Ustawa z dnia 26 września 1922 r. w przedmiocie wstrzymania eksmisji dzierżawców gruntów, zajętych pod budynki i położonych w obrębie miast, miasteczek, wsi i osad na obszarze Ziemi Wileńskiej województw: nowogródzkiego, poleskiego i wołyńskiego oraz powiatów: bielskiego, grodzieńskiego, wołkowyskiego, sokólskiego i białostockiego województwa białostockiego.

Właściciele domów, znajdujących się na obszarze Ziemi Wileńskiej województw: nowogródzkiego,

poleskiego i wołyńskiego oraz powiatów: bielskiego, grodzieńskiego, wołkowyskiego,

sokólskiego i białostockiego województwa białostockiego w obrębie miast, miasteczek,

wsi i osad, wybudowanych na cudzych gruntach, którzy i obecnie władają temi gruntami,

nie mogą być z nich wysiedleni do dnia 1 października 1923 r., chociażby ich umowy

dzierżawne wygasły.

Wykonanie wyroków sądowych, dotyczących wymienionych w art. 1 niniejszej ustawy osób,

ulega do wyżej oznaczonego terminu zawieszeniu pod względem eksmisji z dzierżawionych

gruntów i pod względem obowiązku zniesienia zabudowań.

Opłata dzierżawna od 1 października 1921 r., o ile nie jest już zapłaconą, w wypadkach

ukończenia umowy dzierżawnej, przewidzianej w Art. 1, wynosić winna w markach polskich

300-krotną sumę, płaconą w rublach z tegoż tytułu według kontraktu, lub w braku jego

według miejscowych norm dzierżawnych z 1914 r., i powinna być płatna dnia 1 kwietnia

1923 r.

W razie niezapłacenia tenuty, oznaczonej w art. 3, mają zastosowanie przepisy ogólnie

obowiązujące.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia,