnie wszystkich członków komisji przynajmniej

na dziesięć dni przed terminem posiedzenia. W razie potrzeby powołuje zastępców.

Uchwały komisji są prawomocne, jeżeli oprócz przewodniczącego lub jego zastępcy jest

obecna przynajmniej połowa członków.

Jeżeli na pierwsze posiedzenie nie przybędzie niezbędna do powzięcia prawomocnych

uchwał ilość członków, wyznacza się drugie posiedzenie z zastrzeżeniem, że zapadłe

na niem uchwały będą prawomocne bez względu na ilość obecnych.

Członkowie komisji i ich zastępcy, o ile nie pozostają na służbie państwowej, składają

przy obejmowaniu swych obowiązków przysięgę na to, iż obowiązki swe pełnić będą według

najlepszej wiedzy i sumienia i zachowają w ścisłej tajemnicy wszystkie powzięte w

komisji wiadomości o majątkowych interesach płatników.

Obowiązek zachowania tajemnicy ciąży również na przewodniczącym, na jego zastępcy,

jako też na innych członkach komisji i podkomisji, pozostających na służbie państwowej.

Obowiązek zachowania tajemnicy odnosi się także do wiadomości, zaczerpniętych z dokumentów,

aktów, ksiąg i innych zapisków instytucji prywatnych i osób trzecich (art. 36 i 38).

Uchwały komisji zapadają większością głosów obecnych członków, w razie równości głosów

rozstrzyga głos przewodniczącego.

Przewodniczący i członkowie komisji oraz ich zastępcy nie mogą uczestniczyć w posiedzeniach

podczas obrad i uchwał, dotyczących oszacowania majątków, należących do nich samych,

do ich małżonków, krewnych i powinowatych w linji wstępnej i zstępnej albo w bocznej

do trzeciego stopnia, do osób, będących pod ich opieką lub kuratelą, tudzież do firm,

spółek i zrzeszeń, z któremi są w jakikolwiek sposób pośrednio lub bezpośrednio związani.

Koszty, połączone z wykonaniem czynności, przewidzianych w art. 24, 25 i 27, będą

zwrócone przez Skarb zarządom gminnym, według norm, które oznaczy Minister Skarbu

w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

Z obrad i uchwał komisji spisuje się protokuły, które podpisują przewodniczący i przynajmniej

dwóch z obecnych na posiedzeniu członków lub ich zastępców, powołanych z grona płatników,

względnie na propozycję organizacji.

Członkom komisji i podkomisji należą się djety i koszty podróży według norm, które

ustali Minister Skarbu w drodze rozporządzenia.

Zarządy gminne wiejskie i miejskie (magistraty) winny sporządzić do dnia 31 grudnia,

1923 r. według wzoru i instrukcji, podanych w rozporządzeniu Ministra Skarbu, spisy

osób, zamieszkałych w obrębie gminy i posiadających majątek. W większych miastach

spisy te mają być sporządzone według poszczególnych dzielnic.

Oprócz tego spiszą zarządy gminne wszystkie nieruchomości i zakłady, położone w obrębie

gminy, a należące do osób, nie mieszkających w lej gminie (mieście).

Równocześnie ze sporządzeniem spisów zarządy gminne doręczą każdej osobie, wciągniętej

do spisu, formularz zeznania o majątku.

Wszystkie osoby, obowiązane w myśl niniejszej ustawy do opłacania podatku majątkowego,

winny najpóźniej do 31 stycznia 1924 r. sporządzić i doręczyć zarządowi gminy za pokwitowaniem

otwarte lub pomieszczone w zamkniętej kopercie zeznania pisemne, lub złożyć w zarządzie

gminnym zeznania ustne o swoim majątku.

Osoby prawne, obowiązane do publicznego składania sprawozdań, winny złożyć zeznania

w powyższym terminie we właściwej izbie skarbowej.

Zamiast zeznań o majątku osób, które nie spełnią obowiązku, ciążącego na nich, w myśl

części pierwszej niniejszego artykułu odnośne dane o stanie i wartości majątku zbiorą

zarządy gminne (magistraty).

Na członkach zarządów gminnych (magistratów) ciąży obowiązek zachowania tajemnicy

(art. 19).

Zeznanie ma zawierać określenie części składowych majątku i jego stanu oraz wartości

w markach, a w szczególności

a)

co do każdego obszaru gruntów, stanowiących samoistną jednostkę gospodarczą - bliższe

ich oznaczenie, rodzaj, obszar, przynależność, tudzież niepodlegające podatkowi przemysłowemu

przedsiębiorstwa, połączone z gospodarstwem rolnem, oraz łączną wartość tego rodzaju

przedmiotów majątkowych;

b)

co do każdego z budynków, z wyjątkiem tych budynków, które należą do gospodarstw rolnych,

jako ich część składowa - przeznaczenie, rodzaj, wielkość (ilość pokoi, izb, kuchen),

wiek oraz wartość;

c)

co do każdego z przedsiębiorstw przemysłowych i handlowych - ich rodzaj i wartość

oraz oświadczenie, czy prowadzone są prawidłowo księgi handlowe;

d)

co do kapitałów i praw majątkowych - ich rodzaj, wysokość i bliższe określenie wartości;

e)

co do urządzenia domowego i innych przedmiotów służących do osobistego użytku - ich

rodzaj i określenie ogólnej wartości oraz ilości pokoi.

Długi i ciężary, obciążające majątek, winny być również wyszczególnione według ich

rodzaju i wysokości.

