Ustawa z dnia 26 września 1922 r. w przedmiocie ustalania wartości celem wymiaru opłat stemplowych.

Za podstawę do wymiaru opłaty stemplowej (należytości) od umowy sprzedaży służy zasadniczo

umówiona cena sprzedaży z doliczeniem wartości przyjętych przez kupującego świadczeń

ubocznych.

Jednak w razie ustalenia; że suma, obliczona w sposób powyższy, jest niższa od rzeczywistej

wartości, odpowiadającej przedmiotowi sprzedaży w danem miejscu i czasie, władza skarbowa

ma przyjąć za podstawę. obliczenia opłaty stemplowej wartość rzeczywistą.

Jeśli zachodzi uzasadniona przyczyna do przypuszczenia, że cena sprzedaży z doliczeniem

świadczeń ubocznych nie odpowiada wartości rzeczywistej przedmiotu sprzedaży, władza

skarbowa celem ustalenia wartości (art. 1) ma wezwać podatnika do odpowiedniego podwyższenia

szacunku, wyznaczając mu termin najmniej 2-tygodniowy do odpowiedzi.

O ile podatnik nie odpowiedział, lub szacunku odpowiednio nie podwyższył, władza skarbowa

ustali wartość rzeczywistą na podstawie opinji znawców, zaprzysiężonych przez sąd.

Koszty tego ustalenia wartości poniesie podatnik, jeśli wartość, w ten sposób ustalona,

przewyższa więcej niż o trzecią część wartość, podaną przez podatnika, lub, w braku

oświadczenia z jego strony - sumę ceny sprzedaży wraz ze świadczeniami ubocznemi.

Gdzie niema stale ustanowionych i zaprzysiężonych znawców sądowych dla odnośnego zakresu

wiadomości, lub gdy liczba ich nie wystarcza, sąd na żądanie władzy skarbowej ustanowi

stałych znawców i odbierze od nich przysięgę. Właściwość sądów w tych przypadkach

oraz sposób ustanawiania, zaprzysięgania i wynagradzania znawców określi rozporządzenie.

Postanowienia art. 2 będą stosowane odpowiednio do umów innego rodzaju, niż umowa

sprzedaży, jeżeli według obowiązujących przepisów za podstawę wymiaru opłaty stemplowej

(należytości) służyć ma wartość rzeczy, a w dokumencie, zawierającym umowę, bądź wcale

nie podano tej wartości, bądź istnieją powody do mniemania, że wartość podana jest

niższa od wartości rzeczywistej.

Prawo do ustalenia rzeczywistej wartości, przysługujące władzy skarbowej na mocy poprzednich

artykułów, przedawnia się z upływem lat 5 od chwili dojścia umowy do wiadomości władzy

skarbowej, o ile przepisy dzielnicowe nie stanowią inaczej.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrom Skarbu i Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.