Ustawa z dnia 24 marca 1923 r. w przedmiocie wyrównania opłat stemplowych oraz podatków: spadkowego i od darowizn.

Taryfa opłat stemplowych od podań, załączników do podań oraz od świadectw urzędowych,

załączona do Przepisów w przedmiocie opłat stemplowych od podań oraz od świadectw

urzędowych z dnia 8 maja 1922 r. (Dz. U. R. P. № 38 poz. 319) otrzymuje brzmienie,

podane w załączniku 1 do ustawy niniejszej.

Punkt 5 § 6 powołanych Przepisów otrzymuje brzmienie następujące

„

5)

dotyczące wyborów do Sejmu i Senatu lub do ciał reprezentacyjnych samorządowych, jak

również do komisji podatkowych oraz podania w sprawie zgromadzeń publicznych lub wykładów

publicznych

”

.

Punkt 17 § 6 powołanych Przepisów otrzymuje brzmienie następujące

„

17)

podania w postępowaniu w przedmiocie scalania gruntów, podziału wspólnot gruntowych,

likwidacji serwitutów oraz ścisłego określenia rozciągłości serwitutów, a także w

sprawie nadania ziemi bezrolnym i małorolnym

”

.

§ 6 powołanych Przepisów uzupełnia się punktami 33 i 34 następującej treści

„

33)

podania kół amatorskich o zezwolenie na urządzenie przedstawienia amatorskiego, jeśli

dochód z przedstawienia jest przeznaczony na cele oświatowe i kulturalne,

34)

podania o zezwolenie na uprawę tytoniu

”

.

W punkcie 4 § 7 powołanych Przepisów skreśla sie następujące zdanie: „każda z tych

instytucji winna jednak uzyskać; decyzję Ministra Skarbu, stwierdzającą, że zachodzą

powyższe warunki uwolnienia od opłat i na każdem podaniu (z wyjątkiem podań o legalizację)

wymieniać - w miejscu, przeznaczonem do naklejania znaczków stemplowych (§ 10) - datę

i liczbę owej decyzji”.

Ustęp 1 § 21 powołanych Przepisów uzupełnia się punktami 13 i 14 następującej treści

„

13)

zezwolenia na urządzenie przedstawienia amatorskiego, jeśli zachodzą warunki, wymienione

w punkcie 33 § 6, oraz zezwolenia na urządzenie wykładu publicznego;

14)

zezwolenia na uprawę tytoniu

”

.

Opłata stemplowa od pełnomocnictw (art. 1, punkt 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 1922 r.,

(Dz. U. R. P. № 38, poz. 315) wynosi 15.000 mk.

Pełnomocnictwa, upoważniające jedynie do zastępstwa w postępowaniu sądowem cywilnem,

należącem w pierwszej instancji do zakresu sądu powiatowego lub sądu pokoju, jak również

pełnomocnictwa do prowadzenia jednej określonej sprawy w sądach ogólnych, podlegają

opłacie w wysokości 5.000 mk.

Pełnomocnictwa, udzielane sekretarzom pracowniczych związków zawodowych, upoważniające

do zastępstw wobec sądów przemysłowych, powiatowych lub sądów pokoju, nie podlegają

opłacie stemplowej.

Pełnomocnictwa, upoważniające do odbioru przesyłek pocztowych lub telegramów, są wolne

od opłaty.

Opłatę stemplową od pełnych wyciągów z ksiąg metrykalnych (art. 2, punkt 1 ustawy

z dnia 7 kwietnia 1922 r. Dz. U. R. P. № 38, poz. 315) podwyższa się na 3.000 mk.

Opłatę stemplową od kart do gry (art. 3 ustawy z dnia 7 kwietnia 1922 r. Dz. U. R.

P. № 38, poz. 315) podwyższa się na 2.000 mk.

Opłata stemplowa od kolejowego listu przewozowego wynosi

a)

co do przesyłek całowagonowych 10.000 mk.;

b)

co do przesyłek półwagonowych 5.000 mk.;

c)

co do przesyłek pojedyńczych 500 mk.

Opłacie stemplowej w tej samej kwocie podlega również każdy arkusz dodatkowy. Wtórnik

nie podlega opłacie.

Przepisy powyższe stosuje się odpowiednio w przypadkach, w których zamiast listu przewozowego

sporządza się innego rodzaju dokument, przeznaczony do towarzyszenia przesyłce kolejowej.

List przewozowy, stwierdzający zawarcie umowy o przewóz nie z przedsiębiorstwem kolejowem,

ale z przewoźnikiem innego rodzaju, podlega opłacie stemplowej w wysokości 1.000 mk.

Dokumenty, posiadające charakter listu przewozowego, a stwierdzające zawarcie umowy

o przewóz z instytucją pocztową, nie podlegają opłacie.

Kwit bagażowy na bagaż lub na przesyłkę nadzwyczajną, oraz dokumenty, zastępujące

go, z wyjątkiem wydanych przez instytucję pocztową - podlegają opłacie w wysokości

500 mk. Bilety na przewoz mleka opłacie nie podlegają.

O ile w art. 5 i 6 nie postanowiono inaczej, pozostają w mocy przepisy dotychczasowe

w przedmiocie opłat stemplowych, kwitów bagażowych i dokumentów przewozowych, zastępujących

tamte.

Stałe opłaty stemplowe, nie wymienione w poprzednich artykułach, o ile obecnie na

mocy art. 3 ustawy z dnia 7 kwietnia 1922 r. (Dz. U. R. P. № 38, poz. 315) wynoszą

20 mk., podwyższa się na 1.500 mk.

Art. 4 ustawy z dnia 7 kwietnia 1922 r. (Dz. U. R. P. № 38, poz. 315) otrzymuje brzmienie

następujące

„

Wyrażony sumą stałą najwyższy wymiar kar pieniężnych, przewidzianych w przepisach

ustawowych o opłatach stemplowych (należytościach), w szczególności też w ustawie

niemieckiej z dnia 26 lipca 1918 r. (Dz. U. R. niem. str. 779) o podatku od obrotu,

podwyższa się na 1.500.000 mk.

”

.

Stawki, wymienione w art. 1 do 9 niniejszej ustawy, ulegać będą co kwartał, począwszy

od trzeciego kwartału 1923 r., podwyżce lub zniżce w tym stosunku, w jakim przeciętna

cen hurtowych w styczniu 1923 r. będzie pozostawała do przeciętnej cen hurtowych w

drugim miesiącu drugiego kwartału 1923 r., względnie kwartałów następnych.

Wykładnik podwyżki, względnie zniżki, w postaci liczby całej lub liczby mieszanej

z jednym najwyżej znakiem dziesiętnym ustala Minister Skarbu w miesiącach: marcu,

czerwcu, wrześniu i grudniu, począwszy od czerwca 1923 r., na podstawie dat, dostarczonych

przez Główny Urząd Statystyczny. Wykładnik ten oraz obliczone na jego podstawie i

odpowiednio zaokrąglone cyfry stawek winny być ogłoszone w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej nie później niż na ośm dni przed pierwszym dniem tego kwartału kalendarzowego,

w którym mają obowiązywać.

Zastosowanie postanowień artykułu niniejszego do opłaty stemplowej od kart do gry

(art. 4) pozostawia się uznaniu Ministra Skarbu w porozumieniu z Ministrem Przemysłu

i Handlu.

Upoważnia się Ministra Skarbu do podwyższania sumy, wymienionej w ustępie 2 art. 5

ustawy z dnia 7 kwietnia 1922 r. (Dz. U. R. P. № 38 poz. 315).

Jeśli w czasie między dniem, w którym powstał obowiązek uiszczenia opłaty stemplowej,

a dokonaniem urzędowego wymiaru tej opłaty pierwotnego lub dodatkowego - zostało wydane

rozporządzenie, przewidziane w ustępie 2 art. 10 niniejszej ustawy, to władza, wymierzająca

opłatę, zastosuje przy tym wymiarze wykładnik, ustalony w owem rozporządzeniu. W tym

celu władza wymierzająca, obliczywszy kwotę, która się należała w dniu powstania obowiązku

uiszczenia opłaty, podwyższy lub obniży tę kwotę, mnożąc ją przez wykładnik podwyżki

(art. 10), względnie zniżki. Przytem należy uwzględnić odpowiednio kwoty już poprzednio

wymierzone lub uiszczone bez urzędowego wymiaru.

Kwota opłaty, ustalona w sposób powyższy, służy również za podstawę obliczenia kary

pieniężnej, o ile ustawa przewiduje taką karę jako wielokrotność opłaty pojedynczej.

Postanowienia artykułu niniejszego dotyczą nie tylko opłat, wymienionych w art. 1

do 9, lecz mają zastosowanie do opłat stemplowych (należytości stemplowych i bezpośrednich)

wszelkiego rodzaju.

Jeśli kwota opłaty pojedyńczej, obliczona według przepisów dotychczasowych, które

pozostają w mocy, lub według art. 12 ustawy niniejszej, nie jest podzielna przez 100

mk., to zaokrągla się ją wzwyż do pełnej setki.

Art. 12 i 13 stosują się odpowiednio w przypadkach, w których obowiązek uiszczenia

opłaty powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a wymiar - pierwotny

lub dodatkowy - (art. 12) będzie dokonany dopiero po owym dniu.

Dla okresu, kończącego się w dniu 30 czerwca 1923 r., ustanawia się mnożniki następujące

Liczba

Oznaczenie okresu, w którym powstał obowiązek uiszczenia opłaty

Mnożnik

I

do końca 1919 r.

150

II

kwartał pierwszy 1920 r.

132

III

„ drugi „

80

IV

„ trzeci „

60

V

„ czwarty „

40

VI

„ pierwszy 1921 r.

22

VII

„ drugi „

20

VIII

„ trzeci „

11

IX

„ czwarty „

7,4

X

„ pierwszy 1922 r.

7,2

XI

„ drugi „

5,5

XII

„ trzeci „

3,8

XIII

„ czwarty „

1,8

XIV

od dnia 1 stycznia 1923 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy

1

Uchyla się: ustęp 2 art. 1 ustawy z dnia 24 października 1919 r. w przedmiocie zmiany

nazwisk (Dz. U. R. P. № 88 poz. 478); punkty 3, 4 i 5 art. 2 oraz ustęp 1 art. 5 ustawy

z dnia 7 kwietnia 1922 r. (Dz. U. R. P. № 38 poz. 315), jak również §§ 62 do 71 i

pozycję taryfową 8 niemieckiej ustawy o opłatach stemplowych (według tekstu z 1918 r.).

Art. 2 ustawy z dnia 29 maja 1920 r. (Dz. U. R. P. № 49 poz. 299) otrzymuje brzmienie

następujące

„

Podatku nie pobiera się, gdy czysta wartość otrzymanego majątku nie przewyższa: a)

12.000.000 mk., o ile majątek przechodzi na małżonka lub zstępnego; b) 4.000.0000

mk., o ile majątek przechodzi na osobę, wymienioną w pozycji 5 załączonej taryfy;

c) 600.000 mk., o ile przechodzi na osoby, wymienione w pozycjach 2, 3, 4 lub 6.

Również nie podlegają podatkowi: sprzęty pokojowe i kuchenne, pościel, odzież i bielizna,

przeznaczone do użytku w gospodarstwie domowem spadkodawcy lub darującego, a przechodzące

na małżonka lub krewnego w linji prostej, jeśli wartość ich nie przewyższa 6.000.000

mk.

”

Taryfa opodatkowania spadków i darowizn (załącznik doart. 2 ustawy z dnia 31 marca

1922 r. Dz. U. R. P. № 33 poz. 263) otrzymuje brzmienie, podane w załączniku 2 do

ustawy niniejszej.

Ustęp 2 art. 3 ustawy z dnia 29 maja 1920 r. (Dz. U. R. P. № 49 poz. 299) nie ma zastosowania

do poz. 2, 3, 4, 5 i 6 taryfy opodatkowania spadków i darowizn. W wypadkach tych podatek

należy wymierzyć w ten sposób, aby z sumy, która służy za podstawę wymiaru, pozostało

po potrąceniu podatku nie mniej, niż zostaje z najwyższej kwoty bezpośrednio poprzedzającego

stopnia wartości po potrąceniu podatku, przypadającego na ten stopień. O ileby z sumy,

która służy za podstawę wymiaru, pozostało po potrąceniu podatku mniej, niż wynosi

kwota, zwolniona od podatku w myśl art. 16, wymierza się podatek tylko w wysokości

nadwyżki podstawy wymiaru ponad kwotę zwolnioną.

Przepis art. 13 niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do podatków: spadkowego

i od darowizn,

Sumę grzywien, przewidzianych w art. 22 i 45 ustawy z dnia 29 maja 1920 r. (Dz. U.

R. P. № 49, poz. 299), względnie w art. 4 ustawy z dnia 31 marca 1922 r. (Dz. U. R.

P. № 33, poz. 263), podwyższa się do 1.500.000 mk.

Przepis powyższy będzie stosowany do naruszeń przepisów o opodatkowaniu spadków i

darowizn, jeśli naruszenie zaszło po wejściu w życie niniejszego artykułu - bez względu

na datę otwarcia spadku, albo zdziałania czynności prawnej, podlegającej podatkowi

spadkowemu lub od darowizn.

Jeśli przeciętna cen hurtowych, ustalona celem obliczenia wykładnika, przewidzianego

w art. 10, przewyższa przynajmniej o 30% przeciętna cenę, przyjętą za podstawę ułożenia

taryfy obowiązującej, lub jest przynajmniej o 30% niższa, to Minister Skarbu w rozporządzeniu,

wydanem w myśl art. 10, ustali taryfę opodatkowania spadków i darowizn, mnożąc granice

czystej wartości, podana w załączonej taryfie dla oznaczenia stopy procantowej podatku,

przez wykładnik i zaokrąglając obliczone w ten sposób cyfry wzwyż na kwoty podzielne

przez 100.000 mk. Do taryfy na trzeci kwartał 1923 r. stosuje się przepis powyższy

w ten sposób, że przeciętną za maj 1923 r. porówna się z przeciętną za styczeń tegoż

roku.

Taryfa, w ten sposób ustalona, obowiązywać będzie od pierwszego dnia kwartału następnego.

Przepisy powyższe stosowane będą odpowiednio do kwot, wymienionych w art. 16 ustawy

niniejszej.

Do grzywien zaś, wymienionych w art. 18, stosuje się odpowiednio art. 10 ustawy niniejszej.

Celem wymierzenia podatku spadkowego lub od darowizny władza skarbowa ustala szacunek

przedmiotów spadkowych lub darowanych według ich stanu w dniu otwarcia spadku lub

zdziałania czynności prawnej między żyjącymi, podlegającej podatkowi, a według wartości

w czasie, w którym władza skarbowa ustala szacunek; w razie zaś wcześniejszej sprzedaży

przedmiotu spadkowego lub darowanego - według wartości w czasie sprzedaży.

Przepis powyższy stosuje się odpowiednio do długów i ciężarów.

Podatek spadkowy lub od darowizn wymierza się według taryfy, obowiązującej w czasie

ustalenia szacunku. Co do uwzględnienia kwot, już poprzednio wymierzonych przez władzę

skarbową lub uiszczonych bez takiego wymiaru, stosuje się odpowiednio art. 12.

Art. 16, 17 i 20 niniejszej ustawy będą stosowane we wszystkich przypadkach, w których

do dnia ogłoszenia niniejszej ustawy nie dokonano wymiaru podatku.

Za podstawę obliczenia grzywny, przewidzianej w art. 21 ustawy z dnia 29 maja 1920

roku (Dz. U. R. P. № 49 poz. 299), należy przyjąć podatek, ustalony w myśl art. 20

niniejszej ustawy.

W razie zezwolenia bądź na odroczenie płatności podatku spadkowego lub od darowizn,

bądź na uiszczenie ratami (art. 20 ustawy z dnia 29 maja 1920 r. Dz. U. R. P. № 49

poz. 299 w brzmieniu, ustalonem w art. 3 ustawy z dnia 31 marca 1922 r. Dz. U. R.

P. № 33 poz. 263) ustali się kwotę, przypadającą do uiszczenia w myśl takiego zezwolenia,

stosując odpowiednio art. 12 i 13 ustawy niniejszej, jeśli w czasie między normalnym

ustawowym terminem płatności a ustanowionym w zezwoleniu, lub dniem uiszczenia wcześniejszego

- wydane zostało rozporządzenie, przewidziane w ustępie 2 art. 10 niniejszej ustawy.

Przepis powyższy stosuje się również do należytości od spadków i darowizn, których

płatność lub wymiar ulega odroczeniu na mocy § § 21 lub 38 austrjackiego cesarskiego

rozporządzenia z dnia 15 września 1915 r. (austr. Dz. U. № 278).

W razie zezwolenia bądź na odroczenie płatności podatku spadkowego lub od darowizn,

bądź na uiszczenie ratami (art. 20 ustawy z dnia 29 maja 1920 r. Dz. U. R. P. № 49,

poz. 299 w brzmieniu, ustalonem w art. 3 ustawy z dnia 31 marca 1922 r. Dz. U. R.

P. № 33 poz. 263) przelicza się zaległość celem obliczenia odsetek za odroczenie w

wysokości 1/2%(art. 20 powołanej ustawy z dnia 29 maja 1920 r.) według wykładnika,

ustalonego w myśl art. 23 ustawy niniejszej.

Art. 23 i 24 będą stosowane w przypadkach, w których zezwolenie na odroczenie płatności,

albo na uiszczenie ratami nastąpi po ogłoszeniu niniejszej ustawy.

W przypadkach odroczenia wymiaru, przewidzianych w §§ 21 lub 38 austrjackiego cesarskiego

rozporządzenia z dnia 15 września 1915 r. (austr. Dz. Ust. № 278), artykuły 23 i 24

niniejszej ustawy będą stosowane w razie powstania obowiązku uiszczenia należytości

po ogłoszeniu niniejszej ustawy.

Uchyla się art. 9 ustawy z dnia 29 maja 1920 r. (Dz. U. R. P. № 49 poz. 299).

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z właściwymi

ministrami.

Artykuły 1 do 9 oraz 18 niniejszej ustawy wchodzą w życie w dwa tygodnie po ogłoszeniu.

Pozycja 12 taryfy opłat stemplowych od podań, załączników do podań oraz od świadectw

urzędowych (załącznik 1) będzie jednak stosowana od dnia ogłoszenia niniejszej ustawy

do wszystkich spraw zmiany nazwiska, w dniu tym jeszcze nie załatwionych prawomocnie.

Wszystkie inne postanowienia niniejszej ustawy wchodzą w życie z dniem ogłoszenia.