Rozporządzenie Ministra Robót Publicznych z dnia 30 grudnia 1922 r. w przedmiocie sadzenia i utrzymywania drzew przydrożnych na drogach publicznych.

§ 66.

Orzeczenia okr. kom. ziemskiej w przedmiocie zatwierdzenia projektu przymusowej likwidacji serwitutów zapadają na posiedzeniach jawnych

i zawierać będą orzeczenie o zatwierdzeniu projektl:l

likwidacji lub o przekazanie tego projektu komisarzowi ziemskiemu w celu uzupełnienia i uskutecznienia poprawek albo też o powierzeniu przeprowadzenia tej likwidacji innemu komisarzowi ziemskiemu.

Ponadto o ile projekt likwidacji uzyska zatwierdzenie

a) polecenie wykonania projektu na gruncie,

b) wniosek do głównej komisji ziemskiej w sprawie

projektowanego wpisu dodatkowego do aktu

nadawczego lub innego dowodu, stwierdzającego istnienie serwitutów,

c) określenie zgodnie z §§ 16 i 17 rozporządze­

nia niniejszego, wysokości kosztów, związa­

nych ze sporządzeniem planów i przeprowadzeniem likwidacji serwitutów na gruncie

i ich podział pomiędzy uczestnikami likwidacji.

z dnia 30 grudnia 1922 r.

w przedmiocie sadzenia i utrzymywania drzew

przydrożnych na drogach publicznych.

Na zasadzie art. 18 ustęp 6 ustawy z dnia

1921 r. o przepisach porządkowych

na drogach publicznych (Dz. U. R. P. N2 89, poz. 656)

zarządza się co następuje

l

października

§ 1. Zarządy dróg publicznych zarówno P'<lń­

stwowe jak samorządowe, zarządzające drogami publicznemi i obowiązane do obsadzenia dróg drzewa mi, winny ułożyć program szczegółowy stopniowego

obsadzenia drzewami dróg, któremi zarządzają.

§ 2. Szczegółowe programY obsadzenia dróg

winny wykazywać: 1) istniejący stan zadrzewienia d róg

(ilość istniejących drzew i krzewów na każdym kilometrze, gatunek, wiek i stan); 2) projekt przeprowadzenia zadrzewienia wszystkich dróg, administrowaWszelkie skargi i zażalenia na powyższe orze - nych przez dany zarząd drogowy ze wskazan ie m

czenia, wnoszone do głównej komisji ziemskiej, na- okresu, w ciągu jakiego zadrzewienie ma być przeprowadzone, z podaniem gatunków _ drzew, źródeł,

leży składać do okręgowej komisji ziemskiej, która

skąd mają być brane sadzonki i sposobu pokrycia

zaskarżone orzeczenie wydała na zasadach wskazanych

wart. 20 ustawy z dn. 6 lipca 1920 r. o organizacji , kosztów i 3) projekt organizacji utrzymania posadzonych drzew.

urzędów ziemskich (Dz. U. R. P. N2 70, poz. 461).

Po uprawomocnieniu się orzeczenia, zatwierdzającego projekt likwidacji serwitutow, okręgowy

urząd ziemski niezwłocznie zarządza

§ 67.

a) wykonanie tego projektu na gruncie,

b) oddanie wydzielonych gruntów posiadaczom

gospodarstw, których serwituty zostały tym

orzeczeniem zlikwidowane i

c) wykończenie dowoaów pomiarowych, zgodnie

z przepisami obowiązującemi.

Po uzyskaniu zaś orzeczenia głównej komisji

ziemskiej, zatwierdzającego projekt wpisu do aktu nadawczego, względnie do innych dowodów prawnych,

stwierdzających istnienie serwitutów, okręgowy urząd

ziemski dokonywa czynności, wskazane w § 36 rozporządzenia niniejszego.

§ 68. Rozporz,ądzenie niniejsze wchodzi w życie

z dniem ogłoszenia i ma zastosowanie od tej chwili

także do spraw, będących już w toku.

Prezes Głównego Urzędu Ziemskiego

Sew. Ludkiewicz

§ 3. Programy obsadzenia dróg samorządo­

wych ułożone przez samorządowe zarządy drogowe,

winny być przedstawione w ciągu roku od wydania

niniejszego rozporządzenia do zatwierdzenia właści­

wym władzom nadzorczym; władze nadzorcze po zatwierdzeniu programu zadrzewienia dróg winny qopilnować jego wykonania.

Programy obsadzenia dróg państwowych winny

być zatwierdzone przez właściwe województwa (okrę ·

gowe dyrekcje robót publicznych), które również

czuwać winny nad ich wykonaniem.

§ 4. Zarządy drogowe winny porozumiewać się

z przełożonymi szkół w celu urządzenia w okresach

sadzenia drzew uroczystości sadzenia drzew ("świąt

sadzenia drzew"). Takie porozumienie winno mieć

miejsce tam, gdzie pociągnięcie szkół do udziału

w obsadzeniu dróg drzewami jest możliwe ze wzglę·

du na warunki miejscowe i pożądane ze względu na

popularyzowanie akcji obsadzania dróg.

§ 5. Samorządowe zarządy drogowe przedsta ·

wiają właściw,ym wladzom nadzorczym , a państwowe

zarządy

drogowe województwom (okręgowe dyrekcje

robót publicznych) roczne sprawozdanie, wykazujące

ilość istniejących drzew przydrożnych, ilość usunię­

tych, ilość posadzonych, ilość zniszczonych, lub uszkodzonych przez szkodników w okresie sprawozdawczym.

§ 6.

Obowiązek sadzenia i utrzymywania drzew

przydrożnych ciąży na zarządach drogowych z wyjątkiem tych wypadków, gdzie wzdłuż dróg gminnych

nie zastal ustanowiony pas 75 cm. szerokości za ro-

j

..

M 8

.

Dziennik Ustaw. Poz. 5152.

wetn, wolny od uprawy w myśl art. 11 powołanej

iJstawy z dnia 7 października 1921 r.; w tym wypadku

obsadzanie tych dróg ~a rowami, o ile zostanie ustalone programem właściwego zarządu drogowego, na leży do obowiązku właścicieli gruntów przydrożnych ,

którzy winni stosować się do wskazówek zarządu

drogowego.

§ i. Zarządy drogowe mają prawo we własnym

zakresie działania zarządzić usunięcie tylko pojedyń­

czych drzew uschłych, uszkodzonych lub groźących

bezpieczeństwu komunikacji drogowej.

Usuwanie całych grup (alei) drzew przydrożnych

może nastąpić tylko za zezwoleniem Ministerstwa

Robót Publicznych względem dróg państwowych

i wojewódzkich, związku samorządowego , a w braku

jego, wojewody-względem dróg samorządowych .

§ 8.

Koszty obsadzenia dróg pokrywać winny

budowy i utrzy'

kredytów prze w i ł

z arządy drogowe, obowiązane do

mania odnośnych kategorji dróg z

dzianych na ten cel w budżetach.

§ 9. Uszkodzenia drzew przydrożnych ; umyśln e

lub z niedbalstwa, jak wyrywanie s ad zo ne k, palikó w,

obdzieranie kory, ścinanie i łamanie g a łęzi , strącanie

lub zrywanie owoców przez osoby n i eupoważn i on e

karane będzie wedle przepisów rozdziału IV ustawy

z dnia 7 października 1921 r. o przepisach porząd ­

kowych na drogach publicznych (Dz. U. R. P. N289 .

poz. 656) grzywną do 100.000 mk. lub aresztem do

2 miesięcy. Oprócz tego winni obow ią zani będ ą

wynagrodzić

wyrządzoną

szkodę

w łaściwemu zarz ą '

dowi drogowemu.

,

§ 10. W razie niewykonania przez zarządy

drogowe, względnie przez właśc i cieli przydrożnych

gruntów (§ 6) obowiązków wynikających z nin ie jszego rozporządzenia województwa mają co do za ·

rządów drogowych państwowych wdrożyć odpowied ·

nie dochodzenia i pociągnąć winnych opieszałeg o

traktowania sprawy do odpowiedzialności dyscypli ·

narnej, co zaś do zarządów drogowych samorządo ·

wych, na podstawie ust. 3 art. 18 powołanej ustawy

z dnia 7 października 1921 r. o przepisach po~ząd ­

kowych na drogach publicznych (Dz. U. R. P. N289.

poz. 656) wyższe instancje związków samorządowych,

względnie województwa mogą wdrożyć odpowiednie

środki przymusowe przez wstawienie do

budżetu

odpowiednich sum na wykonanie niezbędnych robót,

lub też zarządzić wykonanie tych robót na koszt

opieszałego lub nie dbałego zarządu drogowego.

