Ustawa z dnia 5 grudnia 1923 r. o uposażeniu sędziów w sądownictwie powszechnem i administracyjnem oraz prokuratorów.

System hierarchiczny, według którego ugrupowani są urzędnicy i urządzone jest ich

uposażenie, nie ma zastosowania do sędziów w sądownictwie powszechnem i administracyjnem,

prokuratorów i kandydatów na stanowiska sędziowskie.

§ 1.

Sędziowie w sądownictwie powszechnem i administracyjnem i prokuratorzy, z wyłączeniem

sędziów pokoju nie prawników i pełniących swe czynności ubocznie niezawodowych sędziów

pokoju, podzieleni są pod względem uposażenia na cztery grupy.

§ 2.

Do grupy A należą: sędziowie pokoju. sędziowie śledczy (w b. zaborze rosyjskim i austrjackim),

sędziowie powiatowi, sędziowie zapasowi (w b. zaborze austrjackim), naczelnicy sądów

powiatowych i prezesi sądów powiatowych.

Do grupy B należą: prezesi, wiceprezesi i sędziowie sądów okręgowych, dyrektorowie

przy sądach okręgowych, prokuratorzy i podprokuratorzy przy sądach okręgowych.

Do grupy C należą: prezesi, wiceprezesi i sędziowie sądów apelacyjnych, prezesi senatów

przy sądach apelacyjnych (w b. zaborze pruskim), prokuratorzy i podprokuratorzy przy

sądach apelacyjnych, zastępcy prokuratorów przy sądach apelacyjnych (w b. zaborze

pruskim), podprokuratorzy przy Sądzie Najwyższym.

Do grupy D należą: Pierwszy Prezes, prezesi i sędziowie Sądu Najwyższego, Pierwszy

Prezes, prezesi i sędziowie Najwyższego Trybunału Administracyjnego, Pierwszy Prokurator

i prokuratorzy przy Sądzie Najwyższym.

§ 1.

Dla grupy A ustanawia się 7 szczebli uposażenia, dla grupy B-6 szczebli, dla grupy

C-6 szczebli, dla grupy D-4 szczeble.

§ 2.

Poszczególne szczeble uposażenia oznaczone są w tabeli, zawartej w art. 4, małemi

literami alfabetu.

§ 1.

Wysokość uposażenia oznacza się w punktach, ustalonych w następującej tabeli

Grupauposażenia

Szczeble uposażenia

a

b

c

d

e

f

g

A

700

800

900

1000

1100

1300

1300

B

1000

1100

1200

1300

1400

1500

C

1300

1400

1500

1600

1700

1800

D

1700

1800

1900

2000

§ 2.

Kwotę uposażenia miesięcznego otrzymuje się przez pomnożenie jednakowej dla wszystkich

grup uposażenia mnożnej (art. 5 ustawy z dn. 9 października 1923 r. o uposażeniu funkcjonarjuszów

państwowych i wojska (Dz. U. R. P. № 116 poz. 924) przez liczbę punktów odpowiedniej

grupy i szczebla.

§ 3.

W okresie przejściowym (sanacji Skarbu Państwa) zmienia się tabelę, podaną w artykule

niniejszym, w ten sposób, że do liczby punktów w każdym szczeblu wszystkich grup dodaje

się tytułem dodatku regulacyjnego po 70 punktów. Dodatek regulacyjny ulegać będzie

stopniowej redukcji po 10 punktów w okresach półrocznych (art. 6 powołanej wyżej ustawy),

począwszy od terminu, który ustali Rada Ministrów na wniosek Ministra Skarbu, w zależności

od wyników akcji sanacji Skarbu Państwa.

§ 1.

Na czas trwania wyjątkowych warunków ekonomicznych ustanawia się dla utrzymującego

rodzinę sędziego i prokuratora dodatek ekonomiczny, wynoszący na każdego członka rodziny,

nie więcej jednak, niż na pięciu członków, po 45 mnożnych miesięcznie.

§ 2.

Jednocześnie ze zmniejszaniem się określonego w art. 4 dodatku regulacyjnego o 1.0

punktów, dodatek ekonomiczny ulegać będzie w tych samych terminach redukcji o jedną

mnożną, aż do wysokości 38 mnożnych.

