Ustawa z dnia 6 lipca 1923 r. w przedmiocie rozciągnięcia na obywateli państw obcych przepisów prawnych o odszkodowaniu z tytułu nieszczęśliwych wypadków przy pracy, niezdolności do pracy, starości, śmierci, jakoteż braku pracy.

Obowiązujące w Rzeczypospolitej Polskiej przepisy prawne w przedmiocie ubezpieczeń

społecznych lub obowiązków odszkodowania z tytułu nieszczęśliwych wypadków przy pracy,

niezdolności, do pracy, starości, śmierci, jakoteż braku pracy mają zastosowanie co

do obowiązku ubezpieczenia i prawa do wszystkich świadczeń wraz z wszystkiemi dodatkami

droźyżnianemi i dodatkiem na wychowanie również względem zatrudnionych na obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej obywateli państw obcych, oraz ich rodzin nawet zamieszkałych

poza granicami Polski. Obywatele państw obcych oraz ich rodziny korzystają z wszelkich

praw do świadczeń wraz z dodatkami, nabytych w drodze ubezpieczeń społecznych, również

w razie opuszczenia granic Rzeczypospolitej Polskiej.

O ile jednak państwo obce ogranicza analogiczne prawa obywateli polskich, może Rada

Ministrów na wniosek Ministra Pracy i Opieki Społecznej wydać przepisy, ograniczające

odnośne prawa obywateli tego państwa w Polsce.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i z tą chwilą tracą moc obowiązującą

wszelkie niezgodne z nią przepisy prawa.