§ 11. Rozporządzenie niniejsze wchodz i w Ży ł

cie z dniem ogłoszenia.

Minister ' Robót Publicznych: Łopuszański

52.

Rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu

z dnia 12 stycznia 1923 r.

w przedmiocie opłat za legalizowanie

gazomierzy.

Na podstawie art. 23 dekretu o miarach

z dnia 8 lutego 1919 r. (Dz. P. P. P. N2 15 poz. 211)

oraz rozporządzeń Rady Ministrów: z dnia 17 listopada 1921 r. (Dz. U. R. P. N2 100 poz. 716), z dnia

5 grudnia 1921 r. (Dz. U. R. P. N2 104 poz. 752)

i z dnia 16 czerwca 1922 r. (Dz. U. R. P. N2 52

poz. 470) i w uzupełnieniu części II rozporządzeoia

Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 13 maja 1922 r;

o opłatach za czynności urzędów miar (Dz. U. R. P.

N2 39 poz. 326), zarządza się co następuje

Za legalizowanie gazomierzy pobiera się

zasadnicze

1. Gazomierze mokre

Za gazomierze dla przepływu gazu do 0,3 metr a sześc. na godzinę po mk. 3.000.

Za gazomierze , powyżej 0,3 metra sześc. do 0,5

metra sześc. włącznie po mk. 4.500.

Za gazom ierze . powyżej 0,5 metra sześc. do

l metra sześc. włącznie po mk. 6.000.

Za gazom ierze powyżej 1 metra sześc . do 2 me-o

trów sześc. włącznie po mk. 9.000.

Za gazomierze powyżej 2 metrów sześc: do 4 me· '

trów sz e Śc. włączn i e po mk. 12.000.

Za gazomierze powyżej 4 metrów sześc. do 6 me· .

(rów sześc . włącznie po mk. 15.000.

Za gazomierze powyżej 6 metrów sześc. do 8 me·

trów szeŚc. włąc;znie po mk. 18.000.

Za gazom ierze powyżej 8 metrów sześc. do 10

metrów sześc. włączn i e po mk. 21.000.

Za gazomierze powyżej 10 metrów sześc. do 15

metrów s ześc. włącznie po mk. 24.000.

Za gazomie rze powyżej 15 metrów sześc. za

każde następne całe lub rozpoczęte 5 metrów sześc.

dopłata mk. 1.500.

2. Za legalizowanie gazomierzy mokrych, po·

siadających dwie rury przelewowe i spustowe i wymagających dwóch po sobie następujących badań ,

pobiera się opłaty o 200;0 wyższe.

3. Gazom ierze suche

Za legalizowa nie gazomierzy suchych pobiera

się opłaty o 50% wyższe od opIat za gazomierze mokre, wymienionych w ustępie l -ym.

4. Za legalizowanie gazomierzy z zamiennym

liczydłem pobiera się opłaty zasadnicze następujące

a) Za gazomierze mokre - o 50% wyższe od

opłat, wymienionych w ust. l -ym.

b) Za gazomierze suche - o 1000;0 wyższe od

opła t, wym ien ionych w ust. 1-ym.

§ 1.

następujące opłaty

§ 2. Za sprawdzenie odejmowalnego oddzielnie zgłoszonego liczydła do gazomierza stacyjnego

pobiera się opłatę 3.000 marek.

§ 3.

Pozatern ' przy legalizowaniu gazomierzy

obowiązują zgłaszającego przepisy, zawarte w czę ­

ści I rozporządzenia I't\inistra Przemysłu i Handlu

z dnia 13 maja 1922 r. o opiatach za czynności urzę'

1'02 ·

Dziennik Ustaw. Poz. 50 I 51.

: N2 8.

'a następnie cały operat, wraz ze swą W tym przedmiocie opinją przedkłada okr. kom. ziemskiej w celu

zatwierdzenia projektu likwidacji.

51.

Rozporządzenie

Ministra Robót

Publicznych