Ustawa z dnia 11 sierpnia 1923 r. o zakresie działania Ministra Reform Rolnych i organizacji urzędów i komisji ziemskich.

Przebudowa ustroju rolnego, tudzież regulowanie nowego ustroju rolnego należą do zakresu

działania Ministra Reform Rolnych.

W szczególności do zakresu działania Ministra Reform Rolnych należy

A.

Przygotowywanie projektów ustaw w przedmiocie przebudowy i regulowania ustroju rolnego.

B.

Wykonywanie ustaw, dotyczących tej przebudowy, a mianowicie

a)

zapewnienie potrzebnej do państwowej parcelacji i kolonizacji ilości ziemi, jej rozparcelowanie

i skolonizowanie;

b)

regulowanie spraw, dotyczących ustroju gospodarstw rolnych, jako to: scalania gruntów,

układu służebności, podziału gruntów wspólnych;

c)

regulowanie obrotu ziemią;

d)

organizacja urzędów ziemskich;

e)

sprawy Państwowego Banku Rolnego w porozumieniu z Ministrem Skarbu i Ministrem Rolnictwa

i Dóbr Państwowych, oraz inne sprawy, mające na celu sfinansowanie reformy rolnej;

f)

udzielanie upoważnień osobom fizycznym i prawnym do przeprowadzania pod nadzorem i

w granicach, przez Ministra Reform Rolnych ustalonych, prac, związanych z przebudową

ustroju rolnego i regulowaniem struktury gospodarstw rolnych (parcelacja, komasacja,

likwidacja serwitutów, podział gruntów wspólnych, zamiana gruntów), oraz wykonywanie

nadzoru nad ich działalnością;

g)

przeprowadzanie wszelkich czynności technicznych, związanych z przebudową ustroju

rolnego (parcelacja, komasacja, likwidacja serwitutów, podział gruntów wspólnych,

zamiana gruntów), udzielanie w tym względzie osobom fizycznym i prawnym, do tych czynności

prawnie uzdolnionym, upoważnień, oraz nadzór nad ich działalnością.

C.

Sprawy b. pruskich komisji generalnych i specjalnych, b. pruskiej komisji kolonizacyjnej

i b. Urzędu Osadniczego w poznaniu, b. austrjackich komisji agrarnych i komisji obrotu

ziemią, tudzież sprawy włości rentowych b. zaboru austrjackiego i pruskiego, a to

z zachowaniem kompetencji sądów, przez ustawy im zastrzeżonych.

D.

Likwidacja spraw b. państwowych banków agrarnych na ziemiach polskich, a w szczególności

sprawy oddziałów b. rosyjskiego Banku Włościańskiego i Szlacheckiego i b. pruskich

banków rentowych oraz regulowanie i zlikwidowanie spraw, dotyczących aktów organizacji

ziemskiej włościan na terenie b. zaboru rosyjskiego.

E.

Inne sprawy, przekazane przez ustawy Ministrowi Reform Rolnych.

W sprawach, związanych z wytwórczością rolną, Minister Reform Rolnych działa w porozumieniu

z Ministrem Rolnictwa i Dóbr Państwowych.

Ustanawia się Główną Komisję ziemską.

Do kompetencji jej należy

a)

orzekanie w sprawach, przekazanych jej przez właściwe ustawy i inne przepisy prawne;

b)

orzekanie w charakterze drugiej i ostatniej instancji w sprawach z odwołań, wniesionych

od orzeczeń okręgowej komisji ziemskiej przez strony lub przez prezesa okręgowego

urzędu ziemskiego;

c)

opinjowanie w sprawach, wymagających jej opinji w myśl ustaw i rozporządzeń, lub na

żądanie Ministra Reform Rolnych.

Prezesem Głównej Komisji Ziemskiej jest z urzędu Minister Reform Rolnych.

W zastępstwie Ministra przewodniczy na posiedzeniach Komisji i reprezentuje Komisję

nazewnątrz wiceprezes Głównej Komisji Ziemskiej.

