Ustawa z dnia 14 maja 1923 r. w przedmiocie państwowego podatku przemysłowego.

Państwowemu podatkowi przemysłowemu podlegają

a)

handlowe i przemysłowe, tudzież inne na zysk obliczone przedsiębiorstwa;

b)

zajęcia przemysłowe, wymienione w taryfie, załączonej do art. 23 niniejszej ustawy,

i samodzielne wolne zajęcia zawodowe, wyszczególnione w art. 9 tejże ustawy.

Wyjątki.

Państwowemu podatkowi przemysłowemu nie podlegają

1)

gospodarstwa rolne i leśne, oraz związane z niemi: hodowla inwentarza, mleczarstwo,

sadownictwo, ogrodownictwo, pszczelarstwo i gospodarstwo rybne;

opłacają jednak podatek

a)

gorzelnie, browary, krochmalnie, cukrownie, destylarnie drzewa i inne tym podobne

zakłady przemysłowe, przerabiające chociażby tylko produkty miejscowego gospodarstwa;

b)

przemysłowe mleczarstwo, ogrodownictwo, sadownictwo i rybołówstwo, prowadzone zawodowo

jako wyłączny lub przeważający rodzaj gospodarstwa;

c)

wyręby leśne, dokonywane przez właścicieli obszarów leśnych nawet na ich własny rachunek,

w tych wypadkach, gdy właścicielami takich obszarów są spółki o charakterze przemysłowym

lub handlowym, lub osoby, które kodeks handlowy za handlujące uznaje;

2)

sprzedaż i dostawa wytworów własnego lub dzierżawionego gospodarstwa rolnego oraz

własnego gospodarstwa leśnego, dokonywana bez utrzymywania w tym celu osobnych zakładów

handlowych i oddzielnych składów poza obrębem własnych lub dzierżawionych gruntów;

3)

eksploatowanie w obrębie własnych lub dzierżawionych gruntów: pokładów torfu, piasku,

wapna, kamieni, kredy, fosforytów i t. p. wyłącznie na potrzeby własnego gospodarstwa,

oraz połączone z eksploatacją cegielnie, piece wapienne i tym podobne zakłady, znajdujące

się w obrębie wyżej oznaczonych gruntów, a zaspakajające również tylko potrzeby własnego

gospodarstwa;

4)

młyny i tartaki, znajdujące się w obrębie własnych lub dzierżawionych gruntów, a zaspakajające

wyłącznie potrzeby gospodarcze właścicieli, wzgl. dzierżawców, tych gruntów.

Zwolnienia.

Od państwowego podatku przemysłowego są zwolnione

1)

wszelkie pzedsiębiorstwa, prowadzone przez Państwo na podstawie praw zwierzchniczych,

prawa monopolu, lub wyłącznie na potrzeby administracji państwowej;

2)

państwowe koleje żelazne łącznie ze wszelkiemi urządzeniami i przedsiębiorstwami państwowemi,

związanemi z eksploatacją lub budową tych kolei;

3)

przedsiębiorstwa użyteczności publicznej, prowadzone przez związki samorządne we własnym

zarządzie i na własny rachunek, oraz utrzymywane przez też związki, lombardy i kasy

pożyczkowe i oszczędności, których działalność ogranicza się do przyjmowania wkładów

i udzielania pożyczek;

4)

kasy pomocy (emerytalne, oszczędnościowo - pożyczkowe, pogrzebowe i t. p.) pracowników

instytucji państwowych, komunalnych i społecznych, pracowników handlowych, przemysłowych

i rolnych, tudzież inteligencji zawodowej;

5)

związki pracownicze, mające na celu dostarczanie odpowiedzialnych pracowników;

6)

zakłady naukowe tak publiczne, jak i prywatne;

7)

zakładane lub utrzymywane przy pomocy Państwa, związków samorządnych lub instytucji

społecznych, oświatowych i dobroczynnych zakłady wychowawcze i poprawcze, przytułki

i schroniska noclegowe, bibljoteki, czytelnie, muzea, galerje i wystawy, warsztaty

szkolne, wzorowe ogrody i sady, mające na celu podniesienie ogrodownictwa i sadownictwa,

oraz utrzymywane przez stowarzyszenia sportowe i przeznaczone wyłącznie dla członków

stowarzyszenia sale gimnastyczne lub szermiercze, boiska, cyklodromy i ślizgawki;

8)

nieobliczone na zysk stałe i ruchome przedsiębiorstwa kinematograficzne, prowadzone

we własnym zarządzie i na własny rachunek przez instytucje państwowe, samorządowe

i społeczne w celach oświatowych i kulturalnych;

9)

teatry państwowe i komunalne, o ile nie są oddane w dzierżawę;

10)

urządzane w celach filantropijnych i oświatowo - kulturalnych widowiska, zabawy, kiermasze

i t. p.;

11)

przemysł ludowy, wykonywany ubocznie przez drobnych gospodarzy rolnych lub bezrolnych

oraz mieszkańców miast bez obcej pomocy, albo z pomocą tylko członków własnej rodziny;

12)

wykonywanie przez przedsiębiorców - robót (antrepryz) i dostaw, jeżeli ogólny obrót

roczny (art. 5) nie przekracza jednego miljona marek;

13)

utrzymywanie pokojów umeblowanych i stołowanie, lecz bez sprzedaży napojów wyskokowych,

jeżeli ilość odnajmowanych pokojów nie przekracza czterech, a ilość stołowników dziesięciu.

Podstawa opodatkowania.

Za podstawę do obliczania podatku przemysłowego dla wszystkich przedsiębiorstw i zajęć,

z wyjątkiem wymienionych w art. 8 niniejszej ustawy, służy obrót, osiągnięty przez

przedsiębiorstwo, względnie zajęcie, w każdem półroczu, a dla przedsiębiorstw handlowych

pierwszych dwóch kategorji i przedsiębiorstw przemysłowych pierwszych pięciu kategorji

w każdym miesiącu roku podatkowego.

Rokiem podatkowym jest każdy bieżący rok kalendarzowy.

Za obrót, podlegający opodatkowaniu, uważa się

1)

w przedsiębiorstwach, prowadzących handel towarowy - sumę przychodu brutto za towary,

sprzedane za gotówkę, wymienione lub wydane na kredyt łącznie z przychodem brutto,

uzyskanym z handlu jarmarcznego lub z wykonania dostaw;

w przedsiębiorstwach, prowadzących handel hurtowy, do wyżej wymienionych sum przychodu

dolicza się również wyrażoną w cenach hurtowych wartość towarów, oddanych do sprzedaży

zakładom handlu detalicznego lub drobnego, należącym do tegoż właściciela;

2)

w instytucjach kredytu krótkoterminowego, jakoteż w domach bankowych i w kantorach

wymiany - sumę pobranych procentów, prowizji, komisowego, tudzież innych tym podobnych

wynagrodzeń za świadczenia, oraz zysk brutto z operacji obcemi walutami, dewizami,

czekami zagranicznemi, tudzież wszelkiego rodzaju papierami wartościowemi, bez uwzględnienia

ewentualnych strat;

3)

w instytucjach kredytu długoterminowego - ogólną sumę wpływów prócz spłat kapitału;

o ile w instytucjach kredytu długoterminowego są prowadzone również inne operacje

bankowe, należy do obrotu włączyć sumy, wymienione w ustępie 2 niniejszego artykułu;

4)

w instytucjach ubezpieczeniowych

A.

W instytucjach, nie opartych na wzajemności

a)

całkowitą sumę otrzymanych składek (premji) od. ubezpieczeń rzeczowych;

b)

1/10 część otrzymanych składek (premji) od ubezpieczeń na życie i od wypadków;

c)

1/4 część otrzymanych składek (premji) od ubezpieczeń pośrednich (reasekuracji).

B.

W instytucjach, opartych na wzajemności, a ograniczających swoją działalność w ubezpieczeniach

bezpośrednich tylko do swoich członków: połowę premji, wymienionych pod lit. A, ustęp

a, b i c.

5)

dla robót (antrepryz) i dostaw, wykonywanych jako samoistne przedsiębiorstwa - sumę

brutto, otrzymaną lub należną za wykonane roboty (antre - pryzy), względnie dostawy;

6)

w przedsiębiorstwach pośrednictwa handlowego, w przedsiębiorstwach ekspedycyjnych

oraz w przedsiębiorstwach przewozowych i komunikacyjnych - zarobek brutto, t. j. sumę

pobranych i należnych prowizji, komisowego oraz wszelkich innych wynagrodzeń za wykonane

świadczenia i usługi;

7)

we wszystkich innych przedsiębiorstwach handlowych - sumę przychodu brutto;

8)

w przedsiębiorstwach przemysłowych, wydobywających lub przetwarzających surowce, albo

produkujących wyroby z wydobytych lub zakupionych na własny rachunek materjałów -

sumę przychodu brutto za surowce, półfabrykaty i gotowe wyroby, tak sprzedane za gotówką,

jak i wymienione lub wydane na kredyt, oraz użyte do wykonania umów o roboty (antrepryzy)

i dostawy;

do sumy przychodu brutto dolicza się również obliczoną w cenach hurtowych wartość

surowców, półfabrykatów i wyrobów, wydanych zarówno z samego zakładu przemysłowego,

jak i z należących do niego składów innym przedsiębiorstwom i zakładom, należącym

do tego samego właściciela;

9)

w przedsiębiorstwach przemysłowych, wytwarzających wyroby z cudzych materjałów - zarobek

brutto, t. j. całkowitą sumę wynagrodzenia, pobranego za przerób;

10)

dla zajęć przemysłowych i samodzielnych wolnych zajęć zawodowych - zarobek brutto.

Wysokość i forma podatku.

Podatek przemysłowy dla wszystkich przedsiębiorstw i zajęć, z wyjątkiem wymienionych

w ustępie 2 art. 5 tudzież w ustępie 3 tegoż artykułu, o ile prowadzą operacje bankowe,

oraz w art. 8 niniejszej ustawy, wynosi 2% od sumy obrotu (art. 4 i 5).

Przedsiębiorstwa, wymienione w ustępie 2 art. 5 f w ustępie 3 tegoż artykułu, o ile

prowadzą operacje bankowe - opłacają podatek przemysłowy w wysokości 5% od obrotu.

Podatek przemysłowy pobiera się od wszystkich przedsiębiorstw i zajęć, z wyjątkiem

wymienionych w art. 8 i 9 niniejszej ustawy

a)

w formie przedpłaty, uiszczanej przez nabycie właściwych świadectw przemysłowych;

b)

w postaci dopłaty, stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą podatku, przypadającego w myśl

art. 4 do 6 niniejszej ustawy, a sumą przedpłaty, uiszczoną za świadectwa przemysłowe.

Państwowy podatek przemysłowy tylko w formie, określonej w art. 7 lit. a), opłacają

1)

przedsiębiorstwa handlu wędrownego (art. 19);

2)

przedsiębiorstwa handlu jarmarcznego (art. 20);

3)

agenci podróżujący (komiwojażerowie), inspektorzy i agenci towarzystw ubezpieczeniowych

przedsiębiorstw komunikacyjnych, przewozowych, kredytowych;

4)

przedsiębiorstwa, prowadzące wydawnictwa dzienników lub innych pism perjodycznych.

Podatek przemysłowy bez obowiązku uiszczania przedpłaty (art. 7 lit. a) opłacają samodzielne

wolne zajęcia zawodowe - lekarzy, dentystów, weterynarzy, felczerów, adwokatów, notarjuszy,

obrońców sądowych, artystów, architektów, inżynierów i innych techników.

Świadectwa przemysłowe (art. 7 lit. a) winny być wykupywane

1)

przez przedsiębiorstwa handlowe i przemysłowe dla każdego przez nie prowadzonego oddzielnego

zakładu handlowego względnie przemysłowego;

2)

przez każde przedsiębiorstwo na zysk obliczone, a wykonywane bez utrzymywania oddzielnego

zakładu;

3)

dla każdego zajęcia przemysłowego, wymienionego w taryfie, dołączonej do art. 23 niniejszej

ustawy.

Określenie oddzielnych zakładów i przedsiębiorstw.

Za oddzielny zakład handlowy uważa się osobne stałe lub ruchome, zamknięte lub otwarte

pomieszczenie, albo część takiego pomieszczenia, względnie kilka pomieszczeń, posiadających

bezpośrednie ze sobą połączenie, w których prowadzi się handel towarowy, lub w których

dokonywa się innych operacji handlowych, stanowiących według taryfy, załączonej do

art. 23 niniejszej ustawy, odrębne przedsiębiorstwo.

Za oddzielny zakład przemysłowy (wytwórnię, pracownie, warsztat, zakład rzemieślniczy)

uważa się jedno, względnie kilka, zamkniętych lub otwartych pomieszczeń, bądź położonych

w obrębie jednego obejścia, bądź stanowiących jeden jednolity zespół gospodarczy i

służących do jednego rodzaju produkcji lub nawet do kilku rodzajów, jeśli stanowią

one' kolejne stopnie obróbki, wzgl. przeróbki, tych samych materjałów albo wytworów,

lub znajdują się w związku, uzasadnionym potrzebami głównej produkcji, o ile z działów

pomocniczych nie jest dokonywana sprzedaż ich wytworów.

W wypadkach wątpliwych Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu

rozstrzyga, czy istnieje jeden jednolity zespół gospodarczy i czy kolejne stopnie

obróbki, względnie przeróbki, pozostają w związku, uzasadnionym potrzebami głównej

produkcji.

Za oddzielne przedsiębiorstwo górnicze uważa się zespół szybów, sztolni, wież wiertniczych

i tym podobnych urządzeń, należących do jednego przedsiębiorstwa, a znajdujących się

w obrąbie jednego terenu kopalnianego i służących do wydobywania tego samego produktu.

Wydobywania ubocznych produktów kopalnianych przy prowadzeniu głównej eksploatacji

górniczej nie uważa się za oddzielne przedsiębiorstwo.

Jeżeli przedsiębiorstwo przemysłowe, oprócz zakładu przemysłowego, prowadzi także

zakład handlowy celem sprzedaży w nim wyrobów własnej produkcji, to tego rodzaju zakłady

handlowe uważa się za oddzielne w myśl art. 11 niniejszej ustawy.

Postanowienie części pierwszej niniejszego artykułu niedotyczy zakładów hurtowej sprzedaży

wyrobów własnej produkcji, o ile te zakłady są utrzymywane przez przedsiębiorstwo

przy samym zakładzie przemysłowym lub poza nim, lecz w obrębie miejscowości, będącej

jego siedzibą, lub w miejscowości, będącej poza jego siedzibą, o ile jest to jedyny

hurtowy zakład sprzedaży poza siedzibą zakładu przemysłowego.

Detaliczna i drobna sprzedaż produktów własnego wyrobu bezpośrednio z zakładu przemysłowego

bez urządzenia dla sprzedaży osobnego pomieszczenia nie stanowi oddzielnego przesiębiorstwa.

Za oddzielne przedsiębiorstwo uważa się każdy wyrąb lasu wraz z pierwiastkową obróbką

drzewa, dokonywany w obrębie jednej lub kilku graniczących ze sobą parcel leśnych.

Za oddzielny zakład w przedsiębiorstwach żeglugi uważa się każdy statek.

Za oddzielne przedsiębiorstwo kolei żelaznych uważa się cały zespół urządzeń na linjach

kolejowych, objętych jedną koncesją.

Oddzielne przedsiębiorstwo stanowi wykonywanie każdej poszczególnej umowy o dokonanie

robót (antrepryz) lub dostaw, jako też każdej poszczególnej umowy o dzierżawę od Państwa

lub od związku samorządowego, prawa poboru specjalnych opłat (targowej, mostowej,

rogatkowej i t. p.).

Nie uważa się jednak za oddzielne przedsiębiorstwo wykonywania umów

a)

przez przedsiębiorstwa przemysłowe - o dostawy wyrobów ich własnej fabrykacji;

b)

przez przedsiębiorstwa przewozowe i komunikacyjne - o przewóz ładunków;

c)

przez przedsiębiorstwa handlu towarowego - o dostawy towarów, stanowiących przedmiot

ich własnego handlu, o ile cena świadectwa, nabytego na prowadzenie handlu towarowego,

odpowiada cenie świadectwa, które należałoby wykupić na samoistną dostawę;

d)

przez przedsiębiorstwa przemysłu budowlanego - o wznoszenie budowli;

e)

przez wszelkie czynności zarobkowe, dokonywane przez wolne zawody poza siedzibą swego

głównego biura.

W handlu wędrownym (domokrążnym) za przedsiębiorstwo uważa się

a)

dla handlu obnośnego - sprzedaż towarów ze skrzyni, kufra, walizy, kosza i t. p. opakowania,

przenoszonego z miejsca na miejsce przez kupca;

b)

dla handlu rozwoźnego - sprzedaż towarów z wozu, łodzi i t. p. pomieszczenia, przewożonego

z miejsca na miejsce przy pomocy siły zwierzęcej.

W handlu jarmarcznym za przedsiębiorstwo, wymagające wykupienia osobnego świadectwa

przemysłowego, uważa się sprzedaż na jarmarkach, trwających dłużej niż trzy dni, towarów,

należących do przedsiębiorstwa, które nie przedstawi dowodu wykupienia świadectwa

przemysłowego z tytułu posiadania zakładów, określonych w art. 11, 12, 13 i 15 niniejszej

ustawy.

Co do innych rodzajów przedsiębiorstw, nie przewidzianych w art. 11 do 20 niniejszej

ustawy, Ministrowi Skarbu przysługuje prawo rozstrzygania, czy te przedsiębiorstwa,

względnie ich zakłady, mają być uważane za oddzielne.

Należące do przedsiębiorstwa oddzielne składy nie podlegają obowiązkowi wykupienia

świadectw przemysłowych; na takie składy winny jednak być uzyskane osobne karty rejestracyjne

(art. 23).

Za oddzielny skład uważa się jedno lub kilka bezpośrednio ze sobą połączonych pomieszczeń,

poza obrębem zakładu handlowego lub przemysłowego (art. 11 - 14), należących do jednego

przedsiębiorstwa, zamkniętych albo otwartych, a służących wyłącznie do przechowywania,

przesuszania, oczyszczania, sortowania, brakowania, przeładowywania lub pakowania

towarów, jak również do przechowywania przez przedsiębiorstwa przemysłowe: zapasowych

maszyn, narzędzi, paliwa, surowców i materjałów niezbędnych do produkcji, jako też

wyrobów, przez te przedsiębiorstwa wytwarzanych, tudzież zapasów żywności, lub odzieży

i t. p. produktów dla zaopatrywania własnych robotników, o ile to zaopatrywanie nie

jest obliczone na zysk przedsiębiorcy i tem samem nie posiada charakteru przedsiębiorstwa

handlowego.

W osobną kartę rejestracyjną winien być również zaopatrzony każdy zakład hurtowej

sprzedaży wyrobów własnej produkcji, który w myśl artykułu 14 nie stanowi oddzielnego

zakładu handlowego.

Ceny świadectw przemysłowych.

Ceny świadectw przemysłowych zależą od kategorji, do której przedsiębiorstwo lub zajęcie

zostało zaliczone, jak również od klasy miejscowości, w której wykonywa się przedsiębiorstwo

lub zajęcie.

Podział miejscowości na klasy oraz przedsiębiorstw i zajęć na kategorje, tudzież ceny

świadectw przemysłowych - zawiera taryfa, załączona do niniejszego artykułu.

Za karty rejestracyjne na oddzielne składy (art. 22 cz. 1 i 3), utrzymywane przez

przedsiębiorstwa handlowe i przemysłowe, uiszcza się osobną stałą opłatę w wysokości

15.000 marek za każdą kartę. Ta opłata nie podlega zaliczeniu do podatku przemysłowego,

W tych wypadkach, gdy w jednym zakładzie handlowym jest prowadzony handel mieszany

(np. hurtowy i detaliczny łącznie), lub gdy w jednym zakładzie przemysłowym są wykonywane

różne związane z sobą gałęzie fabrykacji, zakład taki winien być zaopatrzony w świadectwo

przemysłowe kategorji najwyższej pod względem rodzaju handlu, względnie przemysłu.

