Rozporządzenie Ministra Skarbu z dnia 1 kwietnia 1923 r. w celu wykonania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 1923 r. w przedmiocie zmian w opodatkowaniu wina musującego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 7.

Przez pisemne wezwanie (upomnienie)

płatnika (ustęp 1 art. 6 ustawy) należy rozumieć

pismo władzy lub organu, powalanego do ściągania

należności, skie rowane do płatnika z wezwaniem

uiszczenia zaległości i doręczone temuż płatnikowi

za potwierdzeniem odbioru.

§ 8.

Koszty, o których mowa wart. 6 ustawy,

zawsze na rzecz Skarbu Państwa i to nawet

w tych wypadkach, w których przedmiotem egzekucji

przeprowadzonej przez organa skarbowe są zaległości,

przypadające na rzecz niepaństwowych związków prawa public ~ ~ego. Jeżeli jednak przymusowe ściągnię­

cie zaległości nie powoduje żadnych

sztów dla

Skarbu Państwa, np. gd y egzekucji zaległości nie

przeprowadza organ skarbowy, lecz zarząd gminy

bez współudziału organów skarbowych, wówczas zarząd gminy pobier<,i koszty egzekucyjne dla siebie

w wysokości unormowanej wart. 6 ustawy.

wpływają

/

/

N! 38.

Dziennik Ustaw. Poz. 259 i 260.

§ 9. W wypadkach solidarnego obowiązku kilku płatników do uiszczenia należności wart. 1 wymienionych kary za zwłokę oraz opIaty za pisemne

wezwania (upomnienia), pobrane łącznie od wszystkich solidarnie zobowiązanych, nie mogą przekraczać

norm przewidzianych wart. 2 i wart. 6 ustęp 1

ustawy.

§ 10. Za podstawę do obliczenia opłaty za

upomnienie (wezwanie) płatnika do uiszczenia zaległości (art. 6 ustęp 1 ustawy) należy przyjąć wysokość samej zaległości, t. j. należność Skarbu Państwa

wraz z dodatkami na rzecz niepaństwowych związ­

ków prawa publicZf1lego.

Z tej okoliczności, że wysokość opłaty za pisemne wezwanie (u~omnienie) płatnika została unormowaną w ustawie, nie wynika wcale, iżby ustawa

uznawała wezwanie (upomnienie) za nieodzowny krok

egzekucyjny.

§ 11. Pięcioprocentową opłatę za każdą czynorganu egzekucyjnego, dokonaną u płatnika

w celu przymusowego ściągnięcia zaległości (art. 6,

ustęp 2 ustawy), oblicza się od przypadającej do

ściągnięcia zaległości wraz z karami za zwłokę i kosztami egzekucyjnemi, już narosłemi do dnia przedsię­

wzięcia odnośnej czynności egzekucyjnej.

Opłata ta

jednak nie może wynosić mniej niż 1.000 mk.

Wspomniana wyżej opłata przypada do uiszczenia nawet wówczas, gdy czynność egzekucyjna nie

odniosła żadnego skutku.

ność

Do art. 8 usta/wy.

§ 12. Odroczenie zaległości lub rozłożenie ich

na raty zasadniczo nie ,zwalnia płatnika od obowiąz­

Iw uiszczenia kar za zwłokę w pełnej ustawowej wysokości (art. 2 ustawy) chyba, że specjalne ustawy

zwalniają go od tego obowiązku lub przewidują ulgi

w tym względzie (np. art. 297 ustawy ros. o podatkach bezpośrednich lub art. 16 ustawy o podatku od

wzbogacenia si~ (Dz. U. R. P. N~ 30, poz. 238).

§ 13. Z początldem każdego roku kalendarzowego izby skarbowe winny uprzedzać płatników publicznem obwieszczeniem o terminach płatności podatków i opłat (art. 1 ustawy) z tern, że nie~iszcze­

nie w terminie pociąga za sobą nałofenie kar i kosz·

tów przewidzianych w ustawie o karach za zwłokE

oraz o kosztach egzekucyjnych.

Do art. 9 ustawy.

§ 14. Od zaległości, powstałych przed dniem

wejścia w życie ustawy, należy pobrać karę za zwło­

kę w myśl art. 2 ustawy dopiero po upływie czterech tygodni t. j. poczynając od dnia 29 po ogło­

szeniu ustawy; za czas przeszły zaś należy od takiCh

zaległości obliczać kary, względnie odsetki za zwłokE

wedle przepisów, które obowiązywały przed dniem

wejścia w życie ustawy.

.

O i1eby jednak co do pewnych zaległości

w dniu 29 po ogłoszeniu ustawy, nie upłynęło

jeszcze pełnych 14 dni od terminu ich płatności

(art. 2 ustawy), wówczas należy przy pobraniu katy

za zwłokę doliczyć do powyższego czterotygodniowego okresu jeszcze te dni, których brak do pełnych

14 dni.

[P r z y kła d y

Ustawę ogłoszono

dnia 28 marca 1923 r.

Ustawa ta wchodzi przęto w życie dnia 26 kwietnia 1923 r.

1. Termin płatności pewnej należności upłynął

z dniem 20 marca 1923 r. Kary za zwłokę

należy pobrać od 26 kwietnia 1923 r.

2. Termin płatności pewnej należności upłynął

z dniem 18 kwietnia 1923 r. Kary ta zwłokt:;

należy pobrać dopiero od 3 maja 1923 r.

(gdyż do 26 kwietnia 1923 r. upłynęło dopiero

7 dni od terminu jej płatności)l.

~. .

Minister' Skarbu: W. arabski

'Y

•

260.

Rozporządzenie Ministra Skarbu

z dnia 1 kwietnia 1923 r.

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 1923 ' r. w przedmiocie

zmian w opodatkowaniu wina musującego na

obEizarze Rzeczypospolitej Polskiej.

w celu wykonania

Na mocy § 5 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 26 marca 1923 r. w przedmiocie zmian wopodatkowaniu wina musującego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. R. P. N2 34, poz. 222)

zarządza się co następuje

D o d a t k o w Y P o ~ a t e k.

§ l. 1) Wino musujące, znajdujące siEl w dniu

w życie rozporządzenia Rady Ministr6w

z dnia 26 matca 1923 r. (Dz. U. R. P. NI! 34, poz. 222)

poza wytwórnią wina musującego lub składu celnego,

wejścia

,

N~ 313.

DzIennik Ustaw. Poz. 260 i 261.

397

Rit \ T

podlega dodatkowemu opo9atkowaniu w wymiarze

podanym w ustępie 4.

2J Do win musujących, podlegający~h · dodatkowemu podatkowi, nale ż?! w śzystkie wina, wina owocowe (wina z owoców i ja~ód), na poje zawie ra jące

wino owocowe o zawartośCi alkoholu ponad jeden

procent obj ętości , z których przy otworzeniu flaszki

uchodzi, burzą c się kwas węglowy.

3) Uwolnione od dodatkowego opodatkowania

jest wino musujące znajdujące się w posiadaniu gospodarstw domowych, które wina musującego ani

nie sprzedają, ani nie szynkują, jeśli łączny zapas

w całych flaszkach lub na całe flaszki przerachowany

wynosi nie więCej, jak 10 (dziesięć) sztuk, większe

zapasy należy poddać w całości dodatkowemu opo·datkowaniu.

.

4) Dodatkowy podatek wynosi

a} od flaszki wina musującego winogronowego

o pojemności ponad 425 do 850 cerHymetrów kubicznych (cała flaszka) 18.400 marek

polskich, jeśli jednak udowodniono, że wino

musujące jest sporządzone z wina owocowego - 4.200 marek polskich;

b) od flaszki wina musującego winogronowego

o poj emności 230 do 425 centymetrów kubicznych (pół flaszki) 9.200 marek polskich,

a od takiej samej flaszki wina musującego

owocowego 2.100 marek polskich;

c) od flaszki wina musującego winogronowego

o pojemności do 230 centymetrów kubicznych

(ć wierć flaszki) 4.600 marek polskich, a od

taki ej samej flaszki wina musującego owocowego 1.050 marek polskich.

Przy flaszkach, których pojemność jest większa

jak 850 centymetrów kubicznych liczy się za każde

dalsze chociażby tylko zaczęte 230 centymetrów

kubicznych pojemności po jednej czwartej stopy podatkowej za całą flaszkę.