Przewodniczyć na posiedzeniach Komisji może również zastępca wiceprezesa Głównej Komisji

Ziemskiej, wyznaczony przez Ministra Reform Rolnych.

W skład Głównej Komisji Ziemskiej, prócz prezesa, względnie przewodniczącego, wchodzą

z głosem stanowczym

a)

sędzia sądu apelacyjnego, względnie jego zastępca, delegowani przez Ministra Sprawiedliwości;

b)

jeden członek, względnie jeden z jego zastępców, delegowani przez Ministra Spraw Wewnętrznych

z pośród urzędników Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, posiadających wykształcenie prawnicze;

c)

jeden członek, względnie jeden z jego zastępców, delegowani przez Ministra Rolnictwa

i Dóbr Państwowych z pośród urzędników Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Państwowych,

posiadających wyższe wykształcenie rolnicze;

d)

jeden członek, względnie jego zastępca, delegowani przez Ministra Reform Rolnych z

pośród fachowych urzędników Ministerstwa Reform Rolnych;

e)

czterej członkowie, względnie czterej ich zastępcy, a to 2 przedstawiciele małej własności,

1 przedstawiciel bezrolnych robotników rolnych, 1 przedstawiciel większej własności,

wybrani przez Sejm na wniosek sejmowej Komisji Rolnej.

Ponadto Minister Reform Rolnych ma prawo delegować na posiedzenia Głównej Komisji

Ziemskiej urzędników Ministerstwa Reform Rolnych, jako referentów z głosem doradczym.

Członkowie Głównej Komisji Ziemskiej, wskazani w p. e), sprawują swój urząd przez

lat 2„poczem mogą być ponownie wybrani.

Członkowie, wskazani w punktach a), b), c), d), sprawują swój urząd aż do odwołania.

Na posiedzenia Głównej Komisji Ziemskiej winni być wzywani wszyscy jej członkowie.

Do ważności posiedzeń Głównej Komisji Ziemskiej konieczna jest obecność przynajmniej

5 (pięciu) członków Komisji, względnie ich zastępców, a w tej liczbie przewodniczącego.

Orzeczenia Komisji zapadają większością głosów obecnych członków; w razie równości

głosów przeważa zdanie, za którem oświadcza się przewodniczący.

Orzeczenia Głównej Komisji Ziemskiej są ostateczne i mają być doręczane stronje interesowanej.

Orzeczenia Głównej Komisji Ziemskiej podlegają natychmiastowemu wykonaniu po ich doręczeniu.

Orzeczenia te mogą być zaskarżone do Najwyższego Trybunału Administracyjnego.

Władzami wykonawczemi, podległemi bezpośrednio Ministrowi Reform Rolnych, są okręgowe

urzędy ziemskie. Ich liczbę, okręgi i siedzibę oznacza Rada Ministrów na wniosek Ministra

Reform Rolnych.

Na czele okręgowego urzędu ziemskiego stoi prezes.

Prezes okręgowego urzędu ziemskiego jest kierownikiem tegoż urzędu.

Do czasu mianowania prezesa okręgowego urzędu ziemskiego w trybie właściwym Minister

Reform Rolnych ma prawo powierzać kierownictwo okręgowego urzędu ziemskiego delegowanemu

przez siebie urzędnikowi Ministerstwa Reform Rolnych lub okręgowego urzędu ziemskiego,

któremu w tym wypadku przysługują wszystkie prawa prezesa okręgowego urzędu ziemskiego.

Do zakresu działania okręgowego urzę du ziemskiego należą

a)

regulowanie obrotu ziemią w granicach i w myśl przepisów, w tej mierze obowiązujących;

b)

wydawanie zarządzeń i wykonywanie czynności w sprawach parcelacji państwowej, osadnictwa,

komasacji, układu służebności, tudzież podziału i regulowania wspólnot, z zachowaniem

kompetencji, w sprawach tych okręgowej komisji ziemskiej przysługujących;

c)

wykonywanie czynności oraz orzekanie w sprawach, dotyczących tworzenia zapasu ziemi,

potrzebnej do przebudowy ustroju rolnego w granicach i w myśl przepisów obowiązujących

ustaw, tudzież w myśl zarządzeń i instrukcji Ministra Reform Rolnych z zachowaniem

kompetencji, w sprawach tych okręgowej komisji ziemskiej zastrzeżonych;

d)

wykonywania zarządzeń i orzeczeń Ministra Reform Rolnych, tudzież orzeczeń Głównej

i okręgowych komisji ziemskich;

e)

inne sprawy, przekazane okręgowym urzędom ziemskim przez specjalne ustawy i inne przepisy

ustawowe.

W sprawach, dotyczących obszaru, wchodzącego do dwu lub więcej okręgów, właściwy będzie

okręgowy urząd ziemski, wyznaczony w każdym poszczególnym wypadku przez Ministra Reform

Rolnych.

Od orzeczeń, powziętych przez okręgowy urząd ziemski, przysługuje stronom interesowanym

prawo odwołania do Ministra Reform Rolnych w ciągu dni 14, licząc od dnia, następującego

po zawiadomieniu o orzeczeniu.

Odwołanie do Ministra Reform Rolnych winno być wniesione na piśmie i podane do właściwego

okręgowego urzędu ziemskiego.

Wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie zaskarżonych orzeczeń.

Przy okręgowych urzędach ziemskich urzędują okręgowe komisje ziemskie.

Do zakresu ich działania, jako pierwszej instancji, należą

a)

orzekanie we wszelkich sprawach spornych, wynikających z postępowania regulacyjnego

przy scalaniu i zamianie gruntów, likwidacji serwitutów, podziale i regulacji wspólnot,

oraz w sprawach regulowania i likwidacji aktów, dotyczących organizacji ziemskiej

włościan na terenie b. zaboru rosyjskiego, o ile sprawy te w myśl obowiązujących ustaw

nie są przekazane sądom;

b)

orzekanie według obowiązujących ustaw w sprawach, dotyczących oszacowania przymusowo

wykupywanych i z mocy ustawy przejmowanych na cele reformy rolnej majątków (nieruchomości

ziemskich);

c)

orzekanie o wielkości obszarów, jakie mają być zwolnione od przymusowego wykupu i

pozostawione właścicielowi z majątków, przymusowo wykupywanych przez okręgowe urzędy

ziemskie, w szczególności z tytułu uprawy dla potrzeb przemysłu rolniczego buraków

cukrowych lub ziemniaków, względnie z tytułów innych, w myśl postanowień obowiązujących

ustaw;

d)

orzekanie w innych sprawach, przekazanych decyzji okręgowej komisji ziemskiej przez

właściwe ustawy i inne przepisy ustawowe;

e)

wyrażanie opinji w sprawach, w których właściwe ustawy i rozporządzenia wymagają tej

opinji, lub w sprawach, przekazanych okręgowej komisji ziemskiej w tym celu przez

Ministra Reform Rolnych, albo przez prezesa okręgowego urzędu ziemskiego.

Przewodniczącym okręgowej komisji Ziemskiej jest prezes okręgowego urzędu ziemskiego.

W razie jego nieobecności zastępuje go, jako przewodniczącego komisji, urzędnik okręgowego

urzędu ziemskiego, posiadający wykształcenie prawnicze, lub delegowany przez Ministra

Reform Rolnych urzędnik z wykształceniem prawniczem. O ile w posiedzeniu okręgowej

komisji ziemskiej bierze osobiście udział wojewoda (art. 14 p. a), obejmuje on przewodnictwo

na tem posiedzeniu komisji.