Jeżeli zaś dla każdej gałęzi fabrykacji należałoby wykupić świadectwo przemysłowe

według ilości robotników, a cena tego świadectwa byłaby niższa od tej, jakaby przypadała

według ogólnej ilości robotników, zatrudnionych w zakładzie, to świadectwo należy

opłacić według ogólnej ilości robotników, nie przyjmując pod uwagę różnicy fabrykacji.

Dla przedsiębiorstwa lub zajęcia, wykonywanego w kilku miejscowościach, zaliczonych

do różnych klas - nabywa się świadectwa przemysłowe według ceny, odpowiadającej miejscowości,

zaliczonej do najwyższej klasy.

Ministrowi Skarbu, w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu, przysługuje prawo

przenoszenia poszczególnych miejscowości z wyższej klasy do niższej lub odwrotnie,

jeśli w tych miejscowościach zostanie stwierdzony upadek, względnie rozwój handlu

i przemysłu. Rozporządzenia w tym przedmiocie uzyskują moc obowiązującą z dniem 1

stycznia roku następnego po ich ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rz. P.

Ministrowi Skarbu przysługuje również prawo zaliczania do odpowiednich kategorji takich

przedsiębiorstw, które nie mogły być objęte taryfą, załączoną do art. 23 niniejszej

ustawy.

Nabywanie świadectw przemysłowych.

Świadectwa przemysłowe i karty rejestracyjne nabywa się w okręgu właściwej władzy

podatkowej I instancji. Właściwa jest ta władza, w której okręgu znajdują się zakłady

handlowe i przemysłowe lub należące do nich składy, albo w którym wykonywa się przedsiębiorstwo

na zysk obliczone, względnie osobiste zajęcie przemysłowe.

Świadectwa przemysłowe dla robót (antrepryz) i dostaw, wykonywanych jako samoistne

przedsiębiorstwa, winny być nabywane w tym okręgu (art. 27), w którym te przedsiębiorstwa

są wykonywane; jeżeli wykonanie odbywa się w kilku okręgach, świadectwo winno być

nabyte w okręgu zawarcia umowy.

Świadectwa przemysłowe dla handlu wędrownego (art. 19) nabywa się w okręgu stałego

miejsca zamieszkania, względnie pobytu przedsiębiorcy.

Świadectwa przemysłowe i karty rejestracyjne wydaje kasa skarbowa właściwego okręgu.

Dyrektor Izby Skarbowej ma prawo, w razie potrzeby, poruczyć wydawanie świadectw przemysłowych

tudzież kart rejestracyjnych naczelnikom władz podatkowych I instancji, zarządom gmin

miejskich i wiejskich oraz zrzeszeniom zawodowym.

Świadectwa przemysłowe tudzież karty rejestracyjne winny być nabywane w miesiącach

listopadzie i grudniu, poprzedzających rok podatkowy.

Cenę świadectwa przemysłowego, względnie opłatę za karty rejestracyjne, uiszcza się

w pełnej kwocie za cały rok podatkowy zgóry.

Dla zakładów handlowych i przemysłowych, dla innych przedsiębiorstw na zysk obliczonych,

tudzież dla osobistych zajęć przemysłowych, które rozpoczynają swą działalność w ciągu

roku podatkowego - należy nabyć przed rozpoczęciem działalności: świadectwo roczne

(art. 30 cz. 2), o ile działalność rozpoczyna się przed 1 lipca, świadectwo półroczne

(za połowę ceny taryfowej), o ile działalność rozpoczyna się dopiero od 1 lipca lub

po tym terminie.

Ważność powyższych świadectw upływa w każdym razie z końcem roku podatkowego.

Postanowienia części pierwszej i drugiej niniejszego artykułu stosuje się również

analogicznie do kart rejestracyjnych na składy, powstałe w ciągu roku podatkowego.

Dla przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych, wykonywanych sezonowo w miejscowościach

klimatycznych i leczniczych, mogą być nabywane półroczne świadectwa przemysłowe nawet

przed 1 lipca, lecz ważność takich świadectw upływa w sześć miesięcy po ich wydaniu.

Ministrowi Skarbu służy prawo zastosowania niniejszego artykułu do przedsiębiorstw

o charakterze sezonowym, wykonywanych i w innych miejscowościach.

Dla robót (antrepryz) i dostaw, wykonywanych jako samoistne przedsiębiorstwa, nabywa

się roczne, względnie półroczne, świadectwa przemysłowe zależnie od tego, w jakiem

półroczu roku podatkowego rozpoczęto wykonywanie tych przedsiębiorstw.

O ile wykonywanie umowy o roboty (antrepryzy), względnie dostawy, trwa dłużej niż

jeden rok, należy nabywać corocznie odpowiednie do taryfy świadectwo przemysłowe.

Dla otrzymania świadectwa przemysłowego należy złożyć pisemną deklarację według przepisanego

wzoru, oddzielną dla każdego zakładu handlowego i przemysłowego, oraz dla każdego

innego przedsiębiorstwa, na zysk obliczonego, względnie dla osobistego zajęcia przemysłowego.

Deklaracja winna zawierać

1)

imię i nazwisko, względnie nazwę lub firmę przedsiębiorcy, który nabywa świadectwo;

2)

rodzaj zakładu, względnie przedsiębiorstwa lub zajęcia przemysłowego, tudzież inne

cechy niezbędne dla określenia ceny świadectwa;

3)

miejsce wykonywania przedsiębiorstwa;

4)

cenę świadectwa, przypadającą według taryfy;

5)

podpis składającego deklarację.

Postanowienia niniejszego artykułu mają analogiczne zastosowanie przy nabywaniu kart

rejestracyjnych na oddzielne składy.

Jeżeli przed upływem terminu ważności świadectwa przemysłowego zajdą w przedsiębiorstwie

zmiany, uzasadniające zaliczenie go do wyższej kategorji, lub jeżeli przedsiębiorstwo

zostanie przeniesione do miejscowości klasy wyższej - winna nastąpić dopłata do ceny

pierwotnie wykupionego świadectwa przemysłowego.

Dopłatę pobiera się: w stosunku rocznym, gdy wspomniane zmiany zajdą przed 1 lipca

roku podatkowego, w stosunku zaś półrocznym, o ile zajdą one dopiero, poczynając od

1 lipca tegoż roku.

Jeżeli przed upływem terminu ważności świadectwa przemysłowego zajdzie zmiana co do

osoby przedsiębiorcy, lub co do miejsca wykonywania przedsiębiorstwa, to należy o

zaszłej zmianie najpóźniej w ciągu miesiąca zawiadomić właściwe władze podatkowe I

instancji (art. 27) celem uzyskania odpowiedniej adnotacji na świadectwie, a to pod

rygorem jego nieważności.

Adnotacji o zaszłej zmianie w osobie przedsiębiorcy dokonywa się pod warunkiem uiszczenia

zaległości podatku przemysłowego, obciążających przedsiębiorstwa

Postanowienie niniejszego artykułu stosuje się analogicznie do kart rejestracyjnych

na oddzielne składy.

Świadectwa dla osobistych zajęć przemysłowych nie mogą być odstępowane innym osobom.

Świadectwa przemysłowe oraz karty rejestracyjne na oddzielne składy winny być umieszczane

w zakładach, względnie w składach, na widocznem miejscu i stałe się tam znajdować.

W razie zagubienia świadectwa przemysłowego przedsiębiorca jest obowiązany wnieść

prośbę o, wydanie duplikatu świadectwa do Izby Skarbowej, którą zarządza wydanie duplikatu

za zwrotem kosztów formularza - po uprzedniem zbadaniu sprawy.

Niezwłocznie po upływie terminu, wyznaczonego na nabywanie świadectw przemysłowych

(art. 30 cz. I), naczelnicy władz podatkowych I instancji i ich pomocnicy, a w razie

potrzeby delegowani przez dyrektora Izby Skarbowej takie inni urzędnicy, mają przystąpić

do lustracji przedsiębiorstw.

Lustracja jest dokonywana przy udziale przynajmniej dwóch osób z pośród płatników

podatku przemysłowego, powoływanych trybem, przewidzianym w ustępie drugim artykułu

59 dla komisji szacunkowych. Nieprzybycie na lustrację zawezwanych przez lustratora

przedstawicieli płatników nie wstrzymuje dokonania lustracji.

Dokonywąjący lustracji badają rodzaj i rozmiar każdego przedsiębiorstwa, zbierają

dane niezbędne do należytego obliczenia podatku przemysłowego, oraz sprawdzają, czy

wszystkie przedsiębiorstwa posiadają właściwe świadectwa przemysłowe.

Dyrektor Izby Skarbowej wyznacza termin dla ukończenia dorocznej lustracji przedsiębiorstw

w okręgu każdej władzy podatkowej I instancji.

Niezależnie od przeprowadzenia dorocznej lustracji, naczelnicy władz podatkowych I

instancji winni w ciągu całego roku bacznie czuwać nad wszelkiemi zmianami, zachodzącemi

tak w ilości, jak w rodzaju i rozmiarach przedsiębiorstw, oraz osobiście lub przez

delegowanych urzędników możliwie jak najczęściej sprawdzać wysokość obrotów, osiągniętych

przez przedsiębiorstwa.

Wykonywujący lustrację urzędnicy wraz z przedstawicielami podatników (art. 40 ustęp

drugi) posiadają prawo wstępu do zakładów handlowych i przemysłowych, do składów i

wszelkich miejsc, w których się prowadzi handel, przemysł, względnie inne na zysk

obliczone przedsiębiorstwa, lub zajęcia, podlegające podatkowi przemysłowemu, oraz

do utrzymywanych przez przedsiębiorstwa oddzielnych składów, tudzież prawo dokonywania

oględzin tych miejsc i składów.

Zakłady handlowe i przemysłowe oraz oddzielne składy winny być zaopatrzone w znaki

(szyldy), umieszczone w miejscach widocznych celem ułatwienia lustracji.

W razie powzięcia wiadomości o potajemnem prowadzeniu handlu lub przemysłu w lokalach,

nie posiadających charakteru zakładów handlowych lub przemysłowych, lub o utrzymywaniu

potajemnych składów, dokonywującym lustracji urzędnikom wraz z przedstawicielami płatników

(art. 40 ustęp 2) przysługuje prawo oględzin i zbadania tych lokalów w obecności dwóch

świadków.

