Ustawa z dnia 1 maja 1923 r. w przedmiocie zakupu ropy bruttowej dla Państwowej Fabryki Olejów Mineralnych w Drohobyczu.

Państwu przysługuje prawo przymusowego zakupu naftowej ropy bruttowej po cenie targowej

dla Państwowej Fabryki Olejów Mineralnych w Drohobyczu.

Za ceną targową uważa się przeciętną z cen, po jakich w miesiącu, w którym ropą wydobyto,

dokonano tranzakcji kupna sprzedaży odnośnych gatunków ropy do przeróbki wewnętrznej.

Cenę targową ustala się zgodnie z organizacjami bruttowców, utworzonemi na podstawie

wzorowego statutu, ułożonego przez Ministra Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem

Przemysłu i Handlu oraz z kuratorem bruttowców, który zostanie powołany w myśl § 112

austrjackiej normy jurysdykcyjnej przez sąd apelacyjny we Lwowie, jako zastępca bruttowców,

nie należących do żadnej organizacji. W braku zgodnego porozumienia ustala tężę przeciętną

ceną targową superarbiter, którego mianuje na każdy rok kalendarzowy sąd apelacyjny

we Lwowie.

Ustalenie ceny za produkcje każdego miesiąca nastąpi najpóźniej do 5 każdego następnego

miesiąca, o ile ceną ustalono zgodnie, a do dalszych dni 3,

O ile jedna ze stron odwoła się do rozstrzygnięcia superarbitra, i ogłoszone zostanie

równocześnie z oświadczeniem dyrekcji Państwowych Zakładów Naftowych, określonem w

art. 3.

Właściciele kopalń naftowych obowiązani są przedkładać dyrekcji Państwowych Zakładów

Naftowych w dwóch egzemplarzach co miesiąc, najpóźniej do dnia 15, wykazy ogólnej

ilości wyprodukowanej ropy bruttowej na każdej kopalni w poprzednim miesiącu, oraz

obciążenia tejże z tytułu opłat tłoczniowych, ubezpieczeniowych i t. d. w myśl kontraktów

naftowych. Do dalszych dni 15 zobowiązani są właściciele przedłożyć dyrekcji Państwowych

Zakładów Naftowych i Pocztowej Kasie Oszczędności wykaz szczegółowy z dokładnem oznaczeniem

ilości ropy, przypadającej na każdego bruttowca, oraz obciążenia tejże z tytułu opłat,

wymienionych w ust. 1 tego artykułu.

Dyrekcja Państwowych Zakładów Naftowych oświadczy do dnia 10 po upływie każdego miesiąca

produkcji, czy wykonywa prawo zakupu ropy bruttowej, wyprodukowanej w poprzednim miesiącu.

Oświadczenie to musi być złożone jednocześnie dla wszystkich gatunków ropy. Oświadczenie

to składa dyrekcja Państwowych Zakładów Naftowych pisemnie organizacjom bruttowców

oraz kuratorowi bruttowców i sądowi apelacyjnemu we Lwowie, prócz tego ogłasza równocześnie

w „Monitorze Polskim” i jednym z dzienników lwowskich. Niezłożenie takiego oświadczenia

w powyższym terminie uważane będzie za zupełne zwolnienie ropy bruttowej w odnośnym

miesiącu i ropa podlega wolnej dyspozycji bruttowca w myśl postanowień kontraktów

naftowych. To samo dotyczy ropy, o której dyrekcja Państwowych Zakładów Naftowych

oświadczy, że jej nie zakupuje.

Po złożeniu przez Dyrekcję Państwowych Zakładów Naftowych oświadczenia zakupu ropy,

postawią właściciele kopalń do dyspozycji Państwowej Fabryki Olejów Mineralnych w

Drohobyczu ropę bruttową, wyprodukowaną w miesiącu poprzednim, a podlegającą zakupowi

najpóźniej do 15 dnia następnego miesiąca. Od dnia postawienia ropy do dyspozycji,

ropa jest magazynowana na rachunek i niebezpieczeństwo Państwowych Zakładów Naftowych.

Dyrekcja Państwowych Zakładów Naftowych wypłaci należytość za ropę, wyprodukowaną

w poprzednim miesiącu, najpóźniej do końca następnego miesiąca w ten sposób, że przekaże

ją do Pocztowej Kasy Oszczędności.