Członkami okręgowej komisji ziemskiej, prócz prezesa okręgowego urzędu ziemskiego,

są

a)

właściwy terytorjalnie wojewoda, względnie jeden z urzędników województwa, posiadający

wykształcenie prawnicze, delegowany przez wojewodę w charakterze jego zastępcy;

b)

sędzia sądu okręgowego, względnie jeden z jego zastępców, delegowani przez Ministra

Sprawiedliwości;

c)

jeden członek, względnie jeden z jego zastępców, delegowani przez Ministra Rolnictwa

i Dóbr Państwowych z pośród z urzędników, podległych Ministrowi Rolnictwa i Dóbr Państwowych,

a posiadających wyższe wykształcenie rolnicze;

d)

jeden członek, delegowany przez prezesa okręgowego urzędu ziemskiego z pośród urzędników

tego urzędu;

e)

sześciu członków, względnie sześciu zastępców, a to 3 przedstawicieli rolników małej

własności, 2 przedstawicieli bezrolnych robotników rolnych, 1 przedstawiciel większej

własności, zamieszkali w okręgu właściwego urzędu ziemskiego, mianowani przez Ministra

Reform Rolnych na wniosek prezesa okręgowego urzędu ziemskiego, oparty na zawierającej

podwójną liczbę kandydatów propozycji ustawowych, względnie społecznych, organizacji

rolniczych oraz zawodowych związków robotników rolnych, zawezwanych do tego przez

prezesa okręgowego urzędu ziemskiego.

Członkowie okręgowych komisji ziemskich, wymienieni w p. e), sprawują swój urząd przez

lat 2, poczem mogą być ponownie mianowani na ten sam okres czasu, zaś członkowie,

wskazani w punktach a), b), c), d), sprawują swój urząd aż do odwołania.

Posiedzenie okręgowej komisji ziemskiej zwołuje prezes okręgowego urzędu ziemskiego.

Ma żądanie trzech członków okręgowej komisji ziemskiej, przedłożone z motywami na

piśmie, winien prezes okręgowej komisji ziemskiej zwołać posiedzenie komisji w przeciągu

15 dni.

Na posiedzenia okręgowej komisji ziemskiej winni być wzywani wszyscy jej członkowie.

Do ważności posiedzeń okręgowej komisji ziemskiej konieczna jest obecność przynajmniej

pięciu (5) jej członków, względnie ich zastępców, w tej liczbie i przewodniczącego.

Orzeczenia komisji zapadają większością głosów obecnych członków; w razie równości

głosów przeważa zdanie, za którem oświadcza się przewodniczący.

Orzeczenia okręgowej komisji ziemskiej winny być doręczane stronie interesowanej.

Od orzeczeń okręgowej komisji ziemskiej mają strony prawo odwołać się do Głównej Komisji

Ziemskiej za pośrednictwem okręgowej komisji ziemskiej w ciągu dni trzydziestu (30),

licząc od dnia, następującego po dniu doręczenia odpisu motywowanego orzeczenia, o

ile specjalne ustawy nie zawierają odmiennych postanowień.

Termin zaskarżenia orzeczenia okręgowa komisja ziemska ujawnia w orzeczeniu.

Prawo odwołania przysługuje również w tych samych okresach czasu prezesowi okręgowego

urzędu ziemskiego.

Odwołanie wstrzymuje wykonanie orzeczenia.

Od decyzji okręgowej komisji ziemskiej w przedmiocie wyznaczenia terminów: rozprawy,

odroczenia rozprawy, dopuszczenia lub odmówienia przeprowadzenia dowodów - niema osobnego

środka prawnego.

Postępowanie w Głównej i okręgowych komisjach ziemskich jest postępowaniem z urzędu.

Główna Komisja Ziemska w drugiej instancji rozpatruje sprawy jedynie na skutek odwołań,

jednak może zaskarżone orzeczenie okręgowej komisji ziemskiej zmienić lub znieść z

urzędu i w części niezaskarżonej, o ile orzeczenie to narusza przepisy prawa.

Główna i okręgowe komisje ziemskie przeprowadzają wszelkie dowody, potrzebne dla wyświetlenia

sprawy.

Posiedzenia Głównej i okręgowych komisji ziemskich są jawne i niejawne.