Policja państwową, względnie samorządowa, jest obowiązana do udzielania dokonywującyrn

lustracji urzędnikom skarbowym niezbędnej pomocy i do niezwłocznego zawiadamiania

właściwych władz podatkowych I instancji o zauważonem prowadzeniu handlu, przemysłu

oraz innych na zysk obliczonych przedsiębiorstw, tudzież osobistych zajęć przemysłowych

bez posiadania świadectw przemysłowego, jako też o utrzymywaniu oddzielnych składów

bez posiadania karty rejestracyjnej.

Urzędy państwowe i samorządowa, instytucje publiczne oraz zrzeszenia, korzystające

z gwarancji, z kredytów, lub subwencji państwowych, są obowiązane przesyłać właściwym

izbom Skarbowym wiadomości o zawarciu umów o dokonaniu robót (antrepryz) i dostaw,

tudzież umów o wydzierżawienie prawa poboru specjalnych opłat (art. 18) najpóźniej

w terminie miesięcznym po zawarciu takich umów, jak również dostarczać innych danych,

potrzebnych do obliczenia podatku przemysłowego.

Przedsiębiorstwa komunikacyjna (kabel żelaznych, żeglugi), przewozowe, ubezpieczeniowe

i ekspedycyjne są obowiązane udzielać bezpłatnie władzom skarbowym na ich żądanie

wiadomości, dotyczących towarów nadawanych, odbieranych, ubezpieczanych i clonych,

jak również zezwalać delegowanym przez władza skarbowe urzędnikom na przeglądanie

ksiąg, dokumentów i innych zapisków, zawierających powyższe wiadomości, oraz na sporządzenie

wyciągów.

Lustracji (art. 40 i 41) dokonywa się w obecności przedsiębiorcy, względnie jego zastępcy,

a w razie ich nieobecności - wobec powołanej na świadka osoby postronnej.

Lustrację przeprowadza się w godzinach, wyznaczonych do prowadzenia handlu i przemysłu,

a jej dokonywanie nie powinno przeszkadzać prowadzeniu handlu, względnie pracy, w

zakładach przemysłowych.

O dokonaniu lustracji czyni się wzmiankę na świadectwie przemysłowem, względnie na

karcie rejestracyjnej.

W razie dokonywania lustracji przedsiębiorstw, prowadzonych w obrębie stacji kolejowych,

portów państwowych lub zabudowań wojskowych, należy przed przystąpieniem do lustracji

porozumieć się z właściwą władzą kolejową, portową względnie wojskową, której przysługuje

prawo wyznaczenia ze swej strony przedstawiciela.

Przedsiębiorstwa handlowe i przedsiębiorstwa przemysłowe, o ile nie prowadzą ksiąg,

przepisanych Kodeksem Handlowym, prowadzić będą w języku polskim „księgę obrotu”,

do której każdo - dziennie wpisywać będą: a) na przychód - towary nabyte, względnie

wyprodukowane, b) na rozchód towary sprzedane, oraz dołączać do tej księgi dowody

nabycia towarów, o ile tego rodzaju dowody posiadają.

Księga obrotu winna być oparafowana przez sędziego pokoju, notarjusza lub magistrat,

starostwo, albo urząd gminny.

Każde przedsiębiorstwe obowiązane jest przechowywać księgę obrotu dla celów kontroli

skarbowej przez 3 lata od daty zamknięcia księgi.

Księgi obrotu nie będą. uważane za księgi handlowe w myśl art. 76 niniejszej ustawy,

a prowadzenie ich nie zwalnia płatnika od obowiązku okazania władzom skarbowym innych

ksiąg zapisków.

Upoważnia się Ministra Skarbu do wydania w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu

szczegółowych przepisów o prowadzeniu ksiąg obrotu.

Od obowiązku prowadzenia ksiąg obrotu wolne są przedsiębiorstwa handlowe poniżej II

kategorji i przedsiębiorstwa przemysłowe poniżej V kategorji.

Przedsiębiorca jest obowiązany okazać urzędnikom, dokonywującym lustracji, księgi

handlowe, tudzież wszelkie inne zapiski, posiadające znaczenie dla określenia obrotu

przedsiębiorstwa w myśl przepisów art. 5 niniejszej ustawy, celem przejrzenia takowych.

Jeśli przy dokonywaniu lustracji stwierdzone będzie naruszenie artykułów 97 do 102

niniejszej ustawy, to należy sporządzić protokuł, w tymże wyszczególnić, na czem polega

przekroczenie i jakie okoliczności to przekroczenie stwierdzają.

Protokuł przedstawia się przedsiębiorcy, który ma prawo bądź niezwłocznie, bądź w

ciągu najbliższych 8 dni złożyć do protokułu swoje wyjaśnienia.

Po upływie każdego półrocza kalendarzowego w terminach, oznaczonych w art. 55 niniejszej

ustawy, należy złożyć władzom, wymienionym w art. 54 tejże ustawy, pisemne zeznanie

o obrocie według ustanowionego wzoru, a to odrębnie

1)

co do każdego oddzielnego zakładu, względnie przedsiębiorstwa handlowego, zaliczonego

w taryfie (art. 23) do kategorji pierwszej i drugiej przedsiębiorstw handlowych;

2)

co do każdego oddzielnego zakładu, względnie przedsiębiorstwa przemysłowego, zaliczonego

w taryfie do pierwszych pięciu kategorji przedsiębiorstw przemysłowych;

3)

co do każdego zajęcia przemysłowego, zaliczonego w taryfie (art. 23) do kategorji

1 i li a) i b) zajęć przemysłowych;

4)

co do każdego samodzielnego wolnego zajęcia zawodowego (art. 9).

Przedsiębiorstwa handlowe i przemysłowe, należące do kategorji niższych, niż wskazane

w ustępach 1) i 2) niniejszego artykułu, mogą także składać zeznania o obrocie i w

takim razie korzystają z uprawnienia, przysługującego płatnikom podatku przemysłowego

z mocy części trzeciej artykułu 76 niniejszej ustawy.

W zeznaniu o obrocie (art. 52) winny być podane

1)

imię i nazwisko przedsiębiorcy, względnie osoby wykonywującej zajęcie przemysłowe

lub samodzielne wolne zajęcia zawodowe, albo nazwa lub firma przedsiębiorcy;

2)

miejsce zamieszkania (dokładny adres) przedsiębiorcy;

3)

rodzaj zakładu, względnie przedsiębiorstwa lub zajęcia;

4)

miejsce wykonywania przedsiębiorstwa lub zajęcia;

5)

ilość i bliższe oznaczenie oddzielnych składów;

6)

ogólna suma obrotu (art. 5), osiągniętego w ciągu ubiegłego półrocza, a w zeznaniach,

składanych przez przedsiębiorstwa handlowe pierwszych dwóch kategorji i przedsiębiorstwa

przemysłowe pierwszych pięciu kategorji, odrębnie sumy obrotu, osiągniętego w każdym

poszczególnym miesiącu kalendarzowym ubiegłego półrocza;

7)

oświadczenie, czy prowadzone są księgi handlowe i czy na poparcie wykazanej sumy obrotu

płatnik gotów jest przedstawić władzy skarbowej księgi handlowe;

8)

zapewnienie, że wszystkie przytoczone w zeznaniu dane oznajmiono według najlepszej

wiedzy i sumienia;

9)

własnoręczny podpis osoby, składającej zeznanie.

Zeznania o obrocie winny być składane właściwym władzom podatkowym I instancji (art.

27).

Spółki akcyjne, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i inne przedsiębiorstwa, które

na zasadzie swych statutów lub specjalnych przepisów są obowiązane do publicznego

ogłaszania sprawozdań o swych operacjach, lub do składania sprawozdań do zatwierdzenia

właściwym organom, winny składać zeznania o obrotach wszystkich należących do nich

zakładów, lecz każdego oddzielnie, tej Izbie Skarbowej, w której okręgu znajduje się

siedzibą zarządy, spółki, względnie przedsiębiorstwa.

Zeznania o obrocie (art. 53) należy składać w następujących terminach;

1)

za pierwsze półrocze roku kalendarzowego - od 1 lipca do 1 sierpnia tegoż roku;

2)

za drugie półrocze roku kalendarzowego - od 1 stycznia do 1 lutego roku następnego.

Uiszczenie podatku przez płatników, obowiązanych do składania zeznań.

Przedsiębiorstwa, wymienione w ustępach 1 i 2 art. 52, oraz w części drugiej art.

54 niniejszej ustawy, o ile są zaliczone do pierwszych dwóch kategorji przedsiębiorstw

handlowych, lub do pierwszych pięciu kategorji przedsiębiorstw przemysłowych, winny

po upływie każdego miesiąca kalendarzowego, najpóźniej do dnia 15 następnego miesiąca,

wpłacić do kasy skarbowej podatek przemysłowa (art. 6), przypadający od obrotu, osiągniętego

w ubiegłym miesiącu.

Inni płatnicy, obowiązani do składania zeznań (art. 52 i 54, część druga), winni najpóźniej

w terminach, oznaczonych w artykule poprzednim niniejszej ustawy, wpłacić do kasy

skarbowej podatek, przypadający od obrotu, osiągniętego w ubiegłem półroczu. Płatnicy

ci mogą jednak wpłacać podatek przemysłowy także w terminach miesięcznych analogicznie

do postanowień części pierwszej niniejszego artykułu.

Od kwot podatku przemysłowego, wpłacanych miesięcznie, potrąca się taką część sumy,

uiszczonej tytułem przedpłaty (art. 7-a), jaka odpowiada ilości miesięcy roku podatkowego,

w ciągu których podatek będzie uiszczony.

Od sum podatku, wpłacanych półrocznie, potrąca się: od kwoty podatku przemysłowego,

przypadającej za pierwsze półrocze kalendarzowe - najwyżej połowę sumy, uiszczonej

tytułem przedpłaty; od kwoty zaś, przypadającej za drugie półrocze - resztę sumy,

uiszczonej tytułem przedpłaty za rok kalendarzowy, względnie za odnośny okres podatkowy

(art. 31 i 32).

