Ustawa z dnia 22 czerwca 1923 r. w przedmiocie substancji i przetworów odurzających.

Zabrania się wytwarzania, przeróbki, przywozu i wywozu, przechowywania, handlu oraz

wszelkiego wogóle obiegu opium surowego, opium leczniczego, opium do palenia i jego

odpadków (Dross i t. p.). haszyszu, morfiny, kokainy, heroiny, wszelkich ich soli

i przetworów oraz tych pochodnych, które na podstawie badań naukowych w drodze rozporządzenia

Ministra Zdrowia Publicznego będą uznane za wywołujące szkodliwe skutki dla zdrowia.

Na wypadek pojawienia się w obiegu innych substancji lub przetworów o podobnie szkodliwych

skutkach, upoważnia się Ministra Zdrowia Publicznego do rozciągnięcia na nie w porozumieniu

z Ministrem Przemysłu i Handlu przepisów niniejszej ustawy.

Wyjątki od zakazu, przewidzianego w art. 1, są dopuszczalne jedynie dla celów leczniczych,

naukowych i przemysłowych za specjalnem zezwoleniem Ministra Zdrowia Publicznego i

z zachowaniem warunków, w tem zezwoleniu zastrzeżonych. Zezwolenie to może być wydane

na określony czas i na określoną ilość oraz może być każdej chwili cofnięte.

W aptekach substancje i przetwory, wymienione w art. 1, mogą być wyrabiane, przerabiane,

wydawane oraz nabywane bez pozwolenia, określonego w ustępie poprzednim, jednakże

tylko do celów leczniczych i z zachowaniem przepisów o prowadzeniu aptek, jak również

specjalnie wydanych w tym przedmiocie przez Ministra Zdrowia Publicznego.

Zabrania się sprzedaży do celów spożycia eteru etylowego i jego mieszanin.

Przepisy, normujące wyrób, przywóz, przechowywanie oraz sprzedaż do celów przemysłowych

i leczniczych eteru etylowego 1 jego mieszanin, zostaną wydane w drodze rozporządzenia.

Do Ministra Zdrowia Publicznego należy nadzór nad produkcją i obrotem środków, określonych

w art. 1 i 3. Przedsiębiorstwa i zakłady, korzystające z pozwoleń, przewidzianych

w ort. 2, są obowiązane na żądanie Ministra Zdrowia Publicznego do składania sprawozdań

i wogóle udzielania informacji, dotyczących wytwarzania, obiegu i spożycia środków

określonych w art. 1 i 3.

Organy Ministerstwa Zdrowia Publicznego mają prawo dokonywania rewizji przedsiębiorstw,

zakładów i wogóle miejsc, w których są produkowane, przetwarzane lub przechowywane

substancje i przetwory, wymienione w art. 1, jak również badania ksiąg handlowych

i dokumentów przedsiębiorstwa. Nadto w celu wykrycia bezprawnego wytwarzania, handlu

i zużycia powyższych środków organy Ministerstwa Zdrowia Publicznego mogą dokonywać

rewizji i w innych lokalach w asystencji policji i przy odpowiedniem zastosowaniu

przepisów dzielnicowych ustaw postępowania karnego.

Przywóz i wywóz zagranicę substancji i przetworów, określonych w art. 1, może nastąpić

tylko przez urzędy celna, specjalnie oznaczone przez Ministra Zdrowia Publicznego

w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Winny naruszenia przepisów art. 3 oraz przywozu z zagranicy, przechowywania dla zbycia

lub wytwarzania opium surowego, leczniczego, opium do palenia, wyciągu z opium (ekstrakt),

morfiny i innych alkaloidów opium (z wyjątkiem kodeiny), ich soli i pochodnych, kokainy,

jej soli i pochodnych oraz tych substancji i przetworów z pośród wymienionych w części

drugiej art. 1 i art. 3, które będą uznane przez Ministerstwo Zdrowia Publicznego

za szczególnie niebezpieczne, jak również bezprawnego umożliwienia innym użycia tych

środków, jeżeli czyn przestępny wywołał lub mógł wywołać następstwa szczególniej szkodliwe,

a sprawca mógł to przewidzieć, lub jeśli przestępstwo spełniono z chęci zysku - będzie

karany za występek więzieniem od trzech miesięcy do lat pięciu, z czem można połączyć

grzywnę do dziesięciu miljonów marek. Surowsze postanowienia innych przepisów pozostają

w mocy. Usiłowanie i udział ulega karze narówni z dokonaniem.

Jeżeli winowajca ma prawo zajmowania się leczeniem lub zawodem aptekarskim, będzie,

prócz tego, pozbawiony powyższego prawa na czas nie niżej lat trzech lub na zawsze.

Jeżeli winny dopuścił się przestępstwa przy wykonywaniu innego zawodu lub przemysłu,

może być pozbawiony odnośnych praw na czas od roku do lat pięciu.

Winny innego naruszenia postanowień niniejszej ustawy lub przepisów, na jej podstawie

wydanych, (o ile czyn w myśl innych przepisów nie ulega karze surowszej) będzie karany

za występek więzieniem od dwóch tygodni do jednego roku i grzywną od pięćdziesięciu

tysięcy do pięciu miljonów marek lub jedną z tych kar.

Tej samej karze podlega użycie w towarzystwie środków, określonych w art. 7.

Nieprawne posiadanie środków, wymienionych w art. 1, pociąga zawsze za sobą konfiskatę

tych środków. W przypadkach, przewidzianych w art. 7 i 8, konfiskatę orzeka właściwy

sąd, lecz do chwili uprawomocnienia się wyroku należy dokonać zajęcia odnośnych przedmiotów.

Przedmioty skonfiskowane oddaje się do dyspozycji władz sanitarnych.

Przepisy dzielnicowe o łagodzeniu i zamianie kary nie stosują się do przestępstw,

przewidzianych w niniejszej ustawie.

Na obszarze b. dzielnicy austrjackiej sąd wymierzy zamiast kary więzienia karę ścisłego

aresztu.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Zdrowia Publicznego i Sprawiedliwości

w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie w dwa tygodnie po ogłoszeniu.