5) Wszystkie naczynia, zawierające wino musujące, Są uważane ta flasz I\!.

Kto posiada w dniu wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 1923 r.

zapas wina musujclcego podlegający dodc tkowe mu

opodatkowaniu, jest obowiązany zg.łosić w przeciągu

3 dni pisemnie w 3 egzemplarzach temu oddziałowi

kontroli skarbowej względQie urzędowi skarbowe mu,

w którego okręgu znajduje się zapas podlegający

zgłoszeniu; ilość i wielkość flaszek, g atu nek wina

musującego (wino musujące z winogron albo z owoców), tudzież miejscowość i ubikacje przechowania.

Gdyby wino musujące podlegające zgłoszeni u

znajdowało się w transporcie, to obowiązek zgłosze­

nia i uiszczenia dodatkowego podatku ciąży na odbiorcy towaru, który ma wnieść zgłoszenia najpóźniej

do 48 godzin po nadejściu przesyłki.

Stwierdzony zapas wina musującego i kwotę

dodatkowego podatku otaz kasę skarbową, do której

podatek winien być wpłacony, należy uwidocznić M

wszystkich 3 egzemplarzach, Jeden egzemplan toloszenia zwraca ten organ zgłaszającemu z~pas wiM,

drugi przesyła do kasy skarbowej celem poboru dodatkowego podatku, a trzeci po uwidocznieniu na

nim numeru kwitu kasowego prześle do właściWej

władzy skarbowej 11 instancji.

Zgłaszający obowiązany . jest zapłacić przypadający dodatkowy podatek w kasie skarbowej w ciągu

3 dni, licząc od dnia doręczenia mu wymia ru.

Izby skarbowe mb gą rozłożyć dodatkowy podatek na 3 raty miesięcznie za opłat~ 12% w stosunku rocznym.

Na znak doqatkowego opodatkowania umieszczq

otgana skarbowe na etykiecie flaszki z winem musującem adnotacjp. i piecz~ć urzędową.

Wytwórcy wina musując.ego obowiązani

zapas opasek podatkowych, zakupiónyth po

dotychczas obowiązujących niższych tenach przedłożyć wraz z asygnacją w kasie skarbowej do dodatkowego ostemplowani a i zapł a cić różnicę mlc:dzy dotychczasową, a nową ceną sprzedaży, kwit zaś dołączyć do rachunku opasek podatkOl,vych.

Kasy skarbowe obowiązane są pobrać dodatkowy

podatek i zapisać w rejestrze dodatkowych opłat od

wina musującego - odnośną konsygnacj~ dołączyć do

rejestru i wydać pokwitowanie wtaz z przestemplowanemi opaskami podatkowemi.

Kasy skarbowe, którym pOWierzono sprzedaż

opasek podatkowych, zobowiązane są dotychczasowy

zapas opasek podatkowych . przestemplować piecz~cią

urzędową i wydawać je tylko po nowych cenach.

§ 4.

są Cały

. § 5. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w· życie

z dniem ogłoszenia.

Minister Skarbu: W. al'abski

\.

§ 2.

U r 1. ę d o w e

§ 3.

s p r a w d z e n i e.

Organ skarbowy, do którego wniesiono

zgłoszenia zapasów, obowiązany jest sprawdzić dokładność zg-łoszenia ewentualnie zażądać potrzebnych

uzupełnień, a nast~pr"lie przystąpić bezzwłocznie do

sprawdtenia zapas9w.

261.

Rozporządzenie Ministra Skarbu

z dnia 1 kwietnia 1923 r.

w celu wykonania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 1923 r. w przedmiocie

zmian w postanowieniach o opodatkowaniu

kwasu octowego na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej.

Na mocy § 7 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 26 marca 1923 r. w przedmiocie zmian W pó·

Stanowieniach · o opodatkowaniu kwasu octowego

(Dz. U. R. P. N2 34 poz. 223) zarządza sic: co następuje

§ 1. Zapasy kwasu octowego. znajdujące si~

w dniu wejścia w życie rozporżąd z enia Rady Minist rów z dnia 26 marca 1923 r. w przedmiocie zmian

w postanowieniach o opodatkowaniu kWasu octowego (Dz. U. R. P. N2 34 DOZ. 223) p02a w.vtw6rnią