Dowody wpłat zarówno miesięcznych, jak i półrocznych - należy w oryginałach lub odpisach

dołączyć do zeznania, składanego w terminach, oznaczonych w art. 55 niniejszej ustawy.

Organy, obliczające podatek.

Sprawdzanie i ustalanie obrotów, podlegających opodatkowaniu, i obliczanie podatku

przemysłowego, przypadającego w myśl artykułów 4 - 6 i 56 niniejszej ustawy, należy

w pierwszej instancji do komisji szacunkowych, w drugiej zaś instancji - do komisji

odwoławczych.

Dla przedsiębiorstw, wymienionych w części drugiej art. 54 niniejszej ustawy, pierwszą

instancją jest właściwa Izba Skarbowa, drugą zaś instancją - komisja odwoławcza.

Ilość komisji szacunkowych do spraw podatku przemysłowego i miejsce ich urzędowania

określa Minister Skarbu w drodze rozporządzenia.

Komisja szacunkowa składa się z przewodniczącego, którym jest z urzędu naczelnik władzy

podatkowej I instancji lub jego zastępca, z wyznaczonego przez Dyrektora Izby Skarbowej

przedstawiciela właściwego urzędu podatków pośrednich, tudzież z sześciu do dwunastu

członków i tyluż zastępców, powołanych z grona płatników podatku przemysłowego.

Członków komisji i ich zastępców powołuje Dyrektor Izby Skarbowej z listy kandydatów,

przedstawionej przez Izbę handlową i przemysłową, Izbę rękodzielniczą, względnie przez

organizacje i zrzeszenia zawodowe płatników podatku przemysłowego, oznaczone przez

Ministra Skarbu.

Mianowania członków należy przeprowadzić w ten sposób, by w skład komisji każdego

okręgu wchodzili płatnicy podatku przemysłowego, obznajmieni ze stosunkami tegoż okręgu.

Komisje odwoławcze do spraw podatku przemysłowego istnieją przy każdej Izbie Skarbowej

i składają się z przewodniczącego, którym jest z urzędu Dyrektor Izby Skarbowej lub

jego zastępca, z dwóch urzędników Izby Skarbowej i tyluż zastępców, mianowanych przez

Ministra Skarbu na wniosek Dyrektora Izby Skarbowej, tudzież z ośmiu do dwunastu członków

i tyluż zastępców, powołanych z grona płatników podatku przemysłowego,

Członków i zastępców z grona płatników podatku przemysłowego mianuje Minister Skarbu

na wniosek Dyrektora Izby Skarbowej z pośród kandydatów, przedstawionych przez Izby

handlowe i przemysłowe, Izby rękodzielnicze, względnie przez organizacje i zrzeszenia

zawodowe płatników. Minister Skarbu może przy jednej Izbie Skarbowej utworzyć w razie

potrzeby dwie lub więcej komisji odwoławczych.

Przy powoływaniu członków komisji szacunkowych i odwoławczych z grona płatników podatku

przemysłowego należy baczyć, by w łonie komisji znajdowali się o ile możności przedstawiciele

handlu, przemysłu, zajęć przemysłowych i samodzielnych wolnych zajęć zawodowych.

Członków komisji i ich zastępców powołuje się na okres czteroletni.

Po upływie każdego dwulecia ustępuje połowa członków i ich zastępców. Ustępujących

po raz pierwszy wyznacza los. Ustępujący mogą być ponownie powołani.

Na członków komisji mogą być powoływani ci płatnicy podatku przemysłowego, którzy

korzystają z pełni praw cywilnych i politycznych i nie byli prawomocnie skazani na

karę za wykroczenia, przewidziane w art. 96, 106 i 107 niniejszej ustawy.

Mandat członka komisji gaśnie, gdy jego posiadacz traci warunki, przewidziane w art.

63, gdy przestaje być płatnikiem podatku przemysłowego, gdy nie był obecny na trzech

z rzędu posiedzeniach komisji i nieobecności nie usprawiedliwił.

Członkowie komisji odwoławczej i ich zastępcy nie mogą być równocześnie członkami

komisji szacunkowej i ich zastępcami.

Jeżeli instytucje, powołane do przedstawiania kandydatów na członków i ich zastępców

(art. 59 i 60) nie czynią tego w wyznaczonym terminie, to brakujących członków i ich

zastępców mianuje właściwa władza skarbowa.

Przewodniczący zwołuje komisję, kieruje jej czynnościami, wykonywa jej uchwały i jest

odpowiedzialny za należyte stosowanie obowiązujących przepisów.

O każdem posiedzeniu komisji przewodniczący zawiadamia pisemnie wszystkich członków

komisji przynajmniej na pięć dni przed terminem posiedzenia. W ten sposób zaprasza

się w razie potrzeby zastępców.

Komisja jest zdolna do powzięcia uchwał, jeżeli oprócz przewodniczącego lub jego zastępcy

jest obecna przynajmniej połowa członków.

Jeżeli na pierwsze posiedzenie nie przybędzie zdolna do powzięcia uchwał ilość członków,

wyznacza się drugie posiedzenie z zastrzeżeniem, że zapadłe na niem uchwały będą prawomocne

bez względu na ilość obecnych.

Przedstawiciele płatników, dokonywujący lustracji przedsiębiorstwa oraz członkowie

komisji i ich zastępcy, o ile nie pozostają na służbie państwowej, składają przy obejmowaniu

swych obowiązków uroczyste przyrzeczenie, iż obowiązki swe pełnić będą według najlepszej

wiedzy i sumienia i zachowają w ścisłej tajemnicy wszystkie powzięte w komisji wiadomości

o położeniu majątkowem płatników.

Obowiązek zachowania tajemnicy ciąży również na przewodniczącym, na jego zastępcy,

jak również na członkach komisji, pozostających na służbie państwowej.

Uchwały komisji zapadają zwykłą większością głosów obecnych członków. W razie równości

głosów rozstrzyga głos przewodniczącego.

Przewodniczący i członkowie komisji oraz ich zastępcy nie mogą uczestniczyć w posiedzeniach

podczas obrad i uchwał, dotyczących opodatkowania przedsiębiorstw i zajęć, wykonywanych

przez nich samych, przez ich małżonków, krewnych i powinowatych w linji wstępnej i

zstępnej, albo w bocznej do trzeciego stopnia, przez osoby, będące pod ich opieką

lub kuratelą, tudzież przez firmy, spółki i zrzeszenia, z któremi są w jakikolwiek

sposób pośrednio lub bezpośrednio związani.

Z obrad i uchwał komisji spisuje się protokuły, które podpisują przewodniczący i przynajmniej

jeden z obecnych na posiedzeniu członków lub ich zastępców.

Członkom komisji, którzy nie są urzędnikami państwowymi, zwraca się koszty, spowodowane

przybyciem na posiedzenie.

Bliższe przepisy w tym przedmiocie wyda Minister Skarbu w drodze rozporządzenia.

Sprawdzanie zeznań i ustalanie obrotów przez komisje szacunkowe.

Zeznania o obrocie, składane w myśl art. 52 do 54 niniejszej ustawy, sprawdza właściwa

władza podatkowa I instancji, posiłkując się przytem wszelkiemi posiadanemi materjałami,

a w szczególności danemi, zebranemi podczas lustracji przedsiębiorstw, i przygotowuje

wnioski dla komisji.

Władza podatkowa I instancji przygotowuje również, na podstawie posiadanych materjałów,

wnioski o obrotach tych przedsiębiorstw i zajęć, co do których nie złożono zeznań

wbrew art. 52 niniejszej ustawy, lub co do których nie istnieje ustawowy obowiązek

składania zeznań.

Celem należytego sprawdzenia obrotów i przygotowania wniosków (art. 74) władze podatkowe

I instancji oraz komisje szacunkowe mają prawo

1)

żądać od przedsiębiorców przedstawienia w oznaczonych terminach pisemnych lub ustnych

wyjaśnień co do obrotu, jako też ksiąg handlowych, o ile takowe są prowadzona, wszelkich

dokumentów i załączników, lub uwierzytelnionych wyciągów z tych ksiąg;

2)

zbierać informacje od osób, obznajmionych z faktycznemi stosunkami i powoływać biegłych

dobadania ksiąg i zapisków oraz stosunków faktycznych, miarodajnych dla wymiaru podatku,

z listy kandydatów, przedstawionych przez organizacje lub zrzeszenia przemysłowo -

handlowe oraz związki zawodowe.

Jeżeli przedstawienie ksiąg w myśl ustępu 1 niniejszego artykułu nastręcza trudności,

to na prośbę płatnika badanie ksiąg może się odbyć w jego zakładzie.

Wnioski, przygotowane w myśl art. 74 i 75 niniejszej ustawy, składa naczelnik władzy

podatkowej I instancji, jako przewodniczący komisji szacunkowej, pod jej obrady.

Komisja ustala obroty, oraz przypadający podatek. W razie potrzeby komisja ma prawo

powołać na swe posiedzenie rzeczoznawców, którzy przed przystąpieniem do swojej czynności

mają złożyć przyrzeczenie w myśl art. 69 niniejszej ustawy.

Jeżeli na poparcie wykazanego w zeznaniu obrotu płatnik wyraził, gotowość przedstawienia

ksiąg handlowych wraz z dokumentami i rachunkami, to władza podatkowa, względnie komisja

szacunkowa, nie może ustalić obrotu odmiennie od zeznania, o ile księgi nie zostały

uznane przez komisję za nieprawidłowe, lub za nierzetelne. Przy badaniu ksiąg ma prawo

być obecny płatnik lub jego zastępca.

Nieprzyjęcie obrotu, wykazanego w księgach, winno być protokularnie stwierdzone i

uzasadnione. Odpis tego uzasadnienia doręcza się płatnikowi.

Od obliczonego podatku potrąca się kwoty, uiszczone w myśl art. 56 niniejszej ustawy,

względnie wpłacone tylko w formie przedpłaty (art. 7 lit. a); w tym ostatnim wypadku

stosują się przepisy części drugiej wyżej wymienionego artykułu 56.

O kwotach ustalonych obrotów i przypadającego do uiszczania podatku (art. 76) przewodniczący

komisji zawiadamia płatników, rozsyłając indywidualne nakazy płatnicze.