Zeznanie składa się z zapewnieniem, że wszystkie przytoczone w niem dane oznajmione

zostały według najlepszej wiedzy i sumienia, oraz stwierdza się własnoręcznym podpisem

zeznającego.

Spisy płatników (art. 24) wraz z dołączonemi do nich zeznaniami (art. 25) zarządy

gminne są obowiązane złożyć właściwej władzy podatkowej I instancji w terminie najpóźniej

do 15 lutego 1924 r.

Władze administracyjne I instancji są obowiązane dopilnować - w razie potrzeby przez

delegowanych urzędników państwowych lub samorządnych - aby obowiązki, ustanowione

w art. 24, 25 i 27, były przez zarządy gminne w przepisanych terminach wykonane.

W szczególności winny władze te baczyć, oby ustne zeznania od podatników były bez

przeszkód przyjmowane.

Władze podatkowe I instancji zbadają dostarczone im przez zarządy gminne spisy płatników

podatku majątkowego oraz zeznania, w wypadkach niedokładności zażądają uzupełnień,

wyjaśnień, i ponaglą do złożenia zeznań osoby, które ich nie złożyły, nakładając na

nie stosowne grzywny (art. 70).

W ten sam sposób izby skarbowe zbadają zeznanie osób prawnych, obowiązanych do publicznego

składania sprawozdań.

Zaliczka na poczet podatku majątkowego.

Na podstawie zeznań, sprawdzonych i uzupełnionych w trybie, wskazanym w artykule poprzednim,

oblicza właściwa władza podatkowa (urząd skarbowy, izba skarbowa) zaliczkę na pierwszą

ratę podatku majątkowego w wysokości półrocznej raty, przypadającej według skali art.

9 od wartości ogólnego majątku, podanej w zeznaniu, względnie w danych, zebranych

w myśl części ostatniej artykułu 25.

Zaliczka winna być obliczona w kwocie, która zgodnie ze skalą art. 9 odpowiada zeznanej

sumie majątku.

O wysokości zaliczki (art. 31) zawiadamia płatników właściwa władza podatkowa. Zaliczka

ta ma być uiszczona w terminie płatności pierwszej raty podatku majątkowego (art.

49), jak również ma być nadal płacona w tej samej wysokości w terminach płatności

następnych rat tego podatku tak długo, dopóki płatnik nie zostanie zawiadomiony o

ostatecznym wymiarze podatku majątkowego.

Płatnik może jednak uiścić w każdym terminie płatności więcej rat naraz.

W razie nieotrzymania zawiadomienia przed terminem pierwszej raty może płatnik sam

obliczyć zaliczkę w myśl przepisów art. 31 i w terminie ją wpłacić. Od obliczenia

zaliczki, dokonanego przez władzę podatkową, można wnieść odwołanie w ciągu dni czternastu

od dnia doręczenia zawiadomienia płatnikowi do władzy podatkowej, bezpośrednio przełożonej,

której orzeczenie jest ostateczne.

Omyłki w obliczeniach zaliczki prostuje ta sama władza podatkowa, która zaliczkę obliczyła.

Płatnikowi, który w pierwszym terminie płatności podatku zapłaci w gotówce całą należność

podatkową, przyznaje się zniżkę w wysokości 10% całej należności podatkowej (art.

40 i 41), płatnikowi zaś, który w pierwszym terminie płatności podatku zapłaci całą

należność podatkową zgodnie z p. c) i d) art. 58, przyznaje się zniżkę w wysokości

5% całej należności podatkowej.

Na poczet zaliczki, o której mowa w tym artykule, winni płatnicy w czasie od 10 listopada

do dnia 10 grudnia 1923 r. uiścić bez oddzielnych zawiadomień

I)

podatnicy, płacący od 150.000 mk. do 600.000 marek rocznie podatku gruntowego i budynkowego

(ustawa z dnia 15 czerwca 1923 r. - Dz. U. R. P. № 65 poz. 505) - jednokrotną pełną

kwotę tego podatku, przypadającą za pierwsze półrocze 1923 r.; płacący od 600.000

marek do 1,000.000 mk. - dwukrotną; płacący zaś ponad 1,000.000 mk. - trzykrotną kwotę,

w ten sam sposób obliczoną;

II)

płatnicy podatku przemysłowego: dwukrotną. pełną kwotę podatku przemysłowego, przypadającego

za pierwsze półrocze 1923 r. od przedsiębiorstw przemysłowych pierwszych sześciu kategorii

i przedsiębiorstw handlowych pierwszych dwóch kategorji, oraz jednokrotną pełną kwotę

od samodzielnych wolnych zajęć zawodowych, od przedsiębiorstw przemysłowych 7-mej

kategorji i przedsiębiorstw handlowych 3-ej kategorji, oraz 6-krotną pełna, roczną.

kwotą podatku obrotowego, przypadającego za rok 1923 od płatników tego podatku na

górnośląskiej części województwa śląskiego.

Czynności wymiarowe komisji szacunkowych.

Po obliczeniu zaliczki podatku majątkowego władza podatkowa I instancji przekazuje

zebrany materjał wymiarowy komisji szacunkowej.

Działalność komisji szacunkowych winna się rozpocząć najpóźniej z dniem 16 kwietnia

3924 r. i ma być tak prowadzona, aby do 31 grudnia 1924 roku oszacowanie majątków

w okręgu wymiarowym zostało ukończone.

Komisje i podkomisje szacunkowe sprawdzają zeznania płatników oraz spisy i wykazy,

dostarczone przez zarządy gminne (art. 27), przy pomocy wszelkich posiadanych materjałów

i wiadomości, mają też prawo przesłuchiwania w tym celu płatników, znawców i świadków.