§ 3.

Do rodziny w rozumieniu ustawy niniejszej należy

a)

żona, wyjąwszy wypadki, gdy pobiera uposażenie w instytucji państwowej, albo gdy jest

sądownie separowana, a na mężu nie ciąży obowiązek alimentacji;

b)

dzieci ślubne i uprawnione, tudzież pasierby - do ukończenia lat 18, jeżeli zaś uczęszczają

do szkół publicznych lub wskutek ułomności fizycznych; umysłowych, albo nieuleczalnej

choroby nie mogą na swe utrzymanie zarabiać - do ukończenia lat 24.

§ 4.

W wypadkach ułomności fizycznej, umysłowej, albo nieuleczalnej choroby, jakoteż w

wypadkach, gdy studja przewlekły się ponad wiek 24 lat z powodu służby wojskowej,

odbytej wskutek zarządzenia mobilizacji lub częściowego uzupełnienia wojska do stopy

wojennej, albo z powodu pełnienia w tym czasie służby ochotniczej, Minister Sprawiedliwości,

a w stosunku do sędziów Najwyższego Trybunału Administracyjnego Prezes Rady Ministrów,

może w drodze wyjątku uwzględnić dzieci w wieku ponad 24 lata.

§ 5.

W razie, gdy na mężu ciąży obowiązek alimentowania żony, sądownie z nim separowanej,

suma dodatku ekonomicznego na żonę nie może przewyższać sumy alimentacji.

§ 6.

Dzieci i pasierbów, które weszły w związki małżeńskie, lub które same się utrzymują,

albo posiadają własne zaopatrzenie - nie uwzględnia się przy wymiarze dodatku ekonomicznego.

§ 7.

Ponadto Rada Ministrów władna jest przyznać sędziom i prokuratorom, pełniącym obowiązki

w stolicy i na kresach, procentowo obliczony dodatek do uposażenia.

§ 1.

Do sędziów i prokuratorów stosują się odpowiednio art. 5 - 17 ustawy z dnia 9 października

1923 r. o uposażeniu funkcjonarjuszów państwowych i wojska (Dz. U. R. P. № 116 poz.

924).

§ 2.

Sędzia i prokurator, pobierający dodatek na podstawie art. 8, mianowany do grupy wyższej

na stanowisko, do którego nie jest przywiązany żaden dodatek lub też przywiązany jest

dodatek niższy od dotychczas pobieranego, zachowuje ilość punktów, przysługujących

mu łącznie z dodatkiem w grupie niższej, gdyby się okazało, że jego ogólne uposażenie

w grupie wyższej byłoby niższe od dotychczasowego.

Sędzia i prokurator, mianowany z grupy wyższej do niższej, zatrzymuje uzyskany w grupie

wyższej szczebel uposażenia oraz prawo do uzyskania w tej wyższej grupie następnych

szczebli.

§ 1.

Poniżej wymienionym sędziom i prokuratorom dodaje się do punktów, ustalonych w tabeli

art. 4, miesięcznie

a)

Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego i Pierwszemu Prezesowi Najwyższego Trybunału

Administracyjnego 600 punktów;

b)

prezesom sądów apelacyjnych 500 punktów;

c)

prezesom sądów okręgowych większych oraz wiceprezesom sądów okręgowych w Krakowie

i Lwowie, będącym kierownikami sądów okręgowych karnych, 400 punktów;

d)

prezesom sądów powiatowych i prokuratorom przy sądach apelacyjnych 300 punktów;

e)

prezesom Sądu Najwyższego i prezesom Najwyższego Trybunału Administracyjnego, prezesom

sądów okręgowych mniejszych, Pierwszemu Prokuratorowi przy Sądzie Najwyższym, prokuratorom

przy sądach okręgowych większych 250 punktów;

f)

wiceprezesom sądów apelacyjnych, prezesom senatów przy sądach apelacyjnych, naczelnikom

i stałym kierownikom sądów powiatowych większych 200 punktów;

g)

wiceprezesom sądów okręgowych, dyrektorom przy sądach okręgowych, prokuratorom przy

sądach okręgowych mniejszych i zastępcom prokuratora przy sądach apelacyjnych (w b.

zaborze pruskim) 150 punktów;

h)

naczelnikom i stałym kierownikom sądów powiatowych mniejszych i podprokuratorom przy

Sądzie Najwyższym 100 punktów.