W nakazach tych należy również wskazać termin i tryb wnoszenia odwołań.

Prace komisji winny być prowadzone w ten sposób, by nakazy płatnicze (art. 77) były

rozesłane niezawodnie w następujących terminach

a)

nakazy płatnicze, dotyczące obliczenia podatku za pierwsze półrocze roku podatkowego

- najpóźniej do 15 września tegoż roku;

b)

nakazy płatnicze, dotyczące obliczenia podatku za drugie półrocze roku podatkowego

- najpóźniej do 15 marca roku następnego.

W razie rozesłania nakazów płatniczych po 15 września, względnie po 15 marca, terminy,

oznaczone w art. 61 i 85 ustawy, będą odpowiednio przedłużone, co naznaczone być winno

w obwieszczeniach, powołanych w art. 79 ustawy.

Równocześnie z rozesłaniem nakazów płatniczych (art. 77) przewodniczący komisji zawiadamia

płatników za pomocą publicznego obwieszczenia o dniu rozesłania nakazów płatniczych,

o terminach płacenia podatku (art. 81) i o trybie wnoszenia odwołań (art. 85 i 86).

Obwieszczenie to należy wywiesić w lokalu władzy podatkowej, rozplakatować najpóźniej

w terminach, oznaczonych w art. 78 niniejszej ustawy, oraz ewentualnie zamieścić w

dziennikach miejscowych.

Przewodniczący komisji sporządza w dwóch egzemplarzach imienne listy płatników według

gmin, względnie dzielnic miejskich, z oznaczeniem kwot ustalonego obrotu i przypadającego

podatku. Tak sporządzone listy wywiesza się w pomieszczeniu władzy podatkowej pierwszej

instancji i przesyła się do urzędów gminnych (magistratów) celem wyłożenia na przeciąg

czterech tygodni w miejscu dostępnem dla publiczności.

Niezależnie od rozesłania nakazów płatniczych władze podatkowe pierwszej instancji

są obowiązane do udzielania zgłaszającym się płatnikom informacji o kwotach ustalonych

obrotów i przypadającego do uiszczenia podatku.

Termin uiszczenia podatku, obliczonego przez komisje szacunkowe.

Podatek przemysłowy, obliczony przez komisje szacunkowe (art. 76), należy wpłacić

a)

za pierwsze półrocze roku podatkowego - najpóźniej do dnia 15 października tegoż roku;

b)

za drugie półrocze roku podatkowego - najpóźniej do dnia 15 kwietnia roku następnego.

Sprawdzanie zeznań I ustalanie obrotów przez Izby Skarbowe oraz termin uiszczenia

obliczonego przez nie podatku.

Postanowienia artykułów 74, 75, 76 i 77 niniejszej ustawy mają analogiczne zastosowanie

także przy sprawdzaniu zeznań, ustalaniu obrotu i obliczaniu podatku przedsiębiorstw,

wymienionych w części drugiej art. 54 niniejszej ustawy przez Izby Skarbowe.

Obliczony przez Izbę Skarbową (art. 82) podatek przemysłowy winien być wpłacony w

ciągu 8 dni, licząc od dnia następnego po doręczeniu zawiadomienia.

Dodatkowe wymiary.

Od przedsiębiorstw i zajęć, podlegających podatkowi przemysłowemu, a z jakichkolwiek

- bądź powodów wcale nie pociągniętych do opodatkowania, w terminach, oznaczonych

w niniejszej ustawie, wymierza się podatek dodatkowy. Może być również w ciągu lat

pięciu dodatkowo wymierzony podatek, jeśli na skutek później ujawnionych okoliczności

pierwotny wymiar okaże się za niskim.

W tych wypadkach władza podatkowa zawiadamia płatnika o wymiarze indywidualnie, a

podatek powinien być uiszczony w terminie, wskazanym w artykule 83 niniejszej ustawy.

Odwołania i sprzeciwy.

Od ustalonych sum obrotów i obliczonych kwot podatku mogą być wnoszone odwołania za

pośrednictwem właściwych komisji szacunkowych, względnie Izb Skarbowych (art. 57),

do komisji odwoławczych w następujących terminach

1)

przez płatników, o których mowa w art. 54, część druga i w art. 84 niniejszej ustawy,

w ciągu dni czternastu, licząc od dnia następnego po doręczeniu zawiadomienia;

2)

przez wszystkich innych płatników

a)

co do sum obrotów i kwot podatku, obliczonych za pierwsze półrocze roku podatkowego

- najpóźniej do 15 października tegoż roku;

b)

co do sum obrotów i kwot podatku, obliczonych za drugie półrocze roku podatkowego

- najpóźniej do 15 kwietnia następnego roku.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje obowiązku uiszczenia podatku w przepisanym terminie.

Spóźnione odwołania przewodniczący komisji szacunkowej, względnie Izba Skarbowa (art.

82), pozostawia bez rozpatrzenia.

Prawo wniesienia odwołania nie przysługuje temu płatnikowi, który wbrew przepisom

art. 52, 54 i 55 niniejszej ustawy wcale bądź nie złożył zeznania o obrocie, bądź

złożył je po terminie.

Odwołanie takiego płatnika nie. poglega rozpoznaniu, o czem należy go zawiadomić.

Przewodniczącemu komisji szacunkowej służy prawo zgłoszenia sprzeciwu przeciw uchwałom

komisji szacunkowej w terminie 7 dniowym od dnia następnego po powzięciu uchwały.

Odpis sprzeciwu należy równocześnie przesłać płatnikowi, któremu przysługuje prawo

do wniesienia odpowiedzi w terminie do dni 7, licząc od dnia następnego po doręczeniu

odpisu.

Sprzeciw przewodniczącego winien być przesłany komisji odwoławczej w ciągu dni 14

od dnia doręczenia odpisu wraz z ewentualną odpowiedzią płatnika.

Wniesienie sprzeciwu nie wstrzymuje wykonania uchwał komisji szacunkowej.

Przewodniczący komisji szacunkowej, względnie Izba Skarbowa (art. 54 i 82), bada konkretne

zarzuty odwołania, przeprowadza w razie potrzeby uzupełniające dochodzenia, i akta

sprawy wraz zwnioskiem komisji szacunkowej, względnie z własnym wnioskiem, przesyła

komisji odwoławczej - najpóźniej w terminie 30 dniowym od dnia otrzymania odwołania.

Komisja odwoławcza jest właściwa do rozstrzygania w drugiej i ostatniej instancji

odwołań i sprzeciwów.

Przy rozpatrywaniu odwołań i sprzeciwów komisja odwoławcza i jej przewodniczący korzystają

z tych samych praw, jakie służą komisji szacunkowej i jej przewodniczącemu.

Księgi handlowe i inne zapiski, dotyczące obrotu, mogą być jednak rozpatrywane przez

komisję, odwoławczą tylko w tym wypadku, gdy płatnik powołał się na nie w zeznaniu

o obrocie i oświadczył gotowość przedstawienia ich (art. 53 ustęp 7).

Komisja odwoławcza winno jest rozstrzygnąć odwołanie najpóźniej w terminie 6-ciu miesięcy

od dnia odwołania. Jeżeli jednak komisja odwoławcza przed upływem tego terminu zażądała

od płatnika dodatkowych wyjaśnień, termin ten przedłuża się o dalsze trzy miesiące.

O ile płatnik lub jego pełnomocnik wyrazi w odwołaniu życzenie złożenia ustnych wyjaśnień

komisji odwoławczej, należy go zawiadomić o terminie, wyznaczonym do rozpatrzenia

odwołania, przynajmniej na 8 dni przed posiedzeniem komisji.

Przy rozstrzyganiu odwołań i sprzeciwów komisja odwoławcza nie jest związana ani uchwałą

I instancji, ani wnioskiem przewodniczącego komisji szacunkowej (art. 88) i zależnie

od stanu faktycznego i prawnego zatwierdza lub zmienia zaskarżoną uchwałę.

Jeżeli jednak komisja odwoławcza, załatwiając jednostronne odwołanie płatnika, przyjdzie

do przekonania, że podatek wymierzono w kwocie za niskiej, to orzeka odrzucenie odwołania

i zwraca sprawę I instancji celem uzupełnienia postępowania wymiarowego.

Zapadłe decyzje komisji odwoławczej wraz z aktami spraw przesyła się przewodniczącemu

komisji szacunkowej, względnie Izbie Skarbowej, celem zawiadomienia płatników i poczynienia

ewentualnych zmian w księdze bierczej.

Od decyzji komisji odwoławczej przysługuje tok płatnikom, jak i przewodniczącemu komisji

prawo wniesienia skargi do Najwyższego Trybunału Administracyjnego w myśl ustawy z

dnia 3 sierpnia 1922 r. (Dz. U. R. P. z 1922 r. № 67, poz. 600).

Państwowy podatek przemysłowy korzysta z ustawowego pierwszeństwa zaspokojenia z całego

majątku ruchomego, należącego do przedsiębiorstwa, obłożonego tym podatkiem.

Nadmiernie lub niewłaściwie wpłacone kwoty podatku przemysłowego podlegają zwrotowi

na podstawie zarządzeń Izb Skarbowych.

Zwrot winien nastąpić najpóźniej w ciągu 60 dni od daty wniesienia podania.

Izby Skarbowe są również władne umarzać należności podatku przemysłowego z tytułu

decyzji komisji odwoławczych (art. 91), jako też z tytułu bezwzględnej nieściągalności.

W wyjątkowych wypadkach, zasługujących na szczególne uwzględnienie, gdyby uiszczenie

podatku mogło narazić egzystencję gospodarczą płatnika, służy Ministrowi Skarbu prawo

odraczania, rozkładania na raty, jako też do częściowego lub całkowitego umarzania

zaległych kwot podatku przemysłowego, wreszcie do darowania skutków niedotrzymania

wszelkich przewidzianych w ustawie niniejszej terminów.

Ministrowi Skarbu służy prawo przeniesienia powyższych uprawnień na Izby Skarbowe.

Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu służy prawo zawieszania

poboru podatku, przypadającego od transakcji eksportowych wyrobów gotowych przemysłu

krajowego w wypadkach, w których pobór togo podatku okazałby się dla rozwoju eksportu

istotną przeszkodą.