Znawcy, wzywani przez komisje w sprawach podatku majątkowego, mają prawo do wynagrodzenia

według norm, które ustali Minister Skarbu w drodze rozporządzenia.

Nadto komisje i podkomisje szacunkowe oraz pisemnie przez nie upoważnieni urzędnicy

państwowi iI członkowie komisji mają prawo dokonywać oględzin nieruchomości, zakładów,

składów i innych lokalów oraz mieszkań płatników, ewentualnie z udziałem znawców.

Komisje, względnie podkomisje, szacunkowe są obowiązane dokonać opisania i oszacowania

przedmiotów majątkowych, położonych w ich okręgach, a należących do płatników, podlegających

kompetencji innych komisji szacunkowych, względnie izb skarbowych, i korzystają; przytem

z uprawnień, przewidzianych w art. 34.

Wszystkie władze i urzędy państwowe i samorządowe oraz ich organa wykonawcze, tudzież

instytucje publiczne i prywatne są obowiązane na żądanie władz podatkowych i komisji,

względnie podkomisji, szacunkowych udzielać bezpłatnie wszelkich danych i informacji,

potrzebnych do ustalenia majątku i wymiaru podatku.

W razie istotnej trudności w dostarczeniu wspomnianych danych i informacji, powinny

wyżej wymienione instytucje zezwalać na przeglądanie wszelkiego rodzaju aktów, ksiąg

i dokumentów oraz innych zapisków, jak również na sporządzanie z nich wyciągów, niezbędnych

do opodatkowania.

W razie wątpliwości co do dokładności lub prawdziwości złożonych w terminie zeznań

właściwa komisja szacunkowa (podkomisja, przewodniczący) przedstawia je płatnikowi,

żąda wyjaśnień, uzupełnień i dowodów pisemnych lub ustnych, jak również przedłożenia

ksiąg handlowych i gospodarczych.

Każdy jest obowiązany na wezwanie władzy lub komisji, względnie podkomisji, udzielić

jej w oznaczonym terminie wszelkich wyjaśnień i informacji w przedmiocie opodatkowania

siebie i innych osób, przedłożyć wszelkie posiadane księgi handlowe i gospodarcze,

względnie dokumenty i zapiski, oraz zeznawać, jako świadek lub znawca na ściśle określone

okoliczności.

Osób, pozostających z płatnikiem w stopniu pokrewieństwa, które wedle ustaw postępowania

karnego zwalnia od zeznań, nie można zmusić do zeznań.

Stan majątku nie może być przyjęty odmiennie od podanego w zeznaniu, złożonem w terminie,

jeżeli przedtem nie wezwano płatnika do udzielenia wyjaśnień (art. 37) władzy, wymierzającej

podatek.

O ile jednak płatnik nie złoży w wyznaczonym mu terminie żądanych wyjaśnień, lub o

ile na konkretne zarzuty, przedstawione przez komisje przeciw danym, wskazanym w zeznaniu,

złoży wyjaśnienie niedostateczne, wówczas komisja przy ustaleniu i oszacowaniu majątku

kieruje się danemi, jakiemi rozporządza.

Na podstawie zebranego materjału i przeprowadzonych obrad ustala komisja dla każdego

płatnika ogólną wartość jego majątku według poszczególnych rodzajów oraz wymierza

kwotę podatku majątkowego, przypadającego według skali art. 9 na cały okres wymiarowy.

Czynności wymiarowe izb skarbowych.

Postanowienia art. 34 do 40 stosują się analogicznie do wymiaru podatku majątkowego

osobom prawnym, obowiązanym do publicznego składania sprawozdań, przez izby skarbowe,

przyczem przepisy, zawarte w art. 34 do 38, izby wykonywają bądź bezpośrednio, bądź

za pośrednictwem władz podatkowych I instancji i komisji, względnie podkomisji, szacunkowych.

Obliczenie zwyżek, względnie zniżek podatkowych.

Po ukończeniu wymiarów podatku (art. 40 i 41) izby skarbowe winny zestawić sumarjusze

podatku majątkowego według okręgów wymiarowych i według kategorji majątków, oznaczonych

w ust. 1, 2 i 3 części 1 art. 8 i przesłać je Ministrowi Skarbu najpóźniej do 31 stycznia

1925 r.

Na podstawie powyższych sumarjuszy Minister Skarbu oblicza ogólną sumę podatku wymierzonego

w całem Państwie dla każdej kategorji majątków i ustala procent zwyżki, względnie

zniżki, w myśl postanowień części 3 i 4 art. 9.

Wysokość tak wyznaczonego procentu zwyżki, względnie zniżki, winna być zakomunikowana

organom wymiarowym w terminie do 15 marca 1925 r.

Nakazy płatnicza.

Nakazy płatnicze, zawierające wskazanie ogólnej wartości opodatkowanego majątku, wartości

majątku w każdej z grup wspomnianych w części pierwszej art. 8, stopy procentowej

podatku, kwoty podatku majątkowego, wymierzonego przez komisję, względnie izbę skarbową,

procentu zwyżki, względnie zniżki (art. 42), kwot zwyżki, względnie zniżki ogólnej

kwoty podatku majątkowego, terminów płatności oraz przysługujących płatnikowi środków

prawnych - sporządza właściwa władza podatkowa (urząd skarbowy, izba skarbowa) i zarządza

ich doręczenie za pokwitowaniami najpóźniej do dnia 15 maja 1925 r.

Ogłaszanie list płatników.