O posiedzeniach jawnych należy zawiadomić osoby interesowane.

Główna i okręgowe komisje ziemskie wydają orzeczenia łącznie z rozpoznaniem sprawy

na posiedzeniach jawnych w wypadkach przez ustawy dla tych posiedzeń zastrzeżonych,

w pozostałych zaś wypadkach na posiedzeniach niejawnych bez udziału stron. Narady

i głosowanie komisji we wszystkich wypadkach są tajne.

Załatwianie poszczególnych czynności zarówno Główna, jak i okręgowe komisje ziemskie

mogą zlecać poszczególnym członkom kompletu orzekającego; Główna Komisja Ziemska ponadto

może zlecić załatwienie takich czynności okręgowej komisji ziemskiej.

Biegiem spraw na posiedzeniach Głównej i okręgowych komisji ziemskich kieruje przewodniczący,

któremu względem stron, zastępców ich i wogóle osób obecnych, nie stosujących się

do jego rozporządzeń i zakłócających porządek rozpraw, przysługuje po uprzedniem upomnieniu

prawo wymierzania następujących kar porządkowych

1)

grzywny w wysokości od 50.000 - 500.000 mk. na rzecz Skarbu Państwa;

2)

wydalenie z sali posiedzeń.

Zawiadomienia i wezwania na posiedzenia Głównej i okręgowych komisji ziemskich doręczane

będą przez władze gminne, magistraty lub urzędy pocztowe, które po doręczeniu zawiadomienia

lub wezwania osobie zawiadamianej lub wzywanej dowód doręczenia zwrócą bezzwłocznie

komisji ziemskiej.

Stronom interesowanym zawiadomienia i wezwania wręcza się bądź do rąk własnych, bądź

do rąk pełnomocnika, ustanowionego przez stronę.

W razie niemożności doręczenia jednym z tych sposobów, doręczenie będzie uważane za

dokonane przez złożenie jednego egzemplarza zawiadomienia, względnie wezwania, w tym

urzędzie gminnym, względnie pocztowym, w którego obrębie położona jest nieruchomość,

będąca przedmiotem sprawy, oraz przez ogłoszenie w dzienniku urzędowym województwa,

w którego okręgu toczy się sprawa.

W tym samym trybie doręczane są orzeczenia Głównej i okręgowych komisji ziemskich.

Świadkowie i rzeczoznawcy, wzywani przez komisję bądź z urzędu, bądź na wniosek stron,

otrzymują na żądanie oprócz zwrotu kosztów podróży

świadkowie - zwrot kosztów utrzymania w wysokości nie przekraczającej djet, przysługujących

urzędnikom państwowym XII stopnia służbowego;

rzeczoznawcy - wynagrodzenie za swą pracę.

Wysokość tych kosztów wynagrodzenia określa przewodniczący.

Koszty postępowania, związane z przewodem, ponoszą urzędy ziemskie.

Koszty, obciążające strony, w razie niewpłacenia ich w terminie, określonym przez

przewodniczącego, ściągane będą w trybie administracyjnym.

Wszystkie decyzje przewodniczącego w powyższych przedmiotach są ostateczne.

Świadkowie i rzeczoznawcy za niestawiennictwo na wezwanie komisji bez usprawiedliwionych

przyczyn mogą podlegać nakładanej przez komisję według jej uznania i wpływającej na

rzecz. Skarbu Państwa grzywnie w wysokości od 10.000 - 250.000 mk.

Komisjom służy prawo przesłuchiwania świadków pod przysięgą za pośrednictwem właściwych

sądów.

Powiatowe urzędy ziemskie, bezpośrednio podległe właściwym okręgowym urzędom ziemskim,

tworzą się w miarę potrzeby na zarządzenie Ministra Reform Rolnych.

Kompetencja terytorialna powiatowego urzędu ziemskiego rozciąga się na jeden lub więcej

powiatów.