Spółdzielnie, działające na zasadzie ustawy z dnia 29 października 1920 r. o spółdzielniach

(Dz. U. R. P. z r. 1920 № 111, poz. 733) korzystają z następujących ulg

1)

jeżeli statutowo ifaktycznie działają wśród swych członków lub jeżeli rozszerzają

wprawdzie działalność swoją i na osoby, nie będące członkami, ale przelewają przypadające

na nieczłonków nadpłaty i zwroty w całości do funduszów, nie podlegających według

statutu podziałowi między członków

a)

zwalnia się od podatku przemysłowego (art. 7 punkty a) i b) spółdzielnie mieszkaniowe

dla budowy nowych domów, oraz spółdzielcze instytucje drobnego kredytu;

b)

w spółdzielniach, należących do związków rewizyjnych, wymienionych w art. 66 i 70

ustawy o spółdzielniach, prowadzqcych handel towarowy, lub przedsiębiorstwa przemysłowe,

a takie w sklepach kółek rolniczych we wsiach, prowadzonych na własny rachunek i we

własnym zarządzie, za obrót przyjmuje się 1/4 część sum, określonych w art. 5 ust.

1, 8 i 9;

2)

w innych spółdzielniach, oraz w związkach spółdzielni, należących do powołanych wyżej

związków rewizyjnych, za obrót przyjmuje się połowę sum, określonych w art. 5 ust.

1, 2, 8 i 9;

3)

upoważnia się Ministra Skarbu do zezwolenia związkom rewizyjnym, wymienionym w art.

66, i 70 powołanej ustawy o spółdzielniach, na składanie deklaracji (art. 34) i zeznań

o obrocie (art. 53) w imieniu spółdzielni, do tych związków należących, oraz na uiszczenie

podatku przemysłowego (art. 7), przypadającego od spółdzielni związkowych.

Z ulg powyższych korzystają również spółdzielnie, względem których nie upłynęły jeszcze

terminy, przepisane dla uzgodnienia statutów, z obowiązującą ustawą o spółdzielniach,

w myśl przepisu art. 117 tejże ustawy.

Kto osób, delegowanych do lustracji przedsiębiorstw (art. 40), nie dopuści do wykonania

czynności, z lustracją związanych (art. 42, 44 i 47), lub przeszkodzi wykonaniu tych

czynności, będzie karany, o ile czyn tego rodzaju nie podlega karze surowszej w myśl

istniejących przepisów, pozbawieniem wolności do trzech miesięcy, lub grzywną do 3.000.000

marek.

Kto osobom, dokonywującym lustracji (art. 40), nie okaże prowadzonych w przedsiębiorstwie

ksiąg lub innych zapisków, wymienionych w art. 50 niniejszej ustawy - ulegnie karze

grzywny od 100.000 do 3.000.000 mk.

Tej samej karze ulegnie winny niewykonania przepisów art. 50, część pierwsza.

Kto prowadzi przedsiębiorstwo lub wykonywa zajęcie, nie nabywszy świadectwa przemysłowego,

ulegnie karze grzywny od 3 - 20-krotnej kwoty, nie uiszczonej za świadectwo. Kto prowadzi

przedsiębiorstwo lub wykonywa zajęcie, nie nabywszy należytego świadectwa przemysłowego,

względnie utrzymuje skład bez karty rejestracyjnej, ulegnie karze grzywny do wysokości

3-krotnej kwoty, stanowiącej różnicę między ceną właściwego a posiadanego świadectwa

przemysłowego, względnie stanowiącej należną opłatę za kartę rejestracyjną.

Kara nie zwalnia od obowiązku nabycia właściwego świadectwa przemysłowego, względnie

karty rejestracyjnej.

Kto nie umieści w przedsiębiorstwie lub składzie na miejscu widocznem (art. 38) świadectwa

przemysłowego, względnie karty rejestracyjnej, albo nie okaże osobom, dokonywującym

lustracji, świadectwa przemysłowego na handel wędrowny (obnośny, rozwoźny) - ulegnie

karze grzywny od 25.000 do 500.000 mk.

Kto nie zaopatrzy zakładu handlowego lub przemysłowego oraz oddzielnego składu w szyld

(art. 43) - ulegnie karze grzywny od 25.000 do 500.000 marek.

Kto nie przedstawi świadectwa przemysłowego, względnie karty rejestracyjnej, celem

uzyskania adnotacji, przewidzianej w art. 36 niniejszej ustawy - ulegnie karze grzywny

od 25.000 do 500.000 marek.

W razie zmiany w osobie przedsiębiorcy, karze tej podlega zarówno poprzedni, jak i

nowy właściciel przedsiębiorstwa.

Kto w razie zagubienia świadectwa przemysłowego nie złoży w ciągu dwóch tygodni, licząc

od dnia stwierdzenia faktu zagubienia świadectwa, prośby o wydanie duplikatu (art.

39) - ulegnie karze grzywny od 25.000 do 500.000 marek.

Przełożeni urzędów samorządowych i instytucji publicznych oraz zrzeszeń, oznaczonych

w art. 46 niniejszej ustawy, winni niedostarczenia w ustawowym terminie wiadomości,

w tymże artykule wymienionych, - ulegną karze grzywny od 25.000 do 500.000 mk.

Kto niezłoży zeznania o obrocie (art. 52, 53 i 54) w terminach, oznaczonych w art.

55 niniejszej ustawy, lub kto wbrew postanowieniom art. 53 niniejszej ustawy przedstawi

w zeznaniu o obrocie niezupełne dane - ulegnie karze grzywny od 100.000 do 3.000.000

mk.

Kto mimo wezwania władzy podatkowej (art. 75 ustęp 1 i art. 86) w wyznaczonym przez

nią terminie nie udzieli wyjaśnień co do obrotu, albo nie przedstawi prowadzonych

ksiąg handlowych, lub uwierzytelnionych z nich wyciągów-ulegnie karze grzywny od 25.000

do 3.000.000 mk.

Kto w celu uchylenia od ustawowej powinności podatkowej osoby własnej, lub przez siebie

zastępowanej, świadomie poda w zeznaniu o obrocie (art. 52 i 53), względnie w wyjaśnieniu,

złożonem w myśl przepisów art. 75 ustęp I niniejszej ustawy, nieprawdziwe wiadomości,

które mogą się przyczynić do udaremnienia wymiaru albo uszczuplenia ustawowo należącego

się podatku, niezależnie od obowiązku uiszczenia należności podatkowej - ulegnie karze

grzywny od dwukrotnej do dwudziestokrotnej sumy niewymierzonego lub uszczuplonego,

względnie narażonego na zmniejszenie lub uszczuplenie podatku, a w razie okoliczności

obciążających - nadto karze pozbawienia wolności do trzech miesięcy.

Członkowie komisji do spraw podatku przemysłowego, ich zastępcy, jako też rzeczoznawcy,

powoływani na posiedzenia komisji (art. 76), winni ujawnienia wiadomości, o których

mowa w art. 69 - ulegną karze grzywny do 3.000.000 mk., o ile w myśl istniejących

przepisów nie podlegają surowszym postanowieniom karnym.

Tej samej karze podlegają winni ujawnienia wiadomości, o których mowa w art. 69, przedstawiciele

płatników, dokonywujący lustracji przedsiębiorstw (art. 40).

Jeżeli wykroczenia dokonano w celu zaszkodzenia kredytowi, lub czci osoby, której

dotyczy wiadomość ujawniona, winny ulegnie nadto karze pozbawienia wolności na czas

do miesięcy sześciu.

Winni kilku wykroczeń przeciwko przepisom niniejszej ustawy podlegają karze grzywny

za każde z tych wykroczeń z osobna; co do kary pozbawienia wolności należy stosować

odnośne przepisy ustaw karnych powszechnych.

Przepisy formalne.

Wszczynanie spraw o przekroczenia przepisów niniejszej ustawy należy bez naruszenia

kompetencji innych właściwych organów do tej władzy podatkowej, względnie do tej komisji

do spraw podatku przemysłowego, która ujawniła odnośne przekroczenia.

Orzecznictwo co do naruszeń niniejszej ustawy, zagrożonych grzywną z mocy art. 97

do 103, należy do naczelników władz podatkowych 1 instancji (art. 40), a co do naruszeń,

zagrożonych grzywną z mocy art. 104 i 105 - do komisji szacunkowych, względnie do

Izb Skarbowych (art. 57).

Orzecznictwo w sprawach o przestępstwa, zagrożone choćby obok innej kary karą pozbawienia

wolności (art. 96, 106 i 107), należy do powszechnych sądów karnych (powiatowych,

pokoju).

Wydanie orzeczeń, skazujących na grzywnę z srt. 97 do 102 niniejszej ustawy, powinno

poprzedzać protokulame stwierdzenie istoty karygodnego czynu (art. 51).

Władza podatkowa I instancji, po sporządzeniu protokułu, stwierdzającego przekroczenie,

zagrożone grzywną z art. 98 niniejszej ustawy, zarządza zamknięcie zakładu handlowego,

względnie. przemysłowego, prowadzonego bez świadectwa, o ile w ciągu dni 14 po sporządzeniu

protokułu świadectwo nie zostanie nabyte.

O orzeczeniach karnych (art. 110 część pierwsza) władza orzekająca zawiadamia obwinionego

pisemnie.

Obwinionemu przysługuje prawo wniesienia na ręce władzy, która orzeczenie wydala,

odwołanie w terminie 14-dniowym, Ucząc od dnia następnego po doręczeniu mu zawiadomienia,

do władzy administracyjno - skarbowej II instancji, albo też żądania rozpatrzenia

sprawy przez sąd.

W pierwszym wypadku rozstrzygnięcie należy

a)

do właściwej Izby Skarbowej, o ile chodzi o orzeczenie, wydane na podstawie art. 97

i 99 do 103;

b)

do komisji odwoławczej, o ile chodzi o orzeczenie, wydane na podstawie art. 98, 104

i 105.

W drugim wypadku właściwy sąd (powiatowy, pokoju) przeprowadza postępowanie w trybie,

przepisanym dla spraw wszczętych w drodze sądowej, Na obszarze mocy obowiązującej

ustawy postępowania karnego z dnia 1 lutego 1877 r. właściwe są sądy powiatowe, przyczem

stosuje się przepisy §§ 459 - 469 ust. o post. karnym.

