Ustawa z dnia 22 września 1922 r. w przedmiocie zmiany ustawy niemieckiej z dnia 20 grudnia 1911 r. o ubezpieczeniu urzędników prywatnych.

Osoby, wymienione w ustępie pierwszym § 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1911 r. o ubezpieczeniu

urzędników prywatnych (Dz. U. Rzeszy Niemieckiej str. 989;, podlegają obowiązkowi

ubezpieczenia niezależnie od wysokości ich zarobku rocznego.

Wysokość kwot, wymienionych w §§ 17 i 172 powołanej ustawy, jak również wysokość grzywien

pieniężnych, przewidzianych w ustawie powołanej w art. 1, może być zmieniana drogą

rozporządzenia Rady Ministrów na wniosek Ministra Pracy i Opieki Społecznej.

§ 177 powołanej ustawy otrzymuje brzmienie następujące

„

Gdy zajęcie ubezpieczonego u jednego pracodawcy trwa krócej niż miesiąc, wówczas za

czas pracy krótszy niż 2 tygodnie należy uiścić połowę składki, odpowiadającej klasie

poborów ubezpieczonego, a za czas ponad 2 tygodnie pełną składkę miesięczną (§ 172).

O ile ubezpieczony zajęty jest w ciągu miesiąca u kilku pracodawców, a suma wpłaconych

składek przewyższa składkę najwyższej klasy poborów, nadwyżkę należy przypisać na

dobro ubezpieczonego, celem pokrycia następnych składek miesięcznych

”

.

Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej przysługuje prawo drogą rozporządzeń ustanawiać,

podwyższać, zniżać a także znosić dodatki drożyźniane oraz oznaczać sposób pokrycia

tych dodatków.

Pracodawcy i ubezpieczeni mogą być pociągnięci do ponoszenia kosztów pokrycia tych

dodatków w stosunku do premji stałych i w sposób, przewidziany w ustawie dla premji

stałych.

Rada Ministrów na wniosek Ministra Pracy i Opieki Społecznej może drogą rozporządzeń

zmieniać przepisy ustawy, powołanej w art. 1, dotyczące organizacji ubezpieczenia

(§§ 96-169), nie naruszając jednak samorządu instytucji ubezpieczeniowych, a także

wydawać przepisy odmienne od ustawowych, a dotyczące wymierzania, ściągania składek

za ubezpieczenie oraz lokacji funduszów.

Przy wypłacie świadczeń, przewidzianych ustawą, wymienioną w art. 1, nie uwzględnia

się kwot, nieprzekraczających 50 f., kwoty zaś wyższe liczy się za całą markę.

Kompetencje Kanclerza Rzeszy oraz najwyższych władz administracyjnych, przewidziane

w ustawie o ubezpieczeniu urzędników prywatnych, powołanej w art. 1, przysługują Ministrowi

Pracy i Opieki Społecznej.

Minister Pracy i Opieki Społecznej wyda przepisy, dotyczące sposobu ubezpieczenia

osób, które na skutek zmiany miejsca pracy, nabywszy uprawnienia na podstawie ustawy

o ubezpieczeniu urzędników prywatnych (Dz. U. Rzeszy N. str. 939), byłyby obowiązane

do ubezpieczenia w myśl przepisów ustawy o ubezpieczeniu pensyjnem funkcjonarjuszy

w służbie prywatnej i niektórych funkcjonariuszy w służbie publicznej (Austr. Dz.

U. z r. 1907 № 1) w brzmieniu, ustalonem rozporządzeniem cesarskiem z dnia 25 czerwca

1914 r. (Austr. Dz. U. № 138) i ustawą z dnia 10 czerwca 1921 r. (Dz. U. R. P. № 59

poz. 370), bądź osób, które, nabywszy uprawnienia na podstawie ostatnio wymienionej

ustawy, byłyby obowiązane do ubezpieczenia w myśl ustawy o ubezpieczeniu urzędników

prywatnych (Dz. U. Rzeszy N. str. 989).

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej.

Ustawa niniejsza obowiązuje od dnia 1 tego miesiąca, w którym nastąpi jej ogłoszenie.

Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy tracą moc obowiązującą dotychczasowe postanowienia

sprzeczne z ustawą niniejszą.