Po rozesłaniu nakazów płatniczych (art. 43) przewodniczący komisji szacunkowej sporządza

w dwóch egzemplarzach imienne listy płatników według gmin (wsi), względnie dzielnic

miejskich, z oznaczeniem kwot ustalonego majątku i przypadającego podatku. Celem umożliwienia

kontroli publicznej nad wymiarem podatku majątkowego jeden egzemplarz listy wykłada

się na przeciąg 4 tygodni w pomieszczeniu władzy podatkowej I instancji, a drugi przesyła

się do właściwego urzędu gminnego (magistratu) dla wyłożenia na taki sam przeciąg

czasu w miejscu dostępnem dla publiczności.

Władze podatkowe I instancji lub urząd gminny (magistrat) obowiązane są przyjąć protokularnie

uwagi osób, przeglądających spis.

Odwołania.

Od oszacowania majątku, dokonanego przez komisję szacunkową, względnie przez izbę

skarbową, oraz od obliczenia podatku przysługuje płatnikowi prawo odwołania się do

komisji odwoławczej w ciągu 30 dni, licząc od dnia następnego po doręczeniu nakazu

płatniczego.

Odwołania wnosi się za pośrednictwem taj władzy podatkowej, która wydała nakaz płatniczy.

Na żądanie płatnika należy mu dla celów odwołania udzielić podstaw wymiaru, ustalonych

przez komisję szacunkową, względnie przez izbę skarbową. Bliższe w tym względzie postanowienia

wyda Minister Skarbu w drodze rozporządzenia.

Na wypadek zażądania przez płatnika podstaw wymiaru, bieg 30-dniowego okresu przerywa

się na czas do dnia doręczenia podstaw wymiaru płatnikowi.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje obowiązku uiszczenia podatku w przepisanych terminach.

Spóźnione odwołania władza podatkowa I instancji, względnie izba skarbowa (art. 12

Cz. II) odrzuca ostatecznie.

Komisja odwoławcza rozpoznaje jednak odwołanie, o ile przekroczenie terminu wynosi

nie więcej niż dni 15, a płatnik usprawiedliwi opóźnienie nieuchronną lub nieprzewidzianą

przeszkodą.

Władza podatkowa, do której wpłynęło odwołanie, bada konkretne zarzuty odwołania,

przeprowadza w razie potrzeby dodatkowe dochodzenie, uzupełnia braki postępowania

i przesyła komisji odwoławczej akta sprawy wraz z wnioskiem komisji szacunkowej (urząd

skarbowy), względnie z własnym wnioskiem (izba skarbowa).

Przewodniczącemu komisji szacunkowej służy prawo zgłoszenia sprzeciwu przeciwko uchwałom

komisji szacunkowej w terminie miesięcznym od dnia następnego po upływie okresu wyłożenia

list w myśl art. 44 niniejszej ustawy.

Odpis sprzeciwu należy przesłać płatnikowi. któremu przysługuje prawo wniesienia odpowiedzi

w terminie 14-dniowym, licząc od dnia następnego po doręczeniu odpisu.

Sprzeciw przewodniczącego wraz z ewentualną odpowiedzią płatnika winien być przesłany

komisji odwoławczej.

Wniesienie sprzeciwu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej uchwały komisji szacunkowej.

Komisja odwoławcza jest właściwa do rozstrzygania w drugiej i ostatniej instancji

odwołań i sprzeciwów.

Przy rozpatrywaniu odwołań i sprzeciwów komisja odwoławcza i jej przewodniczący korzystają

z tych samych praw, jakie służą komisji szacunkowej i jej przewodniczącemu.

Przy rozstrzyganiu odwołań i sprzeciwów komisja odwoławcza nie jest związana ani uchwałą

I instancji, ani wnioskiem przewodniczącego komisji szacunkowej (art. 47) i zależnie

od stanu faktycznego i prawnego zatwierdza lub zmienia zaskarżoną uchwałę, przyczem

ma zastosowanie przepis art. 39.

Jeżeli jednak komisja odwoławcza, załatwiając jednostronne odwołanie płatnika, przyjdzie

do przekonania, że podatek wymierzono w kwocie za niskiej, to orzeka odrzucenie odwołania

i zwraca sprawę pierwszej instancji, celem uzupełnienia postępowania wymiarowego.

Zapadłą decyzję komisji odwoławczej wraz z aktami sprawy przesyła się przewodniczącemu

komisji szacunkowej, względnie izbie skarbowej, celem zawiadomienia płatników i poczynienia

ewentualnych zmian w księdze bierczej.

Od decyzji komisji odwoławczej przysługuje tak płatnikom, jak i przewodniczącemu komisji

odwoławczej prawo wniesienia skargi do Najwyższego Trybunału Administracyjnego w myśl

ustawy z dnia 3 sierpnia 1922 r. (Dz. U. R. P. № 67 poz. 606).

Terminy płatności rat podatku majątkowego (art. 1 i 9) przypadają: pierwszej raty

w czasie od 15 kwietnia do 15 maja 1924 r. i drugiej - w listopadzie 1924 r., pozostałych

zaś czterech rat - w czerwcu i grudniu drugiego i trzeciego roku okresu wymiarowego

(art. 1).

Wyrównanie rat

Od płatnych rat wymierzonego podatku (art. 40, 41 i 43) potrąca się kwoty zapłaconej

zaliczki (art. 31 i 32).

O ile kwota zaliczki przewyższa płatne już raty podatku, to nadwyżkę zalicza się na

następne z kolei raty.