Obwiniony, który wybierze drogę odwołania do władz skarbowych, traci drogę odwołania

do sądu.

Odwołania do władz skarbowych i do sądu nie wstrzymują wykonania kary, z wyjątkiem

pozbawienia wolności oraz z wyjątkiem kary pieniężnej, przewidzianej w artykule 98.

Ta ostatnia kara jest ściągalna po wydaniu orzeczenia przez władzę skarbową 11 instancji

lub, o ile płatnik odwoła się do sądu, po zapadnięciu wyroku sądu pierwszej instancji.

Orzeczenia władz administracyjno - skarbowych II instancji są ostateczne.

Przez karę pozbawienia wolności, o której mowa w art. 96, 106 i 107 ustawy niniejszej,

rozumieć należy areszt (art. 21 ros. k. k. z roku 1903, § 18 niem. u. k. z r. 1871,

§ 244 austr. u. k. z r. 1852), o ile orzeczono karę, nieprzenoszącą sześciu tygodni

pozbawienia wolności; zresztą zaś na obszarze mocy obowiązującej ros. - k. k. z r.

1903 i niem. k. k. z r. 1871 - więzienie (art. 3 ustęp 3 przep. przech. do ros. kod.

kar. z 7 sierpnia 1917 r. i § 16 niem. u. k. z r. 1871), na obszarze zaś mocy obowiązującej

austr. ustawy karnej z r. 1852 - ścisły areszt (§ 245 austr. u. k. z r. 1852).

Na obszarze mocy obowiązującej austr. ustawy karnej można zawsze wnieść odwołania

z powodu orzeczenia o karze.

Grzywny i kary pieniężne, orzeczone przez sądy, w razie niemożności ich ściągnięcia,

ulegają zamianie na kary pozbawienia wolności stosownie do ogólnych, przepisów dzielnicowych

ustaw karnych, jednak nie wyżej sześciu miesięcy.

Odpowiedzialność za przestępstwa z art. 96 do 107 niniejszej ustawy gaśnie po upływie

pięciu lat, licząc od dnia popełnienia czynu przestępnego.

Karygodność czynu, wymienionego w art. 106 niniejszej ustawy, gaśnie, gdy winny sprostuje

lub uzupełni swe zeznanie lub wyjaśnienie wobec właściwej władzy skarbowej, zanim

przeciw niemu wpłynie doniesienie do władzy, powołanej do orzekania o karze.

Grzywny i kary pieniężne, nałożone za przekroczenia postanowień niniejszej ustawy

w drodze administracyjno - skarbowej, winny być uiszczone w terminie trzechtygodniowym,

licząc od dnia następnego po doręczeniu orzeczenia karnego (art. 113).

Grzywny i kary, niewpłacone w terminie, wskazanym w części pierwszej niniejszego artykułu,

uważa się za zaległość.

Grzywny i kary pieniężne, nałożone za naruszenia przepisów niniejszej ustawy, wpływają

na rzecz Skarbu i mogą być zabezpieczone na majątku obwinionego przez władze podatkowe

nawet przed wydaniem orzeczenia karnego.

Związkom komunalnym przysługuje prawo opodatkowania na potrzeby samorządu przedmiotów,

podlegających wymiarowi państwowego podatku przemysłowego, tylko w postaci podatku

od obrotu do wysokości, nieprzekraczającej 0,5% od sumy obrotu, ustalonego przez państwowe

organy wymiarowe, a o ile chodzi o przedsiębiorstwa i osoby, wyszczególnione w art.

8 niniejszej ustawy - do wysokości 25% ceny świadectw przemysłowych przez te przedsiębiorstwa

I osoby nabywanych.

Przedmioty, wymienione w ustępach 1, 2, 8 i 9 artykułu 3, podlegają wymiarowi idealnego

podatku przemysłowego w celu opodatkowania na rzecz związków samorządowych.

Sposób poboru przemysłowego podatku samorządowego oraz jego podział pomiędzy związki

samorządowe określi osobna ustawa.

Na rzecz Izb handlowych i przemysłowych tudzież Izb rzemieślniczych, oraz szkół zawodowych,

mających prawo publiczności, a utrzymywanych tak przez publiczne, jak i przez inne

związki i stowarzyszenia kupców, przemysłowców i rzemieślników oraz przez nieobliczone

na zysk stowarzyszenia, instytucje i fundacje, utworzone specjalnie dla utrzymywania

uczelni zawodowych, wreszcie na rzecz burs terminatorskich, patronatów dla młodzieży

rękodzielniczej i przemysłowej oraz zawodowych kursów przemysłowych dokształcających

ma być opodatkowany handel i przemysł oraz osobiste zajęcia przemysłowe

a)

na rzecz Izb handlowych i przemysłowych tudzież Izb rzemieślniczych do wysokości,

nie przekraczającej 15% ceny świadectw przemysłowych i kart rejestracyjnych, nabywanych

w okręgu Izby;

b)

na rzecz szkół zawodowych - do wysokości, nie przekraczającej 25% tychże świadectw

i kart.

W granicach wyżej zakreślonych niezbędną wysokość obciążenia na rzecz Izb handlowych

tudzież Izb rzemieślniczych określa corocznie Minister Przemysłu i Handlu na podstawie

budżetów tych Izb, wysokość zaś obciążenia na rzecz szkół zawodowych I innych instytucji,

wymienionych w ustępie 1 niniejszego artykułu, oraz podział sum tych ustala corocznie

na podstawie budżetów tychże szkół i instytucji Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem

Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, którzy swe uprawnienia pod tym względem

mogą przelać na dyrektorów Izb skarbowych, względnie kuratorów okręgów szkolnych.

W miastach b. zaboru rosyjskiego, w których Istnieją szkoły handlowe, utrzymywane

przez zgromadzenia kupców, ze składek ściąganych poprzednio w postaci dodatków do

świadectw przemysłowych, na podstawie przepisu z r. 1905, podział winien być w taki

sposób dokonany, ażeby przedewszystkiem potrzeby tych szkół były w całości zaspokojone.

W tym celu na potrzeby tych szkół wydziela się kwotę nie mniejszą niż 20% ceny świadectw

przemysłowych i kart rejestracyjnych, nabywanych w obrębie miasta.

Minister Skarbu może uwolnić od podatku przemysłowego te przedsiębiorstwa, których

bezpośrednie zadanie stanowi popieranie celów publicznych, dobroczynnych lub ogólnie

użytecznych, jeżeli obrót tych przedsiębiorstw jest stosunkowo nieznaczny.

Upoważnia się Ministra Skarbu do odraczania wszystkich terminów, w ustawie niniejszej

wyznaczonych.

Dla uniknięcia podwójnych opodatkowań, względnie uzyskania traktowania, odpowiadającego

zasadom wzajemności (reciprocitas), jako też celem przeprowadzenia zarządzeń odwetowych

(retorsji), Prezydent Rzeczypospolitej jest władny na przedstawiony mu przez Radę

Ministrów wniosek Ministra Skarbu zawierać umowy, oparte na zasadach odmiennych od

postanowień niniejszej ustawy, oraz wydawać w tym przedmiocie zarządzenia odwetowe.

Jeżeli przeciętne ceny hurtowe w Państwie za pierwsze dziewięć miesięcy roku, poprzedzającego

rok podatkowy, będą wyższe, albo niższe od przeciętnych cen za pierwsze 9 miesięcy

roku 1922, to wszelkie kwoty, oznaczone zarówno w ustawie niniejszej, jak i w załączonej

do niej taryfie, podwyższa się, względnie zniża, w tym stosunku, w jakim pozostawać

będą do siebie wyżej oznaczone przeciętne ceny hurtowe.

Wykładnik podwyżki, względnie zniżki, w myśl części pierwszej niniejszego artykułu

w postaci liczby całej lub conajwyżej z jednym znakiem dziesiętnym ustala Minister

Skarbu w miesiącu październiku roku, poprzedzającego rok podatkowy, na podstawie danych

dostarczonych przez Główny Urząd Statystyczny.

Postanowienia niniejszego artykułu obowiązuje, poczynając od roku podatkowego 1924.

Ustawa niniejsza obowiązuje na całym obszarze Rzeczypospolitej, z wyjątkiem górnośląskiej

części województwa śląskiego, poczynając od roku podatkowego 1923.

Od tegoż terminu troci moc obowiązującą

a)

ustawa o państwowym podatku przemysłowym (Dz. U. R. P. z r. 1922 № 17 poz. 140), z

wyjątkiem art. 159;

b)

art. 3 do 7, 9 i 10 ustawy z dnia 17 grudnia 1921 r. o zasileniu finansów miejskich

i karach, nakładanych przez gminy miejskie za fałszywe zeznania podatkowe na obszarach

b. zaboru rosyjskiego i austrjackiego (Dz. U. R. P. z r. 1922 № 2 poz. 6);

c)

ustawa niemiecka o podatku obrotowym (Urnsatzsteuer) z dnia 26 lipca 1918 r. (Dz.

Ust. str. 779), z wyjątkiem postanowień tej ustawy, dotyczących podatku od przedmiotów

zbytku; Minister Skarbu ma prawo w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu zmienić

lub uzupełnić spis przedmiotów zbytku, zawarty w § 8 powołanej ustawy.

Kwoty, wpłacone na rok podatkowy 1923 na podstawie przepisów, wymienionych w ustępach

a), b) i c) niniejszego artykułu, zalicza się na poczet należności, przypadających

w myśl przepisów ustawy niniejszej.

Reszta podatku przemysłowego (art. 7 lit. b), przypadająca za czas od dnia 1 stycznia

1923 r. do dnia ogłoszenia niniejszej ustawy, zostanie rozłożona na raty do końca

1923 r.

Przy przedpłacie, przypadającej na r. 1923 z mocy niniejszej ustawy (art. 7 lit. a),

będą pobrane na rzecz związków samorządowych dodatki do wszystkich świadectw przemysłowych

w wysokości 25% ceny tych świadectw, podlegające zaliczeniu na poczet podatku, przypadającego

związkom samorządowym z mocy art. 119 niniejszej ustawy.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu.