Ustawa z dnia 15 lutego 1923 r. o prowizorjum budżetowem za czas od 1 stycznia do 31 marca 1923 r.

Upoważnia się Rząd do czynienia wydatków państwowych w czasie od 1 stycznia do 31

marca 1923 roku według dołączonego zestawienia kredytów rzeczowych w ogólnej kwocie

Mk. 709,062,473,065 oraz wydatków osobowych w ogólnej kwocie Marek 450,000,000,000.

Łączną zatem sumą wydatków na okres od 1 stycznia do 31 marca 1923 roku ustala się

na kwotę Mk. 1,159,062,473,065.

Objęte powyższą kwotą kredyty inwenstycyjne i kredyty nowe mogą być uruchomione tylko

za uprzednią zgodą Ministra Skarbu.

Przekroczenie kredytów prowizorycznych, ustalonych w art. 1, może nastąpić tylko w

razie dalszego wzrostu drożyzny, w granicach dwudziestu procentów tych kredytów.

Otwieranie nowych kredytów może nastąpić tylko na wniosek Ministra Skarbu, zatwierdzony

na drodze ustawodawczej.

Wymienione w art. 1 i 2 wydatki państwowe mają być dokonywane na poczet konstytucyjnie

mającego się zatwierdzić budżetu na r. 1923.

Upoważnia się Rząd do pokrycia wydatków państwowych w okresie od 1 stycznia do 31

marca 1923 r. dochodami państwowemi, przewidzianemi w preliminarzu na rok 1922, przy

uwzględnieniu podwyżki tych dochodów, oraz dochodami, opartemi na nowych tytułach

prawnych.

Minister Skarbu upoważniony jest do przedsiębrania operacji finansowych celem pokrycia

wymienionych w art. 1 i 2 wydatków, nie znajdujących pokrycia w dochodach państwowych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1923 r.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Skarbu.