Ustawa z dnia 24 marca 1923 r. w przedmiocie przepisów tymczasowych o języku urzędowym w sądownictwie i notarjacie w województwach: poznańskiem i pomorskiem.

Językiem urzędowym w sądownictwie i notarjacie jest język polski.

Przepisy o języku urzędowym w sądownictwie i notarjacie, obowiązujące w województwach

poznańskiem i pomorskiem przed dniem 1 stycznia 1920 r. pozostają w mocy z tą zmianą,

że w miejsce języka niemieckiego wchodzi język polski.

W stosunku do osób, których językiem ojczystym jest język niemiecki, z wyjątkiem adwokatów

i innych osób, występujących w charakterze urzędowym, ma zastosowanie przepis artykułu

1 ze zmianami, zawartemi w następujących artykułach.

Każdemu, którego językiem ojczystym jest język niemiecki, wolno będzie zwracać się

w tym języku do sądu i urzędników sądowych tak ustnie, jak i na piśmie.

Oświadczenie się za językiem niemieckim, jako ojczystym, jest dla sądu i urzędników

sądowych wiążące.

Jednakże do podań o wpisy do księgi wieczystej i do rejestrów, utrzymywanych przy

sądach, tudzież do zezwoleń na wpisy do księgi wieczystej, składanych w języku niemieckim,

winien być dołączony przekład na język polski, sporządzony przez zaprzysiężonego tłomacza.

Jeżeli przy rozprawie występuje osoba, nierozumiejąca języka polskiego, jako strona

bez asystencji adwokata, przewodniczący przedstawia jej w języku niemieckim istotną

treść rozprawy. Sąd może także przywołać tłomacza.

Do zastosowania § 179 niemieckiej ustawy o czynnościach dobrej woli oraz §§ 2244 i

2245 niemieckiego kodeksu cywilnego w brzmieniu zmienionem art. 1 niniejszej ustawy,

wystarcza oświadczenie stron interesowanych, względnie spadkodawcy, że ich językiem

ojczystym jest język niemiecki i że pragną w tym języku złożyć swoje oświadczenie.

Przepis § 179 niemieckiej ustawy o czynnościach dobrej woli w rozumieniu ust. 1 niniejszego

artykułu ma odpowiednie zastosowanie przy czynnościach, wymienionych w artykułach

53 i 84 pruskiej ustawy o czynnościach dobrej woli i przy umowach dziedziczenia.

Wszelkie dodatki do firm w języku niemieckim, których używanie łącznie z firmą ustawy

przepisują, winny być zastąpione odpowiedniemi dodatkami polskiemi („Spółka Akcyjna”,

„Spółka Akcyjno - Komandytowa”, „Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością”, „Spółdzielnia

zapisana z nieograniczoną odpowiedzialnością, z ograniczoną odpowiedzialnością, z

nieograniczonym obowiązkiem dopłaty”).

Zmiany, przewidziane w ustępie 1, winny być zgłoszone do rejestru handlowego pod rygorem

kar porządkowych z § 14 Kodeksu Handlowego i § 160 niemieckiej ustawy o spółdzielniach.

Firmy, które uczyniły zadość przepisowi art. 15 rozporządzenia Ministra b. Dzielnicy

Pruskiej o języku urzędowym w sądownictwie i notarjacie w b. dzielnicy pruskiej z

dnia 15 grudnia 1919 r. (Tygodnik urzędowy № 183 str. 412), wolne są od tego obowiązku.

Firmy handlowe o brzmieniu niemieckiem mogą być zmienione na firmy o brzmieniu polskiem.

Wniosków w myśl ustępu 2 nie uważa się za zmianę statutu, ani tał za zmianę firmy,

a wniosków w myśl ustępu 3 nie uważa się za zmianę firmy.

Ustawa niniejsza obowiązuje na obszarze województw: poznańskiego i pomorskiego i wchodzi

w życie z dniem 1 kwietnia 1923 r.

Ustawa traci moc obowiązującą z dniem 1 kwietnia 1925 r., a w razie jeżeli ogólna

ustawa o organizacji sądownictwa wcześniej wejdzie w życie - z dniem wejścia w życie

tejże ustawy.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Sprawiedliwości.