Jeżeli rata wymierzonego podatku jest wyższa od zaliczki (art. 31), to nie naruszając

postanowień art. 65 - różnicę należy uiścić do dni 30 po doręczeniu nakazu z doliczeniem

1% w stosunku miesięcznym za każdy miesiąc zwłoki, licząc od dnia terminu płatności

zaliczki do dnia doręczenia nakazu.

Płatne już raty podatku, wymierzonego płatnikom, którym nie obliczono zaliczki (art.

32 część druga), winny być uiszczone do 30 dni po doręczeniu nakazu płatniczego; kary

za zwłokę zostaną jednak policzone od ustawowych terminów płatności (art. 49),

Zmiany w wymiarze podatku.

Zmiany, zachodzące w ciągu okresu wymiarowego w wartości majątku, nie wpływają na

zmianę uskutecznionego wymiaru podatku majątkowego.

Jeżeli wskutek pożaru, powodzi lub Innych nadzwyczajnych wydarzeń nastąpi całkowite

zniszczenie majątku, albo jeżeli wartość majątku z powodu przytoczonych okoliczności

ulegnie zmniejszeniu przynajmniej o 5 wtedy na prośbą płatnika, wniesioną w przeciągu 60 dni po wypadku, który spowodował

zniszczenie majątku, umorzy podatek izba skarbowa całkowicie lub częściowo, stosownie

do stopnia zniszczenia majątku.

Osoby, które przy ogólnym wymiarze podatku opuszczono, lub które przy pierwotnym wymiarze

niewłaściwie uwolniono od podatku, albo co do których wymiar wskutek później ujawnionych

okoliczności okaże się za niski - mają być dodatkowo pociągnięte do podatku za cały

okres wymiarowy.

Prawo wymiaru podatku dla tych osób ulega jednak przedawnieniu z końcem roku 1933.

Termin uiszczenia podatku przez płatników, o których mowa w niniejszym artykule, wyznacza

się na 30 dni, licząc od dnia następnego po doręczeniu nakazu płatniczego. Jeżeli

jednak zwłoka w wymiarze podatku nastąpiła z winy płatnika, to kary za zwłokę liczyć

się będą od ustawowych terminów płatności (art. 49).

Odpowiedzialność za podatek.

W razie śmierci płatnika odpowiedzialność za należność podatkową obciąża masę spadkową

w całości, względnie spadkobierców, w stosunku do udziału każdego z nich w spadku.

W razie niemożności ściągnięcia podatku od głowy rodziny, każdy z jej członków, którego

majątek doliczono w myśl części pierwszej art. 6 do majątku płatnika, jest odpowiedzialny

za tę część podatku, która przypada stosunkowo na jego majątek.

Zabezpieczenie podatku.

Suma, należna Skarbowi od każdego płatnika z tytułu podatku majątkowego, korzysta

z ustawowego pierwszeństwa zaspokojenia z całego majątku ruchomego płatnika przed

wszystkiemi przywilejami i obciążeniami.

W razie uzasadnionej obawy usunięcia majątku z pod opodatkowania, względnie egzekucji,

suma ta może być zabezpieczona na ruchomym majątku płatnika nawet przed upływem ustawowych

terminów płatności (art. 49).

Suma podatku majątkowego, przypadająca od płatnika, korzysta również z ustawowego

pierwszeństwa zaspokojenia z całego majątku nieruchomego tegoż płatnika przed wszystkiemi

przywilejami 1 obciążeniami hipotecznemi, z wyjątkiem należnych Skarbowi podatków

oraz z wyjątkiem pożyczek amortyzacyjnych, zaciągniętych przed ogłoszeniem niniejszej

ustawy w tych instytucjach kredytowych, których zobowiązania posiadają - w myśl obowiązujących

przepisów - bezpieczeństwo pupilarne.

Formy uiszczenia podatku.

Podatek majątkowy, obliczony we frankach złotych (art. 9), może być wpłacony

a)

markami według kursu franka złotego w dniu zapłaty, okreśranego przez Ministra Skarbu

na każde 15 dni;

b)

walutami obcemi, których gatunek i kurs przeliczenia ustali Minister Skarbu;

w razie udowodnionej niemożności zapłacenia podatku majątkowego w całości lub w części

gotówką, podatek może być wpłacony

c)

listami zastawnemi krajowych instytucji kredytu długoterminowego, opiewającemi na

franki złote lub inne waluty, których kurs, zapewniający wpływ równowartości wymierzonej

kwoty podatku majątkowego we frankach złotych, i których rodzaj określi Minister Skarbu;

d)

obligacjami pierwszeństwa, przewidzianemi w art. 60.

Płatnik podatku majątkowego może - na pokrycie tegoż podatku - za wiedzą władzy podatkowej

pierwszej instancji, zaciągnąć, bez względu na istniejące ustawowe lub umowne zakazy

obciążenia, pożyczkę i zabezpieczyć ją na swej nieruchomości, pod warunkiem, że cała

suma pożyczki będzie wniesiona do kasy skarbowej na rachunek podatku.

Pożyczka ta korzysta z pierwszeństwa, określonego w art. 57.

O ile pożyczka zaciągnięta będzie w opiewających na franki złote lub inne waluty listach

zastawnych krajowych instytucji kredytu długoterminowego (art. 58 lit. c), listy te

będą przyjęte na poczet należności podatku majątkowego.

Spółki akcyjne oraz komandytowo - akcyjne mogą za zgodą Ministra Skarbu wypuścić obligacje

pierwszeństwa, opiewające na franki złote, lub inne waluty, spłacalne w okresie dziesięcioletnim,

na sumę potrzebną do zapłacenia należnego od tych spółek podatku majątkowego, pod

warunkiem, że papiery te będą wniesione do kasy skarbowej.