W sprawach, dotyczących obszaru, podlegającego właściwości terytorjalnej dwu lub więcej

powiatowych urzędów ziemskich, właściwy będzie powiatowy urząd ziemski, wyznaczony

w każdym poszczególnym wypadku przez prezesa okręgowego urzędu ziemskiego.

W powiatach, gdzieby urzędy te nie były zorganizowane, czynności ich pełnią urzędnicy,

stale lub czasowo przez okręgowy urząd ziemski w tym celu delegowani.

Na czele powiatowego urzędu ziemskiego stoi komisarz lub podkomisarz ziemski, któremu

przydziela się potrzebną liczbę urzędników.

Do zakresu działania powiatowych urzędów ziemskich należą czynności wykonawcze i przygotowawcze,

ustawami i rozporządzeniami oraz zarządzeniami i instrukcjami Ministra Reform Rolnych

lub okręgowego urzędu ziemskiego przewidziana tudzież orzekanie w sprawach, przez

ustawy ich kompetencji przekazanych.

W sprawach, w których orzekanie należy do Ministra Reform Rolnych oraz urzędów i komisji

ziemskich, droga cywilno - sądowa jest niedopuszczalna, o ile - poszczególne ustawy

nie przewidują w tym względzie wyjątków.

W szczególności przysługuje właścicielowi prawo zwrócenia się na drogę cywilno - sądową,

jeżeli uważa, że z tytułu wynagrodzenia za przymusowo wykupiony majątek ziemski zostało

mu przyznane poniżej norm, ustalonych dla wymiaru odszkodowania w ustawie o sfinansowaniu

parcelacji i osadnictwa.

Od zarządzeń, względnie orzeczeń, powiatowego urzędu ziemskiego przysługuje stronie

interesowanej prawo odwołania się do okręgowego urzędu ziemskiego w ciągu dni 14 od

dnia doręczenia motywowanego orzeczenia. Odwołanie winno być wniesione na piśmie za

pośrednictwem właściwego powiatowego urzędu ziemskiego, który przesyła je wraz ze

swem wyjaśnieniem i aktami sprawy do okręgowego urzędu ziemskiego.

Członkowie Głównej i okręgowych komisji ziemskich, wymienieni w art. 5 p. e) i 14

p. e) ustawy, z powodu wykonywania swych obowiązków w komisjach, ponoszą odpowiedzialność

narówni z urzędnikami państwowymi.

Na miejsce usuniętego członka komisji ziemskiej wstępuje jego zastępca w charakterze

zwyczajnego członka komisji, a brakującego zastępcę powołuje się w trybie właściwym.

Orzeczenia Głównej Komisji Ziemskiej oraz prawomocne orzeczenia okręgowych komisji

ziemskich ulegają wykonaniu przez właściwych komisarzy, względnie podkomisarzy ziemskich,

o ile przedmiotem wykonania nie jest wpis do ksiąg gruntowych (hipotecznych), lub

o ile w poszczególnych ustawach wykonanie tych orzeczeń nie jest powierzone innym

władzom.

Komisarz ziemski przystępuje do wykonania orzeczenia po uprzedniem przynajmniej na

7 dni przed wykonaniem zawiadomieniu strony interesowanej o termin - wykonania orzeczenia.

Komisarz ziemski przeprowadza wykonanie orzeczenia przez doręczenie zaopatrzonego

przez okręgowy urząd ziemski klauzulą prawomocności odpisu orzeczenia komisji stronie

interesowanej, a w razie jej nieobecności domownikom, względnie innym osobony znajdującym

się w odnośnej nieruchomości, oraz przez wykonanie treści orzeczenia.

Czynności powyższych komisarz ziemski dokonywa w obecności dwóch postronnych świadków

i dokonanie ich stwierdza przez sporządzenie protokułu, który podpisują świadkowie

i strony interesowane.

Odmowa podpisu przez stronę interesowaną nie skutkuje nieważności protokułu, lecz

winna być zaznaczona w protokule.