Jeżeli należytość za ropę bruttową nie zostanie przez dyrekcję Państwowych Zakładów

Naftowych w terminie zapłacona, może właściciel udziału brutto rozporządzać dowolnie

przypadającą na niego ropą w następnym miesiącu produkcji. Prawo to trwa w dalszym

ciągu, dopóki należytość za oddaną ropę nie zostanie wyrównana i gaśnie w końcu tego

miesiąca, w którym zapłata nastąpiła.

Właściciele kopalń obowiązani są udzielać na żądanie dyrekcji Państwowych Zakładów

Naftowych wszelkich wyjaśnień w sprawie wysokości produkcji, ilości obciążenia brutto

i innych szczegółów, będących przedmiotem przedkładanych wykazów. Postanowienie to

nie narusza praw właścicieli brutto, przysługujących im na podstawie poszczególnych

kontraktów naftowych w sprawie kontroli produkcji i miesięcznych rozliczeń rachunkowych,

o ile nie stoją w sprzeczności z postanowieniami niniejszej ustawy.

Kto przedkłada świadomie fałszywe wykazy, wskazane w art. 3, lub udziela świadomie

fałszywych wyjaśnień, wskazanych w art. 5, albo też odmawia, lub w oznaczonym czasokresie

nie składa wykazów lub wyjaśnień, oraz kto przeciw innym postanowieniom tej ustawy

wykracza - ulega grzywnie od 50.000 do 5 miljonów marek, o ile czyn ten nie stanowi

przestępstwa, zagrożonego wedle istniejących ustaw cięższą karą, niezależnie od obowiązku

wynagrodzenia wynikłej szkody.

Za grzywny, orzeczone na postawie niniejszej ustawy przeciw funkcjonariuszom, zastępcom,

lub jakiemukolwiek innemu organowi przedsiębiorstwa, odpowiada solidarnie z zasądzonym

właściciel przedsiębiorstwa, lub przedsiębiorstwo, w którem popełniono czyn karygodny.

Osoby, względem których zachodzi odpowiedzialność, przewidziana w poprzednim ustępie,

należy wezwać do rozprawy. Niestawiennictwo ich nie przeszkadza orzeczeniu o ich odpowiedzialności.

Osoby wezwane są uprawnione wskazać władzy okoliczności ważne do ocenienia ich odpowiedzialności

i stawić odpowiednie wnioski, tudzież żądać rozstrzygnień władzy wyższej instancji.

Do karania właściwe są: starostwa górnicze odnośnie do wykroczeń, popełnionych w związku

z prowadzeniem w ich okręgu przedsiębiorstw kopalnianych, a władze administracyjne

I instancji odnośnie do przedsiębiorstw tłoczniowych.

Do postępowania przed starostwem górniczem mają odpowiednie zastosowanie przepisy

§ 226 do 234 powszechnej ustawy górniczej, obowiązującej w b. dzielnicy austrjackiej

ze zmianami, wprowadzonemi przez ustawę z dnia 21 lipca 1871 r. (austr. Dz. Ust. №

77).

Od orzeczenia starostwo górniczego, względnie władzy administracyjnej I instancji,

można na ręce tej władzy w ciągu 7 dni wnieść odwobnie do właściwego sądu pokoju (powiatowego),

który rozpatrzy to odwołanie tak, jak sprzeciw, wniesiony przeciw nakazowi sędziowskiemu

(osądowi).

Ustawa ta traci moc obowiązującą jeżeli Państwowa Fabryka Olejów Mineralnych w Drohobyczu

przestanie być wyłączną własnością Państwa lub nie będzie prowadzona wpaństwowym zarządzie.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 miesiąca kalendarzowego, następującego

bezpośrednio po jej ogłoszeniu. Jednocześnie traci moc obowiązującą rozporządzenie

Ministra Przemysłu i Handlu oraz Ministra Skarbu z dnia 25 lutego 1922 r. („Monitor

Polski” L. 106 z dnia 11 maja 1922 r. poz. 55) - odnośnie do ropy bruttowej, wyprodukowanej

po wejściu w życie niniejszej ustawy, oraz wszelkie Sprzeczne z niniejszą ustawą przepisy

ustaw i rozporządzeń, dotyczące przedmiotów nią uregulowanych.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Przemysłu i Handlu, Ministrowi

Sprawiedliwości oraz Ministrowi Spraw Wewnętrznych.