Obligacjom tym przysługiwać będą również przywileje pierwszeństwa, określone w art.

56 i 57.

Bliższe w tym względzie przepisy, a w szczególności przepisy, zapewniające wpływ równowartości

wymierzonej kwoty podatku majątkowego we frankach złotych, wyda Minister Skarbu w

drodze rozporządzenia.

Zaległości i egzekucja.

Kwoty podatku majątkowego, nie uiszczone w terminach płatności (art. 32 i 49), stają

się zaległością, która będzie ściągnięta przymusowo wraz zkarami za zwłokę w wysokości

1% miesięcznie oraz kosztami egzekcucyjnemi określonemi w ustawie z dnia 9 marca 1923 r.

(Dz. U. R. P. № 31, poz. 189) o karach za zwłokę oraz o kosztach egzekucyjnych.

W celu ściągnięcia podatku majątkowego Minister Skarbu może, bez względu na istniejące

ustawowe lub umowne zakazy obciążania, zaciągnąć w krajowych instytucjach kredytowych,

niezależnie od zgody właściciela nieruchomości, w jego zastępstwie i na jego rachunek

pożyczkę w listach zastawnych, opiewających na franki złote, na pokrycie sumy podatku

majątkowego, przypadającej od danego płatnika, oraz kosztów zaciągnięcia tejże pożyczki.

Wspomniane jednak koszty nie mogą przekraczać 10% sumy podatku majątkowego.

Zaciągniętej pożyczce, Zarówno jak procentom od niej i kosztom tranzakcji służy pierwszeństwo.

wskazane w art. 57.

W celu umożliwienia płatnikom zapłacenia podatku majątkowego w trybie, określonym

w art. 58 lit. c), jakoteż w celu ściągnięcia podatku w sposób, wskazany w art. 62

- Minister Skarbu władny jest zatwierdzić zmiany postanowień statutów instytucji kredytowych,

o ile dotyczą warunków udzielania pożyczek.

Również władny jest Minister Skarbu dla celów, określonych w poprzedniej części niniejszego

artykułu, utworzyć oddzielną instytucja kredytu długoterminowego z prawem wydawania

pożyczek, w listach zastawnych, opiewających na franki złote, oraz zatwierdzić w drodze

rozporządzenia jej statut, a w szczególności warunki emisji listów zastawnych i plan

ich umorzenia.

Minister Skarbu władny jest sprzedawać. zastawiać i zamieniać obligacje pierwszeństwa

(art. 60) oraz listy zastawne (art. 59 i 62), otrzymane na poczet podatku majątkowego.

Ulgi.

Płatnikom, którzy w najbliższym terminie płatności po doręczeniu nakazu płatniczego

uiszczą w gotówce zgóry cały przypadający od nich podatek, po uwzględnieniu zapłaconych

rat zaliczki (art. 32), przyznaje się zniżkę w wysokości 10% należności podatkowej,

płatnej po doręczeniu nakazu płatniczego, płatnikom zaś, którzy uiszczą na powyższych

zasadach podatek zgodnie z p. c) i d) art. 58, przyznaje się zniżkę w wysokości 5%

całej należności podatkowej.

Dyrektorowie izb skarbowych władni są udzielać odroczenia zapłaty podatku majątkowego

właścicielom nieruchomości miejskich, do których stosuje się ustawa o ochronie lokatorów,

a których jedynem źródłem dochodu są te nieruchomości, względnie także uposażenie

służbowe, praca najemna lub emerytura. W innych, na wyjątkowe uwzględnienie zasługujących

wypadkach, może udzielić odroczenia zapłaty Minister Skarbu.

Odroczenia będą udzielane na prośbę płatników bez doliczenia kar za zwłokę.

Odroczonym kwotom podatku przysługiwać będzie przywilej pierwszeństwa, przewidziany

w art. 57.

Przepisy poprzednich części niniejszego artykułu nie dotyczą tych płatników, którzy

nabyli nieruchomości miejskie tytułem odpłatnym po dniu 1 stycznia 1919 r.

W razie sprzedaży nieruchomości odroczenie ustaje i należność podatku majątkowego

płatna jest przy sporządzeniu kontraktu kupna - sprzedaży pod rygorem nieważności

aktu.

Płatnikom, uprawnionym do korzystania ze sposobów zapłacenia podatku majątkowego,

określonych w art. 59 cześć trzecia i art. 60, może dyrektor izby skarbowej odroczyć,

bez policzenia kar, za zwłokę, terminy płatności podatku (art. 32 i 49) na okres czasu,

niezbędny dla przeprowadzenia formalności, połączonych z zaciągnięciem pożyczki w

listach zastawnych, względnie wypuszczeniem obligacji pierwszeństwa.

Ministrowi Skarbu służy prawoodraczania, względnie przesuwania wszystkich terminów,

w niniejszej ustawie wyznaczonych, z wyjątkiem terminów, oznaczonych w art. 1, 7,

32 i 49.

Minister Skarbu jest władny udzielić częściowego lub zupełnego uwolnienia od podatku

ze względu na zobowiązania międzynarodowe. Również przysługuje Ministrowi Skarbu prawo

stosowania zarządzeń odwetowych.

Osoby, wchodzące w skład zarządów gminnych, miejskich i wiejskich, są odpowiedzialne

za ścisłe i terminowe wykonanie obowiązków, nałożonych na nie na zasadzie niniejszej

ustawy i wydanych na jej podstawie zarządzeń.

Winni naruszenia tych obowiązków ulegną karze porządkowej do kwoty, odpowiadającej

tysiącowi franków złotych.

