Ustawa z dnia 17 maja 1923 r. zmieniająca niektóre postanowienia ustawy z dnia 5 sierpnia 1922 r. o zaopatrzeniu emerytalnem wojskowych i ich rodzin.

W art. 5 ustawy z dnia 5 sierpnia 1922 r. „o zaopatrzeniu emerytałnem wojskowych i

ich rodzin” (Dz. U. R. P. № 68 poz. 616) wstawia się w wierszu przedostatnim po słowach

„niniejszej ustawy” wyrazy: „w obu wypadkach”.

Art. 6 tejże ustawy skreśla się.

W art. 7 tejże ustawy dodaje się na końcu następujące ustępy

„

Dziesięcio, względnie pięcioletni okres służby wojskowej, wymagany w art. 3 i 5 oraz

w pierwszym ustępie art. 10, i trzydziesto, względnie dwudziestoletni okres, wymagany

w art. 7 punkt d, obejmują faktyczną służbę wojskową według czasu kalendarzowego od

dnia jej rozpoczęcia.

Do czasokresów, wymienionych w poprzednim ustępie, wlicza się czas służby, przewidzianej

w punktach b) i d) art. 12 niniejszej ustawy

W art. 8 tejże ustawy skreśla się punkt d).

W art. 9 tejże ustawy zamiast pierwszego ustępu wstawia się ustęp w następującem brzmieniu

„

Podstawę do wymierzenia uposażenia emerytalnego startowi płaca podstawowa wraz z dodatkami

za wysługę lat, rodzinnemi, na wyżywienie i kwaterę, przywiązanymi do ostatnio posiadanego

stopnia w służbie czynnej

”

.

Drugi ustęp tego artykułu skreśla się.

Art. 10 tejże ustawy otrzymuje brzmienie następujące

„

Zawodowemu wojskowemu, który po nieprzerwanej conajmniej 10-letniej służbie utracił

bez własnej winy trwale zdolność do zarobkowania conajmniej w 95%, dolicza się przy

wymiarze uposażenia emerytalnego w granicach art. 11 niniejszej ustawy 10 lat do czasu

służby, podlegającego normalnemu zaliczeniu do wysługi emerytalnej.

Zawodowemu wojskowemu, który wskutek przyczyn, określonych w art. 4 niniejszej ustawy,

utracił zdolność do pracy zarobkowej, wymierza się uposażenie emerytalne według norm

art. 11 niniejszej ustawy, doliczając ponadto do wysługi emerytalnej w granicach tegoż

artykułu zależnie od stopnia trwałej utraty zdolności do zarobkowania, a mianowicie

przy utracie zdolności od 35% - 54% -

2 lata

„ „ „ „ 55% - 74% -

4 „

„ „ „ „ 75% - 84% -

6 „

„ „ „ „ 85% - 94% -

8 „

„ „ „ „ 95% - 100% -

10 „

Minister Spraw Wojskowych zarządzi conajmniej 3 razy w okresach rocznych w przeciągu

trzech lat od dnia przeniesienia w stan spoczynku ponowne zbadanie przez komisję wojskowo

- lekarską emeryta, któremu przyznano uposażenie emerytalne z doliczeniem lat na mocy

niniejszego artykułu. Komisja stwierdzi stopień utraty zdolności do pracy zarobkowej

w celu ponownego ustalenia uposażenia emerytalnego.

O ile emeryt, któremu komisja odliczyła w części lub w całości, w myśl powyższego

ustępu, dodatkowe lata, nie może być przyjęty z powrotem do służby wojskowej, otrzymuje

po upływie trzech lat od dnia przeniesienia w stan spoczynku stałe uposażenie emerytalne

z uwzględnieniem utraty zdolności do pracy zarobkowej, ustalonej ostatecznie przez

badającą go ostatnio komisję, w wymiarze nieprzekraczającym jednak pierwotnego wymiaru,

lub w wymiarze normalnym nie niższym od 40%

Art. 15 tejże ustawy otrzymuje brzmienie następujące

„

Przy ogólnej mobilizacji czas czynnej służby wojskowej, odbytej podczas wojny w czasie

od dnia mobilizacji do dnia zawarcia zawieszenia broni, poprzedzającego zawarcie pokoju,

liczy się przy wymiarze uposażenia emerytalnego wojskowym zawodowym podwójnie.