§ 2.

Za sądy okręgowe większe w rozumieniu niniejszego artykułu uważa się sądy okręgowe

w miastach, będących siedzibą sądów apelacyjnych, a nadto sądy, w których liczba etatów

sędziów okręgowych łącznie z prezesem, wiceprezesami i dyrektorami przekracza 18.

Sądami powiatowemi większemi są sądy, w których, wliczając naczelnika (kierownika),

ustanowionych jest więcej niż 10 stanowisk sędziowskich.

§ 1.

Suma całego uposażenia łącznie z dodatkiem, wedle art. 8, sędziego i prokuratora,

który mianowany został z grupy wyższej do niższej, nie może przewyższać sumy całego

uposażenia wedle najwyższego szczebla, jaki w danej grupie niższej może być osiągnięty

łącznie z dodatkiem, przystosowanym do tej niższej grupy. W danym wypadku powinno

nastąpić stosowne zmniejszenie, ewentualnie całkowite odjęcie rzeczonego dodatku.

§ 2.

Postanowienie powyższe ma zastosowanie także do sędziów i prokuratorów, którzy w myśl

art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1920 r. (Dz. U. R. P. № 65 poz. 436) zaliczeni

zostali do grupy wyższej, niż ta, do której powinniby być zaliczeni w myśl art. 2

powołanej ustawy.

§ 1.

Zawodowi sędziowie pokoju nie prawnicy, w b. zaborze rosyjskim otrzymują pięć szóstych

części uposażenia, ustanowionego dla grupy A.

§ 2.

Z tem ograniczeniem stosują się do nich odpowiednio przepisy art. 3, 4 i 6 ustawy

niniejszej. Nadto stosuje się do nich art. 5 ustawy niniejszej w całej pełni.

§ 1.

Niezawodowi sędziowie pokoju w b. zaborze rosyjskim i pruskim, pełniący swe czynności

ubocznie, sprawują swe obowiązki honorowo.

§ 2.

Normy ryczałtowego zwrotu kosztów i odszkodowania za stratę czasu ustanowi Minister

Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

§ 1.

Aplikanci bez egzaminu na sędziego otrzymują w pierwszym roku aplikacji ustanowione

w ustawie z dnia 9 października 1923 r. o uposażeniu funkcjonarjuszów państwowych

i wojska (Dz. U. R. P. № 116 poz. 924) uposażenie urzędników państwowych X grupy szczebla

a (art. 3, 4, 5, 9 - 17 cytowanej ustawy), a po upływie roku ustanowione w tejże ustawie

uposażenie urzędników państwowych IX grupy szczebla c (art. 3, 4, 5, 9 - 17 cytowanej

ustawy).

§ 2.

Aplikanci, którzy złożyli egzamin na sędziego, i asesorowie (w b. zaborze pruskim),

otrzymują ustanowione w powołanej wyżej ustawie uposażenie urzędników państwowych

VII grupy (art. 3 - 17 cytowanej ustawy).

Aplikanci, przyjęci poza etatem, otrzymują uposażenie, określone w §§ 1 i 2, z chwilą

zaliczenia ich na opróżniony etat (art. 11 cytowanej ustawy). Czas spędzony na aplikacji

poza etatem, liczy się im przytem tak, jak gdyby byli od początku aplikacji zaliczani

na etat.

Rozporządzenie Rady Ministrów określi sposób liczenia czasu, spędzonego w służbie

państwowej niesędziowskiej, w celu oznaczenia grupy uposażenia sędziowskiego (prokuratorskiego)

i szczebla w obrębie danej grupy, w wypadkach, gdy osoby z prawniczem wykształceniem,

których uposażenie unormowane jest ustawą z dnia 9 października 1923 r. o uposażeniu

funkcjonarjuszów państwowych i wojska (Dz. U. R. P. № 116 poz. 924), przechodzą na

stanowiska sędziego w sądownictwie powszechnem i administracyjnym lub prokuratora,

oraz sposób liczenia czasu, spędzonego w służbie państwowej sędziowskiej i prokuratorskiej,

w celu oznaczenia grupy i szczebla uposażenia w obrębie danej grupy w wypadkach, gdy

sędziowie lub prokuratorzy przechodzą na stanowiska w służbie państwowej niesędziowskiej.

Sędziowie i prokuratorzy, którzy będą już w czynnej służbie w chwili wejścia w życie

ustawy niniejszej, otrzymują w tej grupie, która odpowiada grupie, zajmowanej przez

danego sędziego lub prokuratora na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 lipca 1920 r.

(Dz. U. R. P. № 65 poz. 436) szczebel uposażenia, odpowiadający wedle kolejności,

licząc od dołu w danej grupie, pobieranemu dotychczas dodatkowi starszeństwa.

Przy pierwszem zaliczeniu ustala się termin posunięcia do następnego szczebla w ten

sposób, że jako termin, od którego zaczyna się liczyć trzechlecie, przyjmuje się datę

1 stycznia, jeżeli sędzia, prokurator lub aplikant egzaminowany (asesor) uzyskał ostatni

dodatek starszeństwa w okresie półrocznym od 1 stycznia do 30 czerwca, zaś datę 1

lipca, jeżeli sędzia, prokurator lub aplikant egzaminowany (asesor) uzyskał ostatni

dodatek starszeństwa w okresie półrocznym od 1 lipca do 31 grudnia, przyczem czas

służby, w ciągu którego sędzia, prokurator lub aplikant egzaminowany (asesor) otrzymywał

ostatni dodatek starszeństwa, liczy się w całości.

§ 1.

Sędziom i prokuratorom, którzy przyjęci zostaną do służby sądowej polskiej po wejściu

w życie ustawy niniejszej, atoli w oznaczonym osobnemi przepisami okresie organizacji

jednolitego sądownictwa polskiego, a którzy w czasie przed przyjęciem do służby sądowej

polskiej pozostawali w służbie państwowej rosyjskiej, austrjackiej i bośniacko - hercegowińskiej

lub niemieckiej, albo w zawodzie adwokackim lub notarjalnym - liczy się w celu oznaczenia

szczebla uposażenia w grupie, do jakiej powinni być wedle ustawy niniejszej zaliczeni

1)

czas spędzony w służbie sądowej polskiej, a to w b. dzielnicy rosyjskiej najwcześniej

od 1 września 1917 r., w b. dzielnicy austrjackiej najwcześniej od 1 listopada 1918 r.,

a w b. dzielnicy pruskiej najwcześniej od 1 stycznia 1919 r. na stanowisku, odpowiadającem

tej samej grupie, w całości;

2)

czas spędzony

a)

w jakiejkolwiek służbie państwowej polskiej,

b)

w formacjach wojskowych polskich, a to najwcześniej od chwili wybuchu wojny światowej

- na obszarach Polski i zagranicą,

c)

w sądownictwie (wymiar i zarząd sprawiedliwości) cywilnem, administracyjnem lub wojskowem

rosyjskiem, austrjackiem, bośniacko - hercegowińskiem lub niemieckiem,

d)

w adwokaturze, notarjacie, rosyjskiej Prokuratorji Królestwa Polskiego albo austrjackiej

Prokuratorji Skarbu, oraz w charakterze radcy prawnego instytucji publicznych,

e)

w szczególności członkom Najwyższego Trybunału Administracyjnego także czas, spędzony

w służbie administracyjnej austrjackiej, rosyjskiej i niemieckiej, a mianowicie

w grupie A

w dwuch trzecich częściach,

„ „ B

„ „ szóstych częściach,

„ „ C

„ „ dwunastych częściach,

„ „ D

„ „ dwudziestych czwartych częściach.

§ 2.

Przy obliczaniu służby (pracy zawodowej) poprzedniej uwzględnia się również czas,

spędzony w charakterze aplikanta (auskultanta, praktykanta sądowego, kandydata do

posad sądowych), referendarjusza oraz kandydata adwokackiego (pomocnika adwokata przysięgłego)

i kandydata notarjalnego.

§ 3.

Czas pełnienia normalnej i powszechnej powinności wojskowej nie uwzględnia się przy

obliczaniu czasu poprzedniej służby (pracy zawodowej); inną służbę wojskową policzą

się tylko wówczas, gdy sędzia (prokurator) nie spełniał jej równocześnie z państwową

służbą cywilną (praca zawodowa).

§ 4.

W wypadkach urlopu bez uposażenia, odliczania pewnego czasu orzeczeniem dyscyplinarnem,

pełnienia dobrowolnie służby wojskowej, zawieszenia w urzędowaniu, zakończonego prawomocnem

skazaniem w drodze dyscyplinarnej, nie uwzględnia się odnośnego czasokresu przy obliczaniu

czasu poprzedniej służby.

§ 5.

Podstawę obliczenia stanowi cały w rachubę wchodzący czas (lata, miesiące, dni). „Przerwy

w czasie, który powinien być policzony, nie stanowią przeszkody do policzenia poszczególnych

okresów. Z czasu, który będzie wynikiem obliczenia, dokonanego według zasad artykułu

niniejszego, skreśla się niepełne półrocza.

§ 6.

Minister Sprawiedliwości może za zgodą Ministra Skarbu zastosować zasady, wskazane

w §§ poprzedzających, także do sędziego lub prokuratora, będącego już w służbie, którego

we wspomnianym w § 1 okresie mianowano na stanowisko wyższej grupy, a to przy oznaczeniu

dodatku starszeństwa w danej wyższej grupie.

§ 1.

Sędziowie prawnicy i prokuratorzy otrzymują uposażenie, dla sędziów i prokuratorów,

w ustawie niniejszej ustanowione, tylko o tyle, o ile będą mieli za sobą conajmniej

trzechletnią służbę lub pracę zawodową (art. 16). Ten trzechletni okres liczyć należy,

uwzględniając cały czas służby (pracy zawodowej), nie zaś tylko w ułamkach.

§ 2.

Sędziowie, prawnicy i prokuratorzy, którzy najmniej trzechletniej służby lub pracy

zawodowej jeszcze nie ukończyli, pobierać będą aż do ukończenia rzeczonego trzechletniego

okresu uposażenie, ustanowione dla egzaminowanych aplikantów (asesorów), podwyższone

o jeden szczebel.

Przepis art. 2 o zaliczeniu podprokuratorów przy sądach okręgowych do grupy B, a podprokuratorów

przy sądach apelacyjnych do grupy C, wejdzie w życie z terminem, który w miarę postępu

organizacji jednolitego sądownictwa polskiego ustali rozporządzenie Rady Ministrów

na wniosek Ministra Sprawiedliwości, złożony w porozumieniu z Ministrem Skarbu. Do

tego terminu podprokuratorzy przy sądach apelacyjnych należą do grupy 6, a podprokuratorzy

przy Sądach okręgowych do grupy A.

§ 1.

Podprokuratorów przy sądach apelacyjnych - którzy będą na tych stanowiskach w dniu

wejścia w życie ustawy niniejszej, lub obejmą je w czasie, w art. 16 wspomnianym,

zalicza się do grupy C jeszcze przed ustaleniem terminu, o którym mowa w art. 13,

po upływie osiemnastu lat służby lub pracy zawodowej (art. 16), liczonych w całości,

nie zaś tylko w ułamkach.

§ 2.

Upoważnia się Ministra Sprawiedliwości, ażeby jeszcze przed ustaleniem terminu, o

którym mowa w art. 18, w porozumieniu z Ministrem Skarbu zaliczył do grupy C tych

podprokuratorów przy sądach apelacyjnych, którzy wprawdzie nie mają jeszcze osiemnastu,

lat służby lub pracy zawodowej (art. 16), ale przecież ze względu na znaczną ilość

lat, spędzonych w służbie sądowej (pracy zawodowej), i wysokie swe kwalifikacje na

zaliczenie takie szczególne zasługują.

Minister Sprawiedliwości może w porozumieniu z Ministrem Skarbu zaliczyć do grupy

D tych podprokuratorów przy Sądzie Najwyższym, którzy ze względu na znaczną ilość

lat, spędzonych w służbie sądowej lub pracy zawodowej (art. 16), nie mniej jednak,

aniżeli lat 24, i wysokie swe kwalifikacje na zaliczenie takie szczególnie zasługują;

z chwilą zaliczenia do grupy D tracą oni dodatek, przewidziany w art. 8.

§ 1.

Sędziów śledczych w b. zaborze austrjackim, sędziów powiatowych, sędziów pokoju prawników,

sędziów zapasowych w b. zaborze austrjackim i podprokuratorów przy sądach okręgowych

w b. zaborze rosyjskim - tych ostatnich w czasie przed ustaleniem terminu, wspomnianego

w art. 18 - którzy będą na tych stanowiskach w dniu wejścia w życie ustawy niniejszej,

lub obejmą je w czasie, w art. 16 wspomnianym, zalicza się do grupy B po upływie dziesięciu

lat służby lub pracy zawodowej (art. 16), liczonych w całości, nie zaś tylko w ułamkach.

§ 2.

Sędziów śledczych w b. zaborze rosyjskim i podprokuratorów przy sądach okręgowych

w b. zaborze austrjackim i pruskim, a mianowicie podprokuratorów w czasie przed ustaleniem

terminu, wspomnianego w art. 18, którzy będą na tych stanowiskach w chwili wejścia

w życie ustawy niniejszej, lub obejmą je w czasie, w art. 16 wspomnianym, zalicza

się do grupy B po upływie sześciu lat służby lub pracy zawodowej (art. 16), liczonych

w całości, nie zaś tylko w ułamkach, w tem conajmniej trzech lat służby na stanowisku

sędziego śledczego (w b. zaborze rosyjskim), względnie podprokuratora przy sądzie

okręgowym (w b. zaborze austrjackim i pruskim).

Ustanowieni przejściowo w b, dzielnicy pruskiej sędziowie śledczy przy sądach okręgowych

i podprokuratorzy pomocniczy przy sądach okręgowych otrzymują uposażenie, ustanowione

w ustawie z dnia 9 października 1923 r. o uposażeniu funkcjonarjuszów państwowych

i wojska (Dz. U. R. P. № 116 poz. 924) dla urzędników państwowych IX grupy szczebla

c.

Sędziowie i prokuratorzy, pobierający na Górnym Śląsku uposażenie wedle ustaw niemieckich

lub pruskich, otrzymują uposażenie, przewidziane w ustawie niniejszej, z tem, że rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości, wydane w porozumieniu z Ministrem Skarbu, określi zasady,

wedle których wymienieni sędziowie i prokuratorzy zostaną zaliczeni do grupy i szczebli

uposażenia w myśl ustawy niniejszej.

Sprawy uposażenia podczas urlopu, nie określone ustawowo, ustali rozporządzenie Ministra

Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Skarbu, a o ile chodzi o sędziów Najwyższego

Trybunału Administracyjnego - rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów w porozumieniu

z Ministrem Skarbu.

Do sędziów, prokuratorów i kandydatów na stanowiska sędziowskie stosuje się odpowiednio.

art. 118 ustawy z dnia 9 października 1923 r. o uposażeniu funkcjonarjuszów państwowych

i wojska (Dz. U. R. P. № 116 poz. 924).

Wykonanie ustawy niniejszej poleca się Ministrowi Sprawiedliwości i Ministrowi Skarbu,

a o ile chodzi o art. 18 - także Prezesowi Rady Ministrów. O ile zaś chodzi o sędziów

Najwyższego Trybunału Administracyjnego - Prezesowi Rady Ministrów i Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza, prócz przepisu, o którym mowa w art. 18, wchodzi w życie na całym

obszarze Rzeczypospolitej Polskiej z dniem ogłoszenia z mocą obowiązującą od dnia

1 października 1923 r.

Z dniem ogłoszenia ustawy niniejszej tracą moc obowiązującą wszystkie dotychczasowe

ustawy i przepisy w przedmiocie, objętym ustawą niniejszą.