W powyższym trybie ulegają również wykonaniu orzeczenia i zarządzenia okręgowych urzędów

ziemskich.

Skargi na czynności komisarzy ziemskich w przedmiocie, unormowanym niniejszym artykułem,

podlegają rozpoznaniu prezesa okręgowego urzędu ziemskiego, któremu w nagłych wypadkach

służy prawo tymczasowego wstrzymania wykonania orzeczenia lub zarządzenia.

Do wykonania nadzoru nad instytucjami i osobami (art. 2 p. f) i g), które w myśl obowiązujących

ustaw i rozporządzeń podlegają kontroli Ministra Reform Rolnych, oraz ujednostajnienia

ich działalności, Minister Reform Rolnych ustanawia specjalnych delegatów, lub powierza

te czynności prezesom okręgowych urzędów ziemskich i wydaje w tym względzie osobne

instrukcje.

Organom urzędów ziemskich służy, za uprzedniem powiadomieniem właściciela, prawo wstępu

na grunty obejścia gospodarskie, oraz prawo dokonywania na ich obszarze wszelkich

czynności urzędowych, związanych z zakresem działania urzędów ziemskich. Powiadomienie

może być uskutecznione ustnie bezpośrednio przed wykonaniem czynności urzędowej, o

ile tryb postępowania nie jest inaczej ustawami określony.

Władze i urzędy państwowe, jak również i samorządowe obowiązane są udzielać pomocy

prawnej i współdziałać z organami Ministerstwa Reform Rolnych w spełnianiu ich zadań.

Za czynności, dokonywane w zakresie praw technicznych, oraz za prace, wykonywane na

szczególne zamówienia stron poza normalnem postępowaniem, urzędy ziemskie pobierają

na rzecz Skarbu Państwa opłaty, których rodzaj i wysokość określi rozporządzenie Ministra

Reform Rolnych, wydane w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Członkowie Głównej i okręgowych komisji ziemskich za udział w posiedzeniach komisji

otrzymują djety dzienne oraz zwrot kosztów podróży według norm, ustalonych dla funkcjonarjuszów

państwowych, mianowicie: członkowie Głównej Komisji Ziemskiej - według V stopnia służbowego,

a członkowie okręgowej komisji ziemskiej - według VII stopnia służbowego.

Ma obszarze b. zaboru austrjackiego, o ile poszczególne ustawy inaczej nie stanowią

czynności b. Komisji Agrarnej w Wiedniu sprawuje Minister Reform Rolnych, względnie

Główna Komisja Ziemska, czynności b. Krajowej Komisji Agrarnej we Lwowie - terytorjalnie

właściwe okręgowe urzędy ziemskie, względnie okręgowe komisje ziemskie, czynności

b. miejscowych komisarzy agrarnych - komisarze ziemscy (art. 22), którym w sprawach

komasacyjnych i działowo - regulacyjnych, obecnie będących w toku, przysługuje zakres

działania miejscowych komisarzy agrarnych w rozumieniu Galicyjskich Ustaw Krajowych

z dnia 9 grudnia 1899 r. (Dz. Gal. Ustaw Kraj. 1900 r. №№ 18, 19 i 20);

czynności b. Komisji ministerjalnej dla operacji agrarnych (ces. rozporządzenie z

dn. 1 maja 1916 r. austr. Dz. Ust. P. № 147) sprawują terytorjalnie właściwe okręgowe

urzędy ziemskie, względnie okręgowe komisje ziemskie, a czynności zaprzysiężonych

komisarzy miejscowych - komisarze ziemscy (art. 22), którym w sprawach uregulowania

stosunków posiadłości gruntowych w okolicy miejsc obwarowanych przysługuje zakres

działania komisarzy miejscowych w rozumieniu powołanego wyżej ces. rozporządzenia;

kompetencja krajowych komisji obrotu ziemią (ces. rozporządzenie z dnia 9 sierpnia

1915 r. austr. Dz. Ust. P. № 234) należy do właściwych okręgowych urzędów ziemskich;

powiatowe komisje obrotu ziemią przestają istnieć, a ich kompetencja przechodzi na

właściwe powiatowe urzędy ziemskie.

Ma obszarze b. zaboru pruskiego czynności b. Urzędu Osadniczego w Poznaniu, b. pruskich

komisji generalnych oraz b. państwowej Komisji specjalnej z wyłączeniem sporów cywilno

- prawnych, należących do sądów, stosownie do ich właściwości, przechodzą na właściwe

okręgowe urzędy ziemskie i urzędujące przy nich okręgowe komisje ziemskie, stosownie

do kompetencji. W powyższym zakresie czynności Wyższego Sądu Kultury Krajowej w Berlinie

przechodzą na Główną Komisję Ziemską.

Na obszarze b. Królestwa Polskiego, o ile nie zostało postanowione inaczej, czynności

b. komisarzy do spraw włościańskich przechodzą na komisarzy ziemskich (art. 22), czynności

b. urzędów gubernjalnych do spraw włościańskich - na okręgowe urzędy ziemskie, względnie

okręgowe komisje ziemskie, czynności b. Urzędu do spraw włościańskich gub. Królestwa

Polskiego przy Wydziale Ziemskim rosyjskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych przechodzą

na Ministra Reform Rolnych, względnie Główną Komisję Ziemską; czynności b. rosyjskiego

Ministra Spraw Wewnętrznych w zakresie spraw ziemskich - na Ministra Reform Rolnych;

czynności b. II departamentu rosyjskiego Senatu Rządzącego - na Najwyższy Trybunał

Administracyjny.

Na pozostałym obszarze b. zaboru rosyjskiego, o ile nie zostało postanowione inaczej,

czynności b. naczelników ziemskich i b. t. zw. „minowych pośredników” oraz powiatowych

komisji urządzeń rolnych przechodzą na komisarzy ziemskich (art. 22); czynności b.

urzędów gubernjalnych do spraw włościańskich oraz gubernjalnych komisji urządzeń rolnych

- na okręgowe urzędy, względnie komisje ziemskie; czynności b. rosyjskich Ministrów

Spraw Wewnętrznych i Rolnictwa w zakresie ich uprawnień, dotyczących spraw ustroju

rolnego - na Ministra Reform Rolnych; czynności b. II departamentu rosyjskiego Senatu

Rządzącego - na Najwyższy Trybunał Administracyjny.

Wymienione w poszczególnych ustawach i rozporządzeniach uprawnienia i obowiązki Prezesa

Głównego Urzędu Ziemskiego oraz Głównego Urzędu Ziemskiego przechodzą na Ministra

Reform Rolnych.

Niezakończone w komisjach ziemskich sprawy z chwilą wejścia w życie ustawy niniejszej

będą rozpoznawane nadal według przepisów tejże ustawy.

Nierozpatrzone przez Sąd Najwyższy sprawy ze skarg na orzeczenia Głównej Komisji Ziemskiej

w Warszawie i b. Centralnej Komisji Ziemskiej w Wilnie z chwilą wejścia w życie ustawy

niniejszej podlegają rozpoznaniu Najwyższego Trybunału Administracyjnego z wyjątkiem

spraw, zastrzeżonych drodze sądowo - cywilnej w myśl art. 25 niniejszej ustawy.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Reform Rolnych w porozumieniu

z właściwymi ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia i obowiązuje na całym obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej nie uwłaczając na obszarze województwa śląskiego postanowieniom

Ustawy Konstytucyjnej z dnia 15 lipca 1920 r., zawierającej statut organiczny województwa

śląskiego (Dz. U. R. P. № 73, poz. 497).

Jednocześnie tracą moc obowiązującą przepisy i ustawy, dotyczące przedmiotów, unormowanych

ustawą niniejszą a w szczególności ustawa z dnia 6 lipca 1920 r. o organizacji urzędów

ziemskich (Dz. U. R. P. № 70, poz. 461).