Ustawa z dnia 1 sierpnia 1923 r. w sprawie środków prawnych od orzeczeń władz administracyjnych.

O ile poszczególne ustawy, wydane po wejściu w życie niniejszej ustawy, nie będą zawierały

odmiennych postanowień, służy od orzeczeń i zarządzeń, wydanych przez władze administracyjne

I instancji, odwołanie do władzy administracyjnej II instancji, która rozstrzyga ostatecznie,

zaś od orzeczeń I zarządzeń, wydanych w instancji I przez władze administracyjne II

instancji oraz przez Komisarza Rządu na m. st. Warszawę - odwołanie do, właściwego

Ministra.

Władzami administracyjnemi, o których mowa w ustępię pierwszym, są: starostowie, wojewodowie

i Delegat Rządu w Wilnie, ponadto na obszarze b. zaboru rosyjskiego: komisarze Rządu,

b. zaboru austrjackiego: dyrekcje policji i magistraty miast o własnym statucie odnośnie

do ich poruczonego zakresu działania, wreszcie b. zaboru pruskiego: starostowie grodzcy,

prezydenci miast, wydzielonych z powiatów, oraz urzędy wojewódzkie.

Uchyla się wszelkie przepisy ogólne o instancjach odwoławczych, a w szczególności

przepis, zawarty w art. 6 ustawy tymczasowej z dnia 2 sierpnia 1919 r. o organizacji

władz administracyjnych II instancji (Dz. U. R. P. № 65, poz. 395), oraz w art. 8

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 listopada 1919 r. (Dz. U. R. P. № 90, poz.

489).

Odwołanie wnosi się o ile w ustawach inny termin nie będzie przepisany, w ciągu dni

14 od dnia doręczenia orzeczenia lub zarządzenia za pośrednictwem władzy, która je

w I instancji wydała. Dnia doręczenia nie wlicza się do biegu terminu.

Wyznaczone w ustawach, które uzyskały moc obowiązującą przed wejściem w życie niniejszej

ustawy, terminy odwołań, krótsze od określonego w ustępie pierwszym, utrzymuje się

w mocy.

Odwołanie można wnieść pisemnie lub zgłosić do protokułu.

Dzień nadania na pocztą lub telegraf uważa się za dzień wniesienia odwołania.

Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na niedzielę lub święto, termin kończy się dopiero

w następnym dniu powszednim.

Instancja odwoławcza orzeka o niedopuszczalności względnie o spóźnionym terminie wniesienia

odwołania.

Z odwołaniem można połączyć prośbę o przywrócenie terminu, jeżeli strona udowodni,

że opóźnienie nastąpiło bez jej winy, z powodu nieprzezwyciężonych przeszkód, oraz

o ile odwołanie wniesiono najpóźniej w ciągu 7 dni po ustaniu przeszkody. Prośbę o

przywrócenie terminu rozstrzyga instancja odwoławcza.

Orzeczenia i zarządzenia władz, o których mowa w art. 1, winny zawierać pouczenie

o środkach prawnych, wyjaśniające, czy podlegają dalszemu tokowi instancji, jeśli

zaś mu podlegają, podające wyraźnie termin do wniesienia odwołania i władzę, do której

je wnieść należy.

W razie mylnego wyznaczenia terminu w orzeczeniu lub zarządzeniu odwołanie, wniesione

w terminie wyznaczonym, chociażby po upływie właściwego terminu ustawowego, uważa

się za wniesione w terminie ustawowym.

Jeżeli orzeczenie lub zarządzenie mylnie wskazuje władzę, do której odwołanie podać

należy, właściwa instancja odwoławcza po otrzymaniu sprawy od władzy niewłaściwej

postąpi z odwołaniem tak, jak gdyby było od początku wniesione do władzy właściwej.

W razie mylnego oznaczenia w orzeczeniu lub zarządzeniu, iż nie podlega ono już tokowi

instancji, jak również w razie nieumieszczenia w orzeczeniu lub zarządzeniu pouczenia

prawnego, przewidzianego w ustępie pierwszym, służy interesowanemu prawo żądania od

władzy, która wydała odnośne orzeczenie lub zarządzenie, za pośrednictwem władzy,

która mu je doręczyła, sprostowania, względnie uzupełnienia, orzeczenia lub zarządzenia.

Strona interesowana może prosić o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnem

orzeczeniem, z powodu nowych istotnych okoliczności faktycznych, które istniały przed

wydaniem orzeczenia i wpłynąć mogą na zmianę orzeczenia.

O dopuszczalności wznowienia orzeka władza, która w tej sprawie wydała orzeczenie

w ostatniej instancji.

Prośba o wznowienie nie wstrzymuje wykonania prawomocnego orzeczenia, o ile władza,

orzekająca o wznowieniu, inaczej nie postanowi.

Przepisy niniejszej ustawy nie dotyczą orzeczeń, wydanych w postępowaniu karno - administracyjnem.

Uchyla się wszystkie przepisy, odnoszące się do przedmiotów, unormowanych w art. 3

i następnych ustawy niniejszej, a z tą ustawą niezgodne; w szczególności uchyla się

przepisy obowiązującej na obszarze Małopolski ustawy zdn. 12 maja 1896 r. (austr.

Dz. Ust. № 101) w przedmiocie uzupełnienia, względnie zmiany, postanowień, tyczących

się postępowania w takich przypadkach, gdy przeciw decyzjom i zarządzeniom władz politycznych

stosuje się środki prawne.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

W wypadkach, w których orzeczenie, wydane w II instancji, zostało doręczone przed

wejściem w życie niniejszej ustawy, należy, o ile odwołanie do III instancji nie zostało

jeszcze wniesione, postępować tak, jak gdyby orzeczenie II instancji zostało doręczone

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

Ustawa niniejsza obowiązuje na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej z wyjątkiem

Województwa Śląskiego.

Na obszarze województw: poznańskiego i pomorskiego ustawa niniejsza nie ma zastosowania

do postępowania uchwałowego i sporno - administracyjnego.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z właściwymi Ministrami.