Ustawa z dnia 1 maja 1923 r. w przedmiocie zmiany niektórych postanowień ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. o podatku od kapitałów i rent.

Zawiesza się z dniem 1 stycznia 1923 r. wymiar i pobór podatku od kapitałów i rent

na zasadzie art. 1 i art. 2 ustęp 4 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. №

76, poz. 517).

Ponowny wymiar i pobór tego podatku może być zarządzony uchwałą Rady Ministrów, ogłoszoną

w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 28 wymienionej wyżej ustawy otrzymuje brzmienie następujące

„

Podatek od przychodów, wymienionych w art. 2 w ustępach 1 do 4 włącznie, wynosi 10%.

Podatek od przychodów, wymienionych w art. 2 w ust. 5 wynosi

a)

20%, o ile chodzi o świadczenia, umówione w kontraktach wydobywania ropy naftowej

lub gazu ziemnego;

b)

10%, o ile chodzi o świadczenia, umówione w kontraktach wydobywania innych ciał kopalnych.

Podatek od wymienionych w art. 2 ustępie 6 specjalnych rachunków bieżących (on'callowych)

wynosi 0,540% rocznie w stosunku do czasu i sumy pożyczek (liczb procentowych)

”

.

Art. 34 część pierwsza ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. otrzymuje brzmienie następujące

„

Podatek od przychodów z kapitałów, wskazanych w art. 2 ustępie 3, wymienione w tym

ustępie instytucje pobierają od właścicieli tych kapitałów i wpłacają do kas skarbowych

najpóźniej w ciągu dwóch miesięcy po upływie roku sprawozdawczego

”

.

Art. 35 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. otrzymuje brzmienie następujące

„

Podatek, przypadający od świadczeń, umówionych w kontraktach o wydobywanie ciał kopalnych

z cudzego gruntu (procentów brutto, art. 2 ust. 5), przedsiębiorstwa górnicze mają

do końca każdego miesiąca obliczyć i wpłacić do kas skarbowych za każdy ubiegły kalendarzowy

miesiąc produkcji.

O ile. dyrekcja Państwowych Zakładów Naftowych wykona prawo zakupu, przysługujące

jej w myśl ustawy w przedmiocie zakupu ropy bruttowej dla państwowej fabryki olejów

mineralnych w Drohobyczu, obowiązek obliczenia, potrącenia i wpłacenia podatku ciąży

na tejże dyrekcji

”

.

Art. 37 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. o podatku od kapitałów i rent nadaje się brzmienie

następujące

„

Odpowiedzialność za terminowe wpłacenie do kasy skarbowej i za prawidłowe obliczenie

podatku ciąży na właściwych instytucjach lub przedsiębiorstwach.

Od kwot podatku, nie wpłaconych w terminach przepisanych, pobiera się kary za zwłokę,

w wysokości 10% miesięcznie, przyczem miesiąc rozpoczęty liczy się za cały

”

.

Kwoty grzywien pieniężnych, oznaczone w artykułach 42 i 43 ustawy z dnia 16 lipca

1920 r., podwyższa się pięćdziesięciokrotnie i upoważnia się Ministra Skarbu, poczynając

od roku podatkowego 1924 do corocznego podwyższania, względnie obniżania tych kwot

za pomocą ich mnożenia lub dzielenia przez wykładnik w stosunku przeciętnej cen hurtowych

w roku 1922 do przeciętnej tych cen w roku, poprzedzającym rok podatkowy.

Wykładnik podwyżki, względnie zniżki, w postaci liczby całej lub conajwyżej z jednym

znakiem dziesiętnym ustala Minister Skarbu w pierwszej połowie stycznia roku podatkowego

na podstawie danych, dostarczonych przez Główny Urząd Statystyczny.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, z wyjątkiem artykułów 2 i 4,

które uzyskują moc obowiązującą równocześnie z wejściem w życie ustawy w przedmiocie

zakupu ropy bruttowej dla państwowej fabryki olejów mineralnych w Drohobyczu.