Ustawa z dnia 22 marca 1923 r. o zasiłkach dla rodzin osób, powołanych na ćwiczenia wojskowe.

Rodzinom osób, powołanych na ćwiczenia wojskowe, przysługuje prawo do zasiłków, a

mianowicie

a)

żonie, takie separowanej, o ile powołany obowiązany jest ją utrzymywać, w granicach

przyznanych jej alimentów;

b)

dzieciom ślubnym lub nieślubnym oraz pasierbom powołanego;

c)

rodzicom oraz nieletniemu rodzeństwu;

d)

dziadkowi i babce powołanego.

Prawo do zasiłków przysługuje wymienionym w art. 1 osobom tylko w tym wypadku, jeżeli

bądź to byt ich był bezpośrednio przed odejściem powołanego na ćwiczenia zależny od

jego pracy lub jego zarobku i został zagrożony wskutek spowodowanego ćwiczeniami przerwania

tej pracy, lub ustania, względnie zmniejszenia zarobku, bądź też, jeżeli w czasie

odbywania ćwiczeń zaszły okoliczności, uzależniające byt powyższych osób od jego pracy

lub zarobku.

Rodzinie powołanego, żyjącej w chwili jego odejścia na ćwiczenia we wspólnem gospodarstwie,

nie przysługuje prawo do zasiłku, jeżeli jeden z członków rodziny tej otrzymał odroczenie

lub zwolnienie od służby wojskowej, jako jedyny żywiciel.

Jeżeli z takiej rodziny kilka osób odbywa równocześnie ćwiczenia wojskowe, przysługuje

jej prawo do zasiłku tylko za jedną z nich.

Członkom rodziny powołanego, wymienionym w art. 1 punkty b i c, nie przysługuje prawo

do zasiłku, o ile ukończyli 16 rok życia, chyba że udowodnią, iż uczęszczają do zakładu

naukowego, lub pobierają nauką w zawodzie praktycznym, a nie mają utrzymania u swych

pracodawców, ani też nie otrzymują wynagrodzenia, wystarczającego na ich utrzymanie,

w tych wypadkach jednak nie dłużej niż do 24 roku życia.

W razie udowodnienia przez urzędowe świadectwo lekarskie, że, pomimo osiągnięcia przewidzianych

w ustępie pierwszym granic wieku, osoby powyższe z powodu stanu swego zdrowia nie

są w możności zapracować na własne utrzymanie, może im być zasiłek przyznany przez

cały czas trwania tego stanu.

Zasiłek przysługuje członkom rodziny powołanego za czas od dnia odejścia na ćwiczenia

do dnia następującego po dniu zwolnienia włącznie.

Prawo do poboru zasiłku ustaje z chwilą, gdy

1)

przestały istnieć warunki, przewidziane w art. 2 niniejszej ustawy, lub gdy

2)

osoba, której zasiłek przyznano: a) zmarła, b) opuściła granice państwa, lub c) w

myśl dzielnicowych ustaw karnych została skazana albo za czyn, pociągający za sobą

skutki karno - sądowego skazania, albo na karę, połączoną z pozbawieniem praw, albo

jeżeli orzeczono w wyroku pozbawienie praw obywatelskich, przyczem jako datę ustania

prawa do poboru zasiłku przyjmuje się dzień uprawomocnienia wyroku;

3)

w razie stwierdzonej dezercji lub samowolnego oddalenia się powołanego.

Wypłatę zasiłku zawiesza się na czas

1)

pozbawienia powołanego wolności na zasadzie prawomocnego wyroku sądowego;

2)

pozbawienia wolności osoby, której zasiłek przyznano, orzeczonego zgodnie z obowiązującemi

przepisami, o ile nie zachodzą okoliczności, uzasadniające zastosowanie postanowienia

art. 6 punkt 2 ustęp c).

Wypłatę zasiłków, zawieszonych z wymienionych powyżej przyczyn, wznawia się z chwilą

ustania tych przyczyn.

Za okres zawieszenia zasiłek przyznany być nie może.

Wysokość zasiłków, gwarantujących rodzinie powołanego minimum egzystencji i płatnych

tygodniowo, ustalona będzie w dziennych normach.

Normy zasiłków określa dla poszczególnych członków rodziny Radą Ministrów, uwzględniając

warunki lokalne i gospodarcze odnośnych kategorji osób, tudzież i inne okoliczności,

wpływające na byt tych osób.