Kto nie złoży w terminie wyznaczonym zeznania o majątku, wymaganego w myśl art. 25,

względnie uzupełnienia podług art. 30, ulegnie karze grzywny do kwoty, odpowiadającej

tysiącowi franków złotych.

Kara ta może być powtarzana.

Osoby, winne naruszenia przepisów artykułów 36 i 38, nie działające w charakterze

urzędowym, ulegną karze grzywny do kwoty, odpowiadającej 500 frankom złotym, działające

zaś w tym charakterze będą odpowiadały w drodze dyscyplinarnej.

Kto osób, uprawnionych w myśl art. 34 część trzecia do dokonywania oględzin, nie dopuści

do wykonania tych czynności, lub przeszkodzi ich wykonaniu - ulegnie karze pozbawienia

wolności do 3 miesięcy, albo karze grzywny do kwoty, odpowiadającej 2.000 franków

złotych - o ile czyn tego rodzaju nie podlega karze surowszej w myśl istniejących

przepisów.

Kto w celu uchylenia od ustawowej powinności podatkowej osoby własnej lub przez siebie

zastępowanej, świadomie złoży nieprawdziwe zeznania lub wyjaśnienia, które przyczynić

się mogą do udaremnienia wymiaru, lub uszczuplenia ustawowo należącego się podatku

- niezależnie od obowiązku uiszczenia należności podatkowej - ulegnie karze grzywny

od jednokrotnej do dwudziestokrotnej sumy niewymierzonego lub uszczuplonego, względnie

narażonego na zmniejszenie lub uszczuplenie podatku, o ile dany czyn nie ulega karze

surowszej, a w razie okoliczności obciążających - nadto karze pozbawienia wolności

do sześciu miesięcy.

Członkowie komisji, podkomisji, ich zastępcy, znawcy, jakoteż urzędnicy i inni funkcjonarjusze,

uczestniczący w posiedzeniach komisji, podkomisji, członkowie urzędów gminnych (magistratu),

winni ujawnienia wiadomości, o których mowa w art. 19 - ulegną karze grzywny do kwoty,

odpowiadającej 5.000 franków złotych, o ile w myśl istniejących przepisów nie podlegają

surowszym postanowieniom karnym.

Jeżeli wykroczenia dokonano w celu zaszkodzenia kredytowi lub czci osoby, której dotyczy

wiadomość ujawniona - winny ulegnie nadto karze pozbawienia wolności na czas de 6

miesięcy.

Kto jako znawca lub świadek złoży władzy podatkowej, komisji lub podkomisji świadomie

nieprawdziwe zeznanie lub świadectwo, w zamiarze udaremnienia wymiaru podatku, lub

spowodowania mylnego obliczenia tegoż podatku - ulegnie karze grzywny do kwoty, odpowiadającej

5,000 franków złotych, a w razie okoliczności obciążających - nadto karze pozbawienia

wolności do 6 miesięcy.

Winni kilku wykroczeń przeciwko przepisom niniejszej ustawy podlegają karze grzywny

za każde z tych wykroczeń z osobna. Co do kary pozbawienia wolności należy stosować

odnośne przepisy ustaw karnych powszechnych.

Przepisy formalna.

Wszczynanie spraw o przekroczenia przepisów niniejszej ustawy należy, bez naruszenia

kompetencji innych właściwych organów, do tej władzy podatkowej, względnie do tej

komisji, która ujawniła odnośne przekroczenia.

Kary porządkowe z mocy art. 69 nakłada właściwa władza administracyjna. Na skutek

wniesionego zażalenia osoby ukaranej może władza bezpośrednio przełożona zniżyć nałożoną

karę porządkową, lub zwolnić od niej.

Orzecznictwo co do naruszeń niniejszej ustawy, zagrożonych grzywną z mocy artykułów

70 i 71, należy do właściwych komisji, względnie do izb skarbowych.

Orzecznictwo w sprawach o przestępstwa, zagrożone, choćby obok innej kary, karą pozbawienia

wolności (art. 72, 73, 74 i 75), należy do powszechnych sądów karnych (powiatowych,

pokoju).

O orzeczeniach (art. 78 część druga) władza orzekająca zawiadamia obwinionego pisemnie.

Obwiniony może wnieść w terminie 30 dni, licząc od dnia następnego po doręczeniu orzeczenia,

na ręce władzy, która wydała orzeczenie, bądź odwołanie do władzy administracyjno

- skarbowej II instancji, bądź też żądanie rozpatrzenia sprawy przez sąd.

W pierwszym wypadku rozstrzygnięcie należy do komisji odwoławczej.

Orzeczenia komisji odwoławczej są ostateczne i nie mogą być zaskarżone do Najwyższego

Trybunału Administracyjnego.

W drugim wypadku właściwy sąd powiatowy (pokoju) przeprowadza postępowania tak, jakby

orzeczenia karno - skarbowego nie wydano.

Na obszarze mocy obowiązującej ustawy postępowania karnego z dnia 1 lutego 1977 r.

stosuje się przepisy § § 459 - 469 ustawy o postępowaniu karnem.

Obwiniony, który wybierze drogę, odwołania do władz skarbowych, traci drogę odwołania

do sądu.

Odwołania do władz skarbowych I do sądu nie wstrzymują wykonania kary, z wyjątkiem

pozbawienia wolności.

Przez karę pozbawienia wolności, o której mowa w art. 72, 73, 74 i 75, rozumieć należy

areszt (art. 21 ros. k. k. z r. 1903,. § 18 niem. ust. k. z r. 1871, § 244 austr.

u. k. z r. 1852), o ile orzeczono karę, nie przenoszącą 6 tygodni pozbawienia wolności;

zresztą zaś na obszarze mocy obowiązującej ros. k. k. z r. 1903 i niem. k. k. z r.

