Ustawa z dnia 24 marca 1923 r. w przedmiocie uprawnień Ministra Pracy i Opieki Społecznej do powoływania Nadzwyczajnych Komisji Rozjemczych do załatwiania zatargów zbiorowych pomiędzy pracodawcami a pracownikami rolnymi.

W wypadkach, gdy załatwienie zatargu zbiorowego pomiędzy pracodawcami a pracownikami

rolnymi w trybie, ustalonym przez ustawę z dnia 1 sierpnia 1919 r. o załatwianiu zatargów

zbiorowych pomiędzy pracodawcami a pracownikami rolnymi (Dz. P. P. P. № 65, poz. 394),

rozdział drugi rozporządzenia Komisarjatu Naczelnej Rady Ludowej z dnia 15 czerwca

1919 r. o urządzaniu Inspektoratu Pracy w rolnictwie i o załatwianiu zatargów pomiędzy

pracodawcami a pracownikami rolnymi (Tygodnik Urzędowy z dnia 25 lipca 1919 r. № 31,

poz. 98) oraz przez inne przepisy prawne, dotyczące załatwiania zatargów zbiorowych

między pracodawcami a pracownikami rolnymi, okaże się niemożliwem, Minister

Pracy i Opieki Społecznej ma prawo powołać Nadzwyczajną Komisję Rozjemczą.

Przewodniczącego Nadzwyczajnej Komisji Rozjemczej mianuje Minister Pracy i Opieki

Społecznej. Prócz przewodniczącego w skład Komisji wchodzić będą przedstawiciele

po jednym z Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Państwowych i Ministerstwa Sprawiedliwości,

oraz w równej liczbie, określanej przez Ministra Pracy i Opieki Społecznej, przynajmniej

po 3 ze strony pracodawców i pracowników rolnych z terenu, dla którego ma być wydane

orzeczenie Nadzwyczajnej Komisji Rozjemczej.

Do wyznaczenia przedstawicieli upoważnione są organizacje pracodawców oraz związki

zawodowe pracowników rolnych, istniejące zgodnie z przepisami prawa i działające na

danym terenie. W razie uchylenia się stron od delegowania reprezentantów lub uchylenia

się powyższej reprezentacji od udziału w obradach Nadzwyczajnej Komisji Rozjemczej,

lub też nieistnienia wymienionych związków, względnie organizacji na terenie, dla

którego ma być wydane orzeczenie, Nadzwyczajna Komisja Rozjemcza będzie prawomocnie

obradowała i decydowała w składzie trzech przedstawicieli rządowych.

Nadzwyczajna Komisja Rozjemcza określi warunki, na jakich nastąpić może zawarcie umów

w przedmiocie pracy na roli. Indywidualne umowy pracy, zawierające warunki mniej korzystne

dla pracownika rolnego, niż ustalone w postanowieniu Nadzwyczajnej Komisji Rozjemczej,

z mocy prawa ulegają zastąpieniu przez to postanowienie.

Postanowienia Nadzwyczajnej Komisji Rozjemczej nie mogą mieć mocy obowiązującej dłużej

niż w przeciągu jednego roku.

Jeżeli po wydaniu postanowienia Nadzwyczajnej Komisji Rozjemczej zawarta zostanie

między pracodawcami a pracownikami rolnymi polubowna umowa zbiorowa, postanowienia

tej ostatniej wchodzą z mocy ustawy na, miejsce odnośnych postanowień Nadzwyczajnej

Komisji Rozjemczej.

Zatargi, wynikłe między stronami na tle niestosowania się do postanowień Nadzwyczajnej

Komisji Rozjemczej, będą załatwiane w drodze, przewidzianej przez ustawę i rozporządzenia,

wymienione w art. 1 niniejszej ustawy.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej w porozumieniu

z Ministrem Sprawiedliwości i Ministrem Rolnictwa i Dóbr Państwowych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i obowiązuje na terenie Rzeczypospolitej

Polskiej z wyjątkiem województwa śląskiego do dnia 31 marca 1924 r.