Ustawa z dnia 21 września 1922 r. w przedmiocie tytułu inżyniera.

Tytuł inżyniera jest stopniem akademickim, nabywanym w wydziałach technicznych szkół

akademickich z ewentualnem oznaczeniem specjalności, zależnie od rodzaju wydziału

akademickiego, jak np.: „inżynier dróg i mostów”, „inżynier hydrotechniki”, „inżynier

górniczy”, „inżynier wojskowy” i t. d,

Szczegółowe warunki, pod któremi inżynier uprawniony będzie do wykonywania samodzielnej

praktyki zawodowej, określi osobna ustawa.

Prawo nadawania tytułu inżyniera przysługuje radom wydziałów technicznych w szkołach

akademickich, a wydziałowi filozoficznemu Uniwersytetu Jagiellońskiego dla studjum

rolniczego w miejsce tytułu magistra.

Rady wydziałowe nadają tytuł inżyniera osobom, które ukończyły studja na odnośnym

wydziale akademickich szkół krajowych w charakterze studentów i złożyły przepisane

egzaminy, tudzież osobom, które, posiadając warunki do imatrykulacji w charakterze

studentów, nostryfikowały na odnośnym wydziale zagraniczny dyplom inżynierski.

Dyplomy inżynierskie (świadectwa złożonego drugiego egzaminu państwowego), uzyskane

w szkołach akademickich państw zaborczych przed 1 listopada 1918 r., nie są uważane

jako zagraniczne, nie potrzebują nostryfikacji i uprawniają do używania tytułu inżyniera.

Absolwenci wydziałów technicznych w szkołach akademickich b. monarchji austrjackiej,

którzy ukończyli studja przed wprowadzeniem egzaminów państwowych w tych szkołach,

osoby, które nabyły prawo do tytułu inżyniera na podstawie § 5 rozporządzenia cesarskiego

z 14 marca 1917 r. (austr. Dz. Ust. № 130), wreszcie dotychczasowi autoryzowani inżynierowie

i geometrzy cywilni w b. zaborze austrjackim będą i nadal uprawnieni do używania tytułu

inżyniera.

Kto ukończył przed upływem roku 1918 przynajmniej średnią szkołę techniczną w Rzeszy

Niemieckiej i do dnia wydania niniejszej ustawy nosi tytuł inżyniera, będzie mógł

wyjątkowo zachować go nadal po stwierdzeniu przez Ministerstwo Wyznań Religijnych

i Oświecenia Publicznego, że tego tytułu używał legalnie.

Rady wydziałów technicznych w szkołach akademickich mogą wyjątkowo nadawać tytuł inżyniera

osobom, które ukończyły średnią techniczną szkołę zawodową, a przytem

1)

odznaczyły się wybitną działalnością w zawodzie technicznym.

2)

wykażą się praktyką conajmniej pięcioletnią po otrzymaniu ostatecznego stopnia zawodowego

w średniej szkole technicznej,

3)

wykażą się w odnośnej szkole akademickiej dowodami ukończenia średniej szkoły zawodowej,

przedstawią sprawozdanie z prac, dokonanych w czasie praktyki zawodowej, oraz wykażą

na egzaminie, nawiązującym do złożonego sprawozdania, że poziom ich wiedzy dorównywa

temu, jaki jest wymagany od absolwentów akademickich szkół lub wydziałów technicznych.

Tytuł inżyniera z jakiemikolwiek określeniami, lub bez tych określeń, doznaje ochrony

prawnej stosownie do art. 96 ustawy o szkołach akademickich z d. 13 lipca 1920 r.

(Dz. U. R. P. № 72, poz. 494).

Nadawanie lub używanie tytułu służbowego, w skład którego wchodzi słowo „inżynier”,

czy to w służbie publicznej, czy prywatnej, jest wzbronione, o ile funkcjonariuszowi

nie przysługuje prawo do tytułu inżyniera w myśl niniejszej ustawy.

Bezprawne używanie tytułu Inżyniera podlega grzywnie do wysokości 500.000 mk. o ile

w tem bezprawnem używaniu niema czynu zagrożonego karą wyższa.

Właściwemi są sądy pokoju (sądy powiatowe).

Przepisy prawne niezgodne z tą ustawą, a w szczególności rozporządzenie cesarskie

z 14 marca 1917 r. (austr. Dz. Ust. № 130) tracą moc obowiązującą z dniem wejścia

w życie niniejszej ustawy.

Wykonanie tej ustawy poleca się Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego

w porozumieniu z Interesowanymi ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.