Zasiłki wojskowe, przyznane na zasadzie niniejszej ustawy, nie mogą być przedmiotem

egzekucji lub zabezpieczenie; rozporządzanie prawem do zasiłku przez cesję, przekazanie,

oddanie w zastaw - nie ma skutku prawnego.

Obowiązek płacenia zasiłku (art. 1, 2, 3) ciąży: 1) względem rodzin stałych robotników

i pracowników, którzy w chwili powołania utrzymują się z pracy najemnej - na pracodawcy,

2) we wszystkich innych wypadkach oraz w wypadkach stwierdzonej niemożności zapłacenia

zasiłku przez pracodawcę - na Skarbie Państwa.

Rada Ministrów określi w rozporządzeniu wykonawczem kategorje stałych robotników.

Prawo do zasiłku należy zgłosić w urzędzie gminnym, właściwym dla miejsca zamieszkania

rodziny powołanego. Zgłoszenie prawa do zasiłku winien uskutecznić powołany przed

odejściem na ćwiczenia; zgłoszenie takie uskutecznić może także ubiegający się o zasiłek

członek rodziny, względnie jego zastępca.

Zgłoszenie, wniesione bez usprawiedliwienia później aniżeli w ciągu miesiąca po ukończeniu

przez powołanego ćwiczeń wojskowych, nie podlega rozpatrzeniu.

O prawie do zasiłku oraz o obowiązku ponoszenia go (art. 10) orzeka najdalej do 4

dni zwierzchność gminna (magistrat), która przyjęła zgłoszenie.

Orzeczenie, nakładające obowiązek ponoszenia zasiłku na pracodawcę, winno mu być wysłane

w przeciągu 24 godzin i podlega egzekucji w drodze administracyjnej. Przeciw orzeczeniu

przysługuje stronom interesowanym w przeciągu 8 dni od dnia doręczenia orzeczenia

prawo odwołania się do właściwej władzy administracyjnej I instancji, która orzeka

ostatecznie. Odwołanie należy wnieść do zwierzchności gminnej, która wydała zaskarżone

orzeczenie.

Zwierzchności gminne (magistraty) obowiązane są wszystkie orzeczenia przedkładać właściwej

władzy administracyjnej I instancji, która w razie dostrzeżenia wadliwości może orzeczenie

z urzędu zmienić. W tych wypadkach władza administracyjna I instancji winna, o zamierzonej

zmianie zawiadomić strony interesowane i wyznaczyć im termin do oświadczenia się co

do zamierzonej zmiany.

Wniesienie przez pracodawcę odwołania przeciw orzeczeniu nie zwalnia go od obowiązku

wypłacania zasiłku. Jeżeli pracodawca obowiązkom, wynikającym z niniejszej ustawy,

nie czyni zadość, zasiłek wypłaca w jego zastępstwie i na jego rachunek Skarb Państwa.

Prawo domagania się Od pracodawcy zwrotu zasiłków, wypłaconych przez Skarb Państwa,

ustaje w razie prawomocnego zwolnienia pracodawcy od obowiązku ponoszenia zasiłku.

Wszelkie podania, załączniki i korespondencja, wynikająca z wykonania niniejszej ustawy,

wolne są od opłat stemplowych.

Uchyla się rozporządzenie Rady Obrony Państwa z dnia 20 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P.

№ 63 poz. 418) o zasiłkach wojskowych dla rodzin osób, pełniących służbę w Wojsku

Polskiem z poboru i ochotniczo.

Ostateczny termin zgłaszania prawa do zasiłku, tudzież wnoszenia odwołań przeciw zapadłym

na podstawie powyższego rozporządzenia orzeczeniom - ustala się na 2 miesiące od ogłoszenia

niniejszej ustawy.

Rodzinom osób, powołanych w roku 1923 na ćwiczenia wojskowe przed dniem ogłoszenia

niniejszej ustawy, mają być wypłacone zasiłki podług jej postanowień.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z Ministrem Spraw Wojskowych, Skarbu oraz Pracy i Opieki Społecznej.

Wydatki, związane z wykonaniem niniejszej ustawy, a ciążące na Skarbie Państwa, pokryje

się z pożyczki państwowej, zaciągniętej w Polskiej Krajowej Kasie Pożyczkowej.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia i obowiązuje do 31 grudnia

1923 r.