Ustawa z dnia 19 grudnia 1923 r. tycząca się przedłużenia mocy obowiązującej ustawy z dnia 7 kwietnia 1922 r. w przedmiocie podwyższenia i zrównania stawek przy niektórych opłatach stemplowych (należytościach).

Moc obowiązującą ustawy z dnia 7 kwietnia 1922 r. w przedmiocie podwyższenia i zrównania

stawek przy niektórych opłatach stemplowych (należytościach) (Dz. U. R. P. № 38 poz.

315) ze zmianami, wprowadzonemi ustawą z dnia 24 marca 1923 r. w przedmiocie wyrównania

opłat stemplowych oraz podatków: spadkowego i od darowizn (Dz. U. R. P. № 44 poz.

296), przedłuża się do dnia 30 czerwca 1924 r.

Obowiązujące obecnie rozporządzenia, wydane na mocy art. 6 powołanej w art. 1 ustawy

z dnia 7 kwietnia 1922 r. (Dz. U. R. P. № 38 poz. 315), zachowują moc obowiązującą

do dnia 30 czerwca 1924 r. o ile nie ulegną zmianie drogą dalszych rozporządzeń, wydanych

na mocy art. 6 powołanej ustawy lub na mocy upoważnień, zawartych w innych ustawach.

Art. 4 ustawy z dnia 7 kwietnia 1922 r. (Dz. U. R. P. № 38 poz. 315) w brzmieniu,

ustalonem w art. 9 ustawy z dnia 24 marca 1923 r. (Dz. U. R. P. № 44 poz. 296), dotyczy

również podatku giełdowego (ustawa z dnia 2 lipca 1921 r. Dz. U. R. P. № 73 poz. 500).

Upoważnia się Ministra Skarbu do podwyższania stawek przy opłatach stemplowych na

obszarze górnośląskiej części województwa śląskiego do wysokości stawek, obowiązujących

w całem Państwie.

Kwotę 500.000 mk., wymienioną w ustępie czwartym art. 1 ustawy z dnia 26 października

1921 r. o opłatach stemplowych od weksli (Dz. U. R. P. z 1922 r. № 38 poz. 313), podwyższa

się na 500 miljonów marek.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1924 r.