Przy częściowej mobilizacji oblicza się w ten sposób czas służby, odbytej podczas

wojny; tylko pełniącym służbę w formacjach mobilizowanych, w Ministerstwie Spraw Wojskowych

i Naczelnem Dowództwie

”

.

W art. 16 tejże ustawy dodaje się po słowach: „powołany do czynnej służby wojskowej”

słowa: „w czasie wojny”.

W art. 20 tejże ustawy w ostetnim ustępie w wierszu drugim skreśla się słowa: „na

dłużej niż jeden rok”.

W art. 29 tejże ustawy w ustępie a) po słowach: „uposażenia emerytalnego” dodaje się

wyrazy: „według wymiaru dla malej rodziny”, w ustępie b) po słowach: „według zasad ustawy niniejszej” dodaje się wyrazy: „według wymiaru dla małej rodziny”.

W art. 39 tejże ustawy zamiast ustępu 1 wstawia się ustęp o brzmieniu

„

Wdowa w razie ponownego zamążpójścia, o ile nie zastrzeże sobie prawa do przyznania

jej pensji na wypadek powtórnego owdowienia, otrzymuje jednorazową odprawę, która

wynosi dla wdów w wieku do 45 lat życia dwuletnią, powyżej zaś tego wieku jednoroczną

kwotę pensji wdowiej

”

.

Ustęp 1 art. 49 tejże ustawy otrzymuje brzmienie następujące

„

Zawodowym wojskowym, którzy wstąpili do wojska polskiego najpóźniej pod koniec 1920 r.,

a przed wstąpieniem do wojska polskiego pełnili w jednem z b. państw zaborczych służbę

samorządową, lub oddawali się pracy zawodowej, dolicza się do wysługi emerytalnej

czas tej służby lub pracy w ilości, nie przekraczającej lat 20

a)

gdy zawodowy wojskowy stał się trwale niezdolnym do pełnienia służby wojskowej, lub

gdy przekroczył 55 lat życia, pod warunkiem przesłużenia w wojsku conajmniej 10 lat,

obliczonych według czasu kalendarzowego,

b)

gdy zawodowy wojskowy przesłużył w wojsku polskiem conajmniej 15 lat, obliczonych

według czasu kalendarzowego, i gdy przekroczył 53 lata życia. Czas służby w wojsku

polskiem liczy się od daty faktycznego jej rozpoczęcia, nie wcześniej jednak niż od

1 listopada 1918 r.

”

W ustępie 2, wierszu 1 skreśla się słowo „ci” po słowach „O ile wojskowi”.

Do art. 56 tejże ustawy dodaje się ustęp drugi w następującem brzmieniu

„

Postanowienia te mają również zastosowanie do wdów i sierot po oficerach, chorążych

i podoficerach, którzy zmarli wskutek przyczyn, wymienionych w art. 4, przed terminem

możności uzyskania przez nich charakteru i praw wojskowych zawodowych wojsk polskich,

w czynnej służbie w polskich formacjach wojskowych uznanych przez Państwo.

Wypłata tego zaopatrzenia następuje od pierwszego dnia miesiąca po wniesieniu podania,

nie wcześniej jednak niż od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

”

.

W art. 56 w wierszu trzecim zamiast słowa: „wojskowych” po słowie: „zmarłych” wstawia

się: „oficerach, chorążych i podoficerach”.

W art. 57 tejże ustawy zamiast ustępu pierwszego wstawia się ustępy w brzmieniu następującem

„

Zaopatrzenie emerytalne (uposażenie emerytalne, pensja wdowia i sieroca) oraz odprawy

mogą ulec zapowiedzeniu i zajęciu sądowemu tylko z tytułu alimentów jako też zapowiedzeniu

i zajęciu sądowemu lub administracyjnemu z tytylu należności Skarbu Państwa.

Wysokość zapowiedzeń i zajęć wynosi dla alimentów 5, a dla należności Skarbu Państwa 6 zaopatrzenia emerytalnego, względnie odprawy. Pośmiertne nie ulega zapowiedzeniu

ani też zajęciu,

Pensja wdowia i sieroca nie ulega zapowiedzeniu ani zajęciu z tytułu należności skarbowych

męża. względnie ojca, wynikłych ze stosunku służbowego

”

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu

z Ministrem Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.

Postanowienia tej ustawy, z wyjątkiem art. 13, obowiązują od dnia wejścia w życie

ustawy z dnia 5 sierpnia 1922 r., a postanowienia art. 13 z dniem wejścia w życie

niniejszej ustawy.