1871 - więzienie (art. 3 ustęp 3 przech. przep. do ros. kod. kar. z 7 sierpnia 1917 r.,

§ 16 niem. u. k z r. 1871), na obszarze zaś mocy obowiązującej austrjackiej ustawy

karnej z r. 1852 - ścisły areszt (§ 245 austr. u. k. z r. 1852).

Na obszarze mocy obowiązującej austr. ustawy karnej można zawsze wnieść odwołanie

z powodu orzeczenia o karze.

Grzywny, orzeczone przez sądy, w razie niemożności ich ściągnięcia, ulegają zamianie

na kary pozbawienia wolności stosownie do ogólnych przepisów dzielnicowych ustaw karnych

jednak nie wyżej 6 miesięcy.

Odpowiedzialność za przestępstwa z art. 69 - 75 gaśnie w przeciągu 5 lat, licząc od

dnia popełnienia czynu przestępnego.

Karygodność czynu, wymienionego w art. 73 i 75, gaśnie, gdy winny sprostuje lub uzupełni

swoje zeznanie lub wyjaśnienie wobec właściwej władzy, zanim przeciw niemu wpłynie

doniesienie do władzy, powołanej do orzeczenia o karze.

Grzywny, nałożone za przekroczenia postanowień niniejszej ustawy w drodze administracyjno

- skarbowej, winny być uiszczone w terminie 3-tygodniowym, licząc od dnia następnego

po doręczeniu orzeczenia karnego (art. 79).

Grzywny, nie wpłacone w terminie, wskazanym w części pierwszej niniejszego artykułu,

nie ulegają zamianie na areszt i uważane są za zaległość podatkową.

Grzywny nałożone za naruszenie przepisów niniejszej ustawy, winny być uiszczone w

markach według kursu franka złotego, ustalonego dla piętnastodniowego okresu zapłaty.

Grzywny mogą być zabezpieczone na majątku obwinionego przez władze podatkowe nawet

przed wydaniem orzeczenia karnego.

Doręczenie wszelkich wezwań, poleceń, obwieszczeń, zawiadomień, ponagleń i nakazów

płatniczych uskutecznia się przez organa władzy skarbowej, albo przez policję, względnie

zarządy gminne (magistraty) i przez pocztę.

Odbiór pisma ma potwierdzić płatnik, ktokolwiek z jego domowników, lub zarządzający

majątkiem albo przedsiębiorstwem płatnika.

Jeżeli osoba, obowiązana do odbioru w myśl poprzedniego ustępu, odmówi przyjęcia pisma

lub potwierdzenia odbioru, to należy pismo pozostawić na miejscu doręczenia, a okoliczność

tę odnotować na pokwitowaniu. Pozostawienie pisma będzie równoważne z jego doręczeniem.

Dla płatników, których miejsce zamieszkania lub pobytu jest niewiadome, należy pisma

złożyć w zarządzie gminnym (magistracie). Zarząd gminny (magistrat) ogłasza niezwłocznie

o złożeniu pisma w sposób, używany w danej miejscowości, wzywając adresatów, aby celem

odebrania pisma przybyli do urzędu.

Doręczenie uważa się za uskutecznione, jeżeli od czasu ogłoszenia upłynęły 2 tygodnie.

O dokonaniu ogłoszenia mają zarządy gminne (magistraty) zawiadomić właściwą władzę

podatkową.

Wymienione w art. 85 pisma, które winny być doręczone adresatom, mieszkającym poza

obszarem Rzeczypostolitej, wysyła się listem poleconym i uważa się je za doręczone

w 30 dni po nadaniu ich na pocztę podług adresu, wskazanego - przez płatnika.

Płatnika, który stale przebywa poza obszarem Rzeczypospolitej, można wezwać do ustanowienia

pełnomocnika, zamieszkałego w Polsce. Jeżeli tego nie uczyni, można doręczenie uskutecznić

w sposób określony w art. 86.

Zeznania, wyjaśnienia i odwołania, wysłane przez płatników pocztą, lub wnoszone do

zarządów gminnych (magistratów), względnie do władz podatkowych, uważa się za wniesione

w tym dniu, w którym nadano je na pocztę, lub złożono we właściwym urzędzie, który

wyda bezpłatnie potwierdzenie odbioru.

W razie wątpliwości płatnik powinien udowodnić dzień nadania na pocztę lub złożenia

pisma we właściwym urzędzie.

Przewidziany w art. 2 ustawy z dnia 15 czerwca 1923 r. (Dz. U. R. P. № 65, poz. 505)

w przedmiocie wyrównania podatków gruntowych tudzież niektórych podatków budynkowych

oddzielny dodatek do podatku gruntowego podlega zaliczeniu na podatek majątkowy, będący

przedmiotem niniejszej ustawy.

Sposób dokonania zaliczenia określi Minister Skarbu w drodze rozporządzenia.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu, co do przepisów, zawartych

w art. 13, 14, 24 do 29, 44, 69 i 78, 85 do 87 - w porozumieniu z Ministrem Spraw

Wewnętrznych, o ile zaś chodzi o przepisy art. 60 - w porozumieniu z Ministrem Przemysłu

i Handlu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia na całym obszarze Rzeczypospolitej,

nie wyłączając Województwa Śląskiego.

Podatek majątkowy, wpłacony w Województwie Śląskiem, wpłynie w całości do Skarbu Państwa.